Anneke van Baalen & Marijke Ekelschot



Dovnload 89.87 Kb.
Pagina1/3
Datum23.07.2016
Grootte89.87 Kb.
  1   2   3

Anneke van Baalen & Marijke Ekelschot




Co-counselen;

herwaardering van rechts*

Het is ongetwijfeld waar dat het welzijnswerk het welzijn bevorderd heeft. Het is alleen de vraag van wie? Het vrouwenwelzijnswerk heeft zich sinds 1976 er vooral aan gewijd om de autonome vrouwenbeweging uit te schakelen.

Met sukses, al bestaan er nog steeds kleine groepen vrouwen die de moed erin houden. Het instituut dat toeleveringsbedrijf is voor de nieuwste technieken is het amsterdamse Ivabo, het Instituut voor de Voortgezette Agogiese Beroepen Opleiding. In 1982 introduceerden twee medewerksters van dat instituut, Anja Meulenbelt en An Luttikholt, in het blad Katijf een nieuwe techniek, het zogenaamde co-counselen, voor het werken aan verschillen tussen vrouwen. De verschillen tussen vrouwen werden door Luttikholt opgesomd:

'vrouwen met kinderen, katholieke vrouwen, gereformeerde vrouwen, vrouwen die zonder religieuze achtergrond zijn grootgebracht, joodse vrouwen, vrouwen zonder kinderen, 'meemoeders' (...)vrouwen opgevoed in de stad, op het platteland, boerendochters, vrouwen met arbeidersklasse-, middenklasse of hogere klasseachtergrond, lesbiese vrouwen, oudere vrouwen, jongere vrouwen, enzovoort.'

Duidelijk werd in ieder geval dat de verschillen tussen vrouwen die in navolging van de amerikaanse radikaal feministen als Firestone, Mehrhof en Atkinson aanvankelijk toch vooral gezocht werden in de klassepositie van de mannen bij wie zij hoorden of wilden horen, voorgoed afgedaan hadden.

Om ieder misverstand te voorkomen: natuurlijk vinden wij 'de verschillen' ook van belang - niet voor 'niets' stond in het Feministies Manifest 1977 dat we 'de verschillen moeten overwinnen'. Als je over 'de vrouw' spreekt (of over 'ik als vrouw') ben je immers al bijna in de biologistiese kuil gevallen. Vrouwen zijn maatschappelijke wezens, net zoals mannen, en daarom betrokken bij alle manschappelijke tegenstellingen die er bestaan.

Het probleem van de middenklasse-vrouwenbeweging is altijd geweest dat de specifieke problemen van vrouwen-met-een-opleiding prioriteit kregen boven de problemen van de meerderheid van de vrouwen over de hele wereld - die overigens ook niet op een hoop gegooid kunnen worden, maar alleen via inzicht in tegenstellingen begrepen kunnen worden.


Aanvankelijk interpreteerden wij de nieuwe techniek voor het 'werken aan verschillen' als de zoveelste bezigheidsterapie. Gealarmeerd raakte we echter toen we merkten dat er vreemde scheidslijnen getrokken werden. Zo moesten er 'witte' vrouwengroepen komen om te 'werken aan racisme in zichzelf'. We namen maar aan dat het niet de bedoeling was om de centrumpartij geschoolde leden aan te bieden, maar wat was het dan wel?

Wat was dat co-counselen precies, behalve dat het iets met verschillen te maken had?

In hetjanuarinummer 1981 van het welzijnsblad Marge vonden we een omschrijving van Meulenbelt:

'In zuivere vorm is het co-counselen een methode waarbij oude pijn (alle vervelende, bedreigende, dwingende, angstige, verdrietige ervaringen), die we niet voldoende hebben kunnen uiten worden ontladen.'..'Op zichzelf zou een vrouwengroep makkelijk twee jaar full-time bezig kunnen zijn met het ontladen van oude pijn.' ... 'Het is verbijsterend hoeveel onderdrukkende ervaringen een groep toch redelijk bevoorrechte mensen met zich meedraagt.'

Hoe het met dat 'werken aan racisme' zat begrepen we uit een lezing van amsterdams ombudsvrouw Lida van den Broek in 1982. Racisme zou onder andere iets zijn wat 'in ieder van ons zit' en dat zou komen door de systematiese verkeerde voorlichting die wit én zwart hadden gekregen.



'Het belangrijkste deel van die verkeerde voorlichting hebben we in onze kindertijd gekregen, van mensen die ons lief waren. Deze hele ervaring van verkeerde informatie is een heel pijnlijk proces; een traumaties gebeuren, dat diepe sporen achterlaat. Kinderen verzetten zich er ook tegen en dat hebben wij ook gedaan.'

Het bleek dus dat racisme op merkwaardige wijze getransformeerd kon worden tot iets wat witte mensen in hun kindertijd was 'aangedaan'; tot iets waar witte mensen traumatiese slachtoffers van waren, vol met 'oude pijn'. Verdere navraag leerde ons dat het co-counselen niet alleen 'een techniek' is om 'oude pijn te ontladen', maar dat er een hele beweging achter die term schuil gaat 'de herwaarderingscounselgemeenschap', ook wel 'co-counselgemeen-schap' geheten. Beweging is een te klein woord; het is een internationale organisatie, waar-van de mannelijke topleider, Harvey Jackins, in Amerika zetelt.

Opvallend was dat bijna alle vrouwen die wij vroegen of ze iets van de co-counselbeweging wisten, benadrukten dat zij het 'gewoon als een techniek' beschouwden. Of ze nu wisten dat het een centraal geleide organisatie is, die geen kritiek en diskussie toestaat, of niet, ze maakten de indruk te denken dat 'een techniek' helemaal niets met politiek te maken heeft. Soms rechtvaardigden ze die uitspraak merkwaardigerwijs met 'het persoonlijke is politiek' 'Het persoonlijke' zou door alle echte politieke bewegingen – van vakbonden en politieke partijen tot en met aktiegroepen - verwaarloosd worden. De co-counselbeweging richtte zich op 'het persoonlijke' en leverde daarmee per definitie goede politiek. Die echte politieke bewegingen waren per definitie onderdrukkend omdat ze niets aan 'het persoonlijke' zouden doen, je niet serieus nemen. Een organisatie als de co-counselbeweging die aandacht voor individuele gevoelens aanbood, leverde volgens hen daarmee automaties bevrijding: zo maar vanzelf was die organisatie dus ook heel links, of heel feministies, of heel antiracisties of wat je maar wilt.

Wij zullen proberen om dat misverstand uit de wereld te helpen door te beschrijven hoe die organisatie in elkaar zit en wat zijn programma is. De leden van die organisatie en de verdedigers van het co-counselen denken namelijk misschien zelden na over politiek, maar de leider, Harvey Jackins, doet niet anders. Als je eenmaal geschriften van de co-counsel gemeenschap in handen hebt komt zijn politieke programma daaruit heel duidelijk naar voren.

Het hoofdpunt is het ontwikkelen van LEIDERSCHAP. Neerslag van dat hoofdpunt kan je ook vinden in Katijf, namelijk in de serie Doet leiden lijden, over het nieuwe leiderschap dat de vrouwenbeweging zo nodig zou hebben. Dat leiderschap is nodig voor het tweede punt, namelijk VERZOENING TUSSEN ONDERDRUKTEN EN ONDERDRUKKERS.

Moedeloosheid en terapie
Als je tegen linkse of feministiese of antiracistiese mensen zou zeggen dat ze zich onder leiding van een meneer uit Amerika en zijn vertegenwoordigers in Nederland, met konservatieven, seksisten en racisten moeten gaan verzoenen tegen betaling, dan zouden ze je waarschijnlijk raar aankijken. Als je precies hetzelfde zegt en je noemt het terapie (genezing van 'oude pijn' dan ook nog), dan melden er zich zo veel aan, dat er wachtlijsten gevormd moeten worden.

Dat mensen uit aktiegroepen en verzetsbewegingen wel eens moedeloos worden omdat de overwinningen in de richting van gewenste veranderingen zo zeldzaam zijn, is heel begrijpelijk. Tegelijkertijd hebben liberalen in zoverre gelijk als ze waarschuwen dat al die teleurstelling en machteloosheid het risiko in zich draagt, dat 'links' zich ineens gaat identificeren met sterke, kwaadaardige leiders, zeker als die beloven dat zij ook kleine leidertjes mogen worden. (De liberalen vergeten echter dat ze ook aan dit proces meedoen door te weigeren zich te verzetten tegen uitbuiting en onderdrukking.)

Je zou ook kunnen zeggen dat linkse mensen altijd labiel zijn, omdat ze naar een betere toekomst toewerken waarvan niemand het bestaan kan bewijzen. Ze hebben geen houvast aan het bestaande, want dat moeten ze juist bestrijden. Naarmate er meer te bestrijden valt en de gewenste toekomst meer uit het zicht verdwijnt, zijn er dan ook steeds meer linkse mensen die zich 'niet goed voelen'. En dan komt Harvey Jackins en die zegt dat dit allemaal te genezen valt:

'lf any one individual reclaims her or his power and moves, that one individual can guarantee the future of the world' (PT 46,7) is de belofte. Die 'power' is 'de oneindige intelligentie' die niet goed zou werken omdat het 'geniale individu' in vroegere tijden 'pijn' ('distress') heeft opgelopen en allerlei gedrags-'patronen' ('patterns') is gaan ontwikkelen om die 'pijn' niet meer te voelen.

Als die 'pijn', aldus Jackins, alsnog 'ontladen' wordt verdwijnen de 'patronen' en komt de 'van oorsprong geniale mens' weer tevoorschijn. De verstoringen van de mens die volmaakt geboren wordt, komen op de eerste plaats van de kant van de ouders (moeders), die door kinderen niet onbeperkt te laten ontladen, die 'pijn' en 'patronen' aangebracht hebben.

Jackins claimt dat zijn pijnverhaal voor iedereen opgaat en hij schrijft:

'Dit principe wordt door de slachtoffers van onderdrukking aanvankelijk met verontwaardiging bejegend. "Je probeert me te vertellen dat die martelende en schietende mensen, dat die mensen die mijn familie de ogen uitstaken, onschuldige mensen waren? Je vertelt me dat Hitler een menselijk wezen was?" Ja, het is een grote steun voor ons om te realiseren dat de meest boosaardig funktionerende persoon in de wereld een menselijk wezen was onder de pijn, en dat hij zo boosaardig funktioneerde vanwege de pijn,' (PT 46,3)

Onderdrukkers en onderdrukten, beide hebben oude pijn en een patroon ('De onderdrukker, de persoon die funktioneert als een onderdrukker, is altijd eerst zelf onderdrukt geweest en is vervolgens naar het andere eind van het onderdrukkingspatroon gemanipuleerd', aldus Jackins (PT 46,4)) en beide kunnen hun patronen laten verdwijnen door alsnog 'pijn' te 'ontladen'. Dit 'ontladen' is een fysiek proces:



'Ontlading bestaat uit een of meer lichamelijke processen die duidelijk te herkennen zijn: huilen of snikken (met tranen), trillen met koud zweet, lachen, boos roepen en heftige bewegingen met warm zweet (driftbui), levendig en belangstellend praten; en op een wat andere manier, geeuwen, wat vaak met krabben en uitrekken gepaard gaat.' (Handleiding, 23)

Aan het ontladen vooraf gaat - als we het goed begrijpen - een opsomming van 'slechte informatie' (bij 'het werken aan racisme' dus racisties gepraat). Volgens Jackins zijn namelijk door de onvoldoende ontladen pijn de informatieverwervingsprocessen verstoord. Na het 'ontladen' komt het 'herwaarderen', het met trots en blijdschap over jezelf praten.

Het merkwaardige is weer dat allerlei mensen zonder meer geloven in de linkslouterende werking van dit alles. Er is toch wel een en ander bekend over terapieën; eindeloos wordt er gediskussieerd over voor- en nadelen, genezingspercentages, teoretiese grondslagen, hun verhouding tot of kritiek op andere teorieën en terapieën. Bij Jackins is van dat alles niets te vinden. Hij levert gewoon een model van de hersenen, met tekeningen en al – een kruising tussen een pick-up en een gehaktmolen - zonder op één andere schrijver, stroming of onderzoek in te gaan, en al die studenten en welzijnswerkersters gaan er braaf de boer-in mee op, alsof ze alles wat ze wisten vergeten zijn. Helemaal herboren.
Sekte of kerk
Het helemaal herboren zijn hoort bij het verschijnsel sekte. Een 'brain-washing' noemde een oud lid het co-counselen. Alle oude kennis wordt ongeldig verklaard, al het krities vermogen uitgeschakeld. Kritiek wordt opgevat als 'pijn' van de kritikus en moet dus fysiek 'ontladen' worden, opdat het kritiese 'patroon' verdwijnt.

Toch kan je de co-counselgemeenschap niet zonder meer afdoen met de term 'sekte'.

Daarvoor is de organisatie te modern, te bewust, te politiek, te geheim. Heel anders dan bijvoorbeeld de sekte van Bhagwan. Ook die richt zich tot ontevreden progressieve mensen, maar dat gebeurt allemaal heel openlijk. De aanhangersters moesten oranje kleren aandoen, en toen daar te veel grappen over gemaakt werden rode; ze moeten een ketting om hun nek hangen met een medaillon eraan. En op papier manifesteren ze zich - omdat ze anders onzichtbaar zijn als aanhangersters - met nieuwe namen. Ze horen alleen bij elkaar, en verder bij niemand. Ze leven alleen voor hun eigen zieleheil.

De leden van de co-counselgemeenschap moeten juist verborgen houden dat ze samen een sekte vormen. Ze moeten hun leer zo onopvallend mogelijk 'integreren' (infiltreren vinden ze waarschijnlijk niet zo'n mooi woord) in andere organisaties (PT 47,115). Co-counselers wordt afgeraden om met elkaar te praten als er niet co-counselers bij zijn.

Ontladen moeten ze dan zeker niet. Het co-counselen verplicht stellen op opleidingen moet afgeraden worden, want zelfs als alle kollega's het ermee eens zijn, kan je nog met nieuwkomersters moeilijkheden krijgen. De terminologie van het co-counselen moet zo min mogelijk gebruikt worden. Probeer het in eigen woorden. Als je met groepen mensen te maken krijgt moet je proberen het groepsdenken en het 'samenwerken' te versterken. Middelen daartoe zijn regelen dat niemand voor een tweede keer aan het woord komt, totdat iedereen aan de beurt geweest is (op het rijtje), mensen eerst 'goed nieuws' laten vertellen (weer het hele rijtje af), veel waardering geven (high quality attention), diskussies starten over 'de macht van de menselijke aandacht voor de verbetering van iedere situatie, om het beste uit iedereen te halen.' (PT 47,15).

In de Goed en Nieuwsbrief (de uitgave van de nederlandse afdeling van Jackins organisatie) staat het allemaal nog eens op een rijtje:



'Elke ervaren co-counseler wordt aanbevolen om minstens een steungroep van niet-co-counselors op te richten, met je buren, met de mensen op je werk en met mensen die dezelfde belangstelling hebben. Zo'n groep hoeft geen naam te hebben. De co-counselor moet er onopvallend de noodzakelijke theorie vertellen tot mensen er meer over vragen. Het leiden van de counselor bestaat eruit dat deze ervoor zorgt dat iedereen om de beurt zonder onderbreking wordt aangehoord, dat iedereen wordt gevraagd om het over iets positiefs te hebben voordat hij of zij over de moeilijkheden begint, dat er geregeld nieuwe mensen bij de groep komen en dat de groep zich opdeelt en dat een nieuwe leidster de groep gaat leiden, als de oorspronkelijke groep te groot wordt om iedereen aan de beurt te laten komen.' (GN 20, juni 1982).

(Als je iemand in je aktiegroep hebt zitten die alsmaar zeurt dat iedereen om de beurt moet en dat er zo weinig persoonlijke aandacht is en zo weinig positiefs, dan ben je nu gewaarschuwd.)

Dat er in Nederland door de vrouwen van de HC gemeenschap zo open en bloot over co-counselen geschreven wordt (in Katijf, Diva en Marge bijvoorbeeld) - zonder dat overigens het bestaan van een co-counselgemeenschap vermeld wordt - komt volgens ons doordat een groot deel van de vrouwenbeweging aan die term allang gewend is, omdat de Fort (feministiese oefengroepen radikale terapie) sinds 1975 in haar pakket van vele 'technieken' onder andere een 'techniek' heeft zitten, die 'co-counselen' heet.

Jackins' organisatie Re-evaluation Counseling Community, in het Nederlands 'Herwaar-deringscounselgemeenschap' profiteert op die manier van het voorbereidende werk van de feministiese radikale terapie.

De oprichter van de nederlandse afdeling, Jaap Sanders, houdt zich in zijn geschriften voor de buitenwereld wel aan 'de eigen woorden opdracht'. Zo schreef hij in Marge en in het NIW artikelen die zonder de terminologie te gebruiken de leer verkondigen. Ook de verschillende vormingscentra die via een aantal van hun medewerksters de co-counselleer verspreiden gedragen zich in hun advertenties zoals het hoort. Drakenburg, de Borne, De Grupstal en de Oorsprong - nooit zal je door ze opgeroepen worden voor een co-counsel bijeenkomst. Hetzelfde geldt voor de 'hulpverleningscentra' voor vrouwen waar veel co-counselers werken: stichting De Maan in Amsterdam en stichting Balsemien in Den Bosch.
Gelukkig dus maar wat ons betreft dat de Ivabodames wel een en ander lieten doorschemeren, anders wisten we nog steeds niet waar 'het werken aan racisme', 'het werken aan antisemitisme', waar 'arbeidersklasse-achtergronden', 'boeren, arbeiders en middenstandachtergronden', kortom waar al die 'verschillen tussen vrouwen' opeens vandaan kwamen.
Nu, ze kunnen tenminste de voldoening hebben dat we er een beetje bang van worden, van de snelheid waarmee het 'herwaarderen' zich verspreidt. Niet dat het aantal leden van de gemeenschap zo groot is. Nationaal leidster van Nederland - Joke Hermsen, ook al een Ivabomedewerkster - noemde in de Goed en Nieuwsbrief het aantal 1000. Jackins schatte over de hele wereld 7 à 800.000. Vermoedelijk zijn er wel meer Jehovagetuigen, Mormonen, Moonsekteleden en Bhagwanaanhangersters. Het vervelende is alleen dat het co-counselen zo precies aansluit bij nieuw-rechtse tendensen. Niet je terugtrekken in religiositeit, of de straat op om via boekverkoop en liedgezang een berg geld voor de goeroes te verdienen of ergens met de sekteleden gaan samenwonen, maar aktief aan het werk om het groepsdenken en co-operatie te leiden. Want niet het gezellige sekteleven is het officiële doel, maar het leiderschap over de wereld. Harvey Jackins blijft er op hameren: niet bij elkaar blijven klitten, naar buiten, naar je toekomstige achterban! 'Every community member a community builder! Every community member a leader with a constituency in the wide world' (PT 43)

Iets sekte-achtigs wat zich naar buiten keert om de wereld te veranderen door de bekering van iedereen ter hand te nemen noem je een kerk. In veel opzichten lijkt de gemeenschap inderdaad op een kerk, en wel op de grootste en de oudste: de katolieke kerk (waarmee hij in het amerikaans de afkorting dan ook nog gemeen heeft: R.C.: Roman Catholic (Re-evaluation Counseling.))



De organisatie
De paus, kardinalen, bisschoppen, priesters: allen zijn in de gemeenschap aanwezig, in dezelfde absolute hiërarchie. De paus is Harvey Jackins. Hij vaardigt encyklieken uit, waarin hij zijn ondergeschikten toespreekt over hun plaats in de gemeenschap en hun taak in de wereld (op de inhoudelijke verwantschap tussen Jackins' encyklieken en die van de pausen van de laatste eeuw komen we straks terug).

De zoon van Jackins, Tim, is zijn vervanger op aarde (dat is inderdaad goddelijk). De kardinalen zijn de door Jackins aangestelde 'nationale leiders'. De 'regionale leiders' zijn de bisschoppen (ook al - op voordracht van de nationaal leider - door Jackins benoemd); de 'leraren' en 'leraressen' tenslotte zijn de priesters. Om les te mogen geven hebben ze een door Jackins ondertekend certifikaat nodig. In bezit van zo'n certifikaat kunnen ze een co-counselklas starten (twee per jaar minimaal, anders raken ze het certifikaat weer kwijt).

Het is absoluut niet de bedoeling dat iedereen die in een klasje zit tot de gemeenschap toetreedt. Iedereen heeft het leiderschap wel in zich, aldus Jackins, maar diegenen moeten tot toetreding gestimuleerd worden die met de minste investering het meeste opleveren (PT 42,9).

De leerlingen in de klasjes worden gesticht met het evangelie volgens Jackins, met biecht ('ontlading'), ritueel (rondjes) en teater ('demonstraties') waarbij de leerkracht ter stichting van de gelovigen een serie ontladingen ten beste geeft. Een getuige: 'En toen ging-ie vreselijk staan rillen onder het geroep van "Friesland, Friesland" of zoiets.' Financieel verkeert de Gemeenschap nog in het stadium van vóór 1870, toen de RK kerk zijn priesters ging salariëren. De leraren en leraressen in het co-counselen moeten in feite maar zien hoe ze hun kostje bij elkaar sprokkelen. 'Uitbreidingsgebieden' worden in het begin door de paus gefinancierd, maar op den duur moet het lesgeld echt uit de zakken van de leerlingen van het klasje komen. In ieder geval is een kwart van de opbrengst voor de centrale organisatie in Amerika, die er het 'uitbreidingsfonds' en het 'literatuurfonds' (Rational Island Publishers') mee financiert.

De literatuur is niet gering. Jackins schreef een stapel boeken, met als titels 'The human side of human beings', 'The Human Situation', 'The Upward Trend' en 'The Benign Reality' en natuurlijk 'Fundamentals of Co-counseling Manual' voor de beginners (behalve 'The Upward Trend' zijn ze allemaal ook onder andere in het nederlands vertaald). Ook gedichten van de hand van Jackins (The Meaningful Holiday' en 'Zest is best') verschenen bij Rational Island en allerlei 'rough notes' van Jackins en anderen.

Naast videotapes en geluidskassettes verschijnen er in Amerika 31 tijdschriften. Een greep er uit: 'The Caring Parent', 'Complete Elegance' (voor gehandicapten), 'Forever and ever', 'Men', 'Priests and Nuns', 'Newsletter', 'Sisters', 'Wide World Changing', 'Working for a living' en 'Young and Powerful'. Allemaal voor verschillende doelgroepen en voor iedereen 'Present Time'. Vroeger kregen de leerkrachten over de hele wereld een keuze uit die bladen in konsignatie toegestuurd, maar 'omdat het universum in een dalende lijn zit' moeten ze nu meteen betaald worden; meteen in de eerste les in een co-counsellesje moet bij leerlingen op koop van bladen aangedrongen worden. Niet uitlenen!

Nederland krijgt regelmatig komplimenten van Jackins over de kwaliteit en het tempo van de ontwikkeling. Geen wonder want in Nederland wordt de co-counselgemeenschap in feite door de overheid gesubsidieerd. De verspreidingscentra zijn alle gevestigd in overheidsinstellingen; de verspreiding gebeurt grotendeels in betaalde tijd: Ivabo, Instituut voor kliniese psychologie in Utrecht, Vormingscentra De Drakenburg, De Oorsprong (al sinds 1977), De Grupstal en De Born. En verder dus in ieder geval De Maan in Amsterdam en Balsemien in Den Bosch. We begrepen dat ook menig sociale akademie - via door één van bovengenoemde instellingen geleverde docenten - in de greep van het co-counselwezen verstrikt raakt. Hoeveel van al die overheidsgelden naar Amerika verdwijnt is ons niet duidelijk geworden. (Joke Hermsen deelde ons mee dat ze op vragen onzerzijds niet wilde antwoorden.) In de VS zijn trouwens betalingen aan RC aftrekbaar van de belastingen.

Boven schreven we al dat kritiek niet geduld wordt. Als iemand bijvoorbeeld wil weten waar het geld naar toe gaat, dan wordt haar of hem duidelijk gemaakt dat er 'pijnpunten' op geld zijn, die weggecounseld moeten worden.

Geen enkel van die bladen bevat dan ook enige kritiek, noch de amerikaanse, noch de nederlandse. Officieel heeft Jackins de eindbeslissing over wat wel of niet gepubliceerd mag worden. In Nederland heeft hij zijn bevoegdheid aan Hermsen overgedragen, die op haar beurt aan Sanders de censuur op de Goed en Nieuwsbrief heeft gedelegeerd, die hem zo nodig verdedigt: 'gevoelens moeten ontladen worden en niet overal uitgestald.' (GNB 16, mrt 1981)

In Present Time nam Jackins het weerwoord op de kritiek op het leiderschap voor zijn rekening. Er zijn mensen, aldus Jackins, die vinden dat 'de herwaarderingsgemeenschappen van het individuele leiderschap en de werkkonsensus, moeten teruggaan naar collegiaal bestuur en parlementaire meerderheidsbesluiten, en weer terug moeten gaan naar de pseudo-'demokratie' van de westerse onderdrukkende samenlevingen'. Dat soort kritieken moet opgevat worden als 'conditionering door de onderdrukkende samenleving', als gerestimuleerde oude pijn die 'ontladen' moet worden (PT 44).

Behoefte aan demokratie is een vorm van onderdrukking dus!

Religiositeit
Niet alleen de vorm van de HC gemeenschap, ook de inhoud is van de christelijke, met name de katolieke, godsdienst afgeleid.

Eén van de richtlijnen voor het beleid van de Gemeenschap van 1981-1983 luidt: 'Dat we over de mogelijkheid van lichamelijke onsterfelijkheid beginnen te ontladen en er over gaan praten.' Voor degenen met een hang naar onsterfelijkheid bestaat in de VS al een blad, 'Forever and ever' geheten. Ook de bladen 'Priests and Nuns' en 'Transcendence' wijzen in de richting van een vermeend hiernamaals en Jackins is er geheel van overtuigd dat de menselijke 'genialiteit' een pendel naar de eeuwigheid inhoudt. Niet iedereen hoeft overigens dezelfde opvattingen te hebben over die 'onsterfelijkheid. Het blad 'Transcendence' is speciaal in het leven geroepen om de verschillende religieuze behoeftes met elkaar te verbinden.

De mens die 'goed, geniaal en gelukkig' geboren is, is natuurlijk ook een religieus element. Geschapen naar Zijn Beeld, zoals degenen die godsdienstig zijn opgevoed nog wel weten. En toen uit het paradijs verjaagd omdat zij zondigde, weet u nog wel. Maar de Verlossing was altijd mogelijk. (Tot Calvijn kwam met zijn predestinatie,) 'Er bestaan geen slechte mensen; er zijn alleen maar goede mensen die slechte dingen doen, wanneer zij van slag raken door de emotionele wond die hun omgeving hen heeft toegebracht. Er bestaan geen mensen die met opzet kwaad doen; er is sprake van ondoelmatig gedrag, waartoe onschuldige mensen gebracht worden door het leed dat hen is aangedaan en waarvan ze nooit hersteld zijn. Er bestaan geen gemene, moorddadige verdorven mensen; het zijn vriendelijke, behulpzame, liefdevolle mensen, die gedwongen worden tot gemeen, moorddadig en verdorven gedrag door niet geheelde wonden waarvan zij zelf de eerste slachtoffers zijn.' (Harvey Jackins in 'Het menselijke van de mens')

In deze preek springt tegelijk het wezenlijke verschil tussen de katolieke kerk en de terapeutiese gemeenschap van Jackins naar voren, het verschil tussen de 'biecht' en de 'ontlading'. Het katolicisme gaat er immers wel degelijk van uit dat mensen verantwoordelijk zijn voor hun eigen daden; de biecht is een middel om via 'berouw' 'vergiffenis' te krijgen voor de, verkeerde daden. Wat Jackins echter doet is zijn onderdanen ontheffen van hun persoonlijke verantwoordelijkheid. De 'ontlading' is het ritueel afschudden van die verantwoordelijkheid.






  1   2   3


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina