Augustus 68, in de wereld zijn weer enkele opmerkelijke feiten gebeurd. Maar er blijven bij stilstaan heeft geen nut want die maand was er maar één ding waar we als jonge gasten naar uitkeken: het Jazz Bilzen festival



Dovnload 13.63 Kb.
Datum26.08.2016
Grootte13.63 Kb.
AUGUSTUS 1968

Augustus 68, in de wereld zijn weer enkele opmerkelijke feiten gebeurd. Maar er blijven bij stilstaan heeft geen nut want die maand was er maar één ding waar we als jonge gasten naar uitkeken: het Jazz Bilzen festival.


Ondanks zijn embryonale toestand wist dit festival toch de aandacht van de wereld te trekken. Het werd almaar populairder over de gehele wereld en alle grote bands stonden te dringen om hun naam op een van de affiches te krijgen.

Maar voor mij was deze maand toch een bijzondere maand. Eerst en vooral werd ik achttien jaar, mijn zuster trad in het huwelijksbootje en voor mij brak een nieuwe periode aan: zelf muziek maken.

Het jaar daarvoor was ik reeds naar Jazz Bilzen getrokken alleen maar om die nieuwe band Procul (zo mag de naam ook geschreven worden) Harum aan het werk te kunnen zien. En dat smaakte naar meer, zo’n festival. Zeker na het concert van Harum toen ik, en enkele anderen, even van gedachten kon wisselen met Robin Trower (gitarist) en Matthew Fisher (keyboards) in het helaas terziele gegane café De Ster. Jongens, wat een avond.
Dit jaar zou het programma omvangrijker worden met groepen als Cuby & The Blizzards, Idle Race, Simon Dupree And The Big Sound (later werd dit Gentle Giant), The Pretty Things, Chris Farlowe, The Small Faces, Alexis Korner, The Move, Tyrannosaurex Rex e.a. en dit waren bands waarvoor je simpelweg de tocht naar Bilzen moest maken. Zelfs voor onze eigen ‘Antwerpse en blootvoetse hippie’ Ferre Grignard, die daar dat jaar weer zou spelen, alleen al zouden we ons naar de Limburgse festivalwei begeven. En zo dachten er ook zes andere jonge mannen over. Vermits we allen fervente Humo-lezers waren wisten we dat dit weekblad een bus naar het festival had ingelegd. Samenkomst was voorzien onder de (tijdelijke!?) Nobels-Peelmanbrug in hartje Antwerpen.

Maar vreemd genoeg was de bus al vertrokken of er was niet voldoende reactie op gekomen. En daar stonden we. Hoe moesten we nu in Bilzen geraken? Inventief als we waren belden we een taximaatschappij en vroegen of zij een mogelijkheid hadden om ons per taxi naar Bilzen te brengen. Geen probleem, men vroeg naar ons aantal en ze stuurden een... zwarte limousine. De prijs viel goed mee. Als ik me dit nog goed herinner betaalden we voor de gehele trip slechts 1.300 oude Belgische franken, wat destijds een heleboel centen was. Maar gedeeld door zeven viel dit allemaal wel best mee.


Het mooie was dat we natuurlijk:

Allemaal mooi uitgedost waren met de allerlaatste nieuwe lichting van psychedelische kledij (verkrijgbaar toen in de zijstraten aan het Conscienceplein in Antwerpen);

Dat we met zeven kerels waren allen met mooi en verzorgd lang haar;

En toen we daar aankwamen beleefden we de moment uit ons leven. Want wat wil je nu wanneer er op een rock- en jazzfestival plots een grote limousine stopt, en als daar zeven langharigen uitstappen... Zonder dat we dit rechtstreeks zelf in de hand hadden gewerkt vlogen er een groot aantal fotografen, journalisten en festivalbezoekers op ons af. En maar foto’s nemen. Alleen de schrijvende pers kwam er al snel achter dat we maar zeven doodsimpele jongens waren die het festival op hun manier bezochten. Dit zijn natuurlijk momenten die je nooit meer vergeet en daarom zal ik deze maand ook steeds blijven koesteren. Ik waande mij even in het walhalla van de rockwereld...


Op het festival gebeurde zelfs een unicum en als ik me niet vergis was dit de eerste keer dat dit live op een podium van een openluchtfestival gebeurde: Jam session. Inderdaad, het optreden van Chris Farlowe was zo denderend dat een zekere (wijlen) Steve Marriott (The Small Faces) er anders over dacht en hij sprong Chris bij op het podium. Daarvoor voegde ook nog (wijlen) Alexis Korner zich bij Chris. Of er nog meer bekende personen deze gebeurtenis meemaakten, weet ik niet echt meer maar het was een show om nooit meer te vergeten. Chris Farlowe, die toen niet zo echt bekend was werd meteen wereldberoemd en dat verdiende hij ook wel. Nu nog steeds is hij een geweldige performer op een podium.
Ach, er gebeurde ook nog andere dingen maar mijn leven werd toen gedomineerd door die drie dagen van love, peace en music. Of moet ik hier nog andere elementen bijvoegen? Voor en na het festival liep ik erbij als een zombie die moest overleven in het zonnelicht. En dat was vrij moeilijk.
De Top 20 stelde niet veel voor toen. Enkele nummers die nog steeds ‘blijvers’ zijn waren natuurlijk Arthur Brown’s ‘Fire’, ‘Rain & Tears’ van Aphrodite’s Child (mét Demis Roussos en Vangelis!) en natuurlijk ‘Get Around’ van onze eigenste Pebbles.

What a Wonderful World...


Alfons Maes

1

Camp



Sir Henry And His Butlers

2

Zo Mooi, Zo Blond En Zo Alleen



Jimmy Frey

3

Viva El Amor



Will Tura

4

Hush, Not A Word To Mary



John Rowles

5

Help Yourself



Tom Jones

6

Ich Bau' Dir Ein Schloss



Heintje

7

La Felicidad



Digno Garcia

8

Abergavenny



Marty Wilde

9

Yummy, Yummy, Yummy



The Ohio Express

10

Young Girl



The Union Gap

11

Rain And Tears



Aprodite's Child

12

Bla Bla Bla



Marc Dex

13

Hurdy Gurdy Man



Donovan

14

A Man Without Love



Engelbert Humperdinck

15

If I Only Had Time



John Rowles

16

Honey



Bobby Goldsboro

17

Get Around



The Pebbles

18

Mony, Mony



Tommy James And The Shondells

19

Lady Willpower



The Union Gap

20

Fire



The Crazy World Of Arthur Brown



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina