Actie Reactie Een onderzoek naar het succes van de 3fm serious Request actie van 2008



Dovnload 368.73 Kb.
Pagina1/8
Datum17.08.2016
Grootte368.73 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8


Actie - Reactie
Een onderzoek naar het succes van

de 3FM Serious Request actie van 2008




Darja Hardenveld

Actie - Reactie
Een onderzoek naar het succes van

de 3FM Serious Request actie van 2008
Deze masterthesis is ingediend ter afronding

van de Master Media en Journalistiek

Naam: Darja Hardenveld

Studentnummer: 313356

Eindversie masterthesis

Thesisbegeleider: Dr. J. Engelbert

Tweede lezer: A. L. Peeters MA

Instelling: Erasmus Universiteit Rotterdam

Datum: 31 augustus 2009

Email: darjahardenveld@yahoo.com

Afbeelding voorblad: logo van de 3FM Serious Request actie




Abstract

Deze scriptie bevindt zich binnen het sociaal-wetenschappelijke veld en houdt zich bezig met de 3FM Serious Request actie van 2008. Er wordt onderzocht of het succes van de actie te verklaren is, omdat ze een product is van deze tijd en inspeelt op ontwikkelingen van de huidige maatschappij. In dit onderzoek staan de tijdsuitingen vervagende grenzen, experience economy en compassion fatigue centraal en wordt geanalyseerd of de actie aansluiting vindt bij deze uitingen. Het onderzoek is opgesplitst in een productie- en een receptieonderdeel. Allereerst wordt aan de hand van een tekstuele inhoudsanalyse de door de actie gebruikte mediakanalen internet, radio en televisie onderzocht. Vervolgens wordt er door middel van een negental semi-gestructureerde diepte-interviews geanalyseerd hoe het publiek de actie evalueert en er over praat.

De conclusie luidt dat de 3FM Serious Request actie van 2008 rekening hield met de drie onderzochte tijdsuitingen en gehoor gaf aan wensen van het publiek. Het begrip entertainment speelde hierin een doorslaggevende rol. Hierdoor is de actie in staat geweest om aandacht van het publiek te trekken en veel geld op te halen voor het goede doel.
Trefwoorden: 3FM Serious Request actie van 2008; Rode Kruis; beeldvorming; entertainment; experience economy; compassion fatigue; vervagende grenzen; media.

Inhoudsopgave



Woorden van dank 5

1. Inleiding 6

2. Theoretisch kader 10

3. Methode van onderzoek 20

4. De media en de compassion fatigue 29

5. De media en de vervagende grenzen 39

6. De media en de experience economy 50

7. Interviewresultaten 61

8. Conclusie 71

Bronnen 75

Literatuur 75

Bijlage A Inhoud van de mediakanalen 79

A.1 De 3FM Serious Request radio-uitzendingen 79


Woorden van dank

Alvorens ik met deze scriptie begin, wil ik graag stilstaan bij een aantal mensen die een bijzondere steun voor me zijn geweest gedurende het schrijfproces. Allereerst wil ik Yvonne en Hélène bedanken voor het nakijken van mijn scriptie. Ik vind het super dat jullie altijd voor me klaar stonden. Tevens wil ik mijn vrienden Ilona, Sandra, Anja, Lisanne en Anemone bedanken. Ze waren degene die bleven benadrukken dat er een leven is naast het schrijven van een scriptie. ‘Ontspannen hoort erbij’ werd er gezegd. Vervolgens wil ik mijn dank uitspreken aan alle respondenten die ik voor mijn scriptie heb mogen interviewen. Zonder jullie had ik geen compleet verhaal kunnen vertellen. Graag bedank ik ook mijn scriptiebegeleidster mevrouw Engelbert voor de positieve energie. Zij bleef me er op wijzen dat het ‘scriptieglas’ half vol is en niet half leeg.

1. Inleiding

1.1 Inleiding

‘“Serious Request” bereikt miljoenen’ (De Telegraaf, 2009, 7 januari). Dit kopte een bescheiden krantenartikel op woensdag 7 januari 2009 in De Telegraaf. Dit artikel handelt over de 3FM Serious Request actie van 2008 in Breda. Deze actie werd door de radiozender 3FM in samenwerking met het Rode Kruis georganiseerd ten gunste van het goede doel. Volgens een kijk- en luisteronderzoek van de Nederlandse Publieke Omroep zou de actie 10,6 miljoen mensen via radio, TV en internet hebben bereikt (De Telegraaf, 2009, 7 januari). Na een kleine rekensom komt dit neer op ruim 66 procent van de totale Nederlandse bevolking. Daar komt nog eens bij dat de Request actie van 2008 het in zes dagen tijd heeft gepresteerd om € 5.637.937,-- op te halen voor de 36 miljoen vluchtelingen die dat jaar werden gesteund. (De eindstand van 3FM Serious Request 2008: € 5.637.937, 2008: 24 december). Niet slecht voor een actie die vijf jaar geleden nog in de kinderschoenen stond.

Om in vijf jaar tijd uit te kunnen groeien tot een festiviteit van dergelijke grootte, dient de actie de juiste ingrediënten te bezitten om een grote groep mensen aan te spreken en om hun aandacht vast te houden. Wat spreekt het publiek zo aan? De kijker, de luisteraar en de lezer worden onder andere op de hoogte gebracht van de situatie waarin de vluchtelingen verkeren en van de werkzaamheden die het Rode Kruis verricht. Tegelijkertijd worden ze op velerlei manieren vermaakt. Deze tweedeling is terug te vinden in de naam ‘Serious Request’. Zo suggereert Serious dat de actie een serieuze aangelegenheid is. Request verwijst enerzijds naar de organisatie die het publiek verzoekt om deel te nemen aan de actie door geld te doneren. Anderzijds verwijst het naar het publiek dat Requests in kan dienen in de vorm van verzoeknummers. Is het de combinatie van informatie en entertainment die goed in onze huidige tijd weet te gedijen?

De sociologen David Croteau en William Hoynes (2003) laten weten dat een mediaproduct nooit autonoom ontstaat. Een mediaproduct wordt gecreëerd binnen een sociaal productieproces en is hierdoor altijd onderhevig aan allerlei invloeden die plaatsvinden in de samenleving. Dit kunnen sociale, economische en politieke veranderingen zijn (Croteau & Hoynes, 2003: 33-4). Deze redenatie geldt zodoende ook voor de 3FM Serious Request actie. Daarbij is ze in dit decennium tot stand gekomen en is ze dus een product van deze tijd. Op welke maatschappelijke veranderingen speelt ze in? Geeft ze op deze manier gehoor aan de wensen van het publiek en verklaart dit haar succes?

Een wetenschapper die zich onder andere heeft gericht op de aantrekkingskracht van hulpacties is professor in de mediawetenschappen Henri Beunders. In zijn boek Publieke tranen. De drijfveren van de emotiecultuur (2002) gaat hij onder meer in op de redenen waarom mensen deelnemen aan hulpacties. Uit zijn onderzoek blijkt dat de factoren schaamte en schuld een grote rol spelen bij de keuze om ‘een steentje bij te dragen’. Maar mensen kunnen tevens een intrinsieke motivatie bezitten om te willen helpen (Beunders, 2002: 149-150).

Beunders (2002) constateert bovendien dat er in de jaren tachtig van de vorige eeuw een compassion fatigue ontstond. Dit betekent, dat mensen er genoeg van hebben alsmaar medelijden te moeten hebben met slachtoffers en overstelpt te worden door nare en droevige beelden. Door deze overdaad nam de animo om deel te nemen aan hulpacties enorm af (Beunders, 2002: 233). Het is dan opvallend dat in 2008 ruim 66 procent van de Nederlandse samenleving de 3FM Serious Request actie op een of andere manier heeft gevolgd en dat er ruim vijf en een half miljoen euro is opgehaald. Hoe kan dat? Ook in deze actie komt ellende voorbij.

Daar komt bij dat volgens de Tracy Metz, het publiek tegenwoordig geëntertaind wil worden (2002). We leven in een experience economy, waarbij de consument niet langer geïnteresseerd is in enkel een product. Het gaat nu om het beleven van ervaringen (Boswijk, Thijssen & Peelen, 2005: 2). ‘Pret heeft Nederland veroverd’ (Metz, 2002: 8). Zo heeft communicatiewetenschapper Liesbeth van Zoonen (2005) geconstateerd dat entertainment (populaire cultuur) het politieke werkveld is binnengedrongen. Entertainment speelt namelijk een belangrijke rol in het aantrekken van publiek. Ze is onder ander in staat om mensen te stimuleren tot deelname. Echter, door het inzetten van entertainment in de politiek, vervagen de grenzen tussen beide werkvelden (Van Zoonen, 2005: 53-5, 66). Wat presenteert de 3FM Serious Request actie aan het publiek? Maakt de 3FM Serious Request actie ook gebruik van entertainment om publiek te trekken? Hoe komt de actie uiteindelijk op het publiek over?

Volgens cultuurwetenschapper Stuart Hall (1980) bestaat er op deze laatste vraag geen eenduidig antwoord. Aan de hand van een encoding-decoding schema geeft hij aan hoe mediateksten op het publiek over kunnen komen. Deze worden namelijk niet altijd op dezelfde manier geïnterpreteerd zoals de producent het had bedoeld (Hall, 1980). Als het publiek de actie op verschillende manieren kan lezen, wat maakt de actie dan tot een groot succes?


1.2 Opbouw

Deze scriptie manifesteert zich binnen het sociaal-wetenschappelijke veld en richt zich op de interactie tussen media en publiek, toegespitst aan de ene kant op het mediaproduct 3FM Serious Request actie en aan de andere kant op diens publiek. De hoofdvraag die ik hierbij stel is: waaruit blijkt dat de 3FM Serious Request actie van 2008 gezien kan worden als een product van deze tijd in zowel productie als receptie en kan hierdoor het succes van de actie worden verklaard? Omdat deze vraag vrij breed is, spits ik mijn onderzoek toe op de hierboven genoemde tijdsuitingen vervagende grenzen, compassion fatigue en experience economy. Ik analyseer of de actie op deze tijdsuitingen inspeelt en of hierdoor het succes van de actie te verklaren is. Ik belicht beide kanten van de medaille, omdat zowel de zender (productie), als de ontvanger (receptie) nodig zijn om een compleet beeld te kunnen schetsen.

Voor deze scriptie richt ik mij allereerst op de inhoud van de 3FM Serious Request actie. Ik analyseer de door de actie gebruikte mediakanalen (radio, televisie en internet) om inzichtelijk te krijgen hoe de actie van 2008 wordt gepresenteerd. Hiervoor onderwerp ik de mediateksten aan de volgende drie vragen:


  1. Hoe wordt het goede doel (de vluchtelingen) neergezet?
    Worden de vluchtelingen bijvoorbeeld gepresenteerd als hulpeloze wezens die zonder onze financiële steun niet zullen overleven, of zijn het krachtige mensen die de hoop niet opgeven?




  1. Hoe wordt de 3FM Serious Request actie gepresenteerd?
    Wordt de actie neergezet als een serieus evenement, waar de nadruk op de ellende van de vluchtelingen ligt, of wordt de actie op bijvoorbeeld een veel luchtigere manier gepresenteerd?




  1. Hoe wordt het publiek aangesproken?
    Wordt het publiek continu direct benaderd om geld te doneren, of gebeurt dit op een speelse manier? Wordt het publiek vervolgens getutoyeerd, of is de benadering formeel?

Deze drie vragen zijn belangrijk om uiteindelijk te kunnen concluderen hoe de actie neer wordt neergezet en hoe entertainment en serieusheid zich tot elkaar verhouden.

Vervolgens belicht ik hoe de actie overkomt op het publiek (de ontvanger). Om hier duidelijkheid in te krijgen neem ik semi-gestructureerde interviews af bij mensen die de Serious Request actie van 2008 hebben gevolgd. Deze interviews geven inzicht in wat de respondenten van de actie vinden, hoe de actie op hen overkomt en wat hun reden is om de actie volgen. De vragen van de interviews zijn ingedeeld in de volgende vier thema’s:


  1. Kennismaking en media.
    Hierbij horen vragen als: hoe kwam je in aanraking met de actie? Waarom heb je de actie gevolgd? Via welke media volgde je de actie? De vragen uit dit thema leggen de basis voor de verdere vragen die tijdens het interview aan bod komen. Ze geven inzage in hoe de respondent zich tot de actie verhoudt.




  1. Hulporganisatie en het goede doel.
    In dit thema wordt duidelijk of de respondenten weten welk goede doel de actie in 2008 steunde, welke hulporganisatie betrokken was en wat de respondenten er van vonden dat deze actie werd georganiseerd. Dit geeft inzicht in wat de beweegredenen van de respondenten kunnen zijn om de actie te volgen.




  1. Beeldvorming en interpretatie.
    De vragen uit dit thema hebben als doel inzichtelijk te krijgen hoe de actie op de respondenten overkomt. Hoe werden volgens hen de vluchtelingen gerepresenteerd? Welke toon bezat de actie? Hoe was de verhouding tussen entertainment en serieusheid? Hierdoor wordt duidelijk hoe de respondenten de inhoud van de actie interpreteren en hoe ze over de actie praten.




  1. Promotie en mobiliseren.
    Het laatste thema bezit vragen die als doel hebben te achterhalen wat de respondenten vinden van de manier waarop de actie werd gepromoot en welke redenen er zijn om aan de actie deel te nemen. De antwoorden op deze vragen geven inzage in waarom het publiek zich tot de Serious Request actie aangetrokken kan voelen en of de manier van promoten handig is.

In het hierop volgende hoofdstuk zal ik ingaan op relevante literatuur die het mogelijk maakt om de Serious Request actie van 2008 in een maatschappelijk kader te plaatsen. Ik zal onder andere de drie tijdsuitingen en het interpretatiemodel van cultuurwetenschapper Stuart Hall (1980) behandelen. Deze onderwerpen zullen vervolgens terug worden gekoppeld aan de Serious Request actie van 2008. In hoofdstuk drie zal ik ingaan op de methode van onderzoek. Ik zal hierin duidelijk maken hoe ik mijn onderzoek heb opgezet en welke vragen ik gesteld heb aan de mediateksten en aan mijn respondenten. In hoofdstuk vier tot en met zes presenteer ik de analyseresultaten van de drie mediakanalen die ik heb onderzocht op taalgebruik. In elk van deze hoofdstukken zal één van de drie tijdsuiting worden behandeld. In hoofdstuk zeven zullen de resultaten van de interviews worden geïnterpreteerd en zal ik mijn bevindingen uiteenzetten. In dit hoofdstuk zal tevens een terugkoppeling worden gemaakt naar delen van de theorieën die in hoofdstuk twee zijn behandeld. Het laatste hoofdstuk is de conclusie waarin ik een verband leg tussen de inhoud van alle afzonderlijke hoofdstukken en een antwoord geef op de hoofdvraag van deze scriptie. Ook zal hier de wetenschappelijke contributie aan de orde komen.

2. Theoretisch kader
De 3FM Serious Request actie van 2008 kan zonder twijfel een succesverhaal genoemd worden. Zo bleek het merendeel van de Nederlandse bevolking op de hoogte te zijn van de actie en gaf ook de opbrengst van ruim vijf miljoen euro hier blijk van. Hoe is dit succes te verklaren? Ze is een product van deze tijd, maar op welke maatschappelijke ontwikkelingen speelt ze in? Hoe kan het format van de 3FM Serious Request actie gezien worden als een product van de moderne tijd? Om de 3FM Serious Request actie van 2008 in een maatschappelijk kader te kunnen plaatsen, zal ik in dit hoofdstuk ingaan op een aantal theorieën en concepten dat verband houdt met de actie. De drie tijduitingen compassion fatigue, experience economy en vervagende grenzen staan hierbij centraal. Alvorens ik hier op in ga, zal ik een uiteenzetting geven over wat de 3FM Serious Request actie inhoudt.

2.1 De 3FM Serious Request actie in een notendop

De 3FM Serious Request actie is een actie die sinds 2004 jaarlijks wordt georganiseerd door 3FM en het Rode Kruis. Ieder jaar staat de actie in het teken van een ander goed doel dat volgens het Rode Kruis aandacht verdient. Zo steunde de actie in 2006 de slachtoffers van de landmijnen en werd er in 2008 geld opgehaald voor de 36 miljoen vluchtelingen wereldwijd.

Vlak voor de kerstdagen gaat een drietal diskjockeys, gedurende een aaneengesloten periode van zes dagen, in een huis van glas, ‘het glazen huis’, wonen. De DJ’s draaien gedurende deze dagen de liedjes die het publiek heeft aangevraagd. Voor ieder plaatje doneert de luisteraar een willekeurig bedrag voor het goede doel. Verder drinken de DJ’s slechts vruchten- en groetensappen en ontvangen ze diverse gasten, waaronder bekende Nederlanders.

Het publiek kan zelf ook allerlei acties ondernemen om geld in te zamelen. Bovendien kunnen ze tijdens een veiling bieden op producten die speciaal door bekende Nederlanders (BN’ers) zijn ingebracht. Deze opbrengst gaat naar het goede doel. Het publiek kan de actie volgen via radio, televisie en internet en ze kan het glazen huis bezoeken om de sfeer van Serious Request te proeven. Ter plekke kan men een donatie door de brievenbus gooien.

Behalve de drie DJ’s die in het glazen huis zitten - in 2008 waren dit Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen -, zijn er ook andere DJ’s betrokken bij de Serious Request actie. In 2008 ging Eric Corton naar Kenia om twee vluchtelingenkampen te bezoeken en was Gerard Ekdom in ons land actief om mensen tegen betaling de hand te schudden. Timur Palin was voor een week in de huid gekropen van een vluchteling om de ontberingen te ervaren en Michiel Veenstra ging met de suprisetruck, waarin iedere dag een andere BN’er zat, langs diverse steden om het publiek zijn truck te laten bezoeken tegen betaling. Als laatste knapte Sander Lantinga allerlei klusjes in het land op, eveneens tegen betaling. Kortom, de 3FM Serious Request actie was een actie voor het goede doel waarbij zowel de organisatie als het publiek actief is om geld op te halen. In 2008 werd onder de slogan ‘een vluchteling is nergens zonder jouw hulp’, geld opgehaald voor de 36 miljoen vluchtelingen wereldwijd.
2.2. Compassion fatigue

Mediaproducten ontstaan volgens de sociologen David Croteau en William Hoynes (2003) nooit autonoom, ze ontstaat niet vanuit het niets. Ze worden gecreëerd in een bepaalde context en worden beïnvloed door verschuivingen in de samenleving, zoals economische, sociale of politieke veranderingen. Mediaproducenten dienen te laveren binnen dit werkveld van continue wijzigingen en moeten hierbinnen hun producten te creëren (Croteau & Hoynes, 2003: 33-4). Zo ook de 3FM Serious Request actie. Ze is een reactie op verschuivingen, waarbij ze probeert in te spelen op de wensen en tijdsuitingen van de moderne samenleving.

Is de actie een reactie op één of meerdere verschuivingen? Hiervoor dienen we een kleine sprong terug in tijd te maken. We komen terecht bij de eerste televisiehulpactie in Nederland Open het Dorp. Deze actie werd opgezet in 1962 voor gehandicapten en mondde uit in een massale mobilisatie van Nederlanders om een bijdrage te leveren aan dit goede doel. Dit enthousiasme was het gevolg van een euforisch land dat zich na het afronden van de wederopbouw, schuldig voelde ten opzichte van achterblijvers zoals gehandicapten (Beunders, 2002: 59, 121). De gedachte ontstond dat ook anderen die het minder goed hadden, dienden te profiteren van de vooruitgang.

In de jaren tachtig van de vorige eeuw ontstond er een keerpunt in deze barmhartigheid. Na jarenlang politiek koploper te zijn geweest in hulp aan ontwikkelingslanden had Nederland een compassion fatigue bereikt, een ‘medelijden moeheid’ (Beunders, 2002: 233). Dit houdt in dat de Nederlander zijn grens had bereikt in de hoeveelheid televisiebeelden met drama en ellende. Hij had er genoeg van om nog te helpen, omdat het voelde als dweilen met de kraan open. Zou het leed ooit wel slinken? Vanaf dat moment werd er nog maar een enkele keer een actie voor minder bedeelden in andere werelddelen georganiseerd. Men ging zich meer richten op milieugeoriënteerde organisaties waar men zelf ook baat bij had, zoals Greenpeace en Milieudefensie en zo kwam aan het einde van 1980 de nadruk steeds meer op het individu en diens eigen omgeving komen te liggen (Beunders, 2002: 233). Mensen benaderen met ellendige beelden van armlastige mensen, werkte niet langer. Het publiek was verzadigd en had haar interesses verlegd. Zodoende zouden ook hulporganisaties nieuwe methoden moeten vinden om publiek aan te trekken. De enige manier om dit te bewerkstelligen was door mee te gaan met de veranderingen in de tijd en het publiek te voorzien in hun vernieuwde wensen.



2.3 Vervagende grenzen

Door de compassion fatigue zijn hulporganisaties genoodzaakt nieuwe campagnestrategieën te bedenken om publiek aan te trekken. Ook politieke partijen kampen met het probleem kiezers (weer) enthousiast te krijgen voor hun boodschap. Volgens professor in communicatiewetenschapper Liesbeth van Zoonen (2005) ligt de oplossing voor dit probleem in de populaire cultuur. In het boek Entertaining the Citizen. When Politics and Popular Culture Converge (2005) gaat ze in op de toepassing van populaire cultuur (entertainment) in de politiek. Populaire cultuur stimuleert het publiek tot bijvoorbeeld het voeren van discussies, of tot deelname. Wil de politiek kiezers naar zich toe trekken, dan zal ze gebruik moeten maken van entertainment. Hierdoor wordt politieke betrokkenheid en activiteit gerealiseerd en waarborgt men een blijvende emotionele band tussen de kiezer, de partijkandidaten en de partij (Van Zoonen, 2005: 53-5, 66). Door het toepassen populaire cultuur (entertainment) in de politiek, vervagen de grenzen tussen beide werkvelden en wordt ook de scheiding tussen het private en publieke leven onduidelijker (Van Zoonen, 2005).

Deze vervagende grenzen zijn ook terug te vinden in de wereld van de hulporganisaties. Volgens politiciloog Volker Heins (2008) weten non-gouvernementele organisaties (NGO’s) tegenwoordig precies hoe ze hun opgezette acties aan de man moeten brengen, namelijk via de aandacht van de media. NGO´s zijn daar te vinden waar camera’s zijn. In hun campagnes betrekken ze bovendien diverse bekendheden. Dit laatste zorgt ten eerste voor meer publiciteit en ten tweede trekt het publiek aan (Heins, 2008: 146). Er kan worden gesteld dat, wanneer een hulporganisatie succes wil hebben met haar campagne, ze bekendheden moeten aantrekken. Het betrekken van bekendheden bij campagnes kan nog verder gaan, want hulporganisaties maken gebruik van bekendheden om specifieke doelgroepen te kunnen bereiken. Hiervoor wordt een hele screening uitgevoerd om de juiste celebrity te vinden. Deze bekendheid wordt vervolgens het boegbeeld van de hulporganisatie (Evans & Hesmondhalgh: 2005: 39, 42).

Waarschijnlijk zal filosoof en socioloog Zygmunt Bauman (1998) dit een heel slimme zet vinden van hulporganisaties. Hij is namelijk van mening dat bekendheden het in zich hebben om bekeken te worden. Volgens Bauman leven we tegenwoordig in een synopticon, waarbij velen (de gewone stervelingen) naar een selecte groep (de bekendheden) kijken. Alhoewel de bekendheden onbereikbaar zijn voor de gewone man en superieur zijn aan hen, heeft de sterveling wel de neiging om de bekendheid te willen volgen. Televisie biedt uitkomst, omdat op die manier een sterveling de bekendheid toch kan ontmoeten (Bauman, 1998: 53-4).

Deze manier van aandacht vragen is terug te vinden in het concept van de 3FM Serious Request actie. Het is een grote, multimediale gebeurtenis, die via radio, TV en het internet te volgen is. De actie wordt georganiseerd door een radiozender, waardoor er al bekende mensen meedoen, namelijk de DJ’s. Tegelijkertijd bezoeken de meest uiteenlopende bekende Nederlanders het glazen huis, zoals Ilse de Lange, DJ Armin van Buuren en prins Willem-Alexander. Deze bekendheden zijn behalve via televisie en internet, ook te volgen via een ander beeldscherm, namelijk via het glas van het glazen huis. Sommige van deze bekendheden zijn zelfs vierentwintig uur per dag te volgen. Hierdoor wordt het voetstuk waar Bauman de bekendheden op plaatst, afgebroken en veranderen de bekendheden in meer ‘normale’ mensen. Ze stappen vanuit hun fictieve beeldschermwereld de realiteit in en de concrete afstand tussen ‘sterveling’ en ‘bekendheid’ wordt kleiner. Nu kunnen de bewegingen van de bekendheid iedere minuut van de dag realtime worden gevolgd en wordt de mens achter de celebrity zichtbaar. Het privé-leven wordt nu even publiek.

Het is duidelijk dat de Serious Request actie de entertainmentwereld binnen is gestapt en dat er sprake is van vervagende grenzen om publiek aan te trekken. Volgens Volker Heins (2008) spelen hulporganisaties bovendien bewust in op de emoties van het publiek om hen bij hun campagnes te betrekken. Dit doen ze of door het publiek boos te maken, of ze juist te behagen (Heins, 2008: 145). Tijdens de Serious Request actie wordt het publiek in ieder geval behaagd. Dit zie je onder andere terug in de Request van het publiek om verzoeknummers aan te kunnen geplezierd. De actie weet het publiek op deze manier te betrekken. Ten eerste krijgt het publiek iets terug voor het gedoneerde geld en ten tweede blijft het publiek naar de radio luisteren om hun aangevraagde plaatjes te horen. Hierdoor wordt het publiek ook tegelijkertijd vermaakt.

Uit de behandelde theorieën wordt niet duidelijk, of door het gebruik van entertainment, de serieuze insteek van de actie verdoezeld wordt. Gaat het enkel nog om het vermaken van het publiek, waarbij het Rode Kruis een stap opzij doet, of blijft het goede doel een belangrijke rol spelen? Dit zal in hoofdstuk vier en vijf behandeld worden.

  1   2   3   4   5   6   7   8


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2016
stuur bericht

    Hoofdpagina