Auteur: Simone van der Vlugt



Dovnload 41.01 Kb.
Datum23.08.2016
Grootte41.01 Kb.
Tessa Winkelhuis

H3T2


Aan niemand vertellen

Auteur: Simone van der Vlugt

Uitgever: Anthos

Jaar van uitgave: 2012

1e druk

293 bladzijden


Inhoud


  1. Samenvatting…………………………………………………………3,4,5

  2. Over de auteur…………………………………………………………6

  3. Over het boek………………………………………………………….7

  4. Leeservaringen…………………………………………………………8,9

  5. Recensie en eigen mening………………………………………………10




  1. Samenvatting

Alkmaar: het boek begint met een jonge man die op een flatgebouw met zijn zoontje zelfmoord wil plegen. Lois Elzinga en haar collega Fred gaan proberen de man op andere gedachten te brengen. Lois probeert een gesprek met hem aan te gaan en ondertussen steeds dichterbij te komen. Het lukt niet: de man springt naar beneden, maar Fred weet het zoontje bijtijds weg te trekken. Het is een klap voor de jonge rechercheur Lois. Ze heeft het toch al moeilijk vanuit het verleden (vader weggegaan en moeder aan de drank geweest, totdat ze een dodelijk ongeluk kreeg) maar recent is er de verwijdering van haar relatie Brian ook bij gekomen. Hij is terug naar Amerika gegaan omdat hij daar vandaan kwam en zijn geboorteland miste, hij liet aan Lois de keuze of ze mee zou gaan of niet. Via Facebook houdt ze nog wat contact.

Ze heeft die dag weinig zin in een feestje bij haar zus Tessa die met een rijke man van adel is getrouwd (Guido). Het is allemaal “kouwe kak”. Een man is wel aardig tegen haar, Onno. Dan wordt ze weggeroepen vanwege een moord. Het slachtoffer is bij het uitlaten van zijn hond met waarschijnlijk een hard voorwerp op zijn hoofd geslagen. Bovendien is zijn penis in zijn mond gestopt. Dat lijkt erg op een wraakoefening van een vrouw, maar  de man  is onderwijzer, heeft nauwelijks vijanden en er is weinig op hem aan te merken.  Ook zijn relatie Cynthia  snapt niet wat er gebeurd kan zijn. Er zijn nauwelijks sporen. Hij heeft een folder van een kunstexpositie van Maaike Scholten in zijn zak en in huis er hangt een foto van hem en zijn vrouw die gemaakt is door ene Tamara. Wanneer de rechercheurs vrienden van David Hoogland bevragen, komen ze niet verder.

We maken kennis met Maaike Scholten die met haar vriendin Danielle  iets verzwijgt over het verleden en eigenlijk wel aangeeft dat ze iets van David Hoogland af weet, maar over wie Danielle ook niets mag vertellen (zie titel) . De politie probeert het spoor van Tamara door middel van een kroegentocht te vinden, maar ze lijkt weg te zijn. De studenten lijken vaag haar naam te herinneren, maar meer ook niet. Toch ontmoeten ze een meisje dat beweert dat David Hoogland in zijn middelbare schooltijd betrokken is geweest bij een verkrachting van een meisje van 14 tijdens een feestje.

De kerstperiode breekt aan en Maaike die zich alleen voelt heeft herinneringen (aan haar vader) aan het feest, aan David en misschien nog wel meer mensen (die haar seksueel misbruikt heeft) seksueel misbruikt hebben. Tamara heeft haar toen verder geholpen. Lois die ook alleen is met de Kerstdagen gaat dan toch naar het diner van haar zus Tessa en daar wordt ze opnieuw gekoppeld aan Onno. Hij blijkt psychiater te zijn en is erg aardig voor haar. Maar hij mag niet te dicht bij haar komen omdat Lois denkt dat ze nog een relatie met Brian kan beginnen.

 In een wisselend perspectief bezoekt Tamara een dag later de showroom van een autodealer. Ze vermoordt de man en snijdt zijn penis af om die weer in de mond te stoppen. Het is Tweede Kerstdag, maar de vrede is dus ver te zoeken. Deze Julian van Schaik is één van de drie jongens die destijds bij de verkrachting van Maaike aanwezig waren. Tamara vertelt aan de lezer wat er is gebeurd. De politie weet intussen ook wie de derde jongen is (Remco Leegwater) en waarschuwt hem voor een eventuele aanslag. Die reageert en zegt dat het meisje het destijds zelf uitgelokt heeft. (strippoker) Er is nooit een aanklacht ingediend en het is allemaal al 12 jaar geleden.

Maaike gaat naar het huis van Tamara om wat spullen te doorzoeken. Ze bekijkt foto’s op een fototoestel die op tafel lag en even later ligt ze in het water en ze weet niet hoe dat komt. Danielle gaat Maaike opzoeken, maar als ze haar heeft gevonden verandert tijdens het gesprek de aardige Maaike in de boosaardige Tamara. Ze doodt Danielle, haar  vriendin door haar eerst te verstikken en dan van de trap af te gooien. Het lijk wordt gevonden en Maaike is nergens te bekennen.  Lois bezoekt de opa van Maaike bij wie is ze is opgegroeid na de dood van haar ouders (een auto-ongeluk, waarbij ze zelf uren in de auto bekneld heeft gezeten). Hij erkent dat ze in de puberteit een meervoudige  persoonlijkheidsstoornis heeft opgelopen en erg lastig  was geworden. Lois weet dat Onno veel van dit soort stoornissen weet en bezoekt hem in Overveen. Hij legt uit wat er  met dit soort mensen aan de hand is. Ze verdringen een traumatische gebeurtenis en er treedt een alter ego in de plaats dat de geestelijke problemen “oplost.” De ene persoon Maaike weet dan niet wat de andere (Tamara) doet. Maaike heeft ook nog een ander alter: Stefanie, dat een lief meisje is. Na de uitleg wil Onno nog wat persoonlijke aandacht geven aan Lois, maar die is er niet van gediend en verdwijnt kribbig. Ze licht de collega’s op het werk in over deze afwijking van traumatisch verwonde mensen die kortweg Dis wordt genoemd. De mensen nemen het niet al te serieus, omdat er niet veel over deze ziekte bekend is.

Tamara zit in een Amsterdams pension, ze weet dat de politie haar op het spoor is omdat die de telefoon van Maaike heeft gepeild. De politie komt net te laat in het pension: Tamara is al gevlucht. Lois hoort van de pensionhoudster dat Tamara vaak op haar Ipad zat te werken en ze komt erachter dat op Facebook zit. Zo kan ze de connecties met David, Julia en Remco  volgen. Diens vriendinnetje destijds, Helen, was ook bij de verkrachting betrokken en die is ook  voorwerp van wraak. Zij heeft toegekeken hoe Maaike daar werd verkracht door de 3 jongens. Maar ze is stewardess en op een trans-Atlantische vlucht en zit in Toronto. Het is oudjaar en Tamara besluit in het huis van Helen haar komst af te wachten. Lois snapt dat en omdat ze toch alleen zit op de laatste dag van het jaar,  gaat ze op onderzoek in het huis van Helen. Ze ziet dat Tamara zich via een kelderraam toegang heeft verschaft en gaat naar binnen door het kapotte raam. Tamara verrast haar en slaat haar buiten westen. Als ze weer bijkomt, probeert ze een gesprek met de drie persoonlijkheden (Maaike, Tamara en Stefanie)aan te knopen . Stefanie bekent dat ze schuldig  is aan het ongeluk van haar ouders doordat ze de handen voor haar vaders ogen had geslagen.(wraak: hij had haar immers misbruikt, wat ze nooit aan iemand mocht/kon vertellen) Dan verschijnt toch weer ineens de persoonlijkheid van Tamara die Maaike opdracht geeft zich te doden. Als ze het pistool van Lois op haar slaap richt , probeert die dat te voorkomen. Ze raakt gewond, maar Maaike wordt “gered.” Ze zal een goede psychiater nodig hebben om aan het verleden te ontkomen. Misschien krijgt ze wel tbs. Lois besluit om niet meer met Brian te Facebooken. Dat stuk van het verleden kan ze beter afsluiten, had Onno haar aangeraden. Ze wenst haar collega Fred een Gelukkig Nieuwjaar.


Het was moeilijk om de samenvatting te verbeteren, ik heb hem gevonden op scholieren.com en daar stond alleen deze samenvatting op en hij is ook nog zeer goed gekeurd. Al het roze zijn aanpassingen die er nog net bij konden en tussen haakjes moet dan worden weggelaten.

http://www.scholieren.com/boek/12275/aan-niemand-vertellen/zekerwetengoed#zwg_samenvatting



  1. Over de auteur

De auteur van ‘aan niemand vertellen’ heet Simone van der Vlugt. Ze is 47 jaar, is getrouwd en heeft 2 kinderen. Ze wou vanaf 9-jarige leeftijd al schrijfster worden. Haar inspiratie kwam door kruistocht in spijkerbroek, van Thea Beckman. Op haar 13e stuurde Simone een zelf geschreven historisch verhaal naar een uitgever, die wees haar werk af maar raadde haar aan om door te gaan. Ze ging Nederlands en Frans studeren aan de lerarenopleiding in Amsterdam waar ze les kreeg in jeugdliteratuur en creatief schrijven. Daarna ging ze fulltime werken als secretaresse bij een bank, maar ze schreef ’s avonds altijd nog aan een nieuw boek ‘de amulet’ die uiteindelijk werd getipt door de Nederlandse Kinderjury. Daarna volgden er nog veel meer boeken. Simone schrijft jeugdboeken, historische jeugdromans, boeken voor basisonderwijs, boeken voor kleuters en boeken voor volwassenen.

Ze heeft voor deze boeken bekroningen/prijzen gekregen:


  • De amulet 2x

  • Bloedgeld

  • De guillotine 3x

  • Zwarte sneeuw 2x

  • Jehanne

  • Schijndood

  • De reünie 2x

  • De slavenring

  • Blauw water

  • Op klaarlichte dag 2x



http://nl.wikipedia.org/

wiki/Simone_van_der_Vlugt



  1. Over het boek

Op de voorkant van het boek staat een plaatje van een jonge vrouw die voor 2 wegen staat in een bos of park. Ik denk dat door de 2 wegen duidelijk word gemaakt dat de vrouw tussen 2 dingen zal moeten kiezen. In dit geval is dat, of ze haar gedachtewisselingen aan de politie zal vertellen of niet, waardoor er nog veel meer slachtoffers zullen gaan vallen.

Het boek is geschreven met dank aan Serhat Basoglu en Marco Visser, zij zijn teamchefs van de reionale recherche Noord-Holland Noord. Zij hebben meegelezen en hun zaken besproken met Simone.

De hoofdpersonen van het verhaal zijn Lois en Maaike (&Tamara en Stefanie). Je merkt dit omdat je hun gedachtes kan lezen, en alles vanuit hun ogen ziet in het verhaal. Lois is van karakter heel serieus want ze is dagenlang bezig met de zaak. Ook is ze dapper, want ze gaat in haar eentje het huis binnen waar Tamara haar opwacht met een pistool. Maaike is van karakter heel erg op zichzelf, ze durft niet veel te zeggen. Ze is ook heel nerveus, omdat ze niet goed weet wat ze moet doen.

De plaatsen waar het verhaal zich afspeelt zijn op het politiebureau, als iedereen van de recherche bij elkaar moet komen, Bij de plaats delicten als er weer iemand vermoord is, Bij Lois thuis als ze ’s avonds na het werk uitgeput thuiskomt, bij Maaike thuis als ze haar beste vriendin vermoord, bij de kunstexpositie van Maaike om haar op te zoeken, en bij Helen Groenenwoud thuis als Maaike zich daar verstopt.

Het boek staat in een chronologische volgorde. De schrijver heeft dit verhaal spannend gemaakt door bij de lezer vermoedens of verwachtingen te laten ontstaan. Trucs die Simone in het verhaal gebruikt zijn:



  • De personages in een gevaarlijke situatie plaatsen, bijvoorbeeld toen Maaike in Helen’s huis was en ze iets hoorde.

  • Een onverwachte wending gebruiken, bijvoorbeeld toen de lezer erachter kwam dat Maaike meerdere personages is.

  • Het verhaal vertragen, bijvoorbeeld als Maaike een gesprek heeft op een belangrijk moment.

Het verhaal is geschreven vanuit Lois, want zei is op de zaak gezet en je volgt alle dingen die in haar leven gebeuren.

Het perspectief is geschreven vanuit Lois, want zij maakt alle dingen mee en je komt haar gedachtes meer te weten.

Het verhaal heeft een gesloten einde, alles word duidelijk en Maaike word opgepakt, en Lois hersteld in het ziekenhuis.

4. Leeservaringen


Het onderwerp van het verhaal spreekt me wel aan, want het is spannend en er moet iets opgelost worden en dat vind ik leuk om te lezen.

Het verhaal heeft nieuwe kanten van het onderwerp laten zien, wat seksueel misbruik wel niet met je kan doen en hoe een mens in elkaar kan steken.

Het verhaal heeft me wel aan het denken gezet, want nu denk ik ook meer over dingen na. Wat ik van het verhaal verwachtte, is niet uitgekomen. Er is iets totaal anders uitgekomen en daarom vond ik het ook heel leuk.

Door sommige dingen die in het verhaal gebeurden ben ik heel anders gaan denken over die dingen, hoe pijn het iemand kan doen en hoe het iemand kan veranderen. Het onderwerp word goed uitgewerkt.

Het leuke aan dit boek is dus dat het heel verassend uitgewerkt is, het is anders dan een normaal boek waar je al snel kan bedenken wat er gaat gebeuren.

Ik vind dat heel uitgebreid over Maaike, die steeds van gedachte wisselt en in Tamara verandert word gesproken, maar juist heel weinig over dat Maaike ook van gedachte verandert in Stefanie.

Ik vind het een uniek verhaal want ik heb tot nu toe nog nooit een verhaal gelezen die op deze lijkt.
De gebeurtenissen in het verhaal blijven me boeien, omdat je niet weet wat er komen gaat.

Af en toe valt het verhaal wel even stil, ik vind dat ze dan te lang met een onderwerp bezig zijn en met de andere weer te kort.

In het verhaal gaat het vooral over de gevoelens en het verleden van Maaike, die andere karakters toelaat en daardoor er erge dingen gebeuren.

De gebeurtenissen hebben indruk op me gemaakt, vooral dat Maaike andere karakters krijgt en daardoor steeds een ander persoon word en slechte dingen gaat doen. Het is echt erg dat iemand zo erg door zo’n gebeurtenis kan veranderen.

De gebeurtenissen zijn niet heel erg geloofwaardig en herkenbaar, ik denk dat het maar zelden voorkomt.

De gebeurtenissen zijn ongewoon, origineel en vooral verrassend, want zoiets komt niet vaak voor.

Ik heb zelf (gelukkig) nog nooit iets meegemaakt dat lijkt op de gebeurtenissen uit het verhaal, en ik zou het ook nooit mee willen maken.

Zoals ik het verhaal lees, leeft de hoofdpersoon wel voor mij, want je komt over haar hele leven te weten, dit kom je ook heel erg te weten bij Maaike maar niet bij de andere personages. Het is een ik-vertelsituatie.

Ik kan me wel de gevoelens voorstellen van de hoofdpersonen maar ik zal natuurlijk nooit echt voelen wat zij hebben gevoelt.

Ik zou niet op de hoofdpersoon willen lijken, ze heeft wel heel goed werk verricht door de zaak op te lossen maar alles wat je tijdens de zaak krijgt te zien zou ik nooit willen zien.

De personages reageren verrassend, het verhaal gaat niet zoals de meeste verhalen gaan.

De personen hebben me wel beïnvloed, want ik ga meer nadenken over wat er met hun is gebeurd en wat hun moeten doen.

Je komt meer dan genoeg te weten over de personages om hun gedrag te kunnen begrijpen, bij sommigen kom je er wel pas heel laat achter.

Ik begrijp de personages in sommige dingen heel goed, en ik hoef niet veel na te denken om achter hun innerlijk te komen. In het verhaal word heel erg duidelijk gemaakt hoe de mensen in elkaar steken.

De personages veranderen door de dingen die ze meemaken, ze veranderen van karakter wat ernstige gevolgen kan hebben, het is begrijpelijk maar toch wel heel erg wat een karakter met iemand kan doen.

Alles was duidelijk in het boek, haast niks kon ik niet begrijpen of was niet duidelijk voor mij.


De gebeurtenissen volgen allemaal logisch op elkaar, en daardoor word het ook direct spannender omdat je dan bijvoorbeeld snapt waarom er bepaalde moorden zijn gepleegd.
Het verhaal heeft absoluut geen ingewikkelde opbouw, alles volgt achter elkaar zodat als je iets niet snapt je er snel genoeg achter komt.

Er zijn niet meerdere verhaallijnen.

Het verhaal bevat wel terugblikken naar trieste momenten, en dit maakt het wel extra spannend en interessant.

Het verhaal heeft een goed slot die goed afsluit wat er is gebeurd.


Het verhaal is aan het begin lastig om te volgen maar daarna word het steeds makkelijker, dit komt omdat het een boek is die eigenlijk nog misschien net iets te moeilijk is voor mij.

Het verhaal bevat weinig moeilijke woorden en daardoor is het ook makkelijker om te lezen.

Het verhaal bevat wel beschrijvingen, en dit is juist fijn.

Er zijn veel dialogen in het verhaal, soms kan ik het niet volgen maar daar irriteer ik me niet super erg aan.

5. Recensie en eigen mening

‘Geweldig boek weer van Simone van der vlught, genoten van dit verhaal. De spanning bleef er goed in, Het boek leest lekker vlot weg.’


In deze recensie komt het woord geweldig voor, ik vind het boek zelf ook geweldig omdat het makkelijk te lezen is, omdat het spannend blijft en er is altijd een onverwachte wending.

Ook spanning komt hierin voor, en daar ben ik het ook mee eens. Elke keer weer verrast Simone me met een nieuw geheim of iets als dat.


‘Ik vind dit een erg goed boek van Simone van der Vlugt. Weliswaar weet je halverwege het verhaal wie de dader is, maar ik vind dat Simone zich ontzettend goed ingeleeft heeft in Maaike en Tamara. Dat vind ik zo ontzettend knap van haar. Ik kan hier niet teveel over uitwijden, omdat ik anders teveel ga prijsgeven. Normaal hou ik niet zo van boeken met rechercheurs en teveel politiezaken. In eerste instantie vond ik het dan ook jammer dat Simone met deze serie kwam, maar het privéleven van Lois is hierin betrokken en dat vind ik ontzettend prettig. Echt een vrouwenthriller! Het is geen "ik zit op het puntje van mijn stoel" boek, maar voor mij toch wel degelijk een boeiend intrigerend boek! Ik heb ervan genoten en kijk enorm uit naar het volgende deel.’
Hierin komt het woord knap voor, ik vind het zo knap dat Simone zulke goede en spannende boeken kan schrijven.

Ook boeiend komt hierin voor, ik vind het boeiend om het verhaal te lezen omdat het anders is dan de normale verhalen.



http://dizzie.nl/boek/aan-niemand-vertellen-9789041421470







De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2016
stuur bericht

    Hoofdpagina