Apen en zwijnen



Dovnload 9.72 Kb.
Datum27.09.2016
Grootte9.72 Kb.
Apen en zwijnen HP/deTijd 19 november 2004
Ongelovigen zijn onberekenbaar. Zij zijn tot alles in staat want zij erkennen God noch gebod. Er is geen enkele norm die hun gedrag inperkt.

Moslimextremisten zijn onberekenbaar. Met een beroep op Gods wil zijn ze tot letterlijk alles in staat.

Dat zijn de twee standpunten die moslims en niet-moslims ten opzichte van elkaar zijn gaan innemen. Het zijn twee precies symmetrische standpunten die maar beter niet verder kunnen escaleren.

Niemand weet precies wat “de moslims” denken over hun niet-moslimse buren. Het is zelfs de vraag of “de moslims” wel iets over hen denken. De meeste moslims hebben het waarschijnlijk te druk met hun dagelijkse beslommeringen. Toch is het voor wie geen moslim is, goed om te weten wat de koran over niet-moslims zegt. Want elke goede moslim meent dat in de koran God zelf aan het woord is, en God vergist zich niet.

De islam en de koran kennen drie soorten niet-moslims. Allereerst de joden. De meeste moslims menen dat God in het eerste hoofdstuk van de Koran (1:6) heeft gezegd dat hij kwaad is op de joden. Dat eerste hoofdstuk hoort een moslim in principe vijf keer per dag, bij elk gebed, op te zeggen. Ook worden de joden voor ‘apen en zwijnen’ uitgemaakt (5:60, 2:65, 7:166). Samen met het traditionele Westerse antisemitisme dat in de loop van de 20ste eeuw als een virus naar de islam is overgeslagen, hebben we hier een akelige anti-joodse cocktail.

De tweede groep niet-moslims zijn de christenen. Veel moslims geloven dat God in dat zelfde eerste hoofdstuk van de koran heeft gezegd dat de christenen dwalen. Verder stelt de koran de christenen voor als huilerig (5:83) en zwak. Vriendschap en omgang met christenen of joden wordt door God afgeraden (3:118, 5:51, 58:14).

De derde groep zijn de heidenen, de absolute ongelovigen. Zij zijn de slechtsten van alle schepselen, ze zijn doof, stom en blind. Ze worden bij herhaling ‘beesten’ genoemd. Hun eindlot is het Hellevuur.

Het is een wonder dat met zo’n heilige tekst de omgang tussen moslims en niet-moslims vaak normaal verloopt. De meeste gelovigen nemen hun heilige tekst dan ook met een korreltje zout, zoals ook veel katholieken pauselijke vermaningen, bijvoorbeeld ten aanzien van seksualiteit, niet voor honderd procent serieus nemen.

Maar er zijn uitzonderingen. Dan gaat er iets mis. Waar en wanneer het mis zal gaan, is niet te voorspellen. Overheden van islamitische landen treden in gevallen waar het mis gaat, meedogenloos op.

Een groep die doorslaat en de goddelijke vervloekingen van niet-moslims zoals die in de Koran voorkomen letterlijk gaat nemen, bestaat meestal uit jongemannen die je doen verlangen naar de onnozelheid van voetbalhooligans en skinheads. Meestal heeft zo’n groep een goeroe van tegen de vijftig jaren oud.

Zo’n goeroe leert zijn mannen dat de islam om strijd vraagt. Koranverzen te over die daartoe oproepen. Maar die strijd kan tegenwoordig niet meer via staten en legers gevoerd worden. Gewone legers van moslimse landen zijn al eeuwenlang zwakker dan de legers van Westerse landen. Dus zijn er andere wapenen nodig.

De extremo’s beschouwen migratie als een nuttig wapen ter verspreiding van de islam. Ze vinden het prachtig als de ongelovigen het leven zuur wordt gemaakt (zeg maar de methode Diamantplein) met kinderachtige streken en pesterijen. De voorbeelden van dergelijke plagerijen uit het Midden-Oosten zijn te gênant voor woorden; ze variëren van urineren tegen kerken tot mensen ervan beschuldigen dat ze de koran als toiletpapier hebben gebruikt.

Hun tweede wapen is individuele terreur en intimidatie. In het bijzonder opiniemakers hebben daarvan te vrezen. Mohammed (570?-632) stond al op gespannen voet met de opiniemakers van zijn tijd, de dichters. Niet alle dichters in zijn tijd hebben de triomf van de islam overleefd: Asmaa bint Marwan, Aboe Afak en Ka’b ibn al-Ashraf gingen, in opdracht van de Profeet, Theo van Gogh voor.

Sayyid Qutb (1906-1966), de vader van de moderne fundamentalistische islamitische theologie, heeft al laten weten dat ook de kunsten zich zullen moeten onderwerpen aan de triomf van de islam. In de afgelopen vijftig jaar hebben aanhangers van de jihad-ideologie het dan ook regelmatig voorzien gehad op journalisten en schrijvers. Niet alle plannen zijn door God met succes bekroond. De romanschrijver en Nobel-prijswinnaar Naguib Mahfouz overleefde ternauwernood een aanslag op zijn leven, maar columnist Farag Foda heeft het niet gered.

De ideologie van deze moordenaars wordt meestal de takfier-ideologie genoemd. Ook voor de clubjes van extremistisch radicale moslimjongeren in Nederland wordt die term gebruikt. Takfier wil zeggen ‘tot kaafir (heiden) bestempelen’. Dat stempel treft dan gewone, niet-moorddadige moslims die vanwege hun vreedzame burgerlijke opvattingen als zo laks worden beschouwd dat ze eigenlijk geen moslim meer zijn, maar kaafir, ‘ongelovige’, zijn geworden. De gedachten gaan hier uit naar iemand als Ahmad Aboutaleb.

Iedereen die wel eens twijfelt aan een de vele details van de leerstellingen van de islam kan door takfier getroffen worden. En twijfel is uiteraard heel algemeen, maar wordt verstandig genoeg meestal verzwegen. De takfier is een gevaar voor elke moslim, want een moslim die publiekelijk tot kaafir wordt benoemd, heeft impliciet uittreding uit de islam gepleegd, en afvalligen (zie Ayaan en Salman Rushdie) moeten nu eenmaal met de dood bedreigd worden.

Moslims lopen eigenlijk nog meer gevaar dan niet-moslims wanneer de aanhangers van de takfier hun gang kunnen gaan. Daarom was Theo van Gogh ook niet zo bang voor deze losers. Hij heeft zich vergist. Hij dacht dat hun prioriteiten elders lagen. Hij stelde te veel vertrouwen in de officiële theologie van de islam.

Moslims en niet-moslims in Nederland voelen zich sinds de moord op Theo van Gogh terecht bedreigd en geïntimideerd door de knapen van de takfier-beweging. Het is bovendien volkomen terecht dat moslims bang zijn voor de reacties van niet-moslims, die weinig oog hebben voor de subtiliteiten van de islamitische takfier-theologie en daarom alle moslims als mogelijke vijanden zijn gaan zien die hen mogelijkerwijs naar het leven zullen gaan staan.

Maar er gloort enig licht. Het is goed mogelijk dat met het circus in de Anteunisstraat, en elders in het land, voorlopig alle takfier-cellen in Nederland zijn uitgeschakeld. Zou Mohammed B. zijn vriendjes verraden hebben? Zou Mohammed B. conform de islamitische standaardtheologie zijn gaan geloven dat God zijn zelfopoffering niet heeft willen aanvaarden?

Als God B.’s daad had goedgekeurd zou B. immers direct na de moord op Theo wel in het Paradijs zijn toegelaten. Dat God Mohammed B. door de Amsterdamse politie in zijn grote teen heeft laten schieten, kan niet anders betekenen dan dat God het martelaarschap van Mohammed B. niet heeft willen aanvaarden. Voor hem geen maagden, nooit meer.



Toch kunnen we niet overgaan tot de orde van de dag. De kans dat er spontaan weer nieuwe takfier-cellen opduiken blijft bestaan. Het is vooral aan de moslims in Nederland om daar op te letten.


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2016
stuur bericht

    Hoofdpagina