Abn-amro, Sprinkhanen en roofridders



Dovnload 10.3 Kb.
Datum23.08.2016
Grootte10.3 Kb.

WOLVEGA –"Rechtvaardig" een twee wekelijkse rubriek verzorgd door Dietiker & de Vries Advocatuur, waarin onderwerpen van juridische aard op toegankelijke wijze zullen worden behandeld.

ABN-AMRO, Sprinkhanen en roofridders

Waar komen opeens de “roofridders” of sprinkhanen vandaan, die zich vergrijpen aan onze gerenommeerde instituties als STORK en ABN-AMRO?
Er was een tijd dat wij in Nederland met enige afschuw naar het onversneden kapitalisme in het Engeland van Margaret Tatcher en het Amerika van Ronald Reagan aankeken. Wij waren trots op de waardering die de opvolger van papa Bush, Bill Clinton uitsprak over “the Dutch Miracle”. Een derde weg naast het kapitalisme en socialisme.
In die tijd, ver voor “paars” en voor de “Fortuyn-revolte” koesterden wij het zogenaamde “Rijnlandse model” van de overlegeconomie. Onder Den Uyl was het niet gekomen tot een vorm van arbeiderszelfbestuur. Wel werd toen de Wet op de Ondernemingsraden ingevoerd. Vakbonden en ondernemingsraden bepaalden in goed ( en vaak langdurig en frequent) overleg met het bestuur van de ondernemingen in grote mate het beleid van de onderneming. De welvaart werd afgemeten aan groei en werkgelegenheid. Het “biefstuk-socialisme” waarin iedere arbeider recht had op een auto.
De aandeelhouders vormden nog een selecte bovenklasse, van welgestelden, die leefden in het besef dat hun kapitaal in rust het best zou gedijen. Hetzelfde gold voor de beheerders van de aandelenportefeuilles bij de grote pensioenfondsen en Vakbonden. Ook zij hadden geduld en waren niet uit op “snel geld”. Fokker, DAF en KLM waren nog iconen van herrijzend Nederland.
Kortom de belanghebbenden bij de ondernemingen in Nederland: kapitaalverschaffers, bestuurders, en personeel leken als “stakeholders” nog een gemeenschappelijk belang te hebben bij de onderneming, een belang dat in goed overleg werd behartigd.
Ergens is dit er de afgelopen jaren iets mis gegaan. Het aandeelhouderschap breidde zich uit tot bredere lagen van de bevolking. Dat werd goed duidelijk toen de winstverdubbelaars van Dexia-achtige producten niet bleken te werken bij dalende aandelenkoersen. Beleggingsclubjes schoten als paddestoelen uit de grond. Daarnaast kregen ook de vaak “job-hoppende” bestuurders en managers meer belang bij een snel stijgende aandelenkoers dan bij de continuïteit van de eigen onderneming. Hun opties en bonussen zijn meestal gekoppeld aan de aandelenkoers. En gaat het toch mis dan kregen zij een vermogen mee in de vorm van een “gouden handdruk” of een “golden parachute” (tegen een harde val), bij indiensttreden reeds bedongen.
De aandeelhouders en bestuurders raakten door deze ontwikkelingen minder betrokken bij de onderneming waarin zij deelnamen of die zij bestuurden en stelden steeds openlijker alleen de eigen winstmaximalisatie voorop, liefst te realiseren op zo kort mogelijke termijn. Lukt het niet “polderend” in overleg met de overige “stakeholders” om het bestuur van de onderneming te dwingen tot winstmaximalisatie, dan maar met hulp van buitenaf.
De winst van ABN-AMRO steeg de aandeelhouders ook niet snel genoeg. Toen de ontevredenheid daarover algemeen bekend werd, verscheen de eerste “roofridder”, het hedgefonds TCI ten tonele.
Een hedgefonds wil, kort samengevat, voor een selecte groep deelnemers, hoge rendementen op korte termijn behalen met de aandelen die zij in een bedrijf hebben of nemen. Zij schrikken er daarbij niet voor terug, de leiding van een bedrijf te dwingen zich op te delen (aandeelhoudersactivisme) om zo, de krenten uit de pap te nemen (cherry picking). Het hedgefonds TCI veroorzaakte alleen al met de dreiging ABN-AMRO “uit te ponden” een koersstijging die ABN-AMRO op eigen kracht nimmer had kunnen realiseren.

Daarmee was ABN-AMRO eigenlijk al verloren. Zij kon zich niet meer verweren tegen de roofridders en sprinkhanen die geen belang zagen in behoud van de bank maar wel in het verslinden ervan. “Alles van waarde is weerloos” schreef Lucebert. Aandeelhouders laten zich vermoedelijk meer inspireren door de lijfspreuk van de Amerikaans investeerder Warren Buffett: “Prijs is wat je betaalt, waarde is wat je krijgt.”


Mocht u na het lezen van deze rubriek vragen hebben dan kunt u zich wenden tot Dietiker & de Vries Advocatuur, Steenwijkerweg 20 te Wolvega

0561-613933, e-mail devries@dietikerendevries.nl website: www.dietikerendevries.nl



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina