By Watchman Nee Preface

Dovnload 433.4 Kb.
Grootte433.4 Kb.
1   ...   22   23   24   25   26   27   28   29   ...   34

The Need to Be Broken and Divided

The outward man needs to be broken for the spirit to be released. But when the spirit comes forth, it must not be clouded by the outward man. This problem takes us further than the release of the spirit, for it touches upon the spirit’s cleanliness or purity.

If one is not enlightened as to the nature of the outward man, and is thus not strictly judged before God, his outward man will automatically come out together with his spirit. While he is ministering before God, we can tell that he himself has also come out. He may exhibit God, but he also exhibits his unjudged self. Is it not strange that our most prominent part, our strongest point, always touches others? Our unjudged outward man will project his strongest point on others. This is beyond pretension. How can you expect to become spiritual in the pulpit if you are not spiritual in your room? Can you project yourself into spirituality? However hard you may try, you stand revealed whenever you open your mouth.

If you truly desire to be delivered, God must deal with your strong point in a basic way, not just superficially. Only after He has broken you in this can your spirit be released without impurities being inflicted upon others.

Impurity is the biggest problem in the lives of God’s servants. Frequently we touch both life and death in our brother. We find God but also self, a meek spirit but also stubbornness, the Holy Spirit but also the flesh, all in the same person. When he stands up to speak, he impresses others with a mixed spirit, a spirit which is not clean. Thus, for God to use you as a minister of His word, for you to be His mouthpiece, you must seek His favor by praying: “O God, do a work in me, to break, to divide, my outward man.” Otherwise, the Lord’s Name will suffer loss. You are giving to men that which is of yourself while ministering God’s word. The Lord’s Name does not suffer because of your lack of life, but because of your flow of impurities. The church likewise suffers.

Now that we have considered the discipline of the Holy Spirit, what about the revelation of the Holy Spirit? The discipline of the Spirit may precede His revelation, or may follow. There is no fixed order; with some He may begin with His discipline, in others with His revelation. However, it is certain that the discipline of the Holy Spirit exceeds His revelation. We are referring of course to the experience of God’s children, and not to doctrine. To most, it will seem that discipline plays a much larger part than revelation.

Waarom er verbreking en vaneenscheiding moet zijn

De uitwendige mens moet verbroken worden, wil de geest worden vrijgemaakt.

Maar als de geest te voorschijn treedt, moet deze niet overschaduwd worden door de uitwendige mens. Dit probleem voert ons verder dan het vrijmaken van de geest, want hier gaat het om de zuiverheid of de reinheid van de geest.

Als iemand nog geen licht ontvangen heeft omtrent de aard van de uitwendige mens en deze daarom nog niet onder het strenge oordeel van God heeft gebracht, zal zijn uitwendige mens vanzelf verweven met zijn geest naar buiten treden. Wanneer hij dienst verricht voor Gods aangezicht, constateren wij dat hij ook zichzelf openbaart. Door hem kunnen de mensen God zien, maar zij zien ook zijn eigen niet-geoordeelde ik. Is het niet vreemd dat anderen juist altijd getroffen worden door het meest markante van ons wezen, ons sterke punt?

Onze uitwendige mens die nog niet geoordeeld is, projecteert datgene waarin hij het sterkst is op anderen. Dit gaat alle perken te buiten. Hoe kunt u verwachten dat u op het podium geestelijk zult zijn als u in uw kamer niet geestelijk bent? Kunt u zich geestelijk voordoen? Al doet u daar uw uiterste best voor, zodra u uw mond opendoet, horen de mensen hoe u bent. Als u werkelijk bevrijd wilt worden, moet God dat sterke punt van u op grondige wijze aanpakken, niet alleen maar oppervlakkig. Pas als Hij u hierin verbroken heeft, kan uw geest worden vrijgemaakt zonder dat enige onzuiverheid wordt overgebracht op anderen. Onzuiverheid is het grootste probleem in de levens van Gods dienstknechten. Herhaaldelijk treffen wij in onze broeder zowel leven als dood aan. Wij ontmoeten God, maar ook zijn eigen ik; een zachtmoedige geest maar ook hardnekkigheid; de Heilige Geest maar ook het vlees - en dat alles is een en dezelfde persoon. Als hij opstaat om te spreken maakt hij indruk op anderen met een gemengde geest, een geest die niet zuiver is.

Daarom moet u, wil God u kunnen gebruiken om Zijn Woord te bedienen of om Zijn spreekbuis te zijn, Gods gunst zoeken en bidden: “O God doet U Uw werk in mij om mijn uitwendige mens te breken en vaneen te scheiden”. Anders zal de Naam van de Heer schade lijden. Want als u het Woord bedient, geeft u de mensen dat wat van uzélf is. De Naam van de Heer wordt niet geschaad door uw tekort aan leven, maar door die stroom van onzuiverheden. En hierdoor lijdt ook de Gemeente.

Nu hebben wij nagedacht over de tuchtiging van de Heilige Geest, maar wat zullen wij nu zeggen over de openbaring van de Heilige Geest? De tuchtiging van de Geest kan voorafgaan aan Zijn openbaring, maar hij kan er ook op volgen. Er bestaat hierin geen vaste volgorde; bij sommigen begint Hij met Zijn tuchtiging en bij anderen met Zijn openbaring. Toch staat het vast dat de tuchtiging van de Heilige Geest Zijn openbaring overtreft. Wij doelen hier natuurlijk op de ervaring van Gods kinderen en niet op de leer. Het zal blijken dat voor de meesten tuchtiging een veel grotere rol speelt dan openbaring.

How the Living Word Divides

“For the word of God is living and operative, and sharper than any two-edged sword, and penetrating to the division of soul and spirit, both of joints and marrow, and a discerner of the thoughts and intents of the heart. And there is not a creature unapparent before him; but all things are naked and laid bare to his eyes, with whom we have to do” (Heb. 4:12,13).

The first thing to be noticed is that the word of God is living. His word is sure to be living when we see it. For if we do not find it living, we simply have failed to see God’s word. We may have read over the words of the Bible, but if we do not touch something living, we do not see God’s word.

John 3:16 says: “For God so loved the world, that he gave his only begotten Son, that whosoever believes on him may not perish, but have life eternal.” Consider how one hears such a word; he kneels down and prays: “Lord, I thank Thee and praise Thee, for Thou hast loved me and saved me!” We immediately know this man has touched the word of God, for His word has become living to him. Another man may sit by his side, listening to the very same words but not actually hear the word of God. There is no living response from him. We can draw but one conclusion: since God’s word is living, he who listens and does not live has not heard the word of God.

Not only is the word of God living; it is also operative. “Living” points to its nature, while “operative” applies to its ability to fulfill the work on man. God’s word cannot return void; it will prevail and accomplish its purpose. It is not mere word, but word that will so operate as to produce results.

What then does God’s word do for us? It penetrates and divides. It is sharper than any two-edged sword. Its sharpness is demonstrated in the “penetrating to the division of soul and spirit, both of joints and marrow.” Note the analogy here: the two-edged sword against joints and marrow, and the word of God against soul and spirit. Joints and marrow are embedded deeply in the human body. To separate the joints is to cut across the bones; to divide the marrow is to crack the bones. Only two things are harder to be divided than the joints and marrow: the soul and spirit. No sword, however sharp, can divide them. Similarly, we are wholly unable to distinguish between what is soul and what is spirit. Yet the Scripture tells us how the living word of God can do the job, for it is sharper than any two-edged sword. God’s word is living, operative, and able to penetrate and divide. It is the soul and spirit of man which are thus penetrated and divided.

Perhaps someone may raise this question: “It doesn’t seem that the word of God has done anything special in me. I have often heard God’s words and even received revelation, but I do not know what penetrating is, nor do I understand this dividing. As far as I can tell, I am a stranger to both these processes.”

How does the Bible answer this question for us? It says “penetrating to the division of soul and spirit, both of joints and marrow,” but it also goes on to say that it is “a discerner of the thoughts and intents of the heart.” “Thoughts” refers to what we deliberate in our heart and “intents” has reference to our motives. Thus the word of God is able to discern both what we think and what motivates the thinking.

Too often we can easily identify what comes from the outward man. We quite glibly confess, “This was soulish, for it came from self.” But we do not really “see” what the soul or self is. Then one day God’s mercy comes to us, His light shines upon us and His voice announces to us with severity and solemnity: “What you frequently refer to as your self is your self! You have talked lightly and easily about the flesh. You must `see’ how God hates this and will not allow such to continue.”

Before this “seeing” we have been able to talk jokingly about the flesh; but once we are stricken with light we shall confess: “Ah, this is it! This is what I have talked about.” Thus we have more than an intellectual dividing. It is the word of God that comes upon us to point out to us what we conceive and purpose in our heart. We receive a two-fold enlightenment: how our thoughts originate from the flesh, and how our intentions are entirely selfish.

To illustrate this let us consider two unconverted persons. One is aware that he is a sinner. He has been to many meetings and heard many messages on sin. Clear preaching has brought him to acknowledge himself as a sinner. Yet when he thus refers to himself, he can mention it laughingly, as if it does not really matter. Another hears the same messages, and the light of God shines upon him. The Spirit so convicts him that he prostrates himself on the ground and prays: “Oh, this is what I am, a sinner!” Not only has he heard by the word of God that he is a sinner, he has also “seen” that this is his true condition. He condemns himself. He is stricken to the ground. Thus enlightened, he can confess his sin and receive the salvation of the Lord. He will henceforth never speak lightly or jokingly of the sin he has “seen.” But the first one, who can jokingly describe himself as a sinner, has not “seen” and hence is not saved.

How do you react to this message today that your outward man seriously interferes with God and must be broken by Him? If you can begin talking about it freely and easily, it surely has not touched you. If, on the other hand, you are enlightened by it, you will say, “O Lord, today I begin to know myself. Until now I have not recognized my outward man.” And as the light of God surrounds you, uncovering your outward man, you fall to the ground, no longer able to stand. Instantly you “see” what you are.

Once you said you loved the Lord, but under God’s light you find it is not so - you really love yourself. This light really divides you and sets you apart. You are inwardly separated, not by your mentality, nor by mere teaching, but by God’s light. Once you said you were zealous for the Lord, but now the light of God shows you that your zeal was entirely stirred by your own flesh and blood. You thought you loved sinners while preaching the gospel, but now the light has come, and you discover that your preaching the gospel stems mainly from your love of action, your delight in speaking, your natural inclination. The deeper this divine light shines, the more the intent and thought of your heart is revealed. Once you assumed that your thoughts and intents were of the Lord, but in this piercing light you know they are entirely of yourself. Such light brings you down before God.

Too often what we supposed was of the Lord proves to be of ourselves. Though we had proclaimed that our messages were given by the Lord, now the light of heaven compels us to confess that the Lord has not spoken to us, or, if He has, how little He has said. How much of the Lord’s work, so called, turns out to be carnal activities! This unveiling of the real nature of things enlightens us to the true knowledge of what is of ourselves and what is of the Lord, how much is from the soul and how much is from the spirit. How wonderful if we can announce: His light has shone; our spirit and soul are divided, and the thoughts and intents of our heart are discerned.

You who have experienced this know it is beyond mere teaching. All efforts to distinguish what is of self and what is of the Lord, to separate what things are of the outward man from what are of the inward man, even to the extent of listing them item by item and then memorizing them, have proved to be so much wasted effort. You continue to behave just as usual, for you cannot get rid of your outward man. You may be able to condemn the flesh, you may be proud that you can identify such and such as belonging to the flesh, but you still are not delivered from it.

Deliverance comes from the light of God. When that light shines, you immediately see how superficial and fleshly has been your denial of the flesh, how natural has been your criticism of the natural. But now the Lord has laid bare to your eyes the thoughts and intents of your heart. You fall prostrate before Him and say: “O Lord! Now I know these things are really from my outward man. Only this light can really divide my outward from my inner.”

So it is that even our denial of the outward man, and our determination to reject it, will not help. Yes, even the very confession of our sin is for naught, and our tears of repentance need to be washed in the blood. How foolish to imagine that we could expose our sin! Only in His Light shall we “see” and be exposed. It must be His work by the Spirit, not our efforts of the soul, that is, not out of our own mind. This is God’s only way.

This is why God says, “My word is living and effectual. My sword is the sharpest of all. When My word comes to man it is able to divide the soul and spirit, just as a two-edged sword can divide the joints and marrow.”

How does it divide? By revealing the thought and intent of our heart. We do not know our own heart. Beloved, only those who are in the light know their own heart. No one else does, not one! Yet when God’s word comes, we “see.” We are exposed as self-centered, seeking only gratification, glory, pre-eminence and prestige for self. How blessed is that light which causes us to fall down at His feet.

Hoe het levende Woord vaneenscheidt

“Want het Woord Gods is levend en krachtig en scherper dan enig tweesnijdend zwaard en het dringt door, zo diep dat het vaneenscheidt ziel en geest, gewrichten en merg, en het schift overleggingen en gedachten des harten; en geen schepsel is voor Hem verborgen, want alle dingen liggen open en ontbloot voor de ogen van Hem voor wie wij rekenschap hebben af te leggen” (Hebr 4:12,13). Wat het eerst opvalt, is dat het Woord van God levend is. Zijn Woord is stellig levend als wij het maar zien. Want als dat onze ervaring niet is hebben wij eenvoudig nog niet gezien wat het Woord is. Dan hebben wij misschien wel vaak de wóórden van de Bijbel gelezen, maar als wij niet met iets levends in aanraking komen, hebben wij Gods Woord niet gezien.

In Joh 3:16 staat: “Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe”. Laten wij eens letten op iemand die zo’n woord ontvangt. Hij knielt neer en dankt: “Heer, ik dank U en ik geloof U, want U hebt mij liefgehad en mij behouden!”. Wij merken onmiddellijk dat deze man aangeraakt is door het Woord van God, want het Woord is voor hem gaan leven. Misschien zit er een ander naast hem die naar dezelfde woorden luistert, maar die niet werkelijk het Woord van God hoort. Er is geen levende weerklank in hem. Wij kunnen maar tot één conclusie komen en die is: daar Gods Woord levend is, heeft degene, die luistert en dat leven niet ziet, het Woord van God niet gehoord.

Het Woord van God is niet alleen levend, het is ook krachtig. “Levend” wijst op de aard, terwijl “krachtig” betrekking heeft op zijn vermogen om het werk in de mens te voltrekken. Het Woord van God kan niet ledig wederkeren, het werkt iets uit en volbrengt waartoe het gezonden is. Het is niet zomaar een woord, maar een woord dat zó krachtig werkt dat er iets gebeurt. Wat doet Gods Woord dan voor ons? Het dringt door en scheidt vaneen. Het is scherper dan enig tweesnijdend zwaard. Die scherpte blijkt hieruit dat het “zo diep doordringt dat het vaneenscheidt ziel en geest, gewrichten en merg”. U moet hier op de overeenkomst letten: het tweesnijdend zwaard tegenover gewrichten en merg en Gods Woord tegenover ziel en geest. Gewrichten en merg liggen diep verzonken binnen in het menselijk lichaam. Om de gewrichten te scheiden moet men de beenderen klieven en om het merg vaneen te scheiden moeten de beenderen gebroken worden. Het tweesnijdend zwaard kan dat in het verborgene van ons lichaam uitwerken. Er zijn slechts twee dingen die moeilijker te scheiden zijn dan gewrichten en merg en dat zijn ziel en geest. Geen enkel zwaard, hoe scherp ook, kan deze beide scheiden. Zo kunnen ook wij absoluut niet onderscheiden wat ziel is en wat geest. Toch zegt de Schrift ons hoe het levende Woord dit werk kan doen, want het is scherper dan enig tweesnijdend zwaard.

Het Woord van God is levend, krachtig en in staat door te dringen en vaneen te scheiden. En dit heeft betrekking op de ziel en de geest van de mens.

Misschien stelt iemand de vraag: “Ik kan niet zeggen dat het Woord van God iets bijzonders in mij gedaan heeft. Ik heb vaak de woorden Gods gehoord en zelfs openbaring ontvangen, maar ik weet niets van dit doordringen en ik begrijp ook niets van dat vaneenscheiden. Voorzover ik kan nagaan zijn deze beide processen mij volkomen vreemd”.

Wat geeft de Bijbel ons hier voor antwoord op? Er staat: “Het dringt door, zo diep dat het vaneenscheidt ziel en geest, gewrichten en merg”, maar er staat verder: “Het schift gedachten en overleggingen des harten”. “Gedachten” doelt op datgene wat wij in ons hart overwegen en “overleggingen” op onze motieven.

Dus het Woord van God kan zowel dat wat wij bedenken als de motieven die erachter liggen, schiften.

Heel dikwijls kunnen wij gemakkelijk vaststellen wat voortkomt uit de uitwendige mens. Wij belijden heel vlot: “Dit was iets van de ziel, want het kwam voort uit mijn eigen ik”. Maar in werkelijkheid “zien” wij niet wat de ziel of ons eigen “ik” eigenlijk is. Dan breekt er een dag aan waarop Gods genade tot ons komt. Dan beschijnt Zijn licht ons en zegt Zijn stem streng en ernstig: “Dat wat je zo vaak je eigen ik noemt, IS je eigen ik! Je hebt altijd gemakkelijk en vlot over het vlees gesproken. Je moet gaan “zien” hoe God dit haat en niet wil dat het zo doorgaat”.

Voordat wij dit “zagen” konden wij grapjes maken over het vlees, maar nu het licht ons eenmaal heeft ontdekt, zullen wij moeten belijden: “O, dit is waar ik zo lichtvaardig over gesproken heb”. Zoiets is meer dan alleen maar een verstandelijke scheiding. Het is het Woord van God dat tot ons komt om ons aan te wijzen wat wij bedenken en beraadslagen in ons hart. Wij ontvangen een tweevoudige verlichting: wij zien hoe onze gedachten voortkomen uit het vlees en hoe onze overleggingen geheel op onszelf gericht zijn.

Om dit te illustreren zullen wij eens twee onbekeerde personen nader bezien.

De ene beseft dat hij een zondaar is. Hij is naar vele samenkomsten geweest en heeft dikwijls over zonde horen spreken. Een duidelijke prediking heeft hem doen inzien dat hij een zondaar is. Maar als hij het in dit opzicht over zichzelf heeft, kan hij dat toch lachend doen alsof het er allemaal eigenlijk niet zoveel toe doet. Iemand anders hoort dezelfde boodschap en hij wordt beschenen door het licht van God. De Geest overtuigt hem op een zodanige wijze dat hij zich ter aarde werpt en bidt: “O, maar dat ben ik - een zondaar!”.

Deze man heeft niet alleen door het Woord van God gehoord dat hij een zondaar is, maar hij heeft ook “gezien” dat dit zijn ware toestand is. Hij veroordeelt zichzelf en wordt ter aarde geworpen. In het licht van deze openbaring kan hij zijn zonde belijden en de redding van de Heer aannemen. Voortaan zal hij nooit meer lichtvaardig of bij wijze van grapje over de zonde spreken, die hij “gezien” heeft. Maar de eerste persoon, die zichzelf schertsend een zondaar kan noemen, heeft niet “gezien” en is daarom niet behouden.

Wat is uw reactie op deze boodschap dat uw uitwendige mens God ernstig in de weg staat en door Hem moet worden verbroken? Als u daar losjes en gemakkelijk over kunt gaan praten, heeft het u zeer zeker niet echt geraakt. Maar als die boodschap u daarentegen heeft ontdekt, zult u zeggen: O Heer, vandaag begin ik mijzelf te leren kennen. Ik heb nooit eerder mijn uitwendige mens herkend”. En als Gods licht u omstraalt en u aan uw uitwendige mens ontdekt, valt u terneer omdat u niet langer kunt blijven staan. Onmiddellijk “ziet” u wie u bent.

Vroeger hebt u gezegd dat u de Heer liefhad, maar in het licht van God ontdekt u dat dat niet waar is - in werkelijkheid hebt u uzelf lief. Dit licht brengt werkelijk scheiding teweeg en zet u apart. Innerlijk bent u vaneengescheiden, niet door uw gezindheid en evenmin door enkel onderricht, maar door het licht van God. Vroeder beweerde u dat u ijverig voor de Héér was, maar nu laat het licht van God u zien dat uw ijver voortkwam uit uw eigen vlees en bloed. U dacht dat u zondaars liefhad als u het evangelie bracht, maar nu is het licht gekomen en u ontdekt dat als u het evangelie verkondigde, u dit hoofdzakelijk deed omdat u zo graag iets doet, omdat u het heerlijk vindt om te spreken of omdat u er van nature toe geneigd bent. Hoe dieper dit goddelijke licht doordringt, hoe meer de gedachten en overleggingen van uw hart openbaar worden. Vroeger stond het voor u vast dat uw overleggingen en gedachten van de Heer waren, maar in dit doordringende licht weet u, dat zij geheel van uzelf zijn. Een dergelijk licht brengt u op de knieën voor God.

Heel vaak bleek datgene, waarvan wij dachten dat het van de Heer kwam, uit onszelf te zijn. Vroeger beweerden wij dat wat wij zeiden door de Heer was ingegeven, maar nu dwingt het hemelse licht ons ertoe te bekennen dat de Heer niet tot ons gesproken heeft - of wanneer dat wel zo was, hoe weinig Hij dan maar heeft gezegd. Hoeveel van het zogenaamde werk des Heren blijkt slechts vleselijke activiteit te zijn! Als de ware aard van de dingen voor de dag komt, worden wij verlicht opdat wij werkelijk zullen weten wat van onszelf is en wat van de Heer, hoeveel VAN DE ZIEL is en hoeveel VAN DE GEEST. Wat is het heerlijk te kunnen verklaren: Zijn licht heeft geschenen; onze geest en ziel zijn nu vaneengescheiden en wij weten nu waaruit de overleggingen en gedachten van ons hart voortkomen. Wie dat eenmaal meegemaakt heeft, weet dat dit veel verder gaat dan alleen maar onderricht. Al ons pogen om te onderkennen wat van onszelf is en wat van de Heer, om scheiding te maken tussen de dingen die van de uitwendige mens zijn en die van de inwendige mens zijn - en men heeft ze zelfs wel stuk voor stuk opgeschreven om ze van buiten te leren - is achteraf vergeefse moeite gebleken. U blijft u toch net zo gedragen als anders, want u komt op deze manier niet van uw uitwendige mens af. U kunt het vlees misschien wel veroordelen en er trots op zijn dat u bepaalde dingen kunt aanwijzen die tot het vlees behoren, maar u bent er nog steeds niet van bevrijd. De bevrijding komt door het licht van God. Als dat licht schijnt, ziet u onmiddellijk hoe oppervlakkig en vleselijk uw verloochening van het vlees is geweest en hoe vleselijk u was in uw kritiek op het natuurlijke van uw hart. Maar nu heeft de Heer voor uw ogen de overleggingen en gedachten van uw hart blootgelegd. U buigt zich voor Hem terneer en zegt: “O Heer! Nu weet ik dat dit allemaal slechts uit mijn uitwendige mens voortkomt. Alleen dit licht is in staat om werkelijk mijn uitwendige mens van mijn inwendige te scheiden”.

Zelfs als wij onze uitwendige mens verloochenen of het besluit nemen die af te wijzen, zal dat niets uitwerken. Ja, zelfs het belijden van onze zonde loopt op niets uit en zo moeten ook onze tranen van berouw worden gewassen door het bloed. Wat dwaas van ons om te denken dat wij zelf onze zondenatuur konden ontmaskeren! Alleen in Zijn licht zullen wij “zien” en ontmaskerd worden. Het moet Zijn werk zijn door middel van de Geest en niet onze inspanning vanuit ons zieleleven, dat wil zeggen gedreven door ons verstand. Dit is Gods weg. En daarom zegt God: “Mijn Woord is levend en krachtig. Mijn zwaard is scherper dan alle andere. Als Mijn Woord tot de mens komt is het in staat om ziel en geest vaneen te scheiden, zoals een tweesnijdend zwaard gewrichten en merg kan scheiden”. Hoe gebeurt dit dan? Door de overleggingen en gedachten van ons hart te openbaren. Wij kennen ons eigen hart niet eens. Geliefden, alleen diegenen die in het licht zijn, kennen hun eigen hart. Niemand anders kent het, niet één! Maar als Gods Woord tot ons komt “zien” wij. Het laat zien dat alles draait om ons eigen ik en dat wij alleen maar bevrediging, heerlijkheid, de eerste plaats en aanzien voor onszelf zoeken. Hoe gezegend is dat licht dat ons doet neervallen aan Zijn aan Zijn voeten!

1   ...   22   23   24   25   26   27   28   29   ...   34

De database wordt beschermd door het auteursrecht © 2017
stuur bericht