1. Hoe is het project ontstaan?



Dovnload 11.02 Kb.
Datum07.10.2016
Grootte11.02 Kb.
1. Hoe is het project ontstaan?
Eigenlijk op vraag van Oda. Ik kwam eens een kijkje nemen op het Bronksfestival. Eigenlijk vooral om het gebouw te zien. Ik ben namelijk van oorsprong architect. Net zoals mijn partner.

We hebben ook twee jonge kinderen, dus dat festival leek ons wel wat.

Bronks ken ik natuurlijk, maar het kindertheater is niet echt mijn biotoop.

Maar tijdens het Bronksfestival liep ik daar erg gelukkig te wezen.

Ik vond het fantastisch. Dat moet Oda hebben gezien.

En dus stelde ze de vraag:. 'Of ik zin had om eens iets in het kindertheater te doen?'

Ik was een beetje bang om dat voor mij onbekende terrein te betreden.

Mijn onderwerpen zijn meestal ook niet zo kindvriendelijk.

Maar ik hou ook wel van een uitdaging: Of ik de taal van de kinderen zou weten te vatten?

En toch mijn eigenheid zou weten te bewaren?

Thuis voor het bedverhaaltje voor zonen en dochter durf ik wel eens loos gaan.

Als niemand het ziet, behalve zij. Maar op een podium?


Maar Oda is erg charmant, en het Bronksgebouw, bemand met een geweldige ploeg, erg uitnodigend. En het festival vervulde me met een gevoel van 'contentement'.

En dus werd ik enigszins roekeloos. Een zwak moment.

Vandaar. 'Maar iets kleins. Uit te proberen op een volgend festival.'

Maar gaandeweg werd dat niemendalletje dan toch een heus project. Want je moet dan toch alvast over inhoud gaan nadenken. En over een titel. En met wie je het wil maken?

En uiteindelijk sta je dan daar waar Oda en haar ploeg je hebben wil. Op het podium, met een kindervoorstelling.
2. Het is je eerste kindervoorstelling; hoe heb je het maken ervaren en wil je in de toekomst nog kindervoorstellingen maken?
Het maken van een kindervoorstelling is voor mij een openbaring. Ik werd teruggeworpen op de essentie van waarom ik in het theater wilde. Van waar het voor mij in den beginne om draaide, en wat ik gaandeweg een beetje kwijtspeelde. Simpelweg vertellen, vertolken, samen met kompanen en een publiek dat onbevangen reageert. Zonder normen of stijlstandaarden. Ik had namelijk niet echt een referentiekader. Wat uiteindelijk erg bevrijdend bleek. Al moet ik daar nog veel verder in durven gaan. Kinderen kunnen blijkbaar qua bv. 'donkerte' toch nog meer aan dan ik dacht.

In de periode dat ik aan de eerste versie werkte voelde ik me ontzettend slecht vanwege ziekte, familiale problemen en een ontzettende werkdruk. Toch waren de repetities, ondanks de tijdsdruk, oases. De proefvoorstellingen waren spannend, maar ook immens plezierig om doen. Ik ontdekte in mezelf terug de speler. Vond het kind terug in de ouwe man die ik gaandeweg word. Je kan je toch geen groter cadeau bedenken?

Nu, bij het herwerken van de proefvoorstelling tot een volwaardige versie, kijk ik al uit naar de belofte van plezier die het maken van zo een kindervoorstelling blijkbaar in zich draagt. Ik heb er zin in. De bedoeling is dat we het hele ding hertimmeren, en nog verder te gaan op de weg die ik vooralsnog een beetje schoorvoetend heb betreden.


3. Wat is de boodschap van de voorstelling?
Het thema is de frustratie, de onmacht, en de daarmee gepaard gaande agressie, de 'coleire' die zowel kinderen als volwassenen in zich dragen als de dingen niet gaan zoals ze willen.

Die vernietigende kracht kan wonden slaan, maar kan je ook bergen doen beklimmen, en over ravijnen doen springen. Het is de achterkant van de maan die me interesseert. De barsten. Hoe zicht en vat te krijgen op het verborgene, de schaduwkant?

En hoe kraters valkuilen blijken voor jaren. Maar builen en blutsen ook een rijkdom kunnen zijn. Omdat ze iemand maken tot wie hij is.

En hoe kinderen zowel als volwassenen zich wel eens kunnen verliezen. En soms onherstelbare schade kunnen berokkenen bij zichzelf, en bij elkaar. Maar dat er ook wel een kracht is die ons telkens weer doet recht krabbelen. Die ons de brokken in ogenschouw doet nemen en de boel weer bij elkaar doet lijmen. Keer op keer. Telkens opnieuw zetten we ons in beweging. Om dat stilstaan geen optie is. En omdat iedere mens, ieder kind, een, zij het soms gehavende, held is in het diepst van zijn gedachten.


4. Wat is het belang van de muziek in de voorstelling?
Het fysieke is erg van belang. Sowieso. En dat uit zich ook in het ritmisch omgaan met klank. zowel in woorden als in muziek. Ik grijp ook de gelegenheid aan om tegen het dansen en het zingen te gaan aanleunen, omdat dit mijn jonge publiek ook uitnodigt deel van de voorstelling uit te maken. En om dat ik daar zin in heb.

Om gewoon een liedje te brengen. Liefst samen.

Met je kinderen het kinderliedjesrepertoire doornemen is toch heerlijk?

Mijn ultieme droom is dan ook dat één van de liedjes, of ritmische teksten, deel gaat uitmaken van dat repertoire. Tot wanhoop van de ouders. Dat lijkt me het allerhoogste.



Ik hou ook van het sjamanistische gegeven, om het ongrijpbare om te zetten in een fysiek, bijna tranceachtige cadans. En dan zijn Geert Waegeman en Ephraïm Cielen, naast muzikale geniën, heerlijke venten om dat tot stand te brengen.

Kristof Van Perre neemt naast de rol van broer, de instant beeldvoering voor zijn rekening. De dingen die in beeld worden gebracht zijn echter niet wat ze zijn. Niets is immers wat het lijkt. Hij zorgt ervoor dat het evidente toch weer onbekend terrein wordt. De achterkant van de maan, nietwaar.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina