Biechtgeheim



Dovnload 4.95 Kb.
Datum27.08.2016
Grootte4.95 Kb.
Biechtgeheim

Laatst zat ik in de wachtkamer van de tandarts. Er lag een stapel tijdschriften uit een leesmap. Een ervan heette: ‘Mijn geheim’. Nieuwsgierig bladerde ik het door. Het bleek verhalen te bevatten over frauduleuze transacties, heimelijke seksuele relaties, verzwegen ziektes, oorlog verledens, psychische aandoeningen en andere verborgenheden. Als al die verhalen echt waren, bood het kennelijk een uitlaatklep aan mensen die de druk van hun geheim niet langer konden verdragen.


De katholieke kerk weet hoe zwaar die last kan worden en heeft, uitgaande van Jezus’ woorden die Hij tegen zijn apostelen zei: “Aan wie ge de zonden vergeeft, zijn ze vergeven; aan wie ge ze niet vergeeft, zijn ze niet vergeven”, het sacrament van de biecht ingesteld. (Joh. 20:23)

Voor gelovigen – en eigenlijk voor iedereen – is dit een zeer waardevolle instelling, die helaas vaak onderschat wordt. Zelf heb ik ervaren, dat een biechtgesprek een extra dimensie kan geven, een bevrijdende uitwerking, in vergelijking met een sessie bij een psycholoog en of therapeut.

Het bijzondere hierbij is, dat een priester onvoorwaardelijk aan het biechtgeheim gebonden is, op straffe van excommunicatie. Er zijn priesters geweest, die hiervoor hun leven gegeven hebben. Een van hen is Johannes Nepomuk, die door koning Wenceslaus van Bohemen gedwongen werd om te vertellen wat zijn vrouw had gebiecht. Hij weigerde, werd gemarteld en vervolgens van de Praagse Karelsbrug in de Moldau gegooid.
In de negentiende eeuw was de pastoor van Ars een bekende biechtvader. Vanuit het hele land en daarbuiten kwamen mensen naar zijn kleine Franse parochie. Er ging een intense geestelijke kracht van hem uit. Tegenwoordig is Ars een bekend bedevaartsoord.

In de tweede wereldoorlog hebben talrijke priesters die door de nazi’s in concentratiekampen werden opgesloten, hun medegevangenen geholpen door middel van een biecht. De Nederlandse priester Titus Brandsma was een van hen.


Onlangs gingen er in de politiek en media stemmen op, om door middel van een wet het biechtgeheim te verbieden, in verband met misbruik in de kerk. Echter, na een biecht kan iemand alleen de absolutie krijgen, als hij oprecht berouw heeft en bereid is boete te doen. Bij misbruik houdt dat een bekentenis in.
Kort geleden bezocht ik een grote stadskerk. Daar was men bezig twee biechtstoelen te plaatsen. Bij navraag bleken die uit een souterrain gehaald waarin ze in de jaren zeventig van de vorige eeuw waren weggezet. Er is kennelijk weer behoefte aan.

Wellicht zullen er geleidelijk aan meer mensen hun drempelvrees overwinnen en de waarde van de biecht gaan (her)ontdekken!



Louise Leneman



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina