Dag 1 en 2 30 en 31 maart 2006



Dovnload 104.34 Kb.
Datum21.08.2016
Grootte104.34 Kb.
Dag 1 en 2 30 en 31 maart 2006
Een regenachtige lentedag. Met vertraging vertrekken we per trein richting Zaventem. Daar kunnen we snel inchecken voor Londen. Er is een beetje spanning want Myriam is er om 8u nog niet. Arthur kan zijn eerste telefoontje doen. Korte vlucht naar Londen waar we eerst nog een rondje moeten maken alvorens te landen. Daar zijn we op tijd om onze vlucht naar Singapore te halen. Een lange vlucht, maar de tijd gaat snel voorbij : ieder heeft zijn eigen scherm voor film, muziek, spelletjes, vluchtroute ...

In Singapore worden we opgewacht zodat we per bus naar ons hotel kunnen : een prachtig, luxueus gebouw dichtbij de vele shoppingcentra waar alles is ... maar ook de prijs.

Velen rusten een paar uurtjes, sommigen gaan zwemmen of wandelen in de winkelstraat.

Na een te uitgebreid avondmaal in het hotel – het regent buiten toch – is er ook een overvloedig dessert. We kunnen de stukken fruit onder de lopende chocolade toren houden. Wat een luxe, hé Myriam? Daarna nog wat wandelen : er is opnieuw een tropisch vochtige avondlucht.

Op tijd onze kamer opzoeken voor een echte nachtrust!

Om 9u afspraak aan het ontbijt. Er is grote keuze aan koude en warme gerechten en echte koffie.

Arthur en Karel gaan op zoek naar de Hip Hop Bus.

En ja, hij stopt aan het hotel om 10u30 en brengt ons naar het Raffles Hotel : chique zalen, tropische plantengroei ingebed tussen de verschillend uitgebouwde vertrekken.




Nu een groepsfoto! Waar is Georges? Arthur blijft wachten tot de laatste halve minuut, de anderen gaan verder naar de vertrekplaats van de bus. Daar staat Georges. Gerard telefoneert meteen Arthur en 3 minuten later ( Arthur is een sneltrein geworden ) is hij al bij ons. Op naar het havenkwartier, de uitgangsbuurt en terug naar het hotel om onze valiezen te laten inladen in 3 busjes van het hotel en dan richting luchthaven.

Rina en Gerard


Dag 3 1 april 2006
Iets later dan voorzien stijgen we op naar Sydney . Georges doet een test: broodzakken aan zijn voeten plus de nachtkousen aan tegen de voetzwellingen. Of de proef geslaagd is, weet ik niet. Wel geslaagd is het wijnfestival met Liliane. Beiden zijn goed in de wolken, zelfs een stretching met de voeten omhoog kan eraf. Het is alsof de horens van een giraf boven de hoofdkussens uitsteken. De wijnflesjes rollen onder de zetels en in de middengang. Door al deze esbattementen slapen we niet veel .

Na 7uren vliegen komen we in Sydney aan, onze tussenstop naar Auckland, Nieuw–Zeeland.


Jan en Hilde


Dag 4 2 april 2006


Op Sydney Airport zijn we moe: winkelen kan er nog een beetje af maar vooral rusten is de boodschap.

Eindelijk in Nieuw-Zeeland! De nodige douaneformaliteiten, weggooien van fruit en snoep, even later zien we dat er in de winkeltjes buiten de luchthaven lekkere appels te koop zijn.

Drie mensen van FF Taupo geven ons een warm welkom.

Met pak en zak de bus op, jammer voor Danny en Greta: hun valiezen reizen nog de wereld rond . Morgen mogen zij kleren van anderen lenen.

Via Hamilton, Cambridge op weg naar Taupo. Het landschap met eerst nog weiden en koeien verandert na Cambridge in een berglandschap met paarden. Je kan je best voorstellen dat er hier hobbits wonen ( Lord of the Rings ).

Na een comfort en refilling stop komen we bij de gastfamilie van Jan en Hilde aan. Zij logeren even buiten Taupo op een boerderij met 1200 koeien en ook herten.

In Taupo is het helaas te donker om van de omgeving te genieten. Dat is voor morgen.

De eerste gesprekjes met onze gastfamilie. Na een ‘lichte ‘ maaltijd wordt het tijd dat we ons bedje opzoeken en onmiddellijk zijn we aan ’t dromen van ons verblijf in NZ.


Annick en Karel

Dag 5 3 april 2006


Een dag om wat uit te slapen ... Het is een zonnige dag vrij door te brengen bij de gastgezinnen. Toch komen we mekaar tegen aan de Huka Falls, de Prawn Farm ...

Om 16u is er afspraak aan de Taupo Hot Springs Mineral Pools. Daar kunnen we zwemmen in het heerlijke warme water. Niet voor Danny en Greta: hun zwempakken zijn nog onderweg.





Ondertussen wordt de BBQ-plaat opgewarmd en alle slaatjes worden uitgestald. Elke gastfamilie heeft een groenteschotel en drank meegebracht. Het vlees was op voorhand op houtskool gebakken en daarna diepgevroren. Nu moet het alleen opgewarmd worden.

We aten lekker en hadden een gezellige babbel.

Rina en Gerard
Dag 6 4 april 2006.
Na een weldoende nachtrust staan vandaag de officiële ceremonies op het programma. We worden in de Counsel Chamber verwelkomd door de Mayor (Clinton Stent) himself. De VIP plaatsen zijn voor ons gereserveerd en we hebben van daaruit een prachtig zicht op Lake Taupo.

De voorzitster van FF of Taupo, Pat Davis, doet het welkomstwoord, waarna de (zeer charmante) burgemeester een duidelijke toelichting geeft over het meer en het omringende gebied.

Taupo telt 16.000 inwoners, maar heeft het bezoek van 10 miljoen toeristen per jaar, vooral vissers. Het meer heeft dezelfde oppervlakte als Singapore. De zalmforel is er overvloedig aanwezig, nochtans wordt dit bezit niet commercieel benut. Liefhebbers kunnen vissen zoveel ze willen, maar hun vangst mag niet verkocht worden. Ze kunnen de vis laten roken en ook meenemen naar een restaurant waar het dan mits vergoeding bereid wordt.

Rondom Lake Taupo vinden er heel wat evenementen plaats: lokaal en internationaal. Het grootste aantal sky divings gaan hier door. De jaarlijks motorraces rond het meer is een internationaal gebeuren, evenals de triatlon (zwemmen, lopen fietsen) wedstrijd met de "Iron man als winnaar. Ook per fiets is er een jaarlijkse "Tour of the Lake" (162 km.).

Het Tongariro National Park is een werelderfgoed. Het bestrijkt een gebied van 800 vierkante meter ongerepte natuur. Het landschap is van een buitengewone schoonheid en wordt gedomineerd door 3 vulkanen: Mt Tongariro, Mt Ngauruhoe en Mt Ruapehu: de hoogste piek van het Noordelijk eiland 2797m, die 1995 nog uitgebarsten is.

Uniek in de wereld is het gebruik van de aanwezige waterdamp(stoom) als bron van energie voor het opwekken van elektriciteit: de hydrakrachtcentrales.

De belangrijkste industrie is de houtwinning. De herbebossing gebeurt om de 25 jaar.

Ter herinnering aan ons verblijf wordt ons een mooi certificaat overhandigd en een pin met het embleem van de stad.



Na de formele plichtplegingen kunnen we nog een babbeltje slaan met de gastgezinnen bij een kopje koffie of thee en smakelijke "home made" cookies.

Ons bezoek wordt nog vereeuwigd door het gezamenlijk planten van een boom waarbij de naam van onze club en datum van ons bezoek voor altijd zullen vermeld staan. (BelgUim)

Na deze ceremonie gaat iedereen op "stap" met de gastgezinnen. Voor ons waren dat proeverijen in een paar "wineries". We hebben ervan genoten !


Cecile Bouchet.
Dag 7 5 april 2006
8u30 : vertrekken geblazen met de Alpine Express aan de Art Gallery in Taupo.

Prachtig weer en onderweg grazende koeien tegen een helling van 75° !

We zien panorama’s die we enkel van prentkaarten kennen: we and Alice in Thermal Wonderland. The Lady Knox Geiser spuit ons eerst een beetje nat, dan zien en horen we ‘ blubberdeblub ‘ in the mud pools.

Door berg en dal, vergezeld van wollige schaapjes, bereiken we The Bay of Plenty. We wisten al van waar de baby’s komen , nu weten we ook van waar de kiwi’s komen.

Voor allebei hebben we ‘n male en female nodig maar kiwi’s zijn vlugger ( 1jaar) rijp dan baby’s EN ze worden ’s nachts niet wakker! Het enige wat ze nodig hebben, is zon, veel water en een goede bodem.

Een uitgebreide lunch is omstreeks 13u de ‘kiwi’ op de taart.

We reizen verder en onderweg zien we enkele gelijkenissen met België :



  1. een tiental gemeentearbeiders kijken naar 2 collega’s die werken

  2. een man zit op een stoel te kijken hoe zijn vrouw het gras afrijdt

Pootje baden in The Pacific Ocean at the Mount Maunganui. Ik ben hier liever dan in Oostende op de Pier!

‘ Coffee and sanitary stop’ in The Tauranga Game Fishing Club. Nadat we moeten vaststellen dat er heinde en verre geen vis te bespeuren valt – enkel gigantische vislijnen- besluiten we troost te zoeken in een kop koffie of choco.

First trial : choco met warm water wat de nodige opmerkingen uitlokt; het personeel moet

iets in de gaten hebben want de melk komt eraan

Second trial : choco met melk

weer niet goed : we’d like a hot chocolate

tot grote verwondering van de serveersters vragen we onze koppen in de

microwave warm te maken

“ We zullen ze het hier eens voordoen “, aldus Marc.

Na een 5-tal minuten arriveert uiteindelijk de choco en hij is “ mondgangig “.

Daarna dinner at the Kingsgate Hotel. Lekker, echt lekker!

Tot slot kunnen we genieten van een Maori Concert. Een ding zal ik nooit meer vergeten : als ik in ’t vervolg mijn tong uitsteek, ben ik niet meer onbeleefd, maar heet ik de mensen welkom!

Wanneer de bus terug naar Taupo rijdt, denk ik aan het liedje van Sir Tom Jones maar anders : ‘ I don’t dream of the green, green grass of home. I like it here!’
Myriam
Dag 8 6 april 2006.
Vrije dag met gastgezin.

Rob nodigt ons uit naar de maan. Moonwalk, soms cakewalk. Om de drie weken wordt het pad heraangelegd. Lucifer is duchtig zijn neus aan ’t schoonmaken, zwavelgeur alom ... Modder blubbert. Adembenemend uitzicht op de top.



Verderop bezoek aan de prawnfarm, waar je ook jetboten voor een bezoek aan de Huka Falls kan huren : 1kg prawns : 30 euro

1 rit van 30’ met jetboat : 30 euro

Lichte lunch thuis.

In de namiddag brengen we een bezoek aan het stadsmuseum van Taupo.

Om 17u bootcruise op het meer : zeer aangenaam weer, er worden forellen gevangen.

Gastheer van Danny en Greta zal ons op de farewellparty met gerookte forel verrassen.
Onze gastheer blijkt een uitstekende kok te zijn. Hij heeft heerlijke vis ( tarahiki) klaargemaakt .

Deze dag is omgevlogen en geeft ons de mogelijkheid om ‘ Kiwi’s’ van binnenuit beter te leren kennen. Zo groeien er hechte banden en vriendschappen.


Kathleen

Dag 9 7 april 2006.


Het regent in België ( 1 tot 8° ). Hier is het toch warmer.

Onze vrienden hebben een uitstap georganiseerd die letterlijk in het water valt. We vertrekken met nattigheid, kruisen de Pipistreet ( Nog meer nattigheid ? Neen, Maoriwoord voor kokkel).

We komen samen op 60km van Taupo in het Turangicentrum. Italianen kwamen hier om de kiwi’s te helpen met een waterkrachtproject. Sommigen bleven hier.

Met grote paraplu’s begeven we ons naar de forellenkwekerij. Hier worden massaal regenboogforellen gekweekt, die over heel de wereld door vliegvissers gegeerd zijn; ze bevolken ook het Taupomeer. Kinderen kunnen in de visklas leren vissen.

Dan naar het Tongarino National Park voor een bezoek aan de hoogste bergen van het Noordereiland. Dit Park staat op de lijst van het Werelderfgoed. Een Maori-leider droeg het over aan de Kiwi-gemeenschap. Heerlijke picknick in een trekkersoverstapplaats.

De rit naar de bergtop valt tegen, regen en mist zijn de boosdoeners.

Dan maar de “Château” bezocht. Loont de moeite als hotel, wordt door een Amsterdammer gemanaged. De Cadbury-choco valt best in de smaak.


Onze gastvrouw neemt een andere weg om naar het Taupomeer af te dalen. Weer adembenemend mooi. Om jaloers te worden... Genieten is de boodschap, op naar de volgende ervaring ...
Kathleen

Dag 10 8 april 2006.


Nog een vrije dag : onze hosts brengen ons naar het Agrodome Leisure Park in de omgeving van Rotorua. Dit bedrijf biedt een hele reeks agrarisch getinte en avontuurlijke activiteiten. We kiezen voor een schapenshow : kampioensrammen worden aan je voorgesteld, schapen worden geschoren en herdershonden tonen hun kunsten. Op de boerderij kun je schapen en koeien voederen en aaien. In de souvernirswinkel hebben we ons laten gaan : wollen artikelen vertrekken naar het thuisfront.

Tot de avontuurlijke activiteiten behoren bungee jumping, jet-boating en zorbing (in een plastic bal van een heuvel rollen). Nu passen we .

Het hoogtepunt van de dag is “ Kiwi Encounter “ at Rainbow Springs. Hier proberen ze de uitroeiing van de soort te stoppen. Kiwi’s worden uitgebroed en verzorgd en wanneer ze groot genoeg zijn, in het wild losgelaten waar ze vandaan komen.

Gedurende onze “Kiwi Encounter tour” leren we veel over de kiwi, zijn unieke en innemende karakteristieken, zijn oorsprong, zijn habitat en hoe hij leeft.

’s Avonds is er de Farewell Dinner in het Reap Center.


Potluck is toch altijd een succes. De mooie Limburgse stemmen stelen de show.
Greta en Danny

Dag 11 9 april 2006.


Zware dag. We reizen naar het Zuidereiland. Met de bus naar Wellington. Met de ferry naar Picton, waar onze vrienden uit Blenheim ons om 20.30u verwelkomen.

Opnieuw zijn we met ons gat in de boter gevallen : onze hosts zijn vriendelijke mensen en wonen in een mooi huis in een riante, rustige omgeving.


Greta en Danny
Dag 12 10 april 2006.
Gisteren aangekomen in ons nieuw gastgezin en op ’t eerste gezicht vallen Lynley & Jim reuze mee. Zij wonen in een nieuwe woning op 9 km van het centrum van Blenheim.

Om 8 uur worden we aan tafel verwacht voor het ontbijt, dit is mooi geserveerd maar de keuze van toespijs lijkt ons in New Zealand eerder beperkt ten opzichte van ons vaderlandje.

Na 1 week toast en confituur in Taupo, komt hier hetzelfde op tafel.

Om 9u 30 rijden we naar het stadhuis, zoals ook gisteren neemt ook nu de dame Lyn het linkse stuur in handen. Aangekomen in het Marlborough District Council Office worden we ontvangen en toegesproken door de Depute Mayor Jenny Andrews aangezien de burgemeester in Japan op werkbezoek is.

Ook Arthur spreekt woorden van dank uit en de geschenken worden uitgewisseld met daarna receptie met thee, koffie en juice met plaatselijke hapjes.

Na de groepsfoto op het plein voor het stadhuis, aan het herdenkingsmonument van de oorlog, begeven we ons naar een nieuw aangelegd park Friendship Grove voor de boomplanting.

Aangezien de boom, een Totara tree pas een half uur later aankwam hadden we ruim de tijd

om deze, zeg maar winterbedding van de rivier Wairry te ontdekken.

Men heeft hier kosten noch moeite gespaard om ’t geheel aantrekkelijk te maken voor wandelaars en joggers. Ook het vervoer met het dieseltreintje van de Riverside Railway waarop we een half uur konden genieten paste volledig in het decor.


Aangekomen in het Brayshaw Park station kregen we een welkom barbecue aangeboden volgens de reeds eerder gekende pot luck formule.

Voor sommigen onder ons verliep het middagmaal in het zonnetje en ze hielden er dan ook een mooi kleurtje aan over, anderen waaronder wij genoten in het oude stationsgebouw van hun lunch.

Na de middag bezochten we het Provincial Museum & Archives, zeg maar ’n indoor Bokrijk tentoonstelling met allerhande oude spullen en werktuigen. Het meest interessant was nog de 20 minuten durende audio presentatie met foto’s van de history van Blenheim, whale waching en de Opawa river history…. Doch deze kon ook niet iedereen boeien, want we merkten toch dat sommigen moeite hadden de ogen geopend te houden.

Het geheel is al een mooie realisatie, maar er is nog werk aan de winkel om dit museum uit te bouwen tot een attractie.

Hierna verdwijnt iedereen met zijn gastgezin, voor ons zelf ging de tocht naar de Springlands supermark en daarna gingen we een wagen huren voor onze 2-daagse tocht naar Christchurch.

Thuisgekomen was het theetijd en hebben we foto’s bekeken van onze host Lynley haar Europareis. Na een lekker avondmaal (naar New Zealand normen) en de daarbij horende babbel was het tijd om ons ten ruste te begeven, want morgenvroeg is het ontbijt al om 6u 30.


Diane & Marc

Dag 13 11 april 2006.


Met halfopen slaapoogjes staan we hoopvol klaar om vandaag walvissen te spotten. Blijkbaar moeten we eerst twee lange uren in de bus zitten, maar dit wordt al dadelijk terug goed gemaakt wanneer we bleitende schapen en loeiende koeien doorkruisen in de filmaandoende landschappen.

Het wordt zelfs nog beter wanneer onze buschauffeur de luierende zeerobben aan de zonnige kusten opmerkt.

Bij aankomst aan de ‘Whale Whatch’ post ontdekken we dat de ‘Pacific Ocean’ echter anders denkt over onze walviszoektocht en besluit alle boottochten te cancellen. Een kopje koffie doet ons deze teleurstelling al snel vergeten en met een zak vol alternatieven gaan we opnieuw aan boord van de bus.

Voor het volgende avontuur moeten we niet lang op onze honger blijven zitten: na het opmerken van’ge-oink’ in het struikgewas stappen we allemaal uit om deze gebeurtenis vast te leggen op camera of fototoestel. Na enkele ogenblikken verwacht de bus ons alweer om af te stevenen op nieuw avontuur.


Samen met een tiental anderen besluit ik de ’caves’ te bezoeken, terwijl de rest van ons gezelschap de stad beter leert kennen. Met heel wat verbeelding ontdekken we in de stalagmieten en de stalagtieten de Kopenhaagse zeemeermin, Queen Victoria, de St. Paul’s op z’n kop en nog vele anderen.

Na deze herontdekking van de prehistorie vergezellen we de anderen in de stad en doen we nog enkele souvenirinkopen.

Tegen half 3 verwacht de buschauffeur ons opnieuw en maken we ons klaar voor nog twee uurtjes de Nieuw-Zeelandse landschappen, al rondtoerend, te ontdekken. Ondertussen stoppen we nog even om enkele zeerobben te bekijken.

Rond 5 uur komen we alweer aan in het centrum van Blenheim waar onze ’hosts’ ons met een luisterend oor opwachten. Dan vertrekken we met een grommelend maagje terug naar huis om van deze dag vol spetterend avontuur te bekomen!!!


Amelia Vangronsveld

Dag 14 12 april 2006.


Vandaag is ook de zon van de partij, een reden te meer om ons te verheugen op een bezoek en proeverij in de Seresin wijngaard.


Dave Kenny, marketing manager van het landgoed verwelkomd ons en we vernemen tevens dat hij Arthur al in Limburg ontmoet heeft.

We worden eerst uitgenodigd om een aantal wijnen te proeven, hetgeen een vrolijk effect heeft op onze stemming.

Vervolgens geeft Dave algemene informatie over het landgoed, waarna wij de brouwerij bezoeken.

* Michael Seresin, een Nieuw Zeelandse filmmaker met verblijf in Londen, is de enige eigenaar van het bedrijf, dat gelegen is in de "Wairu plains" in Marlborough. Hij was "Director of photography" in verschillende bekende film o.a. Harry Potter. Op dit ogenblik wordt hij beschouwd als een van de beste filmmakers in de wereld.

In 1992 kocht hij het 167 hectare stuk land en plantte er onmiddellijk verschillende druivensoorten, zoals de Sauvignon Blanc, Chardonnay, Pinot Gris, Pinot Noir en Riesling. Op een deel van de plantage werden olijfbomen geplant, ingevoerd vanuit Toscanië.

* De wijngaarden worden biologisch geteeld en dragen ook het certificaat ervan (BioGro). De filosofie van Brian Bicknell, de "Chef wijnmaker" van het bedrijf, is om wijnen te maken op een zo natuurlijk mogelijke wijze door alleen gebruik te maken van druiven die voortkomen van de eigen plantages.

* De druiven worden manueel geplukt, daarna manueel gesorteerd alvorens het persen. Delen van de druiven fermenteren op natuurlijke wijze, met het eigen gist. Dit proces geeft een meerwaarde aan de wijn.

* De Seresin wijnen worden uitgevoerd naar 15 landen waaronder Australië, 't Verenigd Koninkrijk , Noord Amerika, Azië en de Benelux.

* Het logo van de "Seresin vineyards and Wineries" is de afdruk van een hand. Het is het symbool van sterkte, de deur naar het hart, bewerker van de grond en het teken van de vakman.
De huidige wijngaarden zijn beplant met Sauvignon Blanc, Chardonnay, Pinot Gris, Semillon, Riesling, Pinot Noir en Gewürtztraminer.

Na dit bezoek gaat ieder van ons zijn eigen weg met het gastgezin.


Cecile Bouchet

Dag 15 13 april 2006.


Na een mals laatnachtelijk regentje is dit opnieuw de start van een heerlijke dag.

Vandaag staan er diverse activiteiten op het programma met uitsluitend privé-vervoer. Het wordt beslist een drukbezette dag. Eerste bestemming : Pelorus Bridge, een toeristische pleisterplaats halfweg van Blenheim naar Nelson. De brug over de gelijknamige rivier blijkt een plaats te zijn voor mensen op zoek naar een ‘real kick’ want op het voetgangerspad wordt er duidelijk voor gewaarschuwd dat een sprong naar beneden fatale gevolgen kan hebben! Vanuit de picnic area kunnen we in de ongerepte omgeving wandelen.

Vervolgens gaat het in gemotoriseerde kolonne naar het Pinedale Motor Camp waar zij die een illusie rijker willen worden, door goudkoorts worden bevangen. De directeur van de alluviale goudconcessie toont bereidwillig hoe we te werk moeten gaan om in het bezit te komen van dit edel metaal.

Sommigen trekken zelfs hun schoeisel uit om in de omgewoelde poelen te ploeteren met de fervente wil dit oord niet te verlaten zonder een aanzienlijke buit. Helaas is het voor de meesten verloren moeite.

De directeur heeft nog een verrassing in petto. Wat te denken van een tochtje van 300m door de rimboe en dan door een 80m lange onderaardse gang, waar ooit goud gedolven werd? Er zijn voldoende kandidaten en – je kan nooit weten – denken sommigen, hebben de slaven die er gewerkt hebben, links of rechts een nugget laten liggen. Die is dan vlug meegenomen. Onnodig te zeggen dat iedereen de tunnel zonder buit maar met natte voeten verliet. Exchange director Margaret moet gefeliciteerd worden voor dit onderdeel van haar dagprogramma . Als beloning voor de geleverde inspanning worden we vergast op een kopje warme drank en een koekje! Fysisch gesterkt, gaan we op weg naar Canvastown waar we muurschilderingen (murals) kunnen bewonderen. Het wordt helaas geen “ Aha-Erlebnis “. In een schamel parochiezaaltje geeft de directeur van de goudconcessie tekst en uitleg over rurale scenes, uitgebeeld door een lokale schilder met middelmatige talenten. Deze murals moeten vooral de jeugd voorlichten over hoe het er in de pioniersjaren 1830-50 aan toeging toen Marlborough gekoloniseerd werd. Om de vaderlandse geschiedenis onder de knie te krijgen, volstaat het om met opgeheven hoofd de vier muren van het zaaltje af te dweilen. Het enige wat eerbied afdwingt is de gedenkplaat voor de gesneuvelden van de twee Grote Oorlogen. Toch verdient de directeur een applausje voor zijn leerrijke uiteenzetting.

Op de terugweg kan wie dat wil, in het Slip Inn Restaurant in Havelock van een mosselmaaltijd genieten. De reuzemosselen in groenachtige schelpen zijn volgens de locals wereldberoemd, ze worden ook geëxporteerd. Blijkbaar heeft hier nooit iemand iets over onze Zeeuwse mosselen gehoord!

Het is ruim na zonsondergang wanneer iedereen weer in zijn gastgezin is.

13 april 2006 was één van de drukste dagen van het weekprogramma in Blenheim


Georges

Dag 16 14 april 2006.


Goede Vrijdag begon dit jaar zeer goed, want wat kan men meer wensen dan Goed Uitslapen, Goed Ontbijten en vooral Goed Weer hebben in een land aan de andere kant van de wereld!!! Maar toen kwam het grote probleem: „Wat te doen op een katholieke, zonnige feestdag?“ Onze gastheer kwam al snel op een idee: „We could rob a bank! “ Deze miraculeuse ingeving werd echter tenietgedaan door een spontane lach van ons allen. Dus werd er verder gezocht naar andere oplossingen om deze dag te vullen.
Na enkele e-mails naar het thuisfront verstuurd te hebben, besloot ons gastgezin ons mee te nemen naar het gezellige havenstadje ’Havelock’. Daar deden we ons dadelijk te goed aan een broodjes picknick tegenover het plaatselijke ‘Memorial’-beeld. Nadat ons buikje gevuld was met al dat lekkers maakten we het stadje verder onveilig door een wandelingetje langs de vele winkeltjes.
Onze gastvrouw vertelde in geur en kleur over de historie van haar geboorteplaats, terwijl we aandachtig meeluisterden naar de vele verhalen. Daarna bewandelden we de kade waar de vele schepen aangemeerd lagen tussen enorme heuvels en –voor ons- echte bergen

.


De zon bleef de hele tijd aan onze zijde en achtervolgde ons zelfs op onze tocht, tussen de vele schaapjes, naar huis. Daar bereidden we ons alweer voor op het avondmaal en konden we rustig bekomen van deze luierende vrije dag.
Amelia Vangronsveld

Dag 17 15 april 2006.


Om 8h00 was het ontbijt voorzien. Om 08h30 onze dagelijkse wandeling van 30 minuten, vandaag moesten we via de krantenwinkel want onze host moest de krant nog halen. Daarna was er weer break voor thee. Tegen de middag had onze host weer een lekkere lunch klaar gemaakt met smoked chicken, sla en kersttomaten uit eigen tuin, er stond ook home-made Apple jam op tafel. Daarna werden foto’s bekeken en kregen we de plannen van hun nieuw huis te zien.

De lokale vlooienmarkt werd bezocht waar we nog andere FF leden tegen het lijf liepen. Er was fruit te koop van de zomeroogst: eggplants (aubergines), zoete aardappelen, tomaten en zoveel verschillende pompoenen, ook hout voor de winter. Vele huizen hebben een houtkachel.


De laatste wasjes en strijkjes werden gedaan.
Het was weer tijd om ons op te tutten, op naar de tweede Farewell-Dinner, en wat een Dinner

De starter was rijst met Butterfish en ja van sauzen kennen ze toch wel wat, meestal met een Aziatisch tintje.

Het buffet: Vers afgesneden gerookte ham met lekkere saus, broccoli met kaassaus, zucini (courgette), zoete aardaappelen, groenen mosselen. Dit waren de uit het oog springende gerechten.

En dan last but not least het dessert: pavlova (jelly cristels, wipcream en eggwhite), plumpudding (ook steampudding genoemd), suikerhoorntjes gevuld met slagroom, trifle, brandy snap. Waarom zoveel lekkers na al zoveel eten.

Gewoontegetrouw volgt dan het uitwisselen van de geschenken en de uitvoering van de locals: enkele liederen werden ons gebracht
.
Onze beurt: deze keer hebben we gewuifd met de Belgische vlaggetjes van Jan en Hilde terwijl we ons Limburgs Volkslied zongen.

Gerard en Karel hebben samen met Jim nog een extraatje eraan toegevoegd.

Intussen was het al weer slaaptijd!

Rina


Dag 18 16 april 2006.
Na een emotioneel afscheid zijn we om 8h30 in Blenheim vertrokken. Een rit met de host van ongeveer 25 Km bracht ons naar Picton waar de ferry vertrok om 10h00. Weer een afscheid met onze hosts, en dan richting Wellington.

Onze ferry vervoerde niet alleen mensen maar ook containers volgeladen met koeien waarvan de geur tot in onze neuzen bleef hangen.



Zeer mooi zonnig weder, omringd door zuiver water en hoge bergen, in open zee werd het wel zeer winderig.



Aangekomen om 13h15 in Wellington stond de bus van de luchthaven ons op te wachten, weer sleuren met onze valiezen. Er zijn natuurlijk overal grappenmakers; Arthur maar tellen en 1 man tekort, uiteindelijk zat Marc in de bus verstopt achter een zetel !

Vertrek in Wellington met het vliegtuig om 15h50 naar Sydney waar we op de luchthaven weer afscheid genomen hebben van 6 mensen die terug naar het thuisland reisden. Buiten stond een citybus, blauw-wit, op ons te wachten om ons naar het hotel te brengen. Ons uurwerk moest dit maal weeral eens veranderd worden, nl 2 uur terug. Na een ritje sightseeing van Sydney aangekomen in ons hotel, (Travelodge Wenworth), de valiezen op de kamer gebracht en weer uitgepakt. Hier mogen we nu 3 nachten slapen en Sydney bezichtigen. Om 19h30 terug in de lobby van het hotel waar dhr. Brian Nixon, van de club Sydney FF ons verwelkomde met suggesties en opties om de stad te bezichtigen, en zelfs mee te gaan met een groep mensen van FF. Sydney.
Raets L.

Dag 19 17 april 2006.


Na onze eerste nacht in het Travelodge Wenworth hotel, wat zeker een sterretje of 2 minder had dan het hotel in Singapore, zijn we ieder op zijn eigen manier gaan ontbijten. Sommigen bleven in het hotel, anderen gingen uit in Deli France wat ze de avond ervoor al ontdekt hadden. Om 08h45 was de afspraak met Mr. Nixon van FF. Sydney, hij wandelde met ons naar het station waar we allemaal onze ticketjes mochten kopen, en dan met zijn allen per trein naar Milson Point Railway waar nog andere leden van FF Sydney onze groep vervoegde. Met z’n allen wandelden we over de Sydney Harbor Bridge .Van hieruit kregen we een prachtig zicht op het operagebouw dat we morgen gaan bezoeken. Enkele leden trotseerden de 202 trappen van een van de brugpijlers, waar we van boven beloond werden met een prachtig uitzicht! Helena kon maar niet snel genoeg boven zijn! Tijdens het terug afdalen van die toren werden we nog getracteerd op een 10’ durende film over de bouw van de brug. Het is ook van op deze brug waarop met Nieuwjaar het vuurwerk wordt afgeschoten. Een lid van FF Sydney bleef op ons wachten terwijl de anderen al door de Rocks wandelden. Dit blijkt het oudste gedeelte van de stad te zijn met veel omgebouwde pakhuizen. Wij zijn dan daar gaan lunchen in een oude brouwerij waar we plaatselijk gebrouwen bier konden drinken (Lekker ondanks het niet Belgisch is). Na het eten waar we nog doorkeuvelen met de FF Sydney leden wandelden we naar Circular Quay, hier meren de cruiseschepen aan vlak langs het operagebouw. Langs de kade zagen we de eerste Aboriginals dansen op “muziek” van de didgeridoo.

We vervolgden onze weg via een kiosk boven op een heuvel (groepsfoto) naar Sydney Tower + Oz Trek. We zagen de 305 m hoge toren pas op het laatste ogenblik opduiken tussen al die wolkenkrabbers. Eenmaal in de toren kregen we een voorstelling over de Aussies, daarna met zijn allen voor een groot scherm in een stoel alsof we in een attractiepark zaten. Daar kregen we de indruk dat we werkelijk over Sydney vlogen in een helikopter enz. Op meerdere ogenblikken werden we door elkaar gerammeld. En dan in het buitengaan stond: Thanks for your visit! En waar blijft dan die toren? En ja hoor, aanschuiven geblazen en na controle door de metaaldetector (die we regelmatig hoorden piepen) mochten we per groepje van 10 personen in één van de 4 liften die ons tot hoog boven Sydney bracht. Van hieruit kregen we een adembenemend panorama te bewonderen. Er was ook een souvenir winkeltje(prijzen dubbel zo veel als beneden…). Hier hadden de laatste leden van FF. Sydney ons verlaten, ze vonden het fijn om ons te vervoegen op hun vrije dag (en wij ook natuurlijk). Dan bracht Bryan Nixon ons nog naar de Queen Victoria Building waar we nog een lekkere tas koffie dronken en vanaf hier was iedereen weer vrij. Wij zijn dan nog wat gaan winkelen in de Georgestreet en om 19h30 afspraak met Arthur om in HRC (Hard Rock Café) te gaan eten. Na een korte wandeling zagen we de auto al door de muur steken boven de ingangsdeur. Het was er druk en kregen de melding dat we 30’ moesten wachten voor een tafel, dan maar een pint gedronken aan de toog en “genoten” van de sfeer in HRC. Die 30’ werden wel meer maar we zijn uiteindelijk toch aan onze T-bone steak geraakt, die ons werd opgediend door een ober met een hoog hanekapsel ! Daarna waren we blij dat we naar bed mochten. ’s Anderendaags ’s morgens kregen we een SMS-je dat de 6 veilig met alle bagage in België waren aangekomen.


Gerard
Dag 20 18 april 2006.

 

Voor het ontbijt kozen wij opnieuw voor de heerlijkheden van Deli France. Ditmaal waren wij in het gezelschap van Liliane, Cecile, Helmut, Jozef, Rina en Gerard, Kathleen en Armand. Om het ontbijt vlugger te laten verteren kozen wij voor een wandeling langs George Street naar Circular Quay waar wij om 10.00h de ferry namen naar Manly (Voor de aboriginals: Kaimai, beschermd door de ruwe zee). Op onze overtocht passeerden wij aan de linkerzijde het huis van John Howard, eerste minister (Kiribilli house) en het huis van de Govenor General (President). Voor wij aanmeerden aan Manly voeren wij langs North beach (leger) en South beach (zeemacht). Bij aankomst maakten wij een wandeling naar het strand. Vandaar wandelden wij naar Shelly beach waar wij getuige waren van een bruiloft. Onderwegen genoten wij van de vele surfers die gebruik maakten van de hoge golven. Nu was de tijd aangebroken om terug naar Manly beach te gaan om ons middagmaal te verorberen: Fish en Chips. Nu nog wat rondkuieren en dan terug op weg naar Circular Quay. Daar aangekomen begaven wij ons naar het operagebouw.




De buitenzijde werd reeds meermaals vastgelegd voor het nageslacht, nu was het de beurt aan de binnenzijde. Enkele merkwaardige feiten:

- duur van de werkzaamheden: 14 jaar

- kostenplaatje: 102.000.000 Aus$

- betaald door de lotterij van New South Wales in 18 maanden

- architect Utzon

- Utzonroom: wandtapijt bestaande uit 120kg wol

- lampen: gloeidraden in de vorm van het operagebouw

- geen steunpilaren: dakconstructie bestaat uit buiging van staal

- stoelen: Nana Diesel

- tegels van het dak: 2 kleuren en aantal: 1.065.000 stuks

- concerthal: 2.700 plaatsen; alles in beuk voor de betere akoestiek;(die getest werd door Gerard met het Limburgs Volkslied !); mechanisch orgel 10154 pijpen

Na dit meesterwerk van architectuur was het de tijd voor wat natuur. Wij vervolgden onze weg via de Botanische tuin en Hyde park. 's Avonds gingen wij eten in het Starcafe in George Street op aanraden van Ivo. Daar aangekomen waren wij er niet alleen. Wij kregen het gezelschap van Ivo, Rita, Liliane, Kathleen en Armand. Dit was een waardevolle afsluiter van onze Sydney stop.

 

Arthur


Dag 21 19 april 2006.
Bye Sydney . Voor de vierde maal maken wij ons valies. Er wordt om 10 uur uitgecheckt. De bus die ons naar de luchthaven brengt is er reeds 5 minuten later; Eerst de bagage en dan de mensen… Armand valt nergens de bespeuren. Geen paniek, ‘no worries’ zeggen de ‘Aussies’. Om 10u15 komt hij aangewandeld. We kunnen vertrekken. Qantas vliegt ons naar Adelaide.

De klok wordt een half uur teruggedraaid ( 7u30 vroeger dan thuis). Iets na 14 uur worden we warm verwelkomd door vrienden en hosts van de Adelaide-club. We reppen ons om in de auto te stappen; Is het hier Belgie¨? Een kletterende regenbui verrast ons; Het is namelijk herfst en ook aan de andere kant van de wereld wordt het weer dan wisselvallig.

Na kennismaking met het gastgezin worden wij om 18 u verwacht op de’Welcome-party’. Een team in de keuken zorgt ervoor dat de ‘potluck’ wordt opgediend. Wat een zalig dessertbuffet oogt daar.De fotograaf van dienst neemt een foto van iedere gast met hosts. Alles loopt gesmeerd.

Moe maar tevreden gaan we slapen.


Dag 22 20 april 2006.

Het programma wordt opgestart. Kennismaking met de trein naar het stadscentrum. Ontvangst op het stadhuis. Geen burgemeester, geen koffie, fruitsap wijn of bier…Wat nu? No worries, een schitterende gids wacht ons op en brengt ons een superrondleiding in het huis, gespekt met historische achtergrond en van tijd tot tijd een heerlijke anekdote. Hebben wij opgelet? Straks komt er een test. Wie zijn Adelheid, Kolonel Light, Koning William IV…?

Het huis van de kolonel werd opgekocht door ‘Coca-Cola’. Volgens Gerard vonden zij daar iets, namelijk Cola-Light…

Na een stadsverkenning worden we in een plaatselijke hotelschool verwacht voor de lunch. Rita voelt zich hier onmiddellijk thuis en mag zelfs een blik achter de coulissen werpen.

Om de heerlijke maaltijd te laten bezinken wandelen we verder naar een recenter stadsgedeelte. Een licht uitgevallen kopie van Sydney-operahouse ofte ‘Festival theater’ wenkt ons. Een onderlegde gids blikt met ons achter de schermen.

Het tweejaarlijkse festival is wereldberoemd en komt na dat van Edinbrugh.

‘s Avonds volgt een interessant initiatief; Wij gaan uit eten bij members en worden daar door een ander koppel vervoegd. Een koppel zorgt voor ‘finger-food’, het gastgezin verzorgt de hoofdschotel en het andere gezin brengt het dessert mee. Het was een gezellige avond.

Zo , wat brengt ons morgen? Volgende verslaggever gewenst.

Kathleen

Dag 23 21 april 2006.


Wij zijn om 7h45 opgestaan, om 8h15 nadat we gewassen en geschoren waren hebben we van een uitgebreid ontbijt genoten in de veranda dewelke een geheel vormde met de living. Van hieruit hebben we een adembenemend vergezicht tegen de heuvels, ons huis zelf ligt op de top van de heuvels aan de rand van een natuurpark. De zon is van de partij en tegen 9h30 vertrekken we naar het zuiden van Adelaïde waar we naar de wijnstokken van McLaren Vale gaan zien, eerst moeten we nog de moeder van Suzan, onze gastvrouw, gaan ophalen en dan nog Gaik Terri een lid van F.F.

Suzan schreed door de bochten van het heuvellandschap als een volleerde rallypiloot, Freddy Loix is er niets tegen. De vuurrode Mitsubishi 4WD Quaotec Automatic met zijn krachtige 3,5 liter benzinemotor 180 Kw brengt ons veilig bij McLaren Vale, het is nu 10h30. Aldaar was een tentoonstelling van schilderkunst, ceramiek, grafiek, fotografie en andere beelden, nadien terug de auto in en even later stoppen we aan een andere plaats van Mc Laren waar ook een Gallery en kunstwinkel was met zeer mooi werk: bronssculpturen, glaskunst, leder, hout, juwelen enz… er was ook de mogelijkheid om wijn te proeven. Onze volgende stop is bij Llord Brothers alwaar we wat foto’s maakte bij de alpaca’s, een soort lama.



Vervolgens zijn we naar het wijnproeven gegaan, mijn eerste wijn een Shiraz van 2002 had weinig neus en de afdronk was ook al niet bijzonder, de tweede een Shiraz van 2004 was al een stuk beter. Als laatste probeer ik een dessertwijn, Late picked Verdelho 2005 van Lloyd Brothers, een wijn van handgeplukte zeer rijpe druiven, hij heeft een zeer goede geur en een prima afdronk, je vindt er smaken van passievrucht en een tint van guave terug, de verdelho druif groeit op de Adelaïde Hills. Ook de Kalamato Olives hebben we kunnen proeven ze zijn allen heel lekker of het nu Traditional-, look-, kruiden- of chilli-smaak is. Om 12h30 Pic-nic er staat een heerlijk belegd broodjesbuffet klaar alsook fruit en zoetjes. Om 14h00 vertrek naar The Fern Forest Nursery een planten- en boomkwekerij alwaar we uitleg krijgen over de WOLLEMI PINE een naaldboom waarvan men sporen terug gevonden heeft. 190.000.000 jaar geleden zou hij al bestaan, en hij kan 20 m hoog worden. Daarna wandelden we door de tropische tuin met palmbomen, de watertuin en de Japanse tuin en we krijgen er de nodige uitleg.

Daarna vertrekken we naar een bierproeverij alwaar een 15-tal biertjes op ons staan te wachten, de F.F leden hebben voor kaas en andere versnaperingen gezorgd. Het bier met chili was voor mij de enige verrassing. Om 16h15 zijn we huiswaarts gekeerd. Thuis nog een dikke pint gedronken. Naar Stella restaurant alwaar we ons gastgezin op een avondmaal trakteerden. Rita en ik hebben kangoeroe gegeten en dat was heel lekker zo mals als kalfsvlees. Na het avondmaal zijn we nog in het Belgian Beer Café binnen geweest, waar de Duvel-Chimay-en Verboden vrucht als zoete broodjes van de toog gingen aan 11 dollar per stuk! Als afsluiter zijn we nog eentje gaan drinken in The Bombay Bicycle club waar de sfeer van Bombay u al aan de deur tegemoet komt met Bengaalse Tijger oerwoudgeluiden, olifanten enz. Om dan tegen 24h00 terug thuis te komen.


Ivo
Dag 24 22 april 2006.

Part 1


Om 8u 30 worden we opgehaald door onze “dayhosten” Val & Malcolm, die ons met een verkennende rit door de stad afleveren op de plaats van afspraak, de Adelaide Zoo.

Na verzorging van Hilda (klein ongeval bij aankomst) kan de rondleiding starten om 9u 30. We worden verdeeld in 4 groepen en krijgen een deskundige uitleg van vrijwilligers bij de diverse kangeroe’s, reptielen, apen, edm.

De blikvanger voor ons was de Brush-Tailed Rock Wallaby, deze met uitsterven bedreigde soort van kangeroe wordt hier extra in de watten gelegd.

De werking van deze private zoo, gesticht in 1883 is deels gebaseerd op vrijwilligerswerk en aangezien exchange director Mary hier een deel van haar hart heeft verpand, kregen we een interessant zicht op het werk dat zij verrichten, om de dieren te entertainen.

Indrukwekkend waren ook de orang-otan, doch deze enorme apen zouden dringend eens naar één van de vele kapsalons in dit land moeten gaan.

Bij de morning thee aangeboden in de zoo, viel pas goed op hoe groot de groep van hosten, dayhosten en begeleidende leden wel was. Dit is een zeer actieve en goed werkende club.


Part 2


We krijgen van onze dayhosten de keuze om met de tram naar Glenelg te gaan of met hun mee te rijden met de wagen. We verplaatsten ons reeds eerder met de oude houten tram en ook al éénmaal met de nieuwe knalgele in Duitsland gebouwde tram, zodat we besloten met de auto mee te gaan.

Daardoor zagen we een deel van de racebaan, de tennispleinen waar Klim Clijsters de Aussies deed opkijken en nog zoveel meer onderweg.

Om 13u belanden we in de hoofdstraat van Glenelg in een lekkere broodjesbar voor de lunch, opgewarmde croisants met kaas en ham.

Om 14u is de afspraak met de groep voor de ingang van de voormalige Glenelg Town Hall. We bezoeken eerst op het gelijkvloers de Shark exhibition, niet echt spectaculair te noemen, daarna de toch wel interessante tentoonstelling op de 1ste verdieping “Celebrating Life by the Sea”. De tentoonstelling verteld het verhaal van de aankomst van de Engelsen in South Australia. We onthouden vooral het feit dat het hier ging om immigranten en geen schepen met Engelse gevangenen.

Doch onze aandacht werd vooral getrokken door de met Aussies humor doorspekte voorwerpen tentoongesteld op de 2de verdieping. De voorwerpen en engelse woordspelingen waren niet steeds even duidelijk maar na even denken snapte je toch wel de betekenis ervan. Wat denk je bij of van een spuitbus met het etiket “K9P” ?,

zelfs onze hosten moesten er even bij nadenken.

Op de weg naar huis krijgen we (tot onze spijt) niet de gelegenheid onze dayhosten te trakteren op een tas koffie of thee met cake. Spijtig temeer daar vooral wij enorm trek hadden in een goede tas koffie met iets lekkers.

Part 3


Thuisgekomen moesten we ons dagverhaal toch vertellen, over de bewaking door onze dayhosten, de Aussies humor in de tentoonstelling, etc.

Voor het eerst gebruiken we het avondeten bij onze hosten Margaret en Cliff aan huis.

Het wordt een gezellige barbecue, met een toffe babbel and many laughs, een goed glas wijn waarbij de stop niet terug op de fles wordt gedraaid na het 1ste glas zoals in New Zealand.
Diane & Marc

Dag 25 23 april 2006.


Om 10u20 verlaten we samen met onze host onze “thuis” om een tocht te maken door zuid Australië. Het is buiten 15° en via Blackwood rijden we naar de kust. Via de M2 (Southern Expressweg) naar het zuiden. Deze autostrade is een 3-vaks weg die geopend is in één richting… Er stellen zich alleen wat probleempjes bij de uitritten die dan ook dubbel gebruikt worden, eenmaal als oprit daarna als afrit !We passeren terug McLaren Vale, die we nog kennen van onze wijnuitstap, en rijden richting Aldinga verder zuidwaarts. Na een tijdje komen we voorbij Maslin Beach dit is één van de naaktstranden, maar vandaag zullen we er niet veel (eigenlijk niks) zien! De heuvels worden hier groen in hun winter en tijdens de zomer is het te warm en te droog voor het gras… We vervolgen de weg tussen wijngaarden en olijvenvelden en plots word de zee zichtbaar aan onze rechterzijde. Daarna passeren we ook nog Mypanga waar we het mini-brouwerijtje bezochten en komen tussen de eucalyptusbomen (gumtrees) terecht. Dit is het geliefde voedsel voor de koala’s, die beestjes drinken niet en komen alleen uit de bomen om naar een andere te gaan (als het voedsel(blaren) op is.).Witte kaketoes vliegen hier zo maar vrij langs de wegen.

Omstreeks 11h30 zijn we in Yankalilla en onze host vraagt of het tijd is voor MORNO (dit is Australisch woord voor ochtendkoffietijd). Intussen is het 16° geworden en vallen er enkele druppeltjes regen. We rijden nu langs de zee met de vele Norfolk pinetrees langs de weg. Plots merkt onze host op dat er veel tegenliggers zijn, dit zijn allemaal voertuigen die van de ferry komen van het kangoeroe eiland. Dit eiland telt 3 kleine steden en een nationaal park waar walabi’s, koala’s en zeeleeuwen in het wild leven. We maken een kleine stop in Cape Jervis. Via Deep Creek (Diepenbeek!...)Park rijden we op onverharde wegen door verschillende soorten bos. Hier kan de temperatuur in de zomer 10° lager liggen dan in Adelaïde. Om 13h00 komen we aan in Victor Harbor aan de zuidkust van Autralië, als we hier de oversteek maken komen we op de Zuidpool terecht ! Veel mensen van Adelaïde komen hier wonen als ze gepensioneerd zijn.



Terwijl we genoten van onze Fish and Chips werden we verrast door Arthur en Helena die ook hier waren, we werden ook vergast op doedelzakmuziek want er was een défilé van pipers. We wandelden na ons eten naar Granite Island Kaiki waar we de holen van de pinguins wel zagen maar de beestjes lieten zich niet zien… Er was nog een paardentram die de verbinding maakte tussen het vaste land en dat eilandje. Rina kon het niet laten om toch eventjes pootje te baden in de Southern Ocean ! Omstreek 15h15 reden we terug richting “home”. De temperatuur was ondertussen al 17° en na een 45 minuten bereikten we terug de M2 die nu in de andere richting geopend was. Op de radio horen we dat er 12° voor volgende nacht verwacht worden en morgen zonnig weer ! We rijden via de Victoria avenue waar de grootste huizen van Adelaïde gebouwd zijn en via King Williamsroad bereiken we Hide Park met zijn exclusieve kledingwinkels, dan Arthurstreet en we zijn terug in Unley waar we ons terug herkennen en na een rit van ongeveer 300 km zijn we terug “thuis” omstreeks 17h00 en het was weer eens “time for coffee !”

Om 18h10 zijn we weer in de auto gestapt voor een hostdiner bij Bev en Paul die ons uitgenodigd hadden.

Gerard
Dag 26 24 april 2006.


Onze eerst morgenuitstap is een bezoek aan de universiteit van Adelaïde o.l.v. de gidsen Bill, Elisabeth en Diana.

De Universiteit is gebouwd met de steun van ’n Adelaïdes newspaper in 1956. Mooie houten lambrisering maar onze universiteitshall in Leuven is wel mooier !!!

Gebouwd met kalksteen. Er zijn ongeveer 18000 studenten, alle richtingen behalve dierenarts.

Dr. Watson Hughes (1903-1887) ’n Schot is één van de grondleggers van deze universiteit. Studenten betalen inschrijvingsgeld maar de buitenlanders betalen wel veel meer. Dus de armen komen hier ook niet aan hun trekken.

Dan Mitchel building bezocht, heeft 6 architecten gehad, gebouwd met kalksteen van Sydney, plafond houten lambrisering, vloer uit roltapijt. Ontwerp van Sir Thomas Elder, eveneens een Schot. Bij het doorlopen van de campus ontmoeten we ’n groen beeld van Henry Moore. We komen dan aan de Universiteitsbibliotheek en doorlopen die.

.

Na een korte universitaire lunch gingen we naar het Aboriginals museum. Dit zou het grootste

ter wereld in zijn soort. Het was welletjes na 1h30 rondlopen op 2 verdiepingen. We bezochten daarna nog het Migrantenmuseum en de Art Gallery. De moeite waard maar vooral in het laatste Engelse, Hollandse en Italiaanse schilders.

Wat wel opvalt : er zijn geen inkomgelden, dat moeten ze in België ook maar eens toepassen, er zullen wel meer bezoekers zijn.

Om 16h00 zijn we huiswaarts gekeerd voor ’n opfrissing en terug vertrokken om 18h00 naar de farewell party. Deze was zeer goed georganiseerd en de maaltijd prima.


Na alle geplogenheden van voorzitters e.d. en alle gekweel trokken we ond 23h00 met onze host huiswaarts waar de meesten een korte nacht te wachten stond want om 6h00 zouden we “Anzac day” bijwonen . En zo geschiede ook….


Jan Schuermans

DAG 27 25 april 2006.


Anzac day

 

Aan alle mooie liedjes kwam er een einde zo ook aan deze exchange. Wij begonnen deze dag al zeer vroeg nl om 5.00h daar wij wouden deelnemen aan de ochtenviering van Anzac day (vergelijkbaar met wapenstilstand).



Op deze dag herdenken de Australiërs en Nieuw Zeelanders de landing op Gallipolli in Turkije. Hier namen 16.000 soldaten aan deel waarvan er al 2.000 sneuvelden op de eerste dag. Deze dag was hun Waterloo daar zij door de Turken terug de zee werden ingedreven. Na de viering werden wij uitgenodigd voor het ontbijt bij het RSL van Brighton (Return Soldier League).Wij kregen er koffie met Bundaberg rum en broodje met een BBQ worst aangeboden. Voor onze gastgezinnen betekende dit een hart onder de riem. Nadien was het de beurt aan Cudlee Creek waar wij het Gorge Wildlife park gingen bezoeken. Het speciale aan dit park was dat wij de koala's voor enkele minuten mochten vasthouden.

Hierdoor kwam het hongergevoel weer naar boven en werden wij vergast op een een heerlijke BBQ naar analogie van het ontbijt. Als dessert genoten wij van de verjaardagstaart van Liane. Vervolgens reden wij naar Birdwood voor een bezoek aan het grootste schommelpaard ter wereld. Afsluiten deden wij in stijl met en bezoek aan een typische Australische pub nl Stanley Inn in Verdun. Deze pub dateerde van 1853.

 

Veel leesplezier



 

Arthur  

Dag 28 26 april 2006.
Ons avontuur "Down Under" zit er al op. We beginnen de dag met gemengde gevoelens : blij om terug naar huis te gaan, familie en vrienden terug te zien. Maar vooral ook met verdriet in het hart afscheid te moeten nemen van onze lieve gastheren, die intussen vrienden geworden zijn.

Aan de luchthaven zitten Liliane en Rina nog te genieten van de zon, terwijl binnen reeds een aantal van onze leden met hun gastgezin wachten tot iedereen gearriveerd is. Intussen wensen we Liliane een gelukkige verjaardag met een dikke knuffel en een zoen.

Voor onze gastheren is het afscheid blijkbaar ook moeilijk, want zij begeleiden ons tot aan de "gate". Daar wordt uitgebreid afscheid genomen met een lach en een traan. We wensen elkaar geen"good bye" maar een "meet again".
De vlucht naar Singapore verloopt vlot met gewoonlijke bedoeningen in een vliegtuig : lezen, eten, drinken, tv kijken, slapen. In Singapore hebben we nog juist genoeg tijd om de laatste "duty free" koopjes te doen voor ons vertrek naar London en van daar naar Zaventem.

We wensen elkaar "tot ziens" en ieder van ons gaat zijne eigen weg naar huis.

 

Dit is het einde van een fantastische, onvergetelijke reis !!



 

Cecile Bouchet





Met dank aan alle Deelnemers : Amelia, Annick, Armand, Arthur, Cecile, Danny, Diane,Georges, Gerard, Greta,Helena, Helmut, Hilde,Ivo, Jan, Jozef, Karel, Kathleen, Liliane, Marc, Myriam, Rina en Rita









De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina