Andere belangrijke factoren die hebben geleid tot isis emile Hokayem: ¨



Dovnload 131.28 Kb.
Pagina1/3
Datum24.08.2016
Grootte131.28 Kb.
  1   2   3
Andere belangrijke factoren die hebben geleid tot ISIS
Emile Hokayem: ¨Asking 'who funds/arms ISIS' is the wrong way of trying to get why it emerged, how it expanded. IS is no one's instrument, but everyone's failure


De inval in en bezetting van Irak door de VS is een belangrijke factor in het ontstaan van ISIS. Maar er zijn ook andere belangrijke factoren en die worden vaak niet benoemd of meegenomen in analyses. Met dit artikel wil ik bijdragen aan het loslaten van te simpele schema's door verder na te denken over de situatie in Irak en Syrië en het ontstaan van ISIS.






door Ed Hollants, 4 december 2015


In veel publicaties en analyses over ISIS wordt opgemerkt dat het ontstaan van ISIS een gevolg is van de inval van de VS in Irak en de daarop volgende bezetting. Vooral ook linkse activisten en publicisten verklaren de gebeurtenissen bijna uitsluitend hieruit. Anderen gaan nog verder en beschuldigen de VS dat ze ISIS op gezet zouden hebben.

Het klopt dat de inval in en bezetting van Irak door de VS een belangrijke factor spelen in het ontstaan van ISIS. Ja, het gemilitariseerde transnationale kapitalisme is hoofdschuldige. Maar het is niet de enige factor. Er zijn andere factoren die belangrijk zijn.

Wat ik ook wil aankaarten, zijn de beweringen dat ISIS letterlijk gecreëerd is als een 'tool' om door de VS gebruikt te worden, alsof alles volgens een sinister plan van de VS verloopt.
Ik heb bewust gekozen niet te gedetailleerd te zijn en ik heb geprobeerd te voorkomen te veel namen te noemen of verwijzingen op te nemen, zodat dit artikel leesbaar blijft voor een wat bredere groep geïnteresseerden. Wat ik hier geschreven heb is uiteraard niet de waarheid, of zoals het precies is verlopen. Ongetwijfeld zitten er onnauwkeurigheden en fouten in de 'feiten' die ik gebruik in deze tekst. Er zullen ook andere visies zijn over het gebeuren. Ik hoop echter dat ik met dit artikel bijdraag aan het wat verder nadenken over de situatie in Irak en Syrië en het ontstaan van ISIS. Nadenken wat zich meer los maakt van simpele schema's.
Laten we beginnen bij Irak in 1980.

Iran-Irak-oorlog 1980 – 1988 en de al-Anfal campagne
It is militarist and views political disputes and conflict in a military manner as "battles" requiring: "fighting", "mobilization", "battlefields", "bastions", and "trenches"; Prof. Tim Niblock over de Ba'ath-ideologie zoals door Saddam Hoessein ingevuld.
In 1979 komt Saddam Hoessein in Irak aan de macht. Hij baseert zijn regime op de Ba'ath- ideologie. Een aantal kenmerken: één-partij stelsel, sterke man, sterk Arabisch nationalisme, seculier en pan-Arabisch. Saddam Hoessein geeft daar een eigen invulling aan, zie bovenstaand citaat. Het is een regime dat een verheerlijking en een cultuur van geweld uitdraagt . Leden uit zijn familie en stam uit Tikrit, de al-Tikriti-clan, worden op de belangrijkste posten gezet in het staatsapparaat. Een uitgebreid veiligheids- en inlichtingenapparaat wordt opgezet. De Ba'ath partij is al snel vooral een middel voor Saddam Hoessein en zijn getrouwen om aan de macht te blijven en om hun macht in alle sectoren van de maatschappij te doen gelden.

In 1980 valt het Iraakse leger Iran binnen. Het is een jaar na de Iraanse revolutie die een Sjiitisch islamitische staat opleverde. Saddam Hoessein wilde een aantal olierijke gebieden in Iran veroveren waarin een hoofdzakelijk Arabische bevolking woonden. Er waren ook andere redenen, zoals de angst voor het overslaan van de Iraanse revolutie naar Sjiitische gebieden in Irak die aan Iran grenzen. Khomeini liet namelijk openlijk weten dat zijn doel was de islamitische revolutie te verspreiden in Irak.

Saddam gokte erop dat Iran nog te zwak zou zijn om tegenstand te bieden zo kort na de revolutie en dat de VS, andere Westerse landen, evenals de meeste Arabische landen, Iran als groot gevaar zouden zien zodat ze Saddam Hoessein zijn gang zouden laten gaan.

Vanaf 1982 wordt Irak steeds openlijker gesteund door de VS, mede ingegeven omdat in het verloop van de oorlog de rollen omdraaien. Iraakse troepen worden Iran uitgedreven en Iraanse troepen trekken het zuiden van Irak in. De VS willen het islamitisch regime van Khomeini isoleren en haar invloed beperken. De bezetting van de VS-ambassade in Iran van kort daarvoor zit nog in het achterhoofd. De steun aan Irak bestaat uit economische hulp, wapens, inlichtingen, dual-use technologie en chemische grondstoffen benodigd voor de productie van chemische wapens. Veel van de hulp is niet officieel maar gaat via bankconstructies en wapenhandelaars.

A 1994 congressional inquiry also found that dozens of biological agents, including various strains of anthrax, had been shipped to Iraq by US companies, under licence from the commerce department.

Howard Teicher, an Iraq specialist in the Reagan White House, testified in a 1995 affidavit that the then CIA director, William Casey, used a Chilean firm, Cardoen, to send cluster bombs to use against Iran's "human wave" attacks.

Er werden trouwens ook wapens geleverd aan de Iraanse ayatollah Khomeini, de later bekend geworden 'Iran-contra-affaire'.

Diplomatieke contacten worden in 1984 aangehaald met Irak. De speciale afgezant Midden Oosten van de regering Reagan, Donald Rumsfeld, is de contactpersoon tussen de VS en Saddam Hoessein. In de oorlog tussen Irak en Iran worden door Irak chemische massavernietigingswapens ingezet die in Iran tal van slachtoffers eisen. Er vinden over en weer Scud-raket-beschietingen plaats, onder andere met als doelen Bagdad en Teheran.

In de loop van de oorlog verkoopt Iran de oorlog aan het eigen publiek steeds meer als een heilige strijd die door Sjiieten gevoerd moet worden. Het moge duidelijk zijn dat deze oorlog niet bevorderlijk is voor de verhoudingen tussen Sjiieten en Soennieten in Irak. Irak is een seculiere staat en er zou geen onderscheid moeten zijn tussen Soennieten, Christenen, Koerden en Sjiieten, maar dit is er wel. De toplaag van Irak bestaat vooral uit Soennieten en dat is al zo sinds het Ottomaanse rijk. Er zijn al eerder opstanden geweest van Sjiieten. Zij organiseren zich zich politiek via hun religie, hun geestelijke leiders zijn daarbij belangrijk en er zijn contacten met Iran. Sjiitische vluchtelingen uit Irak strijden aan de kant van Iran voor partijen als de Supreme Council for the Islamic Revolution in Iraq (SCIRI) en Da'wa. Dat zijn Sjiitische partijen die tegen een seculiere en voor een islamitische staat zijn. Zeker sinds deze Irak-Iran-oorlog worden Sjiieten vaak als vijfde colonne gezien. Uiteindelijk stagneert de oorlog. Er ontstaat een patstelling die resulteert in een vredesverdrag in 1988. Schattingen zijn dat er in de oorlog 500.000 tot 1.000.000 slachtoffers vielen en 500.000 mensen invalide raakten.

Aan het eind van deze Irak-Iran-oorlog worden er door Saddam Hoesein steeds meer legereenheden teruggetrokken van het front met Iran in het zuiden en start in 1988 de al-Anfal-campagne in Irak. De campagne bestaat uit acht militaire offensieven in de periode februari - september 1988 tegen de Koerdische bevolking. Directe aanleiding is de samenwerking van de Koerdische partijen PUK en KDP met Iran. Maar de vervolging van Koerden heeft al een lange geschiedenis in Irak. De campagne richt zich ook tegen andere niet Arabische minderheden en christenen. Al-Anfal, de (oorlogs) buit, is de naam van de achtste soera van de Koran, geschreven over de strijd tussen volgelingen van het nieuwe Moslimgeloof en ongelovigen. Saddam Hoessein misbruikt deze naam voor het uitmoorden van de Koerden waarbij ook tal van moskeeën vernietigt worden. Koerden zijn meest Soennieten. Schattingen zijn dat er zeker 100.000 Koerden omkwamen waarvan 70% mannen in de leeftijd van 15 tot 50 jaar en dat er werden duizenden dorpen vernietigt. Berucht is de gasaanval in Halabja, waarbij 5000 Koerden worden gedood. De aanval met chemische massavernietigingswapens gebeurde vlak nadat Halabja door Koerdische strijders met Iraanse hulp was 'bevrijd'. Het slot van de al-Anfal-campagne is het vermoorden van grote aantallen Assyrische en Koerdisch-Yazidische mannen, die de leeftijd hebben om een gewapende strijd te kunnen voeren. Het gaat hier om dezelfde Yazidische Koerden waartegen ISIS in 2014 in o.a. Sinjar massamoorden pleegde. Door meerdere landen worden onderdelen van deze al-Anfal-campagne als genocide aangemerkt.

Koeweit
"It was like a turkey shoot until the weather turned sour." Major General Royal N. Moore, commander of the Marine Air Wing 3 about 'The Highway of Dead'
Op 2 augustus 1990, slechts twee jaar na het aflopen van de Irak–Iran-oorlog, valt Irak Koeweit binnen. Er volgen direct VN-resoluties die dit veroordelen en er worden sancties en een ultimatum ingesteld. Op 17 januari 1991 start een coalitie van landen onder leiding van de VS bombardementen op Iraakse troepen, militaire en andere doelen zoals de infrastructuur, elektriciteitscentrales en drinkwatercentrales in Irak. Een aantal Iraakse gevechtsvliegtuigen wordt vernietigd, maar het merendeel van de Iraakse gevechtsvliegtuigen is -verrassenderwijs- naar Iran gevlogen, waar ze direct in beslag genomen worden en waaruit ze nooit meer zijn teruggekeerd. Nadat Irak de strijd opgeeft en er een akkoord wordt gesloten, worden de terugtrekkende Iraakse troepen, tegen de afspraken in, toch gebombardeerd, terwijl zij op een snelweg richting Irak rijden. Het gevolg: 2000 verbrande voertuigen en duizenden doden.
Na de desastreus verlopen oorlog in Koeweit, waarbij een groot deel van het Iraakse leger en haar militaire infrastruktuur wordt vernietigd, volgt een massale opstand van Sjiieten en Koerden in Irak die bloedig wordt neergeslagen. Bewust hebben de VS ervoor gekozen die opstand te laten neerslaan door een deel van de Republikeinse Garde intact te laten zodat die haar gang kon gaan. De VS hadden op dat moment de regie van de opstand niet in handen en geen troepen op de grond in Irak. Ze zullen bang zijn geweest dat Irak onder invloed van Iran zou komen te staan, als de opstand zou lukken. De VS kozen ervoor het regime in stand te houden.
Er is na twee oorlogen weinig over om trots op te zijn binnen het regime Saddam Hoessein. De repressie binnen Irak is groot om daarmee elke ontevredenheid en opkomende oppositie in de kiem te smoren. Het regime van Saddam Hoessein kenmerkt zich door angst zaaien, geweld plegen en beloningen uitdelen.


Return to Faith-campagne
By the late 1990s a "religious deep state" had emerged in Iraq, whereby most Sunni Islamic leaders and institutions that were created, co-opted and/or controlled by the regime were now inside the state. One of these institutions was the Islamic University of Baghdad, attended by Abu Bakr al-Baghdadi, current leader of the so-called IS caliphate – Denise Natali
In 1993 kondigt Saddam Hoessein de 'faith'-campagne aan. Onder de bevolking heerst grote onzekerheid over de toekomst en de ontevredenheid neemt toe. De tegen Irak ingestelde sancties hakken er steeds meer op in. Het regime is bang dat ook de oppositie vanuit de Soennieten gaat toenemen. De uitvoering van de faith-campagne is in handen van de nummer twee van het Saddam Hoessein regime: Izzat Ibrahim ad-Douri. Hij is onder meer mede verantwoordelijk voor de Iran-Irak oorlog, de Koeweit oorlog, het neerslaan van Sjiitische protesten, massa-executies en de al-Anfal-campagne. Hij wordt ook gezien als één van de belangrijkste architecten van het opzetten van het Soennitisch verzet tegen de VS-bezetting na 2003.

De opstand van Sjiieten heeft ook een sterke religieuze basis en wordt gesteund door Iran. Saddam Hoessein ziet het belang in van religie als bindend element voor een groot deel van de bevolking, zowel Soennieten als Sjiieten. Hij besluit religie, de Soennitische islam, en wel specifiek de salafistische richting in te zetten, om zijn regime overeind te houden. Vrees voor de Moslimbroeders zijn mede bepalend voor de keuze van het salafisme. Juist salafisme ziet zichzelf als enige juiste moslimstroming en ziet Sjiieten als afvalligen. Van overheidswege worden korans verspreid. Militairen krijgen de opdracht om wekelijks een moskee te bezoeken. Dit zal

waarschijnlijk door Saddam Hoessein ingegeven zijn om zo moskeeën in de gaten te houden en tegelijkertijd te laten zien dat het regime uit goede moslims bestaat. Allahu Akbar komt in de nationale vlag te staan. Tegelijkertijd verschijnen er veiligheidsambtenaren bij alle grote Shi'a moskeeën en andere heiligdommen als graftombes. Er zijn invallen, gebouwen worden beschadigd en Sjiitische geloofsgenoten worden arbitrair gearresteerd.

De jaren erna nemen, door de ingestelde sancties van de VN, de armoede en ellende in Irak snel toe, waarop steeds meer mensen troost, zekerheid en hoop in de Islam zoeken. Voorzieningen die vallen onder de (centrale) staat worden steeds verder uitgekleed en overgelaten aan religieuze instellingen.

De sancties hebben een verwoestend effect op de gehele samenleving. Als antwoord op de sancties worden smokkelnetwerken opgezet, die vooral via de Soennitische gebieden in West Irak naar Syrië lopen.

Doordat de centrale staat steeds zwakker wordt worden de invloed en macht van lokale tribale verbanden groter.

De islamisering van de samenleving zet de jaren erop door. Koran en islamitische studies worden geïntroduceerd in het onderwijsprogramma. Religieuze academische instellingen worden door het gehele land geopend. Ook wat betreft inlichtingendiensten en leger geeft hij steeds meer ruimte aan religie. Aspecten van de Sharia worden ingevoerd. De verkoop en consumptie van alcohol wordt beknot door de staat. Instellingen en winkels die betrokken zijn bij gokken of alcohol worden beperkt of gesloten. De Fadayeen, de paramilitaire troepen, voeren een schrikbewind uit, zoals onthoofdingen van prostituees en afhakken van handen van dieven. Juist leden van dit soort troepen zien we later terug in het gewapende verzet tegen de VS-bezetting en ook binnen ISIS.

Is er onwelgevallige oppositie, dan eindigt deze in de martelkamers van het regime.

De inzet van religie als middel om het regime te versterken en controle te houden, heeft een eigen dynamiek gekregen. Toch blijft het Ba'athisme overheersen en de kopstukken van het regime blijven tot het einde toe trouw aan het regime; bij vele anderen staat de ideologie van het Ba'athisme echter naast of onder die van het salafisme.

Bezetting Irak
So far as the United States seems to be concerned, it is only a slight overstatement to say that Moslems and Arabs are essentially seen as either oil suppliers or potential terrorists. Very little of the detail, the human density, the passion of Arab–Moslem life has entered the awareness of even those people whose profession it is to report the Arab world. What we have, instead, is a series of crude, essentialized caricatures of the Islamic world, presented in such a way as to make that world vulnerable to military aggression. Edward W. Said
Op het moment van de inval in 2003 in Irak en de daarop volgende bezetting van Irak waren de VS op het hoogtepunt van hun macht. De VS hadden de positie van enige overbleven en onbetwistbare wereldmacht. In plaats van die macht te gebruiken om conflicten, die al lange tijd speelden, zoals Israël-Palestina, op te lossen, werd als 'grote daad' de inval in Irak voorbereid en uitgevoerd. Het moge duidelijk zijn dat de politiek van de VS en haar bondgenoten door het militaire optreden in Irak tot een grote mislukking heeft geleid. Sindsdien zijn de invloed en macht van VS tanende en zijn die van regionale machten sterker geworden.

Het had veel te maken met het leiderschap, de regering, van de VS op dat moment, een totaal incompetent en ideologisch verblind groepje 'schurken'. Een Amerikaanse regering die arrogant denkt Irak wel even in korte tijd te fixen tot een neo-liberaal 'democratisch' paradijs. Tot een VS-vriendelijk land, dat zo voor lange tijd olieleveranties aan de VS garandeert. En dit gold niet alleen Irak; men had plannen voor het gehele Midden-Oosten [verder: MO].

Gebrek aan kennis over Irak en het MO, etnocentrisme, cowboy-mentaliteit, het speelde allemaal mee bij het op geheel verkeerde basis vormgeven van het 'nieuwe Irak'. Het opende ook wagenwijd de deuren voor Iran, door op de Sjiitische kaart te spelen. Iran wist meteen invloed te verwerven op de ontwikkelingen in Irak en als reactie daarop begon Saoedi-Arabië, dat tegen de inval was, de Soennieten te steunen die later in opstand kwamen.
Ik ga nu even met grote stappen door de jaren van bezetting heen en beschrijf alleen een aantal belangrijke gebeurtenissen die tot het ontstaan, de groei en de kenmerken van ISIS leidden.
Na de inval door de coalitie onder leiding van de VS en de UK - onder valse voorwendselen, zoals we allemaal weten - volgt de bezetting.

In het algemeen kun je zeggen dat de wederopbouw van Irak door de VS nauwelijks was voorbereid. Er was niet echt over nagedacht en men had weinig kennis van zaken betreft Irak. Men vaart bijna blind op een aantal oppositiefiguren die al jaren buiten Irak woonden. Het resulteerde in een ad-hocbeleid waar de Sjiitische partijen en Iran handig op in konden spelen.
Irak heeft op dat moment dus al een periode achter de rug van twee zelf begonnen en verloren oorlogen (van 1980 tot 2003), verwoestende sancties, enorme repressie, toenemend sektarisme, uitmoorden van minderheden en islamisering van de maatschappij. En dat in een eens seculier, divers, welvarend en rijk land.

De VS maakt meteen drie kapitale fouten die bepalend zijn voor de verdere ontwikkelingen in Irak:

– de-Ba'athisering, die een volledige ontmanteling betekent van de overheid;

– het benaderen van Irak als sektarisch ingedeeld land en dat als uitgangspunt nemen voor de opbouw van de nieuwe staat;

– snelle neo-liberalisering van staatsbedrijven en overheidsdiensten
De Amerikanen met Paul Bremer als hoofd van de Coalition Provisional Authority van Irak bouwen voort op de indeling van sektes en verdelen aanstellingen in quota, de muhasasa, Het betekent dat aanstellingen binnen instituties waar de beslissingen worden genomen, de verschillende departementen, verdeeld worden op basis van de sektes, dus Sjiieten, Soennieten en Koerden. De Koerden – meestal ook Soennitisch – zijn een aparte groep en zijn sterke voorstander van het indelen in sektes. Zij willen vooral hun eigen autonome Koerdische regio vormgeven. De Sjiieten zijn ook vóór omdat zij als groep de grootste sekte vormen in Irak.
Bovendien geeft Paul Bremer opdracht tot de de-Ba'athisering, waar ook de Sjiitische partijen zich sterk voor maken.

Over de de-Ba'athiseringscommissie zegt het hoofd Ahmad Chalabi hiervan in die tijd:

7,000 senior Iraqi security personnel will be fired. The law flatly mandates that all people who were in security such as the Republican Guard, Special Republican Guard, general security or military intelligence must go."

Maar het gaat om veel meer mensen. Behalve de 7000 officieren uit leger en veiligheidsdienst gaat het om ambtenaren, onderwijzers, dokters etc. Ook vierhonderdduizend militairen van het verslagen leger werden geweerd van overheidsbanen en hen werd het recht op pensioen ontnomen.

Het zijn vooral Soennieten, die in de jaren ervoor via hun baan voor zichzelf en hun familie het hoofd boven water hebben weten te houden, in tegenstelling tot veel anderen Irakezen. Het Ba'ath lidmaatschap was tijdens regime Saddam Hoessein vereist om een baan bij de overheid te krijgen en te behouden. Veel wonen er in de Anbar en Nineveh provincies en steden als Tikrit in de Soennitische driehoek. Ze zitten nu werkloos thuis in een samenleving die meer dan ooit sektarisch is: Soennieten – Sjiieten. Ba'ath aanhangers zien met lede ogen aan hoe de Sjiieten in samenwerking met de Amerikanen alle macht naar zich toe trekken en een sektarische politiek voeren. De Sjiieten worden niet alleen door de VS gesteund, maar ook door Iran, dat altijd de aartsvijand van Irak is geweest. Met andere woorden: al deze militairen en andere overheidsdienaren zien de VS en Iran, die zij altijd als de twee belangrijkste vijanden hebben beschouwd, tegenover zich staan doordat die machten nu in hun land een almachtige positie hebben. Vanuit hun Ba'ath ideologie is het schokkend dat nu Sjiieten, gesteund door het Sjiitische niet-Arabische Iran, en Westerse bezetters over hen heersen.
Tegelijkertijd wordt er vaart gemaakt met de neo-liberalisering van de publieke sector, zoals gezondheid, huisvesting en welzijnsvoorzieningen. De publieke sector, het leger en dat wat is overgebleven van de overheid, is ingevuld via sekte-quota. De machtigste milities, vriendenkringen en politieke partijen hebben bezit genomen van de staats-, en semi-overheidsinstellingen en publieke sector en zien dit als een eigen bedrijf.

De instituties worden zo vooral melkkoeien voor eigen gebruik in plaats van dat ze het algemeen belang ten goede komen.

Wat in wezen gebeurt, is een soort privatisering van de staat. Met vliegtuigen vol worden pakken met geld door de VS ingevlogen en uitgedeeld. Er is nauwelijks toezicht en er ontstaat een enorme corruptie; baantjes worden overal weggegeven aan familie en vrienden zonder dat er werkzaamheden tegenover staan. De minderheid van de Soennieten trekt aan het kortste eind; zij worden door de anderen zoveel mogelijk geweerd of dwarsgezeten.
In mei 2006 wordt de eerste regering, de Iraqi Transitional Government, met aan het hoofd al-Maliki van de Sjiitische Islamic Da'wa Party, in het zadel geholpen.

Al-Maliki is de voorkeurskandidaat van Qasem Soleimani, de commandant van de Iraanse Quds Force. Soleimani wist een deal te bewerkstelligen tussen Sjiitische en Koerdische leiders, die leidde tot de verkiezing van Maliki als premier. Kandidaten voor het premierschap worden doorgelicht door de CIA en de VS zijn akkoord gegaan.

Qasem Soleimani is ook deels verantwoordelijk voor het opzetten van de Sjiitische militie in Irak en we zien hem momenteel in Syrië de acties van de Sjiitische milities uit Libanon, Irak en Afghanistan coördineren.
Logischerwijze roept dit alles verzet op. In het begin van de bezetting proberen Soennitische politieke partijen nog bijna bedelend bij de VS meer invloed te krijgen in Irak. Er wordt echter te weinig op ingegaan en de Sjiitische partijen werken het tegen.

Nadat de Amerikanen zich min of meer is Irak gesetteld hebben, begint de onvrede in de Soennitische gebieden het karakter van een gewapende opstand te krijgen, waarop een enorme repressie van VS volgt. Via Syrië, waar ook rekruteringscentra zijn, komen honderden jihadisten van heel de wereld naar Irak om tegen de VS te vechten. Talloze Soennieten verdwijnen in gevangenissen die, zoals we vaak hebben gezien bij verzetsbewegingen, gaan fungeren als scholingsinstituut en waarbinnen netwerken opgebouwd worden die in de toekomst van groot belang zijn. De kloof tussen Sjiieten en Soennieten wordt steeds groter.
De meeste Irakezen zien de VS als bezetters. De twee grootste Sjiitische politieke partijen, de Da'wa Partij en de Islamic Supreme Council of Iraq (ISCI) werken echter met de VS mee, omdat zij zo kans zien de staatsmacht te kunnen veroveren. Beide partijen worden ook in meer of mindere mate door Iran gesteund. In de jaren '80 vochten milities van deze partijen tegen Saddam Hoessein vanuit Iran. De Badr-militie van de ISCI is opgeleid in Iran en had daar Iraanse officieren. Deze milities zijn samen met andere milities betrokken bij de burgeroorlog 2006-2007 in met name Bagdad. Een groot deel van de milities is later opgegaan in politie, veiligheidsdiensten en leger. Het ministerie van binnenlandse zaken is voor een groot deel in handen van deze ex-militie leden. De Da'wa partij, de partij van Maliki, heeft in de jaren '80 verschillende aanslagen gepleegd, onder andere met een autobom in 1982 op de Iraakse ambassade in Beiroet en een aanslag op Saddam Hoessein. In het westen werd de partij als terreurgroep beschouwd. De partij stond achter de islamitische revolutie in Iran.


  1   2   3


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina