Dan eindelijk eens een vakantie verslag!



Dovnload 27.43 Kb.
Datum17.04.2018
Grootte27.43 Kb.
Sundsvall, 7 nov 2004
Hallo!
Dan eindelijk eens een vakantie verslag!

Robert en ik gingen dinsdag 12 oktober met de trein naar Stockholm, nou ja, naar het vliegveld Arlanda. Aangezien onze vlucht vroeg zou vertrekken op woensdagochtend, hadden we op Arlanda een hotel geboekt. Na het inchecken en ervaren hoe het is om in Business Class te zitten, gingen we Stockholm zelf in. Onze vakantie begon immers die dag, dus we hebben heerlijk in ‘Gamla Stan’, de oude stadskern van Stockholm, rondgelopen, koffie gedronken en de toerist uitgehangen.

Helaas vernamen we die middag dat de schoonmoeder van Roberts zus was overleden. Ze was lang ziek geweest en die middag overleden.

Robert en ik hebben een aantal uren in de stad doorgebracht voordat we terug gingen naar het hotel. Aangezien we hier business class gasten waren mochten we gebruik maken van de trainingsruimte met wirlpool, en dus lagen we in de wirlpool. Er was er 1 aan de kant van de heren en 1 aan de kant van de dames, en dus hadden we elk een eigen wirlpool….er was nauwelijks een ziel te bekennen daar!

Na de tijd in de wirlpool was het tijd voor een film. Na afloop was het tijd om te gaan slapen aangezien we om 4 uur ons bedje uit moesten. Dat is dan altijd weer minder, maar ja, dat hoort bij reizen. We hebben onze koffers ingepakt en zijn die eerst gaan inchecken. Daarna zijn we terug gegaan naar het hotel en konden we om half vijf aan het ontbijt aanschuiven. Heerlijk ontbeten, snel tanden poetsen en de rugzak ophalen, uitchecken bij het hotel en toen door de veiligheidscontrole voor de vlucht. Die zou om 6.20 uur vertrekken, maar had natuurlijk vertraging. Gelukkig zaten er maar 40 personen in het 179 mensen ruimende vliegtuig, dus konden we allemaal een rij van 3 stoelen bezetten en een beetje slapen. Nou ja, ik werd uit mijn rust gehouden door de dame naast me, die me wakker maakte toen ik net sliep en vroeg of ik het raamluikje dicht wilde doen…de zon scheen zo binnen….Tja, toen kon ik niet meer slapen, dus ben ik maar gaan lezen. Omdat we te laat waren vertrokken kwamen we ook enigszins te laat aan en om half twaalf of zo hadden we onze bagage. Dat hield in dat we de bus niet meer zouden halen. Ik heb eerst mijn gastouders gebeld en toen zijn we een lekker kopje koffie gaan drinken.

Na de koffie heb ik twee kaartjes voor de vliegveldbus gekocht. Deze gaat ongeveer elk half uur, dus we hadden snel genoeg een bus die ons van het vliegveld af bracht. Gelukkig had ik van mijn gastouders een briefje gekregen met richtlijnen over bussen en nummers, dus we kwamen er aardig wijs uit. De chauffeur vertelt namelijk helemaal niks….

Toen we aan de eindbestemming kwamen, na 45 minuten, moest ik dan ook vragen of we er waren. Volgens mijn directieven zouden we na een uur op een groot busstation komen. Nu waren we 45 minuten onderweg (Grieken rijden als idioten!) en ik zag niet echt iets dat op een groot busstation leek, dus toch maar even vragen. Ja hoor, we waren er. Snel uitstappen dan maar!

Na wat zoeken kwamen we in een grote hal terecht waar men verdeeld was in kleine hokjes. Elk hokje met een eigen bestemming. Hier konden we dan ook het volgende buskaartje kopen, van Kiffisiou naar Kalamata. Die reis zou ongeveer 4 uur duren. Na het juiste hokje gevonden te hebben het goede buskaartje gekocht (gelukkig was er nog plek in de bus) en toen de bus zoeken. Nu hadden ze hier allemaal nummers opgehangen, dus wij dachten dat we daarop moesten letten om de juiste bus te vinden. Niets bleek minder waar. De bussen hebben ook allemaal een eigen nummer en daar moet je naar kijken, niet naar het nummer van de halte waar ze parkeren….ook handig. Inmiddels waren we dus in Griekenland en ik was nu niet geheel en al meer overtuigd van het feit dat ik me met Engels zou kunnen redden…in tegenstelling tot wat al die boekjes altijd vertellen!

Uiteindelijk hoorde ik iemand heel hard &#”&%#/”#”&KALAMATA #&”/#&”/&#/ roepen, dus daar liepen we maar heen. Vervolgens kwam iedereen met zijn koffers aanzetten. OK, als we eindbestemming Kalamata hebben, moet onze bagage aan deze kant…. De koffers zaten erin en dus wilden wij instappen. Veel geschreeuw, wij gebaren dat we er weinig van begrepen. Nog meer geschreeuw, dit keer alleen harder. (Ik ben niet doof hoor, ik begrijp je taal gewoon niet!). Na wat gebaren heen en weer kon ik opmaken wat de beste meneer bedoelde. De rugzakken mochten niet mee naar binnen maar moesten bij de koffers ingeladen worden! Pff…nou, dat ook maar weer gedaan. Uiteindelijk kwam het allemaal goed en konden we met de bus mee. Deze zat helemaal vol, een oude bus voor lange afstanden, krapjes dus, maar ja…

Na ongeveer dik drie uur hield de beste man een pauze en konden we de benen even strekken. Na een kwartier ongeveer gingen we weer verder en al met al duurde de reis iets van 4 uur. In Kalamata stonden mijn gastouders, Gillan en Edde, al op ons te wachten. De bagage vloog hun auto in en wij gingen wat eten. We hadden geen idee wat er allemaal te bestellen viel want alles werd in het Grieks gedaan, maar ik vroeg mijn gastvader om vis te bestellen en gelukkig kregen we dat ook!

Na het eten moesten we nog een uur rijden om bij hun thuis te komen, in Neohori. Die avond gingen we tegen half elf te bed, en geloof maar dat ik moe was!

Helaas hadden we een naar insect op onze kamer, die herhaaldelijk terug is gekomen. Ik weet niet wat voor beest het is, maar kan het het best omschrijven als een kruising tussen een kakkerlak en een schorpioen zonder staart! We wisten niet of het een giftig beest was of niet, dus dan slaap je ook niet denderend. We hebben later navraag gedaan, en men dacht dat deze geen kwaad kon..maar er zitten ook andere beestjes (zoals schorpioenen) waar je voor op moet passen!

De volgende ochtend een heerlijk ontbijt gehad met uitzicht op de Middellandse Zee. Kan het beter? Na het ontbijt een 1,5 uur durende wandeling door de bergen gemaakt (van Platanos naar Nomitzi) en na de bergwandeling zo de zee in gedoken om heerlijk te zwemmen!

Aangezien het tegen 3 uur ’s middags op zijn warmst is, wordt er dan siësta gehouden, en dus deden wij dat ook. Tegen vijf uur was het dan weer koffietijd…en die avond gingen we bij vrienden van G&E eten.

Dag 2 in Griekenland, de 15e oktober zag het er soortgelijk uit. Van Kardamili naar Agia Sofia gewandeld, en vandaar naar Periovoni (erg steil!). Onderweg kun je alles plukken wat je tegenkomt, bramen, vijgen, druiven…noem maar op. Je hoeft niet om te komen van de honger!! Natuurlijk zie je ook dieren, duizendpoten (daar zwermt het van) krekels, sprinkhanen, hagedissen, en slangen, om maar eens wat te noemen.

Na de wandeling de snorkels opgehaald en weer te water. Ook onder water is er genoeg te zien! Vissen (waar ik niet alle namen van ken, behalve zebravissen), gordel van Venus, zee-egels, zee-sterren, zeekomkommers en noem maar op! Weer een siësta en toen uit eten in een typisch Grieks restaurantje. Het voorgerecht was al heel bijzonder, en het hoofdgerecht was om mijn vingers bij op te eten! Daarna nog een terrasje gepikt en toen weer onder de wol.

De 16e oktober naar Ariopolis gereden waar het zaterdagmarkt was. Na de nodige inkopen gedaan te hebben (groenten en fruit zijn ongeveer gratis hier!) hebben we een terrasje aangedaan en daarna zijn we de Caves de Diros gaan bezichtigen. Grotten met stalagmieten en stalactieten, erg indrukwekkend. Ook het museumpje naast de deur even aangedaan en daarna zijn we gaan lunchen in een echt Grieks plakje en te water gedoken! ’S Avonds naar een film op tv gekeken met G&E.

Zondag rustdag, dus we deden geheel en al niets als in en om het huis zijn en van het weer genieten!

Maandag werd weer flink gewandeld, twee uur lang de bergen in een doorstappen. Na die wandeling wilden we allemaal de zee wel even in, maar er stonden hoge golven, dus het eerste plekje werd afgekeurd en op de 2e plaats gingen we te water. We zouden het rustig aan doen, zeker na zo’n wandeling. Maar na een paar meter bedachten mijn gastouders dat we wel even rond het kleine eilandje wat daar lag konden zwemmen! Nu is het zoutgehalte van de zee daar redelijk normaal voor de Middellandse Zee, d.w.z. dat de meeste mensen gewoon blijven drijven. Ja, de meeste mensen, maar Gwen niet hoor! Dus als iedereen even aan het rusten was van de inspanning, dan kon ik watertrappen! Kortom, met redelijke golfslag, twee uur lopen in de benen, kon ik 45 minuten zwemmen in zee, voordat ik weer aan de kant was. Die siësta was ineens heel erg welkom!

De volgende dag kwamen er bouwers om het huis te verbeteren dus reden wij naar de klippen. Daar konden we naar hartelust snorkelen en aan free-diven doen, alsook van de zon genieten. G&E gingen na een dik uur weg en zouden ons later op komen halen. Dan konden wij nog even door snorkelen. Inmiddels had ik mijn korte duikpak aangetrokken om drijfvermogen te krijgen, en dat hielp! Helaas werd Robert door een kwal gebeten, maar dat zakte langzaam maar zeker af, en ’s avonds was het niet meer te zien/voelen. Op dit plekje hebben we vervolgens nog zo’n 2 uur doorgebracht voordat we opgehaald werden. Die avond trokken we erop uit om de sterrenhemel te bekijken en, net als al het andere, is dat altijd een slag mooier als je op vakantie bent!

Op woensdag zouden we een korte, eenvoudige wandeling maken. Deze begon bij een ravijn en zou de berg op gaan, langs een oud klooster en dan terug richting Agia Sofia. Ja, zo was het ook, maar kort en eenvoudig was deze wandeling niet. Het duurde drie en een half uur voordat we weer bij de auto waren! En dan te bedenken dat het over de 30 graden was, en we allemaal net een halve liter water bij ons hadden en 1 banaan de man…niet echt genoeg voor zo’n wandeling! Iedereen was bekaf en blij om bij een kade te water te kunnen gaan. Even opfrissen! Die avond kwamen Jaap en Helene eten. Twee Nederlanders die zich daar permanent gevestigd hebben. Erg grappig om hun kant van het verhaal te horen.

Donderdag naar het kapelstrandje gegaan alwaar we 1,5 uur genoten hebben van free-diving. (Nu deed ik mijn duikpakje weer uit, anders kom je niet naar beneden!) ’s Avonds te Stoupa uit eten.

Vrijdag een wandeling in de buurt van Petrovouni. Een uur gewandeld en toen brak de paniek een beetje uit. G&E zouden namelijk in Kalamata iemand ophalen en die had inmiddels berichtjes achter gelaten. Waarschijnlijk moesten we dus meteen naar huis, maar de persoon in kwestie bleek al thuis te zijn (miscommunicatie) en dus gingen wij zwemmen. 40 minuten gezwommen/gesnorkeld/gedoken en een grot in geweest, toen weer naar huis. Maar eerst boodschappen doen, wij zouden namelijk koken! Gekookt, gegeten en toen naar die kennis toe, waar we een stoel in elkaar hebben gezet, dat lukte haar niet.

Op zaterdag werden we weer naar Kalamata gebracht, want we zouden naar Athene gaan. Maar daarover vertel ik de volgende keer!

Groetjes,

Gwen


Sundsvall, 12 nov. 04
Reisverslag deel 2
We stapten zaterdag na het ontbijt weer in de auto om een uur lang onderweg te zijn naar Kalamata. We hadden de avond ervoor al twee buskaartjes besteld, die konden we dan ook zonder problemen ophalen in Kalamata. Nadat we eerst de kaartjes hadden gehaald, gingen we de markt over.

Iedereen die ooit in ze zuidelijke landen van Europa een ‘echte’ markt heeft beleefd wéét dan ook hoe die eruit ziet. Juist ja, gekakel aan alle kanten en niet alleen van de mensenmassa. Allereerst verkopen ze er bijna alles. Granen, groenten, planten, vlees en vis. Gedroogd, vers en ultra vers, oftewel levend. De verse variant is net geslacht en gevild en aangezien ze in dit soort landen graag zien wat ze kopen zitten de poten en de kop er dan nog aan. Op andere plakjes kun je het vlees heel erg vers kopen, oftewel ze binden de poten en/of vleugels vast en neem je buit maar mee….

Niets voor tere zieltjes, gelukkig kan ik veel hebben en ben ik het nodige gewend dus ik stond er niet zo van te kijken. Mijn gast ouders vertelden me echter dat ze een Zweeds kindje met moeder op visite hadden gehad en het arme meisje van 8 jaar was zo van streek geraakt dat ze had moeten spugen!

Na de enerverende markt gingen we een rondje stad doen. Tegen die tijd werden Robert en ik een beetje nerveus, want we moesten nog lunchen én graag op tijd de bus halen. Mijn Zweedse gastouders hadden echter alle tijd van de wereld.

Uiteindelijk werd er dan toch aan de terugtocht begonnen en sloten we de tijd bij en met hun af in hetzelfde restaurantje als waar we de allereerste avond hadden gegeten. Toen snel naar de bus, die ons weer naar Athene zou brengen. Ook hier onderweg weer even gestopt en wel bij het Kanaal van Korinthe1. We hadden hier natuurlijk over gelezen in onze reisgids (ja die gebruiken wij!) maar niet gedacht dat we dit indrukwekkende kanaal zouden zien, en nu reden we er zo langs. Bonus voor ons!

Eenmaal weer aangekomen op het grote busstation van Athene moesten we natuurlijk een stadsbus hebben. We hadden onderweg al uitgevogeld welke dit moest zijn, snel kaartjes kopen en instappen want de bus stond al klaar. We stonden nog niet in de bus of hij reed al weg, dus dat was geluk hebben. Nog meer geluk was dat we een kaart van Athene hadden bemachtigd bij aankomst op het vliegveld, want nu wisten we welke route de bus zou nemen en waar we er ongeveer uit moesten. Bleek dat de bushalte ongeveer tegenover ons hotel was, en dat kwam weer mooi uit!

Het inchecken verliep zonder problemen. We hadden via internet geboekt en eigenlijk nooit een bevestiging gezien, dus dat was weer afwachten, maar het liep allemaal zonder problemen. We hebben nog snel onze mail gecheckt, bij onze gastouders was ons dat 1 keer gelukt, daarna lag hun verbinding eruit…

Ik zou namelijk een voormalig uitwisselingsstudent ontmoeten, die ons een beetje wegwijs zou kunnen maken in Athene. Hij (Theodoros Papadopoulos, ook wel Theo genaamd) had inderdaad gemaild en zijn mobile telefoonnummer achter gelaten. Kon ik hem een sms sturen en ondertussen bedenken wat en waar we zouden gaan eten. Aangezien we stierven van de honger aten we maar in het restaurant van het hotel. Daar was geen kip te bekennen. Niemand! Nou ja, lekker rustig nietwaar. Eten op een dakterras met uitzicht over Athene en al het personeel voor jezelf. Heerlijk.

Ondertussen hadden we ook contact gekregen met Theo en die zou om negen uur die avond in de stad zijn, konden we samen ergens iets gaan drinken.

Athene heeft 5 miljoen inwoners, en hij vertelde me dat je altijd duidelijk een tijd en plaats met mensen af moest spreken, anders kwam je nooit een bekende tegen. We liepen nog geen 5 minuten door de stad of…ik zag 2 bekenden. Jawel. Twee andere, voormalige, uitwisselingsstudenten. Alle Grieken in het gezelfschap verbaasd, de Duitser verbaasd (2 lui die de eerste 5 minuten alleen maar ‘Wat doe jij hier!’ kunnen zeggen) en Robert en ik dachten, ‘Hé, das leuk!’

Kortom, we gingen met z’n allen wat drinken. Een halve stad door gelopen maar uiteindelijk een leuke ‘taverne’ gevonden met natuurlijk terras servering en een schitteren uitzicht over de tempel van Zeus, (waarover later meer).

Tegen half een gingen we maar eens slapen, toen had onze dag lang genoeg geduurd, ook al begon het Griekse avondleven toen pas echt op gang te komen. (Grieken eten om 22.00-23.00 uur hun warme maaltijd, daarna begint het uitgaansleven).

De volgende dag hadden we besloten om de Acrópolis2 te zien. Als je de Acrópolis gaat bekijken koop je een entree kaartje voor de Acrópolis, het theater van Dionysus, Keramikos, de tempel van Zeus de oude agorá en de Romeinse agorá. Kortom, meer dan genoeg om te gaan bekijken.

We gingen met de metro erheen, we zouden nog genoeg gaan lopen die dag!

Allereerst de eigenlijke Acrópolis aangedaan. Ze zijn bezig met enorme herstel werkzaamheden, die zeker nog een aantal jaren gaan kosten. Maar het is dan ook een indrukwekkend gebouw. Het is het symbool van Athene zou men kunnen zeggen. Hier staan dan ook andere indrukwekkende gebouwen zoals het Parthenon. Het Parthenon – Tempel van de Maagd – was gewijd aan Athena, de godin van wijsheid en rechtvaardigheid de beschermster van de stad.

Na hier een beste tijd rond te hebben gelopen en de hoofd-, zij- en bijgebouwen (tempel van Athena Nike, de Propylaeen, het Erechtheion, het Olympieion, Odeon van Herodus Atticus etc) te hebben gezien, gingen we het Acrópolis museum in en konden wat feiten in ons hoofd stoppen!

Daarna was het tijd voor een verfrissend drankje en toen weer vol goede moed op pad naar de Tempel van Zeus3. Ook hier voel je de cultuur je lichaam ingaan en je hoeft er niet eens veel voor te doen!

Na de tempel zijn we naar de Agorás gegaan. Hier lag zeg maar het dagelijks leven van de oude Grieken (of Romeinen) aan de voet van de heuvel en de Acrópolis. Hier bevond zich het oude centrum. Op al dit soort historische plekken hebben ze veel opgravingen verricht en ook al krijg je een aardig idee van hoe het er tóen moet hebben uitgezien, mis je toch het ‘gehele’ plaatje. Daar wordt nu op veel plekken aan gewerkt. Sommige sites zijn ze geheel en al aan het restaureren en andere sites worden voorzien van duidelijke overzichtbeelden met tekst en uitleg, in meerdere talen.

Na ongeveer 7 uur in de stad gewandeld te hebben en al deze culturele indrukken te hebben opgedaan was het tijd om iets te gaan eten. Hadden we de lunch niet genuttigd? Nee, inderdaad, die waren we door alle indrukken en cultuur totaal vergeten! Maar om zeven uur zaten wij aan een heerlijke Griekse maaltijd. Dit keer in een vol restaurant. Overbodig om te melden dat wij vroeg het bed in doken!

Na een drukke dag gehad te hebben waren we toe aan een relaxte dag. Op maandag liepen we een beetje wat winkelstraten door (Grieken lijken verzot op Gucci, Prada en meer van dat soort merken, dus wil je dat zien kun je je hart ook ophalen in Athene). En na onze dosis winkelstraten en het Plaka, het ‘nieuwe’ oude centrum, werd het weer tijd voor lunch en cultuur! Dit keer dus wel een lunch genuttigd en daarna zijn we het Nationaal Archeologisch Museum. Ongelooflijk wat ze allemaal vinden in deze stad!

’s Avonds weer lekker gegeten en film gekeken.

Dinsdag was onze laatste dag, snik snik. We hebben een rustig dagje ervan gemaakt. Zijn eerst naar de Likavittosberg gegaan. Dat is een berg van 277 meter met een kabelbaan. Die brengt je dus helemaal naar boven (je kan ook lopen, voor de fanatiekelingen) en dan heb je dus een mooi uitzicht over deze immense stad!

Na deze berg was het tijd voor een lekker kopje koffie en daarna tijd voor het Historisch Museum. Daarna hebben we een siësta gehouden want we wilden die avond nog even het ‘nieuwe’ oude centrum in, Plaka. We hadden tips gekregen, van Theo, over een bepaald restaurant en daar wilden we de laatste avond nog gaan eten en even van de sfeer genieten. Zo gedacht zo gedaan en daarna snel naar bed want we moesten de dag erna weer reizen!

Dir keer zouden we niet met de bus maar met de metro gaan. Er ging elk half uur een metro naar het vleigveld, en dat leek ons een stuk gemakkelijker dan die buswissel. Op zich was het dat ook geweest als de 1e metro waar wij in zaten niet stuk ging op het tweede station. Daar werd een hoop in duidelijk Grieks omgeroepen, aan het feit dat iedereen een OOOOH zucht liet wist je waar je aan toe was, maar voor de rast begreep je er niets van. Iedereen eruit en op een propvol perron sta je dan met je koffers. Gelukkig was en een medereizigster zo vriendelijk om ons een beetje op de hoogte te brengen. Er kwam wel een nieuwe metro aan, maar die ging niet naar het vliegveld. Die zou pas over 20 minuten komen. Wij maar weer wachten en uiteindelijk kwam de juiste metro eraan. Wij er weer in en maar op het beste hopen. Deze bracht ons gelukkig helemaal tot aan het vliegveld. (Halverweg gaat de metro over in een tram, maar dat is ook wel grappig).

Het was druk op het vliegveld zowel als in het vliegtuig, alles zat vol. De reis duurde voor mijn gevoel veel te lang, bovendien had ik een praatgraag (een Griek) naast me zitten die alleen maar stil was als ik mijn ogen dicht had. Nee, zelfs dan niet, dan ging hij met de andere mensen praten, aan de overkant van het gangpad!

Eenmaal in Stockholm aangekomen moesten we 3 uur wachten op de treinverbinding, dus tijd genoeg om te hangen en te eten. Uiteindelijk de trein in en om half tien ’s avonds kwamen we in ons huisje aan de Kalmarvägen.

Snel uitgepakt en spullen aan kant gedaan, even op de bank zitten en toen naar bed, want op donderdag moest er weer gewerkt worden. Hoe dat allemaal ging laat ik een andere keer weer weten, dan heb ik dan ook nog wat te vertellen!
Groetjes,

Gwen



1 Kanaal van Korinthe, Istmós, 6,5 km lang, 25m breed en 8 m diep. Verbind de Saronische en Korinthische Golf, voltooid in 1893.

2 De naam betekent letterlijk ‘hoge stad’. Naar het Griekse akro (hoogste punt) en polis (stad).

3 Grootste tempel van het oude Griekenland, oorspronkelijk bestaande uit 104 Korinthische zuilen, elk 17 meter hoog en ruim 2 meter breed. Hiervan zijn er nog maar 16 over.




De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina