By Watchman Nee Preface

Dovnload 433.4 Kb.
Grootte433.4 Kb.
1   ...   26   27   28   29   30   31   32   33   34

Considering the Qualities of Meekness

One broken by the Spirit naturally possesses meekness. His contacts with people are no longer marked by that obstinacy, hardness, and sharpness which are the hallmarks of an unbroken man. He has been brought to the place where his attitude is as meek as his voice is gentle. The fear of God in his heart naturally finds expression in his words and manner.

(1) Approachable

There are several qualities which characterize a person who is meek. He is approachable-so easy to have contact with, to talk to, and to make inquiry of. He confesses his sin readily and sheds tears freely. How difficult it is for some to shed tears. It is not that there is any special value in tears, yet in one whose thought, will, and emotion have been dealt with by God, tears often denote his readiness to see and acknowledge his fault. He is easy to talk to, for his outward shell has been broken. Open to the opinions of others, he welcomes instructions and in this new position can be edified in all things.

(2) Highly Sensitive

Again, one who is meek is alert to his environment, since his spirit can easily come forth and touch the spirits within his brethren. The slightest movement in another’s spirit does not go unnoticed by him. Almost immediately he can detect the true significance in a situation--whether it is right or wrong. Whatever the circumstance, his spirit readily responds. His actions are thoughtful, nor will he inconsiderately hurt others’ feelings.

Too often we persist in doing things which in others’ spirits have already been condemned. Our outward man is not broken. Others sense it, but we do not. Consider how this may occur in prayer meetings, when the brothers and sisters may feel repugnance toward our prayers. Yet we drone on and on. Other brethren’s spirits come forth and cry out, “Stop praying,” but we remain insensitive. There is no response to the feelings of others. Not so with one whose outward man has been broken. Because the Spirit has wrought a deep sensitivity, he naturally touches, and can be touched, by the spirits of others. Such a one will not be dull to other’s reactions.

(3) Ready for Corporate Life

Only these broken ones know what the body of Christ is. Without meekness they are hardly ready for participating in corporate life. They begin to touch the spirit of the body, even the feelings of other members. If one lacks this body feeling he is like a false member of the body, like an artificial hand of Christ which may move with the physical body but has no feeling. The whole body has sensed it except him. Nor can he meekly receive instruction or correction. But a broken one can touch the conscience of the church and know the church’s feeling, for his spirit is open to the spirit of the church to receive from it any communication.

How precious is this sensitivity! Whenever we do anything wrong, immediately we sense it. Though we are not freed from wrong-doing, we nevertheless possess a faculty which will quickly prick us. Brothers and sisters know you are wrong, but even before they open their mouth you are brought to your senses by mere contact with them. You have touched their spirit, and this indicates to you whether they approve or disapprove. It becomes evident that meekness, which is the fruit of brokenness, is a basic requirement, and without it body-life is impossible.

The body of Christ lives the same way as our physical body. It does not require the calling of a general council in order to reach decisions. Nor is there need for prolonged discussions; all the members naturally possess a common feeling and that feeling expresses the mind of the body. And what is more, it is also the expression of the mind of the Head. Thus the mind of the Head is known through that of the body. After our outward man is broken, we begin to live in that corporate awareness as related members of His body and are easily corrected.

(4) Easily Edified

The greatest advantage of brokenness, however, is not in having our wrong corrected but rather in enabling us to receive the supply of all the body. Our spirit is then released and open to get spiritual help from whatever source in the body. One who is not broken can hardly be helped. Suppose, for example, a brother has a keen but unbroken intellect. He may come to meetings, but he is untouched. Unless he meets one whose mind is sharper than his, he will not be helped. He will analyze the thoughts of the preacher and reject them as useless and meaningless. Months and years may thus pass by without his being touched. He is walled in by his mind and it would seem he can only be helped through it. In this condition he cannot receive spiritual edification. However, should the Lord come in and shatter this wall, showing him the futility of his own thoughts, he will become attentive as a child to what others may say. He will no longer despise people who seem to be below his capabilities or capacities.

In listening to a message he will use his spirit to contact the spirit of the preacher, rather than focusing upon the pronunciation of words or the presentation of doctrine. When the spirit of the preacher is released with a definite word from the Lord, his spirit is refreshed and edified. If one’s spirit is free and open, he receives help whenever his brother’s spirit comes forth. But remember, this is not the same as being helped doctrinally. The more a man’s spirit has been dealt with by God the more thoroughly the outward man is broken and, accordingly, the greater help he can receive. And it is further true that whenever God’s Spirit makes a move upon any brother, never again will he judge others merely by doctrine, words, or eloquence. His attitude is entirely changed. It is an invariable law: that the measure of anyone being helped depends upon the condition of his spirit.

Now we must clearly understand what is meant by being edified. It cannot mean expanded thoughts, nor improved understanding, nor greater doctrinal accumulation. It simply means that my spirit has once more contacted God’s Spirit. It does not matter through whom the Spirit of God moves, whether in the meeting or in individual fellowship; I am none the less nourished and revived. My spirit is much like a mirror, which is polished every time.

Suppose we explain it like this: that whatever proceeds from the spirit brightens everything it touches. As individuals we are much like light bulbs--different colored light bulbs. Yet the color does not interfere with the passage of electricity through it. As soon as the electricity flows into it, it lights up. So is it in our spirit; when there is the flowing of His Spirit we will forget the theology we have learned. All we know is that the Spirit has come. Instead of mere knowledge we have an “inner light.” We are revived and nourished in His presence.

Once our intellectuality made us impossible, but now we can easily be helped. Now we understand why it is hard for others to receive help. We understand that it requires spending much time in prayer before we can touch them in spirit. There is no other way to help an obstinate person. As we shall see in the next lesson there is a way God has designed for true effectiveness.

De hoedanigheden van zachtmoedigheid

Iemand die door de Geest verbroken is, bezit nu ook zachtmoedigheid. Zijn contacten met anderen worden niet langer gekenmerkt door die koppigheid, hardheid en scherpte waarvan een niet-verbroken mens het stempel draagt. Hij is op die plaats gebracht waar zijn houding even zachtmoedig is als zijn stem zacht is. De vreze Gods in zijn hart komt vanzelf tot uitdrukking in zijn woorden en wijze van doen.

(1) Openheid

Er zijn verschillende hoedanigheden waardoor een zachtmoedig persoon gekenmerkt wordt. Hij is open - men kan hem gemakkelijk benaderen, met hem spreken of hem iets vragen. Hij staat meteen klaar om zijn zonden te belijden en zijn tranen vloeien gemakkelijk. Wat hebben sommige mensen het daar moeilijk mee. Niet dat wij bijzondere waarde aan tranen moeten hechten, maar dikwijls toch duiden tranen van iemand, met wiens gedachten wil en gevoelens God heeft afgerekend, op zijn bereidheid zijn fout in te zien en te erkennen. Men kan gemakkelijk met hem praten want zijn buitenschaal is verbroken. Daar hij openstaat voor de mening van anderen, wil hij graag door hen worden onderricht en in deze nieuwe positie kan hij in alle opzichten worden opgebouwd.

(2) Gevoeligheid

Voorts staat iemand die zachtmoedig is open voor zijn omgeving, daar zijn geest gemakkelijk naar buiten kan komen en in contact kan treden met die van zijn broeders. De geringste beweging in iemands geest ontgaat hem niet. Hij kan bijna onmiddellijk vaststellen waar het in een bepaalde situatie om gaat - of het nu goed of verkeerd is. Hoe de omstandigheden ook zijn, zijn geest reageert direct. Wat hij doet is doordacht en hij zal evenmin onbezonnen iemands gevoelens kwetsen. Maar al te vaak volharden wij in bepaalde dingen die in de geest van een ander reeds veroordeeld zijn. Onze uitwendige mens is niet verbroken. Anderen merken het op, maar wijzelf niet.

Let eens op hoe dat het geval kan zijn in bidstonden, waar de broeders en zusters tegenzin kunnen hebben in ons gebed. En toch dreunen wij maar door.

De geesten van anderen treden naar buiten en roepen uit: “Hou op met bidden”, maar wij merken er niets van. De gevoelens van anderen raken ons niet. Maar dat is niet het geval bij iemand wiens uitwendige mens verbroken is. Doordat de Geest in Hem een diepe gevoeligheid gewerkt heeft, kan hij nu vanzelf contact hebben met de geest van andere mensen en anderen kunnen dat bij hem. Zo iemand is niet afgestompt voor de reacties van anderen.

(3) Bereid tot gemeenschapsleven

Alleen zij die verbroken zijn weten wat het lichaam van Christus is. Wie niet zachtmoedig is, is nauwelijks bereid om aan een gezamenlijk leven deel te hebben. Zij die verbroken zijn, gaan zich bewust worden van de geest van het Lichaam en ook van de gevoelens van andere leden daarvan. Als iemand dit gevoelen van het lichaam niet bezit, lijkt hij op een kunsthand, die wel met het lichaam mee beweegt, maar zelf geen gevoel heeft. Het gehele Lichaam heeft het gemerkt, behalve hij. Ook laat hij zich niet in zachtmoedigheid onderwijzen of corrigeren. Maar iemand die verbroken is, kan in contact staan met het geweten van de Gemeente en die kent de gevoelens van de Gemeente, want zijn geest staat open voor de geest van de Gemeente en kan ongestoord delen in de gemeenschap. Wat een kostbaar iets is deze fijngevoeligheid! Als wij iets verkeerd doen, merken wij dat onmiddellijk. Hoewel het ons niet vrijwaart voor verkeerd handelen, bezitten wij toch een vermogen, dat ons er snel op attent maakt. Broeders en zusters weten dat u verkeerd bent, maar zij behoeven het niet eens uit te spreken, want alleen al door uw contact met hen weet u het zelf ook. U hebt een aanraking gehad met hun geest en daardoor weet u of zij met u instemmen of niet. Zo blijkt die zachtmoedigheid, die een vrucht is van verbrokenheid, een grondprincipe te zijn zonder welke een leven als lichaam onmogelijk is.

Het lichaam van Christus leeft op dezelfde wijze als ons fysieke lichaam. Er behoeft geen bestuursvergadering bijeengeroepen te worden om beslissingen te kunnen nemen en langdurige discussies zijn ook niet vereist; alle leden bezitten naar hun nieuwe natuur een gemeenschappelijk gevoelen en dat gevoelen drukt de gezindheid van het lichaam uit. En wat meer is, hiermee wordt ook uitdrukking gegeven aan de gezindheid van het Hoofd. Op deze wijze leert men de gezindheid van het Hoofd kennen door die van het Lichaam. Nadat onze uitwendige mens verbroken is, gaan wij in dat gezamenlijk bewustzijn leven als leden van Zijn Lichaam, die met elkaar verbonden zijn. Daardoor laten wij ons dan gemakkelijk corrigeren.

(4) Gemakkelijk op te bouwen

Het grootste voordeel van verbrokenheid ligt echter niet in het feit dat onze verkeerde dingen gecorrigeerd worden, maar dat wij nu kunnen ontvangen wat de anderen ons te geven hebben. Dan is onze geest vrijgemaakt en staat open om geestelijk geholpen te worden, uit welke bron die hulp ook komt. Iemand die niet verbroken is, kan nauwelijks geholpen worden. Neem bijvoorbeeld een broeder, die een helder maar niet-verbroken verstand heeft. Hij bezoekt wellicht samenkomsten, maar het doet hem niets.

Als hij niet iemand anders ontmoet met een scherper verstand dan het zijne zal hij geen hulp ontvangen. Dan gaat hij de gedachten van de prediker ontleden en ze als nutteloos en zinloos verwerpen. Zo kunnen er maanden en jaren voorbijgaan zonder dat hij dat hij aangeraakt wordt. Hij is ommuurd door zijn verstand en het lijkt erop dat hij alleen via dat verstand geholpen kan worden. In deze toestand kan hij geestelijk niet worden opgebouwd. Als de Heer echter binnenkomt die deze muur omverwerpt en hem het nutteloze van zijn eigen gedachten laat zien, dan zal hij openstaan als een kind voor datgene wat anderen hem kunnen zeggen. Hij zal dan niet langer neerzien op mensen met mindere bekwaamheid of met minder vermogen dan hij zelf bezit. Bij het luisteren naar een boodschap zal hij zijn geest gebruiken om contact te krijgen met de geest van de spreker en hij zal zich niet langer meer concentreren op het uitspreken van de woorden of de presentatie van de leer. Als de geest van de prediker is vrijgemaakt en een duidelijk woord van de Heer heeft ontvangen, wordt zijn geest verkwikt en opgebouwd. Als iemands geest vrijgemaakt is en openstaat, ontvangt hij hulp telkens wanneer de geest van zijn broeder openbaar wordt. Maar denk eraan, dit is iets anders dan leerstellig te worden geholpen. Hoe meer iemands geest door God onderhanden is genomen, des te grondiger is de uitwendige mens verbroken en kan hij dienovereenkomstig meer hulp ontvangen. En ook is het waar dat een broeder, die door Gods Geest is aangegrepen, nooit weer anderen zal oordelen op grond van leer, woorden of welsprekendheid alleen. Zijn houding is radicaal veranderd. Dit is een onveranderlijke wet: de mate waarin iemand kan geholpen worden, hangt af van de gesteldheid van zijn geest. Begrijpen we nu duidelijk wat er bedoeld wordt met opgebouwd worden? Het kan geen uitbreiding van gedachten betekenen of een beter begrip en evenmin een grotere leerstellige kennis. Het betekent alleen dat mijn geest opnieuw in aanraking is gekomen met Gods Geest. Het doet er niet toe door wie de Geest van God tot mij komt, in een samenkomst of in een persoonlijk contact, maar ik word gevoed en verkwikt.

Mijn geest lijkt op een spiegel die telkens opnieuw wordt opgewreven. Wij zouden het ook zó kunnen uitleggen: alles wat uit de geest voortkomt doet ieder ding glanzen waarmee het in aanraking komt. Als enkelingen lijken wij veel op gloeilampen, ieder met een andere kleur. Toch is die kleur geen belemmering voor de stroom die erdoor gaat. Zodra de elektriciteit erdoor stroomt, wordt de lamp verlicht. Zo gaat het ook in onze geest. Waar de stroom van Zijn Geest is, zullen wij de theologie die wij geleerd hebben vergeten. Het enige wat wij weten, is dat de Geest is gekomen. In plaats van enkele kennis, hebben wij een “innerlijk licht”. Wij worden verkwikt en gevoed in Zijn tegenwoordigheid. Vroeger maakte ons verstand ons tot onmogelijke mensen, maar nu kunnen wij gemakkelijk worden geholpen. Nu begrijpen wij waarom het voor anderen zo moeilijk is om hulp te ontvangen. Wij begrijpen dat er veel tijd aan gebed moet worden besteed voordat wij hen in de geest kunnen benaderen. Er is geen andere manier om een halsstarrig mens te helpen.

Zodra wij verder zullen gaan zien, heeft God een weg aangewezen, die waarlijk afdoende is.

1   ...   26   27   28   29   30   31   32   33   34

De database wordt beschermd door het auteursrecht © 2017
stuur bericht