Bestudeer de media en geef aan waar er sprak is van wederzijdse beïnvloeding tussen de twee culturen



Dovnload 97.3 Kb.
Datum21.08.2016
Grootte97.3 Kb.
Minor Arabische Taal & Cultuur

Prestatie 7: “Bestudeer de media en geef aan waar er sprak is van wederzijdse beïnvloeding tussen de twee culturen.”

Marc Geerdink-Schaftenaar

Lerarenopleiding Geschiedenis – Deeltijd, jaar 3


Wederzijdse beïnvloeding van de Westerse en de Arabische cultuur in de media
Door de grotere toegankelijkheid van informatie kan het niet anders dan dat er een steeds grotere wederzijdse beïnvloeding van culturen plaatsvindt. Ik heb een aantal artikelen verzameld waarin dit wordt aangegeven.
De artikelen gaan over de invloed van de media. Deze reikt ver, maar niet zo ver als dat men over het algemeen denkt; net zomin als dat allochtonen allen maar naar buitenlandse zenders kijken via de door velen verfoeide schotels die menige buurt –volgens sommigen- “ontsieren”. Negatieve berichtgeving blijkt een veel minder negatief effect te hebben dan verondersteld, hoewel er wel kanttekeningen kunnen worden geplaatst bij de foutieve berichtgeving over bv. Marokkaanse jongeren.
In de artikelen over de media in de Arabische wereld wordt verteld over de ontwikkeling van de Arabische media, en hoe zij zich verhouden met de Westerse media en Westerse berichtgeving. Kenmerkend is de gespannen verhouding met de overheid, die al snel geneigd is de media aan banden te leggen door middel van censuur. Opvallend is de goede hoop die men in de Arabische wereld heeft dat de verhouding met de Verenigde Staten zal verbeteren als Barack Obama gekozen zal worden tot president.
Al met al is het interessant om te lezen over de achtergrond van de media, de beweegredenen en de invloed die de media hebben in de Arabische wereld, maar ook bij de allochtonen in Nederland.

Marc Geerdink-Schaftenaar

Januari 2010
Bijlage 1:

De media doen de burger goed


INTERVIEW, Peter Giesen, Hans Wansink op 24 januari '09, 00:00, bijgewerkt 25 maart '09, 00:00

Maken ‘de’ media burgers bang, cynisch en wantrouwig? De Amerikaanse politicoloog Pippa Norris (1953) denkt dat het 180 graden anders ligt.

Een lichte verbijstering gaat door de deftige Haagse sociëteit De Witte als de Britse politicoloog Pippa Norris een tabel projecteert. In Nederland is het vertrouwen in vreemdelingen even groot als in Polen, het land van Radio Maryja en de vorige paus. De progressieve Scandinaviërs, met wie de meeste aanwezige sociale wetenschappers zichzelf liever vergelijken, laten ons land op de tolerantieladder ver achter zich.

‘Nou, jullie zitten behoorlijk hoog, even hoog als Duitsland en Italië’, sust Norris. ‘En zo’n cijfer is ook een momentopname. Dit onderzoek komt uit 2005, vlak na de moord op Theo van Gogh.’

Pippa Norris, als politicoloog verbonden aan de Amerikaanse Harvard Universiteit, sprak vorige week op het congres Democratie en Vertrouwen, georganiseerd door de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO) en de Raad voor het Openbaar Bestuur. Twee dagen lang wisselden politicologen, sociologen, filosofen en bestuurders van gedachten over de vraag hoe het vertrouwen in de democratie kan worden opgevijzeld.

In haar weblog (op pippanorris.com) verbaasde Norris zich naderhand over de enigszins regenachtige sfeer op het congres. Alle sprekers leken ervan uit te gaan dat het vertrouwen in de Nederlandse democratie dramatisch is afgenomen. Dat blijkt echter helemaal niet uit de cijfers, zegt zij. Weliswaar is het vertrouwen de afgelopen jaren wat minder geworden, maar het is nog altijd groter dan in de jaren zeventig en tachtig. Het getob, veronderstelt zij, weerspiegelt vooral de nervositeit van de politieke elite, die van haar stuk is gebracht door twee politieke moorden en een reeks nederlagen van de traditionele middenpartijen.

Norris behoort dan ook tot de optimistische school. In haar onderzoek bestrijdt zij de opvatting – veel gehoord in de wetenschap en daarbuiten – dat de media de burgers bang en cynisch maken, met hun eenzijdige berichtgeving over incidenten en excessen. In haar boek A Virtuous Circle uit 2000 deed zij verslag van haar veldonderzoek in de Verenigde Staten en Europa naar deze theorie van de ‘media-malaise’. Zij kwam tot de tegenovergestelde conclusie: hoe meer mensen gebruikmaken van de media, hoe actiever zij zich maatschappelijk opstellen en hoe groter hun vertrouwen is in de samenleving en de medemens.

Ook op dit congres zijn er veel mensen die u niet geloven.

‘Dat klopt. Het is soms moeilijk om mensen te overtuigen, omdat het onderzoek zo complex is. Ik kijk naar mediagebruik en naar de waarden van mijn respondenten. Maar je wilt eigenlijk weten of de waarden veranderen na mediagebruik, zodat je een causaal verband kunt leggen.

‘Bij de Britse verkiezingen van 2001 hebben we zo’n experiment gedaan. We knipten het nieuws op in stukjes. Sommige proefpersonen kregen positief nieuws, andere negatief nieuws.

‘Het experiment bevestigde mijn eerdere resultaten. Negatief nieuws leidde niet tot apathie of cynisme, zoals vaak werd aangenomen.’

In Gouda waren onlangs problemen met Marokkaanse jongeren. Sommige media suggereerden dat het land in brand stond. Zulke berichtgeving heeft toch een negatieve invloed op het vertrouwen in buitenstaanders?

‘Natuurlijk, zulke verhalen kunnen stereotiepe ideeën over minderheden versterken. Dat zie je ook bij Afrika: altijd maar weer beelden van armoede en geweld. Over de verkiezingen in Ghana die enorm succesvol zijn verlopen, hoor je niets. Er zit een systematische vertekening in het nieuws. Nieuws gaat helaas niet over alles wat zich in het midden afspeelt. De extremen krijgen altijd meer aandacht.

‘Niettemin: als we ten minste enige informatie over Afrika krijgen – of over minderheden of andere religies – zal ons beeld op den duur veelzijdiger worden. Als je helemaal geen informatie krijgt, is het veel waarschijnlijker dat je buitenstaanders wantrouwt. Dat zie je in geïsoleerde landen en gemeenschappen. Daarom: hoe opener een samenleving is, hoe meer media toegankelijk zijn, hoe meer vertrouwen mensen in buitenstaanders hebben.

‘Bovendien dragen behalve de nieuwsmedia ook amusementsprogramma’s bij aan een positief beeld van minderheden. Kijk bijvoorbeeld naar soaps en tv-drama’s. Acteurs uit minderheidsgroepen spelen vaak een belangrijke rol. Hetzelfde geldt voor homo’s en lesbiennes. Er is vrijwel geen mainstream Amerikaanse comedy of dramaserie zonder homoseksueel.’

In haar recente werk onderzoekt Pippa Norris, samen met de befaamde politicoloog Ronald Inglehart, wereldwijd de gevolgen van de globalisering in de media. Vanuit het Westen flitsen nieuws en entertainment over de aardbol. Omgekeerd worden de Arabische satellietzenders opgevangen op de schotels in de grote West-Europese steden. Volgens sommige theoretici zal deze globalisering op den duur leiden tot ‘convergentie’. De westerse media zijn zo dominant, dat de hele wereld langzaam maar zeker het ideaal van een democratie annex consumptiemaatschappij zal overnemen.

Anderen voorzien juist ‘polarisatie’: de confrontatie met westerse beelden zal, zeker in de islamitische wereld, vijandigheid en haat veroorzaken. Norris vindt beide theorieën te simpel. Westerse ideeën worden niet klakkeloos overgenomen, maar ook niet totaal verworpen.

‘Uit onderzoek blijkt dat de steun voor de democratie groot is, ook in moslimlanden als Indonesië, Irak, Iran of Marokko. Het verschil van mening tussen de islamitische wereld en het Westen spitst zich veeleer toe op kwesties van persoonlijke moraal: de positie van de vrouw, homoseksualiteit, echtscheiding. Wij spreken niet van een clash of civilizations, maar van verschillende opvattingen over moraal. Die blijven overigens niet beperkt tot de islamitische wereld versus het Westen. Ook in veel Afrikaanse landen heersen zeer traditionele morele opvattingen, net als in delen van Europa en de Verenigde Staten.

‘Sociale en morele waarden worden dus minder sterk beïnvloed door de media dan ideeën over politiek of de inrichting van de economie. Die waarden worden van kinds af aan meegegeven door ouders, familie, onderwijzers en geestelijken. Zeker in heel arme en traditionele landen, zoals Mali, vormen ze een firewall tegen westerse invloeden.’

Toch neemt de politieke rol van de islam in het Midden-Oosten toe, evenals het anti-Amerikanisme.

‘Uit de data blijkt echter niet dat de religiositeit onder moslims toeneemt. Wel is de islam zichtbaarder geworden. Ik geloof dat politieke leiders de islam gebruiken om hun macht te versterken. Hetzelfde geldt voor anti-Amerikanisme. Als je in het Midden-Oosten populair wilt zijn, moet je anti-Amerikaans zijn. Maar anti-Amerikanisme komt in golven. Tijdens de oorlog in Vietnam was het heel sterk, daarna veel minder. Als het presidentschap van Obama succesvol is, kan het ook weer afnemen.’

Wordt de integratie van moslims in Europa niet bemoeilijkt door satellietzenders uit het land van herkomst?

‘Ik werk nu met Ronald Inglehart aan een onderzoek onder moslims die in niet-islamitische landen leven. Een eerste blik op de resultaten leert dat Europese moslims meer op andere Europeanen lijken dan op moslims in islamitische landen. Ze nemen een deel van hun eigen cultuur mee, maar ze veranderen ook. Ze worden liberaler.

‘Eigen media zijn ook geen nieuw verschijnsel. Rond 1900 barstte het in de Verenigde Staten van de etnische kranten, geschreven in het Italiaans, Duits of een andere immigratietaal. Na verloop van tijd leerden de immigranten Engels en verdween deze markt.’

Is er geen kwalitatief verschil tussen een krant en een satellietzender? Als er een raket op Gaza wordt afgevuurd, weet je het de volgende seconde.

‘Misschien. We weten het nog niet. Snelle media kunnen ook vluchtiger zijn.’

Is het idee dat de media een deugdzame invloed hebben, nog wel geldig in het digitale tijdperk? Op weblogs en discussiefora wordt vaak ongeremd gekankerd en racistische taal uitgekraamd. In de traditionele media zou dat ondenkbaar zijn.

‘Zeker. In het algemeen leidt het gebruik van internet juist tot een open en brede kijk, meer nog dan kranten en televisie. Als je ergens in geïnteresseerd bent, kun je nieuws uit heel verschillende bronnen bij elkaar googlen. De virtuous circle is juist sterker geworden door internet. Televisie is passief, kijken doe je vaak uit gewoonte. Op internet ga je zelf op zoek, daar word je actiever van.’

Maar leidt dat ook tot meer vertrouwen? Of sluiten mensen zich op in hun eigen webhoekje met gelijkgestemden?

‘Over het geheel genomen heeft internet een positief effect op het vertrouwen in buitenstaanders. Natuurlijk zijn er ook mensen die vooral op zoek gaan naar bronnen die bij hun eigen visie passen. Maar ook dat is niet nieuw. Vroeger waren veel kranten aan een politieke partij gelieerd, zeker in een verzuild land als Nederland. Tegenwoordig maken burgers gebruik van veel meer verschillende nieuwsbronnen.’

http://www.volkskrant.nl/archief_gratis/article1137823.ece/De_media_doen_de_burger_goed

Bijlage 2:



Een schotel vol eigen cultuur

Joeri Boom
WAARSCHIJNLIJK is op een satelliefoto van een willekeurige Nederlandse stad precies te zien in welke wijken veel migranten leven. Hun schotelantennes zouden op de foto enclaves van witte stipjes vormen, vooral daar waar veel Turken en Marokkanen wonen. Want in hun gelederen is het aantal schotels waarmee satellietzenders kunnen worden opgevangen, de laatste jaren explosief toegenomen 'Wildgroei!' roepen stadsbestuurders paniekerig. Turken en Marokkanen kijken enkel nog naar hun 'eigen' programma's, denken veel brave burgers. Ali Lazrak, Marokkaans radiomaker bij de NPS, stelde onlangs in de VPRO-gids zelfs dat 'al die schotels een gevaar voor de harmonie binnen de Nederlandse samenleving' vormen. De schotelantenne als het symbool van de mislukte integratie.

MAAR WAT wordt nu eigenlijk via de satelliet de Turkse en Marokkaanse huiskamers binnengestraald? M. Chaoufi (38). Marokkaan en eigenaar van een kledingzaak in Amsterdam, zapt enthousiast van de ene Arabischtalige zender naar de andere. Hij toont het aanbod van de Eutel-satelliet: Algerian TV (Algerijns), RTM (Marokkaanse regeringszender), ART (Arabisch), Muslim TV (Arabisch), ERT (Egyptisch), ESC (een soort Arabischtalige CNN) en TV7 (Tunesisch). Chaoufi: 'Ik ben gek op Marokkaanse komedie. En ik kijk veel naar nieuwsprogramma's. Vooral op RTM en ESC. Het is allemaal Arabisch, dus we kunnen alles verstaan. Soms moet je wel goed luisteren, zoals bij Libië. Die taal is een beetje anders.'

Hij zapt naar de Libische zender, waar een muziekprogramma bezig is. Die was hij nog vergeten te laten zien. Hij kijkt er niet vaak naar, want de zender is vooral gericht op het eigen land. Chaoufi: 'Af en toe kijk ik naar het Libische nieuws, want daar vertellen ze tenminste de waarheid. Laatst zeiden ze dat Diana vermoord was. Ze heeft zelf gezegd: als ik met een Arabier trouw, zal ik sterven. Dat mocht niet van de Engelsen. Ik zeg je eerlijk: dat was ook het eerste wat ik dacht toen ik van het ongeluk hoorde.

Vaak kijk ik 's(avonds laat, als ik van mijn werk kom. Eerst naar de kabel: de herhaling van het Amsterdamse nieuws op AT5 en teletekst op Nederland 3. Om te kijken wat er hier gebeurd is. Dan ga ik naar Libië en dan naar ESC. Die blijft 24 uur in de lucht. De andere zenders stoppen om één uur 's(nachts. Vanacht heb ik tot vier uur gekeken naar een documentaire over een Amerikaanse moordenaar. Verder een beetje nieuws gezien over Irak. Saddam Hoessein bluft en Amerika doet moeilijk. Als het om grote politiek gaat, moet je niemand vertrouwen. Allemaal spelletjes. Dat heb ik geleerd van die nieuwsuitzending.'

Chaoufi's vrouw kijkt het liefst naar speelfilms. Vanavond is er weer een, op ART. Een Franse, met Arabische ondertiteling. En ze volgt soapseries op verschillende Arabische netten. 'We kijken ook veel naar informatieve programma's op de Marokkaanse zenders', zegt ze. 'Dan kun je bellen met vragen over het geloof, bijvoorbeeld. Over wat je wel en niet mag. Er bellen vaak Marokkanen die in Nederland wonen. Dat zie je onder in beeld staan. Vooral tijdens ramadan is het erg gezellig om met onze kinderen naar Arabische televisie te kijken. We vinden het belangrijk dat zij onze cultuur meekrijgen.'

Azis (12), Chaoufi's oudste zoon, lacht. De Arabische kinderprogramma's is hij ontgroeid. Doe hem maar actiefilms. 'Ik volg ze net zo makkelijk in het Nederlands, Engels, Frans en Duits als in het Arabisch', zegt hij verlegen.

DE SCHOTELVLUCHT heeft nauwelijks iets te maken met het zich afkeren van de Nederlandse cultuur. Uit onderzoek in opdracht van het ministerie van OC&W bleek de aanschaf van een schotelantenne nauwelijks gepaard te gaan met het opzeggen van het kabelabonnement, terwijl dat toch een gemakkelijke manier zou zijn om de schotel (gemiddeld zo'n vierhonderd gulden) in een paar jaar terug te verdienen. Kennelijk wordt de schotel gebruikt als een aanvulling op de Nederlandse zenders, waarop geen enkel volwaardig Turks of Marokkaans programma te zien is. Toen het Amsterdamse televisiebedrijf A2000 het eind 1996 bovendien presteerde om de enige Arabischtalige zender, MBC (in Saoedische handen), van de kabel te halen, ontstond een Marokkaanse run op de schotelproviders.

Veel Turken schaften al eerder een schotel aan om te ontkomen aan de eenzijdige berichtgeving en de dodelijk saaie programmering van de staatszender TRT-int, de enige Turkse zender op het hoofdstedelijke kabelnet. Met name in de stadsdelen Westerpark, Bos en Lommer en Slotervaart/Overtoomse Veld verschenen de schotels bij bosjes aan de gevels. Reden tot paniek bij de stadsdeelbestuurders. Om esthetische redenen, wel te verstaan. Uit een gemeentelijke nota: 'Het gaat hier met name om schotelantennes aan de voorgevel die de gevelcompositie verstoren en om schotelantennes op de voorzijde van het dak, die hinderlijk afsteken tegen de lucht en de heldere daklijn en het daksilhouet in ernstige mate verstoren.'

DE TURKSE FAMILIE Cicek heeft sinds twee jaar een schotelantenne. Davut (22) laat zien wat hij aan Turkse zenders kan ontvangen. De commerciële stations HBB, Euro-D, Show-tv, Interstar, NTV (nieuws), ATV, Kanal 7 en TGRT . Med-TV hebben de Ciceks niet en ze zouden er ook niet naar kijken. 'Te veel politiek in hun programma's', zegt Davut. Davuts oom knikt, ook al verstaat hij waarschijnlijk geen woord van wat we zeggen. Hij is nog maar kort in Nederland. Hij brengt ons koffie met koekjes en een schaaltje chips.

Davut is in Turkije geboren, maar leefde daar slechts een half jaar. Ook al heeft hij een Nederlands paspoort, hij voelt zich Turk. Davut: 'Ik kijk Turkse en Nederlandse zenders door elkaar. Soms heb je heel mooie shows op de Turkse kanalen. En programma's over gebieden en steden in Turkije. Ik wil wat te weten komen over de Turkse cultuur. Ik kijk ook veel naar het nieuws. Het Nederlandse nieuws vertelt heel weinig over Turkije. Je ziet wel veel berichten over Nederland op Turkse zenders. Die zijn helemaal niet zo negatief als je denkt. Natuurlijk werd wel negatief bericht over de brand in de Haagse Schilderswijk. Maar toen bekend werd dat het geen racistische aanslag was, werd dat breed uitgemeten op de commerciële zenders. Op alle zenders zijn speelfilms en kinderprogramma's. Ik kan het Turkse voetbal volgen. Vanmorgen zag ik nog zo'n koffietijdprogramma en vanmiddag keek ik naar een Amerikaanse vechtfilm op Euro-D.'

Stadsdeel Westerpark besloot actie te ondernemen tegen de gevelvervuiling. Wethouder Ruimtelijke Ordening Peter Mattie: 'Hebben we met de komst van de kabel eindelijk de tv-masten van de daken verdreven, moeten we weer in de slag tegen schotelantennes. Er is sprake van wildgroei. Je ziet schotels op balkons en aan de voorgevel. Soms wel van een meter in doorsnee.'

De gemeente mag het plaatsen van antennes niet verbieden. Dat is in strijd met een democratisch grondrecht: de vrijheid van informatiegaring, vastgelegd in het Verdrag van Rome. Om te tonen dat het bestrijden van de gevelvervuiling haar ernst is, heeft het stadsdeelbestuur alle juridische ruimte gebruikt die ze had. Het bevestigen van een schotel aan de voorgevel is in geen geval toegestaan. Plaatsing op het dak of aan de achtergevel mag wel, als het ding maar niet vanaf de openbare weg zichtbaar is. Elke schotel behoeft een bouwvergunning (à 75 gulden, na aftrek van gemeentesubsidie) én toestemming van de huiseigenaar. Dat zijn doorgaans woningbouwverenigingen, die zo mogelijk nog strenger zijn dan de gemeente. Vooral wanneer ze 'beschadigingen' aan hun pand vrezen.

De familie Chaoufi heeft het gemeenteoffensief aan den lijve ondervonden. Tijdens de laatste ramadan moesten zij hun schotel missen. 'Dat was niet zo gezellig', zegt mijnheer Chaoufi. Hij kreeg als enige in de wijk een proces aan zijn broek. Niet van de gemeente, maar van woningbouwvereniging Lieven de Key. Na een boel getouwtrek verwijderde de woningbouwvereniging Chaoufi's schotel. Daarbij werd kortsluiting veroorzaakt doordat ze de bekabeling doorknipte. Als klap op de vuurpijl kreeg Chaoufi nog een boete van achthonderd gulden wegens het aan de voorgevel bevestigen van zijn 'oog naar Marokko'.

Maar Chaoufi gaf zich niet zomaar gewonnen. Met een paar buren forceerde hij de deur naar de zolder en plaatste hij zijn schotel opnieuw, maar nu op het dak. Onzichtbaar vanaf de straat. Het was hem ten strengste verboden te boren in woningbouwverenigingseigendom, dus de schotel kan elk moment naar beneden donderen. Chaoufi haalt zijn schouders op. 'Als hij valt, is het hún schuld. Ik wil alleen maar mijn cultuur zien.'

IN HET STADSDEEL Slotervaart/Overtoomse Veld is er eigenlijk geen beginnen meer aan, zegt P. Brederode van Bouw- en Woningtoezicht. Hij had op de dag dat ik hem spreek een nota af moeten hebben zake schotelbeleid. Maar hij ziet het niet zitten. Brederode: 'Onze mogelijkheden zijn beperkt. Vooral in de zwarte wijken is het rampzalig. We zijn er buitenspel gezet door de woningbouwverenigingen. Die hebben daar schotels getolereerd. Die krijgen we nooit meer weg.'

De buurt rond de Willem Nakkenstraat is zo'n 'zwarte wijk'. Hier wonen vooral veel Marokkanen en Surinamers, vertelt de imam van de moskee El Oumma. Op veertig woningen tel ik achttien schotels. In de Hart Nibbrigstraat staan er nóg meer. Negenentwintig schotels op veertig woningen. 'Het zijn die buitenlanders, hè, die schotels ophangen', zegt de mevrouw van het tankstation. Van haar mogen ze allemaal verdwijnen. Ze laat in het midden of ze de schotels of de migranten bedoelt.

VOLGENS INGEWIJDEN heeft de Turkse en Marokkaanse satelliet-tv ook een inhoudelijke schaduwzijde. Radiomaker Ali Lazrak meent dat in het Arabische aanbod nogal wat zenders van dubieus allooi zitten. Lazrak in de VPRO-gids: 'In Tunesië, Saoedi-Arabië en Algerije zijn schotels verboden zodat het publiek geen Europese zenders kan ontvangen, maar zij zenden wel naar Europa uit, zodat je een imam krijgt die allerlei onzin vertelt en mensen op zijn hand probeert te krijgen.' Maar Chaoufi merkt daar naar eigen zeggen weinig van. Hij heeft niets tegen ongelovigen, verzekert hij.

Ook menig Turkse satellietzender is niet vrij van partijdigheid, leert mij de Turkse journalist Mehmet ülger. De zender MED-tv wordt gebruikt als spreekbuis voor de PKK. De BVD onderzocht de mogelijke financiering van MED-tv door de PKK met inkomsten uit drugs- en wapenhandel. Het station TGRT heeft banden met de MHP (Grijze Wolven), Kanal 7 is verbonden met Erbakans Islamistische Welzijnspartij, ATV houdt het met de islamitische beweging Milli Görüs en TRT-int is doordrenkt van overheidspropaganda.

Davut maakt het weinig uit: 'We willen beter en meer nieuws over Turkije zien. TGRT vind ik de beste nieuwszender. Natuurlijk is er een verband tussen de Grijze Wolven en die zender, maar is dat erg? Toen hun leider Türkesh overleed, heeft de TGRT als enige een dag lang de verkiezing van de nieuwe leider uitgezonden. Maar ik heb zeker niet het idee dat ze me proberen te beïnvloeden.'

We zappen naar Kanal 7, gelieerd aan de Welzijnspartij. De verslaggeefster heeft een hoofddoek om. Davut: 'In Turkije worden meisjes met een hoofddoek niet op de scholen toegelaten. Deze zender wil laten zien dat moslims niet achtergesteld moeten worden. Ze uiten vaak openlijk kritiek op het overheidsbeleid.'

Altun Konuk (28), werkzaam bij de Turkse arbeidersvereniging HTIB, kijkt alleen naar de Turkse zenders zonder duidelijke partijbinding. Ze vindt ook de Turkse commerciële zenders niet volledig onpartijdig. Altun: 'Maar die halen wel veel smerigs naar boven. Euro-D is al een jaar bezig om aan te tonen dat de Turkse staat zich inlaat met de maffia. Waarschijnlijk loopt dat op niets uit, want er zijn veel politieke leiders bij betrokken. Maar ze proberen het tenminste.'

DE AMBTENAREN P.Verboom (Juridische Zaken) en G. den Haan (Bouw- en Woningtoezicht) zijn nauw betrokken bij de anti-schotelmaatregelen in stadsdeel Westerpark. De actie werkt, merken ze. Van de 165 esthetisch onaanvaardbaar geplaatste schotels die juli 1996 in Westerpark werden geteld, zijn er nu nog 45 over. Het is een stuk opgeknapt, vinden ze.

Verboom: 'De meeste mensen verplaatsen de schotel vrijwillig naar de achterzijde. Maar nu krijgen we soms telefoon van mensen die óók dat geen gezicht vinden.'

Den Haan: 'We zullen ongetwijfeld een aantal weigerachtige schotelbezitters overhouden. Misschien komen daar rechtszaken van. Maar tot nog toe zijn we er altijd door overleg uitgekomen.'

Verboom: 'Er zijn een paar voorlichtingsavonden geweest. We hadden te horen gekregen dat de mix Turks-Marokkaans niet zo goed werkte. Dus hielden we eerst gescheiden bijeenkomsten. Later hebben we ze wel bij elkaar gezet en dat ging prima. Maar het duurde allemaal wel lang, met al die vertalingen.'

VOOR WIE SLECHTS Turks of Marokkaans spreekt, is een schotel een godsgeschenk. Davut: 'Voor mijn ouders is de Turkse satelliet echt onmisbaar. 's(Ochtends kijken ze naar het nieuws. Dan zijn ze weer op de hoogte van wat er gebeurt, ook buiten Turkije. Voor mijn kleine zusje is het andersom. Die komt genoeg in contact met Nederlandse mensen. Zij kan via de satelliet in contact komen met de Turkse cultuur. Mijn ouders vinden het wens geen probleem als ik 's(avonds naar het NOS-journaal kijk. Als ze iets niet begrijpen, leg ik het ze uit.'

Altun ziet het anders: 'Mensen die geen Nederlands spreken en niet echt meedoen met het Nederlandse leven, klampen zich vast aan de Turkse zenders. De eerste generatie spreekt totaal geen Nederlands en door die zenders wordt het alleen maar erger. Het enige voordeel is dat ze kunnen zien hoe snel alles in Turkije is veranderd. Ze hebben zich vastgebeten in verouderde gewoonten. Misschien leren ze via de satelliet hoe normaal de jongeren hier eigenlijk zijn.'

Volgens Altun houdt satelliet-tv voor de jongere generatie de integratie niet tegen. 'Ik was tien toen ik hier kwam. Ik woon hier achttien jaar. Al acht jaar lang kijk ik naar Turkse zenders en ik spreek hier voor mijn werk veel Turks. Maar toch beheers ik het Nederlands beter.'

MIDDEN IN DE 'zwarte wijk' Slotervaart/Overtoomse Veld staat café-biljart De Groenteboer. Hier kijkt men Nederland-Turkije gewoon via de kabel, verzekert mij de barman. Aan de toog zitten Kees van der Berg (39, werkloos) en Rob Kater (55, distributeur van een huis-aan-huisblad). Zij vinden het hartstikke gezellig, al die schotels aan de gevels. En de moskee vinden ze een prachtig gebouw.

Van der Berg: 'Je leeft hier in een buurt met veel krulschoenculturen. Logisch dat die mensen naar hun eigen programma's willen kijken.'

Kater: 'De gemeente moet niet zeuren. Zíj zorgen er toch voor dat die mensen op een kluitje leven? Aan die schoteltjes kunnen de ambtenaartjes mooi zien waar allochtonen wonen. Kunnen ze meteen hun huisvestingsbeleid beter spreiden.'
De Groene Amsterdammer, 19 november 1997, http://www.groene.nl/1997/47/een-schotel-vol-eigen-cultuur

Bijlage 3:


Matige berichtgeving over islam
Woensdag 15 juli 2009 | Redactie Wereldjournalisten

De westerse media geven geen goed beeld van de islam en datgene wat leeft in de Arabische wereld. Dit zeggen beeldarchivaris Grietje Keller van het Internationaal Informatiecentrum en Archief voor de Vrouwenbeweging (IIAV) en theoloog Jielis van Baalen van het Center for Intercultural Dialogue and Translation (CIDT) in het dagblad Trouw.
Op 1 juli j.l. werd de zwangere Egyptische Marwa Al Sherbini tijdens een Duitse rechtszaak vermoord door de man die ze aangeklaagde wegens racisme. Haar man die haar te hulp schoot, werd vervolgens neergeschoten door een bewaker die hem aanzag voor haar belager. Dit drama was groot nieuws in de Arabische wereld terwijl de Nederlandse pers er nauwelijks aandacht aan besteedde. 

Gemiste kans
Een gemiste kans, volgens Grietje Keller. Keller: 'Je hebt enerzijds mensen die het Arabische nieuws volgen, zoals bijvoorbeeld Marokkaanse Nederlanders en Irakese Koerden, en overspoeld worden met nieuws over deze zaak. Anderzijds zijn er mensen die de Arabische media niet volgen. Ze weten nauwelijks wat er in Duitsland aan de hand is maar weten vooral niet wat er speelt bij de groep die de Arabische media wel volgt' (Trouw, 9 juli 2009). 
Aan de andere kant zijn er bij de Arabische media ook kanttekeningen te plaatsen: zij berichten voornamelijk vanuit Arabisch perspectief. Volgens Keller is het de taak van de Nederlandse media om een evenwichtig beeld te geven van zaken die binnen de Arabische wereld spelen.

Populistisch en stereotiep
Ook intercultureel theoloog Jielis van Baalen heeft kritiek op de manier waarop de westerse media over de islam berichten. Volgens de kersverse directeur van het Center for Intercultural Dialogue and Translation (CIDT) in Caïro hebben de westerse media te weinig kennis over de islam en de Arabische wereld. 'Westerse media zijn geneigd om populistisch, stereotiep en zwart-wit over de islam te berichten. Een ernstig probleem is een gebrek aan kennis over de islam. Mensen die die kennis wél hebben, worden niet serieus genomen en te weinig aan het woord gelaten' aldus Van Baalen in Trouw op 13 juli 2009. 
De documentaire ‘De weg naar Mekka’ (nu elke zondagavond te zien op Nederland 2) van de Vlaamse televisiepresentator en filosoof Jan Leyers is volgens Van Baalen een voorbeeld van hoe het ook kan. 'Daarin komen nuances, voors en tegens aan bod.' 
Van Baalen wil in Caïro een trainingscentrum opzetten waar westerse journalisten zich gedurende een periode kunnen verdiepen in de Arabische wereld en de islam.

Bijlage 4: 5 artikelen over het Arab Broadcast Forum in Abu Dhabi, mei 2008

1. Ontnuchterende blik op Arabische media


Update: maandag 16 jun 2008, 12:17

Buitenlandredacteuren Dave Abspoel en Ernest Claassen bezochten het Arab Broadcast Forum in Abu Dhabi. 

Het rijkelijk aanwezige marmer in het Emirates Palace Hotel was nog eens opgepoetst en de airconditioning draaide op volle toeren om de enorme zaal koel te houden. De bekendste nieuwszenders van de Arabische wereld waren naar Abu Dhabi gekomen voor het Arab Broadcast Forum. Een bijeenkomst van hoofdredacteuren, presentatoren en andere journalisten om te praten over de televisie-journalistiek in het Midden-Oosten. 

In hetzelfde hotel had president Bush in januari nog een toespraak gehouden over de glorieuze toekomst van de democratie. Aan het eind van de maand zou Jon Bon Jovi er optreden. Maar nu ging het over het nieuws en de bedreigingen van de onafhankelijke berichtgeving van de Arabische satellietzenders - voor zover die onafhankelijk zijn.

Beschermd
Die dreiging komt vooral van de staatshoofden in het Midden-Oosten, verenigd in de Arabische Liga. Die hebben onlangs beperkende maatregelen afgekondigd, om een einde te maken aan de onafhankelijke berichtgeving van 'lastige' satellietzenders als Al-Jazeera. Dat de meeste aanwezige journalisten daar geen goed woord voor over hadden werd al snel duidelijk. 

"Er worden zoveel dingen ondertekend. daar houdt niemand zich aan," zei een professor in de journalistiek uit Koeweit. 

Maar een Egyptenaar die via een satellietverbinding de nieuwe censuur verdedigde, leek niet onder de indruk. Hij vond dat de Arabische kijkers moesten worden "beschermd" tegen de vrije media. En de Arabische Liga is machtig. De aanwezige journalisten maken zich terecht zorgen over hun toekomst. Behalve misschien Al-Jazeera, want het dappere Golfstaatje Qatar, waar die zender gevestigd is, heeft de nieuwe censuur niet onderschreven.

Ontnuchterend
Maar om nou te concluderen dat de media in het 'vrije Westen' het zo veel beter doen dan hun Arabische collega's, dat is iets te voorbarig. Een Canadees bureau dat zowat alle nieuwszenders ter wereld in de gaten houdt kwam met een ontnuchterend lijstje. 

De Westerse media mogen dan onafhankelijk zijn in hun berichtgeving, wat ze met die vrijheid doen is een tweede. Natuurlijk kreeg het wereldnieuws veel aandacht, zoals de oorlog Irak en Afghanistan, de nucleaire crisis in Iran en het Israelisch-Palestijns conflict. 

Maar anders dan in het Midden-Oosten vonden de Westerse media Harry Potter, Paris Hilton en de lancering van de i-Phone ook ontzettend belangrijk. De Britse tovenaarsleerling kreeg zelfs even veel aandacht als alle natuurrampen en nationale conflicten samen. (Het nieuws over Israel en Irak niet meegerekend.)

Fluitje
Er werd natuurlijk vrolijk genetwerkt tussen de zittingen door; als het weer verder ging kwam er een man vrolijk op een fluitje blazen om de deelnemers weer de zaal in te jagen. Een zaal die was ingericht als een televisie-studio, met vier grote schermen waarop via satellietverbindingen allerlei gasten te zien waren. 

De discussies werden live uitgezonden op de plaatselijke zenders. Behalve over de censuur ging het onder meer over Iran, de Amerikaanse verkiezingen en de moeizame journalistiek in de Palestijnse gebieden. 


2. 'Arabische zenders evenwichtiger'


Update: dinsdag 17 jun 2008, 15:28

Buitenlandredacteuren Dave Abspoel en Ernest Claassen bezochten het Arab Broadcast Forum in Abu Dhabi. 

"U heeft de macht om de 'hearts and minds'  te beïnvloeden. Het is een grote verantwoordelijkheid." Secretaris-generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-Moon had een korte toespraak opgenomen voor het Arab Broadcast Forum, vorige maand in Abu-Dhabi. Het bewijst het belang van de vele Arabische satellietzenders. 

Het 'al-Jazeera-tijdperk' begon in 1997, toen de zender uit het Golfstaatje Qatar in één klap de aandacht trok. Met veel politiek nieuws en felle debatten kreeg het al snel een bijna monopoliepositie binnen de Arabische wereld, aldus Midden-Oosten deskundige Marc Lynch

In 2003 kwam er een einde aan de overheersing door de komst van andere satellietzenders. In de eerste plaats al-Arabiya, een zender die gevestigd is in Dubai en door Saoedi-Arabie werd ondersteund met een startkapitaal van 300 miljoen dollar. 



Hezbollah
Maar ook andere stations wisten kijkers weg te lokken, zoals Abu Dhabi TV; het door Amerika gesteunde al-Hurra, en al-Manar, de zender van Hezbollah. De nieuwste speler, sinds afgelopen maart, is BBC Arabic, een zender die naar verluidt veel ervaren journalisten bij al-Arabiya heeft weggelokt.

Al deze zenders waren vertegenwoordigd bij het Arab Broadcast Forum. Behalve al-Manar, de zender van Hezbollah.

Sinds begin jaren negentig zijn de Arabische media enorm in opkomst. Wij - van de Westerse media-  kennen al-Jazeera, al-Arabiya, al-Mahrab, en nog wat anderen, maar dat is slechts een fractie van de media die de Arabische wereld inmiddels heeft. 

Goed dus om eens te kijken wie er nog meer zijn, wat ze doen, en vooral, hoe ze over het vak en de thema's die de wereld bezighouden denken.



500 Satellietzenders
Zo'n 500 satellietzenders - tv en radio - zijn er tegenwoordig. Vrije media, waar 300 miljoen Arabieren in het Midden-Oosten, Afrika en Europa, uit kunnen kiezen. 

Dat zijn er veel, heel veel. En die zijn vooral verdeeld langs de scheidslijnen die de Arabische wereld deelt. Sektarisch geweld is een term die je de laatste jaren veel hoort, denk aan al-Sadr en zijn milities in Irak. Hezbollah, in Libanon, Hamas in Gaza. Zij, en dus ook hun aanhangers, hebben hun eigen zenders. 

Twee 'broadcast-satellites'  hebben die 'wildgroei' aan media mogelijk gemaakt: de Egyptische NileSat en de Saudie-Arabische ArabSat. Veel rijke particulieren investeren in die media en steeds vaker hebben overheden in de Arabische wereld het nakijken. 

Invloed hebben ze in veel gevallen niet of nauwelijks op die media. En dat is in de Arabische wereld, waar ministers van informatie - of van propaganda, zo u wilt-  nog steeds hele belangrijke ministers zijn, moeilijk te verteren.



Controle
In een poging om die controle over de media terug te krijgen werd door de Arabische Liga - een belangenorganisatie van 22 islamitische-  en Afrikaanse staten, gezeteld in Caïro - begin dit jaar een media-charter in het leven geroepen. Op initiatief van hetzelfde Egypte en Saudi-Arabië. 

Twee van de 22 lidstaten van de Arabische Liga, Libanon en Qatar - de thuisbasis van al-Jazeera -, ondertekenden het charter niet. Daarover later meer, voor nu volstaat de vaststelling dat het media-charter één van de belangrijste polemieken is in de Arabische mediawereld.

Zijn die Arabische media zo anders dan de Westerse media? Nee, op het eerste gezicht zeker niet. 

Het befaamde Canadese onderzoeksbureau Influence Communication  vergeleek de berichtgeving van heel 2007 van de Arabische en de Westerse media met elkaar. De resultaten werden op het ABF bekendgemaakt door Jean-Francois Dumas, president van Infuence Communication. 

De topvijf van onderwerpen was in beide media min of meer gelijk. Maar als je de onderwerpen inhoudelijk bekijkt zijn er wel degelijk grote verschillen. 

Evenwichtiger
Om een voorbeeld te noemen, de oorlog in Irak. In de Westerse media bestond 1 procent van de berichtgeving over deze oorlog uit aandacht voor burgerslachtoffers en 68 procent uit aandacht voor gesneuvelde Amerikaanse militairen. 

In de Arabische media lagen die percentages op respectievelijk 19 procent en 27 procent. Een stuk evenwichtiger dus. 

Als je de aandacht van beide mediaclusters over Afrika met elkaar vergelijkt, is het verschil nog veel navranter volgens Influence Communication: 81 procent in de Arabische media, 7 procent in het Westen. Het milieu: 14 procent in de Arabische media, 63 procent procent in het Westen. 

In de topvijftien van Influence Communication zijn er wel grote verschillen in thema's. Op 7 in de Westerse media stond in 2007 de nieuwe Harry Potter. Die komt in de Arabische Top 15 niet voor. 

De introductie van de i-Phone prijkt ook in de Westerse topvijftien, niet in de Arabische. In de Westerse media is veel meer aandacht voor commerciële inhoud en infotainment. In de Arabische wereld is veel meer aandacht voor analyse en achtergronden. 

Bush
Nog een paar leuke weetjes dan. In 2007 was president Bush de functionaris over wie het meest bericht werd. Tot nu toe in 2008, is dat de Franse president Sarkozy. Maar 85 procent van die berichtgeving heeft niets met staatszaken te maken, maar gaat over diens turbulente privé-leven. 

De aandacht voor alle natuurrampen en internationale conflicten (behalve Israël en Irak) bij elkaar, was in 2007 gelijk aan de aandacht voor Harry Potter. En ja, Paris Hilton, was van de 'gewone' medemensen in 2007 het meest in het nieuws. 

TOPVIJFTIEN ARABISCHE MEDIA 2007:
1. Oorlog in Irak.
2. Oorlog in Afghanistan.
3. Nucleaire crisis Iran.
4. Israëlisch-Palestijns conflict.
5. Opstand Koerden.
6. Machtsstrijd Fatah-Hamas in Gaza.
7. Franse verkiezingen.
8. Olieprijs.
9. Darfur.
10. Voorverkiezingen VS. (voor 50% over Barack Obama!)
11. Video executie Saddam Hoessein.
12. Burgeroorlog Somalië.
13. Aftreden Blair.
14. G8 Top. 
15. Bosbranden Griekenland.

NET NIET GEHAALD:


17. Opstand Thailand.
18. Schietpartij Virginia Tech.
21. Harry Potter.

3. "De waarheid wordt verborgen"


Update: woensdag 18 jun 2008, 17:14

Buitenlandredacteuren Dave Abspoel en Ernest Claassen bezochten het Arab Broadcast Forumin Abu Dhabi. 

De meest beladen discussie op het Arab Broadcast Forum ging over het Arabische Media Charter. Op 12 februari dit jaar nam de Arabische Liga nieuwe regels aan, bedoeld om de persvrijheid in te perken. 

Van alle 22 lidstaten hebben alleen Libanon en Qatar (niet toevallig de thuisbasis van Al Jazeera) het nieuwe charter niet ondertekend. Het houdt in dat Arabische media "geen schade mogen toebrengen aan de sociale harmonie, nationale eenheid, openbare orde of traditionele waarden." 

Overheden hebben de volmacht om de maatregelen te nemen, zoals het in beslag nemen van uitzend-apparatuur en het intrekken van uitzend-vergunningen. Het charter is een initiatief van Egypte en Saoedi-Arabie. 



Raar
De hoofdredacteur van Al-Jazeera, Ahmed Sheikh, zette de toon van de discussie. Hij noemde het "overduidelijk heel erg raar" om in de 21e eeuw nog zulke regels in te voeren. Volgens hem was dit "een poging om de pers de mond te snoeren, en de waarheid te verbergen."

Maar dat maakte weinig indruk op de Egyptische professor dr. Hassan, die in opdracht van de Arabische Liga had meegewerkt aan het Media Charter. Via een satelliet-verbinding zei hij dat er altijd tegenstand bestaat tegen vernieuwingen zoals het Media Charter. 

"We moeten deze nieuwe regels invoeren, anders zou de vrijheid van journalisten de reden kunnen zijn om de rechten van anderen te schenden. De media kunnen reputaties van mensen beschadigen. Het gaat erom onze gemeenschappen te beschermen. We kunnen journalisten niet zo maar laten werken zoals ze willen." 

sms'en
De CNN-commentator voor de Arabische wereld, Octavia Nasr, was het daar vanzelfsprekend niet mee eens. "Waarom is dit nodig? De media zijn belangrijk en de media moeten vrij zijn. Het media charter maakt duidelijk dat de opstellers ervan geen ervaring hebben met de media. Je kán de media niet meer controleren met een nieuwe wet. We leven in een digitale wereld met YouTube en Facebook. Het publiek wacht niet meer op het TV-nieuws."

Professor Saad bin Tifla al-Ajmi uit Koeweit, een voormalige minister van informatie, gekleed in een traditionele witte dishdasha, vond dat Arabische zenders het Media Charter maar het beste konden negeren. 

"Er worden zoveel dingen ondertekend. Daar houdt niemand zich aan. De ethiek van de journalistiek kan verbeterd worden door ervaring op te doen. De bestuurders van de Arabische Liga weten niet eens hoe je moet sms'en. En die moeten de media controleren? Dat is een achterlijke en achterhaalde generatie." 

Ethnische spanningen
Vervolgens werd een videoboodschap vertoond van Amr Mussa, de Egyptische secretaris-generaal van de Arabische Liga. Hij noemde het "logisch" dat het media charter voor veel debat zorgde. "Maar er zijn nu ruim 500 tv-stations, die meer dan 300 miljoen mensen bereiken. En er komen steeds meer zenders bij. Daarom is natuurlijk regulatie nodig."

Salah Negm, de eindredacteur van BBC Arabic vond het Charter geen goed idee. "Er dreigt een herhaling van begin jaren '90, toen veel Arabische journalisten naar Londen uitweken vanwege de strenge censuur." 

Toch was er ook enig begrip voor de nieuwe media-regels. Volgens een presentator van Abu Dhabi TV zijn er satellietzenders die etnische en sektarische spanningen veroorzaken. Bijvoorbeeld door het conflict tussen Soenieten en Sji'ieten in Irak op te stoken. 

Er zijn volgens hem meer dan 70 zenders in Irak, "en sommige zenders profiteren van de conflicten." 



Gaza
Nederlandse journalisten kunnen niet overal even makkelijk werken, maar voor Arabische journalisten is het soms nog moeilijker. 

Bijvoorbeeld in de Palestijnse gebieden. Op 16 april kwam de 23-jarige cameraman van Reuters, Fadel Shana, om het leven in de Gazastrook. Hij werd getroffen door Israelisch tankgranaat. 

Ook de rivaliteit tussen Hamas en Fatah zorgt voor problemen. Volgens Reporters Without Borders wordt de persvrijheid in de Palestijnse gebieden aan de lopende band geschonden, om politieke geschillen te beslechten. 

Rivaliteit
Op de Westelijke Jordaanoever worden geregeld journalisten opgepakt die sympathiseren met Hamas. In de Gaza-strook, die onder controle staat van Hamas, moest een fotograaf van Reuters onlangs zijn materiaal inleveren, en werd hij in elkaar geslagen. 

Hoofdredacteur Salwa Kanaana van Reuters: "Het is er nu zo gevaarlijk, dat we onze correspondent niet om veel reportages vragen, ze hoeven alleen nieuwsberichten te verzorgen." Volgens een van de aanwezige journalisten is er meer vrijheid om te werken onder de Israelische bezetting dan in Gaza en de Palestijnse gebieden.

Nadim Jamal van het International News Safety Institute vertelt dat de rivaliteit tussen Fatah en Hamas ook binnen de pers wordt uitgevochten. Als een pro-Hamas krant wordt verboden op de Westelijke Jordaanoever, dan verbiedt Hamas een pro-Fatah krant in Gaza. En de fundamentalistische zender Al-Aqsa mag bijvoorbeeld niet uitzenden op de Westbank.

4. Een vrouw, een zwarte en een opa


Update: donderdag 19 jun 2008, 10:53

Buitenlandredacteuren Dave Abspoel en Ernest Claassen bezochten het Arab Broadcast Forum in Abu Dhabi. 

Niemand zal het ontkennen: de uitkomst van de race om het Amerikaanse presidentschap is letterlijk van levensbelang voor de mensen in het Midden-Oosten. Dat zien ze zelf ook zo, aldus Ahmed Sheikh van Al-Jazeera: "Bush maakte vijf jaar geleden een grote vergissing. Dat ondervinden mensen in het Midden-Oosten nog dagelijks aan den lijve. Dus wordt er met spanning uitgekeken naar wat het beleid van de volgende Amerikaanse president zal zijn." 

Maar datzelfde Midden-Oosten kent nauwelijks democratie en dan wordt het lastig om verslag te doen van verkiezingen in de machtigste democratie op aarde, laat staan over de voorverkiezingen.

Opa
Een vrouw, een zwarte en een opa. In die termen wordt er volgens een spreker namens Al-Arabiya gedacht over de drie belangrijkste kandidaten; Clinton, Obama en McCain. 

En als je in die termen denkt wordt het voorspellen van de nieuwe president een eitje: in de ogen van de Arabieren kan een vrouw geen president worden, een zwarte Amerikaan ook niet, en dus wordt opa de machtigste buitenstaander in het Midden-Oosten.



Drama
Arabieren zijn dol op drama-series. En zo wordt het media-product De Race om het Witte Huis vooral verkocht. De tranen en de broekpakken van Hillary zijn dus breed uitgemeten en de interesse is groot. Al was het maar, volgens Al-Jazeera, omdat de kijkers het dagelijkse slechte nieuws over conflicten en conflictjes in het Midden-Oosten beu zijn. 

Al-Jazeera heeft 40 TV-reportages ingeboekt over de eindstrijd om het Witte Huis. Maar ze doen dat wel op een andere manier. Volgens hoofdredacteur Ahmed Sheikh zal Al-Jazeera vooral 'onderduiken' in de moslimgemeenschap in de VS. Daarnaast hebben ze vijf correspondenten in Washington, één in New York, en zullen ze verschillende debatten voorafgaand aan de eindstrijd live uitzenden.

Anderen zullen het weer anders doen. LNBC en Abu Dhabi TV zullen vooral terugvallen op gesprekken met krantencorrespondenten en beelden van de agencies. Al-Arabiya investeert vooral in techniek om aan de hand van graphics het democratische proces te kunnen uitleggen. 

Gotcha
James Zogby, oprichter en voorzitter van het Arab American Institute, komt tot de vastselling dat de Amerikaanse media slechts 'gotcha'  spelen (Ik heb je, red.) met de kandidaten. 

"Er wordt slechts naar schandaaltjes gezocht en men probeert kandidaten op woorden te vangen. Er is geen Amerikaanse journalist die de kandidaten aan de tand voelt over hun beleidsvoornemens. Kortom, ook in Amerika gaat het over het drama rondom en tussen de belangrijkste kandidaten. En dus is het logisch dat dat in de Arabische Wereld ook zo is." 

Volgens Zogby zijn de Arabieren te vaak belazerd door de VS om kandidaten nog op hun woord te geloven. "Zie het maar als de vrouw die voor de zoveelste keer bedrogen is door haar echtgenoot. Uiteindelijk laat ze hem niet meer binnen. Gewoon om niet weer beschadigd te worden." 

Obama
De hoofdredacteur van Al-Jazeera kijkt met "grote interesse" naar de ontwikkelingen rond Barack Obama. 

"Als er een zwarte Amerikaan in het Witte Huis komt, is de VS een stuk toleranter geworden. Bovendien is het boeiend om te zien hoe Obama 'nieuwe politiek' gebruikt. Bijvoorbeeld door op grote schaal fondsen te werven via internet. Het resultaat van Obama zegt straks dus heel veel over het politieke bedrijf in de VS. Daar is straks een grote verandering in gekomen...of juist niet." 


5. Iran wint de media-oorlog


Update: vrijdag 20 jun 2008, 09:05

Buitenlandredacteuren Dave Abspoel en Ernest Claassen bezochten het Arab Broadcast Forum in Abu Dhabi. 

Iran heeft zijn macht in het Midden-Oosten flink zien toenemen sinds de Amerikaanse invasie van Irak. Ze hebben veel invloed gekregen bij de Sji'itische bevolking van Irak en ze hebben veel invloed bij de Palestijnen dankzij hun steun aan Hezbollah en Hamas.

"Ze zijn tegen Amerika, dus veel Arabieren steunen Iran," zegt Ayman Al Safadi, hoofdredacteur van de krant Al Ittihad  uit de Verenigde Arabische Emiraten. "Iran zegt op op te komen voor de Arabieren. Die zien Iran als slachtoffer van een Amerikaanse samenzwering. Iran bepaalt het debat, en wint de media-oorlog."

Moeilijk toegang
Maar het is nogal journalistiek éénrichtingsverkeer vanuit Iran. Vanuit de Arabische wereld is er niet één zender die zich op Iran richt. Dat heeft ook met de taal te maken: Iraniërs spreken Farsi en verstaan geen Arabisch.

De Arabische media hebben een probleem met Iran: ze krijgen maar moeilijk toegang tot het land. Volgens Ali Nouri Zadeh, directeur van het in Londen gevestigde Centre for Arab and Iranian Studies, zenden Arabische tv-zenders daarom alleen maar officiële beelden uit van de Iraanse leiders, Ahmadinejad en Khamenei. 

"Ze zouden meer aandacht moeten geven aan het andere gezicht van Iran, de gewone mensen, die van Amerika houden."

Beledigd
Bovendien zijn er wel degelijk twistpunten tussen Iran en de Arabische wereld. Volgens Ayman Al Safadi voelt de Perzische cultuur zich superieur aan de Arabische cultuur. "Als je de Perzische Golf de Arabische Golf noemt, zijn ze al beledigd." 

En dan is er nog het grensconflict met de Verenigde Arabische Emiraten, sinds Iran begin jaren '70 drie eilandjes bezette, Groot Tunb,  Klein Tunb en Abu Mousa. Maar in de Arabische media wordt dát conflict nauwelijks genoemd.



Oorlog
Amerikaanse journalisten hebben weer een ander probleem: die zijn bang dat er in het laatste jaar van Bush als president nog oorlog uitbreekt tussen Iran en de VS. 

Correspondent Amy Kellog van Fox News: "De journalisten die ik ken zijn erg voorzichtig met Iran. Het is zo'n gevoelige situatie. Neem door de incidenten die er geweest zijn in de Straat van Hormuz. (Bootjes van de Revolutionaire Garde die werden beschoten door Amerikaanse oorlogsschepen – red.) Veel mensen zijn daar nerveus over, er is veel angst voor een conflict dat 'per ongeluk' uitbreekt." 



Vluchtelingen
Net als in Nederland zijn vluchtelingen ook in de Arabische wereld niet altijd welkom. Op het ABF kregen met name de Egyptische media ervan langs. Die zouden stemming maken tegen Soedanezen, die uit Darfur naar Egypte vluchten. De theorie is bijvoorbeeld wijd verbreid dat die Soedanezen zouden spioneren voor Israël.

Volgens Barbara Harrell-Bond van de Refugee Council  in Oxford staat Egypte onder grote Israelische druk om de vluchtelingen niet naar dat land door te laten reizen. Terwijl de werkeloosheid in Egypte enorm is.

Het voormalige Egyptisch parlementslid Mona Makram Ebeid maakte zich boos over de rol van de media in haar land: "De media stookte de gevoelens tegen de vluchtelingen op, die werden neergezet als concurrenten op de arbeidsmarkt."

Joden van Darfur
Dat viel te zien aan de boze reacties op de website van satellietzender Al-Arabiya. Daar werden de Soedanese vluchtelingen "de joden van Darfur" genoemd en uitgemaakt voor "verraders".

Vergeleken met het Westen besteden de media in het Midden-Oosten te weinig aandacht aan de problemen van de vluchtelingen, zei Mohammed Yousri van de Egyptische vluchtelingenorganisatie Tadamon. 

Op de Syrische TV is nauwelijks iets te zien over de honderdduizenden vluchtelingen uit Irak. Om die toch een stem te geven, heeft de Americaanse Universiteit van Cairo een website gemaakt over Iraakse vluchtelingen: 'Iraqi Voices in Cairo.' Daar staan filmpjes op waar Iraakse vluchtelingen vertellen wat ze hebben meegemaakt. 

Levens redden
Dat de media ook levens kunnen redden blijkt uit een verhaal van de VN-organisatie voor vluchtelingen, de UNHCR. 

Er waren veel Somalische vluchtelingen die via de Golf van Aden naar Jemen vluchtten. Maar daarbij verdronken ieder jaar zo'n 1700 mensen. 



Pas toen Al-Jazeera daar aandacht aan besteedde, gingen de Somaliërs een andere vluchtroute gebruiken, via Djibouti. Volgens Abeer Atefa van de UNHCR vallen er sindsdien haast geen doden meer.


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2016
stuur bericht

    Hoofdpagina