Bedenkingen december 2011. 4 jongens de gevangenis in



Dovnload 22.53 Kb.
Datum20.08.2016
Grootte22.53 Kb.
Bedenkingen december 2011.

4 jongens de gevangenis in.

Gisteren, zoals elke zaterdagnamiddag, bezoeken we families in San Ramón, hen herinnerend aan de 14daagse samenkomst van de komende week. Edit vertelde ons dat vier jongeren (19-20 jaar) (zonen van families verbonden met het Centro Hogar en twee van de families nemen deel aan onze groepen) betrapt werden op het roken van marihuana in een koffiefinca op de vulkaan van San Salvador. Het zijn arme families, ook al heeft de vader, of de alleenstaande moeder (3 families) wel werk, de inkomens zijn laag. Deze vier jongeren groeiden op in het centro hogar, namen deel aan jongeren samenkomstens en verschillende keren namen ze ook deel aan onze maandelijkse viering en Bijbelstudie. Het zijn geen “ideale of heilige” families (die bestaan overigens niet), maar wel families waar met de kinderen gepraat wordt, waar inspanningen gedaan worden om naar mekaar te luisteren. In de jongerensamenkomsten hebben ze gesproken over vrijheid en verantwoordelijkheid, over drugs en de fatale gevolgen daarvan, de risico’s, de wetgeving,….. Maar opvoeden tot vrijheid betekent ook dat de jongeren zich kunnen vergissen….. (de parabel van de goede vader, die zijn erfenis geeft aan zijn jongste zoon….. )

We reden naar het Centro hogar waar het schooljaar werd afgesloten. Daar ontmoette we Juan, Guadalupe en Luci (de vierde moeder was er niet). In groepjes stonden ze te praten…. Rode ogen, wenend, ontgoocheld,…. Ja, wat nu? Hun kinderen in voorlopige hechtenis… zullen ze veroordeeld worden tot 2 a 3 jaar gevangenis? In de gevangenissen worden misdadigers “gevormd”. Dus nog erger. Wat gedaan? Een zorg om eten te brengen naar de 4, want het gevangenissysteem geeft hen geen eten. Ze slapen op de grond. Wat is er allemaal nodig om te bewijzen dat ze geen bandieten zijn, geen rovers of overvallers, geen moordenaars, geen drughandelaars,…? De ouders voelen zich verscheurd. Zijn we dan mislukt, vroeg Juan zich af. We hebben zo dikwijls met hem gepraat, zei Guadalupe. Luci (alleen staande moeder, met haar enige zoon (de oudere zoon vertrok naar de USA en heeft geen contact meer met haar) kon alleen maar wenen.

Ja, de wet verbiedt het roken van marihuana. De jongeren weten dat natuurlijk. In en om San Ramón wordt marihuana bijna op alle hoeken van de straten verkocht. De politie doet niets om de “verkopers” op te pakken. De jongeren wisten natuurlijk ook wel dat de koffieoogst volop bezig is en dat dus de rurale politie heel actief de koffie zones bewaakt. Het had allemaal niet moeten gebeuren. Maar ja, een maatschappij die geen echte levensalternatieven aanbiedt voor jongeren moet eigenlijk in eigen hart kijken. Zijn de ouders schuldig? Wat zoeken de jongeren eigenlijk door toch marihuana te roken? Is de samenleving schuldig? En dan nog de corruptie van justitie: wie een goede advocaat kan betalen die de rechters kan betalen, die zorgt er wel voor dat zijn klanten niet de gevangenis in komen. Maar arme families? Wat kunnen zij doen? Afwachten tot justitie zelf een officiële verdediger aanstelt (die uiteindelijk niet geïnteresseerd is in het leven van de jongeren)? Zich toch wagen aan een lening om een advocaat in te schakelen? Ja, Mgr Romero, zei dat de wetten functioneren zoals de slangen: ze bijten wie blootsvoets rondloopt: de armen eerst!!!

Laat ons hopen dat de 4 jongens niet zullen veroordeeld worden, niet naar de gevangenis moeten en dan toch een ernstige verwittiging mogen ontvangen, een shockeffect: die weg niet, die is doodlopend – een andere weg moeten we kiezen om te leven. Dan kan het allemaal nog ten goede komen. Maar als ze naar Mariona gestuurd worden (naar de grootste gevangenis in dit land), dan mogen ze zeker zijn dat ze er als bandieten zullen uitkomen, gevormd in de echte misdaadschool.

5 dagen later: de 4 jongens werden niet naar de gevangenis gestuurd. Ze moeten zich maandelijks gaan melden gedurende een jaar. De (vrouwelijke) rechter had door dat het hier niet ging om “misdadigers”, maar om jongeren (van arme families) die zich lieten leiden door de bekoringen van de drugs aangeboden door deze samenleving, die geen levensalternatieven biedt voor jonge mensen. Wat een vreugde bij de ouders, wat een vreugde bij de 4, en ook bij al de mensen die in deze moeilijke dagen mee ondersteund hebben.

Ik was bijzonder blij dat dezelfde avond van hun vrijlating twee van vier jongeren deelnamen samen met een van hun ouders in onze 14 daagse samenkomsten van de groep in de wijk “El Milagro” langs de weg van de vulkaan. Ze getuigden van de vernedering die ze moesten doorstaan: met 50 mensen opgesloten in een veel te kleine ruimte zodat ze eigenlijk niet konden slapen, ook al was dat dan op de grond. Nestels, broeksriem, hemd werden afgenomen. Om te douchen, werd de waterslang op hen gericht. Het drinkwater dat hen bezorgd werd door hun familie werd afgenomen door de bendeleden die mee opgesloten waren. Een van de moeders had bij het eten een briefke gestoken “je bent niet alleen, we doen al wat we kunnen”; de jongen liet het vallen. De politieagent zag het, en zette er zijn voet op. Toen de jongen vroeg of hij het mocht oprapen, schopte de agent het weg. De jongen vroeg het nog eens: ja. En toen hij neer bukte om het briefke op te rapen, kreeg hij een stamp van de agent… Alles om de jongens te vernederen… In onze samenkomst mochten zij ook delen in wat dat nu voor hen betekende. Ze vertelden over de diepe vriendschap tussen hen met vier om mekaar te beschermen en te ondersteunen (een van hen werd ernstig ziek, koorts,.. en zonder medische zorgen). Ook de ouders vertelden hoe ze samengewerkt hebben, mekaar geholpen om de nodige papieren en “bewijzen” bij mekaar te brengen en op de juiste plaats te gaan bezorgen, ook door bij mekaar te mogen wenen. De jongens ontdekten dat deze zo pijnlijke ervaring nu ook een opdracht wordt: getuigen tegenover andere jongeren, hen bemoedigen om samen andere wegen te zoeken en niet in de bekoring van de drugs te vallen. Het werd een heel sterke en bemoedigende samenkomst. We baden om kracht en sterkte, heel dankbaar dat de “slang” deze keer toch niet gebeten heeft in de blote voeten van de 4 jongeren.

Maar wat met de anderen die daar opgesloten zaten en zitten? Alle politieposten zitten overvol, alle gevangenissen overvol en dagelijks 10 a 12 moorden,…
CELAC (Comunidad de Estados Latinoamericanos y Caribeños): Gemeenschap van Latijnsamerikaanse en Caribische Staten)… een teken van hoop in dit continent?

Staatshoofden en ministers van buitenlandse zaken van 33 Latijnsamerikaanse en Caribische landen zijn deze dagen samen in Caracas, Venezuela, om deze nieuwe integratie formeel op te zetten. Het wil een alternatief zijn aan de OEA (Organisatie van Amerikaanse staten, met daarin ook de USA en Canada), waar uiteindelijk de rol van de USA beslissend en bepalend is om zijn achtertuin onder controle te houden. Ook een alternatief voor de Iberische conferentie waarin naast latijnsamerikaanse landen ook Spanje en Portugal aan deelnemen. De CELAC integreert heel wat talen, culturen, landen groot en klein, verschillende socio economische en politieke visies, maar allemaal landen waar gezocht wordt om de levenscondities van de bevolking te verbeteren. Het gaat om de volgende landen: Antigua y Barbuda, Argentina, Bahamas, Barbados, Belice, Bolivia, Brasil, Chile, Colombia, Costa Rica, Cuba, Dominica, Ecuador, El Salvador, Guatemala, Granada, Guyana, Haití, Honduras, Jamaica, México, Nicaragua, Paraguay, Perú, Panamá, República Dominicana, San Cristóbal y Nieves, San Vicente y Las Granadinas, Santa Lucía, Surinam, Trinidad y Tobago, Uruguay y Venezuela. Ook al zitten de landen op verschillende en soms tegenstrijdige ideologische golflengten, toch is er een overtuiging dat de landen van het zuiden mekaar nodig hebben om te kunnen werken aan werkelijke alternatieven voor het zuiden.

Ik heb veel vragen bij een internationaal forum, zoals nu dit nieuwe initiatief (het kost veel geld en wat haalt het uit?,…) maar ik geloof wel in de mogelijkheid van de integratie van landen van het zuiden, zonder aanwezigheid van het “imperium”. De Caribische en latijnsamerikaanse landen hebben elkaar nodig om als blok te kunnen onderhandelen met grootmachten, om zich te kunnen verweren tegenover de crisis van het kapitalisme in het centrum (USA en Europa), om nieuwe ontwikkelingswegen te kunnen zoeken. Moge het dan toch een teken van hoop zijn voor dit subcontinent.
Heel interessante wapenhandel in El Salvador.

Volgens officiële cijfers worden er in dit landje DAGELIJKS tussen 65 en 75 nieuwe vuurwapens gelegaliseerd: wapens die legaal mogen gedragen worden. Officieel zijn er in El Salvador 220,000 wapens wettig geregistreerd. Hoeveel wapens niet geregistreerd? Tussen 2000 en 2010 werden 32,178 wapens (die werden in beslag genomen) vernield. Een derde van deze wapens was niet geregistreerd. 80% van de moorden gebeuren met vuurwapens.

Wie zit er nu eigenlijk achter deze invoer en verkoop van wapens? Moet een werkelijk optreden tegen de misdaden niet beginnen met een totaal verbod op invoer en verkoop van wapens? En stap voor stap ook de legalisaties intrekken? Men zegt dat de hele wapenhandel in El Salvador in handen is van ex militairen met sterke politieke banden met de rechtse partijen in dit land. Maar officieel is het een totale stilte. Ook de media (die zo graag uitpakken met beelden en informatie over de moorden) ,zwijgen over de wapenhandel. Zal de nieuwe minister de moed hebben om de stier bij de horens te grijpen?
Twee sterk geëngageerde politieke figuren in El Salvador overleden, op de zelfde dag.

Hector Silva stierf plots tijdens een conferentie over de transparentie van het werk. Eduardo Tenorio stierf na een wekenlange strijd in een hospitaal. Maar beiden hebben een onvervangbare bijdrage gedaan in de strijd om een nieuw El Salvador. In hen was er geen corruptie. In de politiek (beiden) en ook in de rechtspraak (Tenorio) waren ze voorgangers in een alternatieve aanpak. Ze hebben hun leven ingezet in dienst van dynamische veranderingen in de samenleving. Ze hebben op verschillende vlakken en dimensies bijdragen geleverd. Beiden zaten op het spoor van de sociaal democratie. Eduardo kwam uit voor zijn christen zijn. We zagen hem verschillende keren in de vieringen bv van de UCA / martelaars. Hector groeide vanuit de christendemocratische partij (die hij tijdig verliet!!) naar nieuwe engagementen, oa als volksvertegenwoordiger van Cambio Democratico, als burgemeester van San Salvador (onder de vlag van het FMLN). Eduardo was een als president van het Hoge Gerechtshof (constitutionele zaken) een teken van hoop en openheid. El Salvador verliest twee heel waardevolle, respectvolle actieve mensen, die zorg droegen voor de armen en de nieuwe toekomst die moet opgebouwd worden.


USA als voorbeeld en model voor de wereld, voor de wereldvrede???

Nu de USA (eindelijk) de soldaten terugtrekken uit Irak omdat ze vinden dat de oorlog voorbij is, toch er toch nog een belangrijk aspect naar boven. De Irak oorlog heeft de militaire industrie in de USA goed doen draaien. Maar sinds 2005 worden de Iraakse militairen uitgerust met … (juist) noordamerikaanse wapens. In 2008 werd voor 10,9 miljard dollar aangekocht (zes C-130J Hercules transportvliegtuigen, 24 Bell helikopters met Hellfire-raketten en lanceerinrichtingen, 140 Abrams-tanks, 160 Guardian M1117- pantservoertuigen, 392 lichte pantservoertuigen en 26 M72-antitankwapens.), en in 2010 nog eens 4,2 miljard dollar (achttien F-16 gevechtsvliegtuigen, AIM-9 Sidewinder lucht-luchtraketten, lasergeleide bommen en verkenningsapparatuur.)

De Iraakse president Nurial – Maliki wil nog voor meer miljarden dollars aan USA wapens aanschaffen. De USA vinden dat het gaat om een legitieme vraag van Irak. Dus voor de volgende jaren en decennia kan de USA militaire industrie weer zorgen voor de nodige wapenleveringen aan deze “waardevolle” partner in een zo belangrijk (ja, de petroleum natuurlijk!!) gebied.

(gegevens gelezen in http://www.mo.be/artikel/irak-koopt-amerikaans-wapentuig?utm_source=newsletter)


Wordt het een nieuwe USA-oorlog in 2012?

Ik lees in de Standaard van 29 december: “De verkoop (van 84 USA straaljagers) aan Saoedi-Arabië, met een waarde van 29,4 miljard dollar (22,8 miljard euro), werd vorig jaar al voorgelegd aan het Congres en dat uitte geen bezwaren. Het contract geeft dan ook een belangrijke financiële impuls aan de Amerikaanse vliegtuigindustrie.”

Het gros van USA leger is weg uit Irak. Heeft de Amerikaanse (vliegtuig-) industrie een nieuwe impuls nodig? Is een nieuw oorlogsfront (om en rond de petroleumbronnen van het Midden Oosten, ja, ja!! ) een nieuwe droom van de US Nobelprijs voor de Vrede, ofte Obama? Via Saoedi-Arabië tegen Iran?

Hopelijk niet, maar wie weet?


Kort bezoek aan woningproject Ataco.

Gisteren brachten we een kort bezoekje aan het woningproject dat we gedurende enkele jaren konden ondersteunen. Het was een niet aangekondigd bezoek. De meest gekende families waren niet thuis, het was ook een werkdag en de koffieoogst is volop bezig. Maar we konden toch even praten met enkele mensen die ons erkenden en naar de straat kwamen. Ze vertelden dat ze met kerstnacht een gemeenschapssamenkomst hielden met een heel goede sfeer. Het water, de elektriciteit, het ophalen van het huisvuil,… het loopt allemaal goed. Ze vinden ook dat er een goede sfeer is tussen de 30 families. In sommige tuintjes voor de huizen stond het vol met bloemen en planten. Bij andere huizen was het eerder triestig. Zo goed als alle families hebben achteraan heel wat bijgebouwd (met wat platen, plastiek, hout..), onder andere de keuken waar ze koken met hout. De groene zones (twee kleine vooraan in de wijk en de grote achteraan) waren afgespannen met prikkeldraad, maar zagen er wel verwaarloosd uit. Dat is jammer.

Het gaf ons toch een heel goede indruk. Ik was wel blij dat zo te zien. Volgend jaar zal ik zeker trachten eens een bezoek aan te kondigen op een zondagnamiddag bv… Ja, het zijn 30 families met een menswaardige woning: iets waarvan ze zelfs nooit hadden durven dromen. HEEL VEEL DANK AAN ALLE VRIENDEN DE SOLIDAIR BIJGEDRAGEN HEBBEN.
Terugkijkend..

Op het einde van het jaar zijn er verschillende aspecten waarop ik mag terugkijken en waaruit ik kan leren voor de volgende jaren. De eerste 10 maanden op pensioen brachten nieuwe mogelijkheden om te leven en dienstbaar te zijn. Een heel belangrijke verandering was dat onze familiale relaties opnieuw heel intens geworden zijn: veel thuis, vooral samen met Tere mogen we heel veel samen delen en mee maken. In september nam ik deel aan een “atelier in persoonlijke groei”. Die ervaring liet het toe in een eerste stap (10 dagen) mijn hele leven te herzien en de boog te spannen naar de toekomst. Ik mocht dit jaar ook ontdekken hoe ik op een (voor mij) nieuwe manier kan leren bidden. Ik ontdekte – misschien voor de eerste keer zó bewust– hoe belangrijk het is voor mezelf te zorgen om dienstbaar te kunnen zijn aan anderen. Ik heb dit jaar veel mogen leren uit boeken en teksten van José Antonio Pagola en Nico ter Linden (over de Schrift), van Carlos Cabarrús (over persoonlijke groei in psychologisch – historisch – spiritueel perspectief), van Joris Vercammen (zijn boek: Oud- en nieuw katholiek. De spirituele zoektocht van die andere katholieken), de vasten- en adventsbezinningen van de bisschoppen van de Oud Katholieke kerk van Nederland. Het heeft me ook veel deugd gedaan in 2011 opnieuw (voorlopig nog via email) contact te krijgen met enkele mensen met wie ik vele jaren geleden een stukje weg samen mocht afleggen. Heel intense communicatie (via email, skype, telefoon,..) met enkele heel trouwe vrienden is toch zó belangrijk en ondersteunend. De solidariteit van DE BRUG van Kalmthout, de MISSIEGROEP van de parochie van Oelegem, bijdragen ook van de Provincie Antwerpen en van de gemeente Ranst, en van de vrienden en familie die persoonlijke giften doen of via banktranferenties bijdragen (nu via DISOP voor wie een fiscaal attest verlangt), maken het mee mogelijk concrete ontwikkelingsprojecten van ANADES mee te ondersteunen. Ik ben ook blij dat ik de gewoonte van de maandelijkse bedenkingen toch kan verder zetten. Ik hoop dat het aan de overkant van de oceaan ook wat kan aanslaan. Allemaal aspecten om heel dankbaar te zijn.


San Salvador, 31 december 2011.
Ludo Van de Velde
Graag verwijs ik ook naar de blog van Brord Denaux:

http://middenamerikanieuws.blogspot.com/2011/12/30-jaar-na-de-massamoord-in-el-mozote.html



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina