De chinese cultuur



Dovnload 17.51 Kb.
Datum17.08.2016
Grootte17.51 Kb.

DE CHINESE CULTUUR

China is het grootste land in Azië en heeft meer inwoners dan ieder ander land op de wereld. Het land beslaat het overgrote deel van oostelijk Azië. Na Rusland en Canada is China wat oppervlakte betreft het derde grootste land ter wereld. Het Chinese territorium is bijna zo groot als heel Europa.



GESCHIEDENIS:

De vroegste menselijke nederzettingen in het gebied dat we tegenwoordig China noemen, dateren van ongeveer 5000 v.Chr. Vanaf 1500 v. Chr, werd China geregeerd door verschillende dynastieën. Gedurende de eerste twee dynastieën, de Shang Dynastie (1500-1000 v. Chr.) en de Chou Dynastie (1122-249 v. Chr), ontwikkelden zich een aantal feodale staten die de Chinese cultuur op een hoog niveau brachten. Gedurende deze periode werd de Chinese schrijfkunst uitgevonden.


De feodale staten voerden vaak oorlog met elkaar en werden voor het eerst verenigd door Keizer Ch’in Shih Huang Ti. Tijdens zijn regeerperiode (246-210 v. Chr.) werd de Chinese Muur gebouwd om zo het Chinese grondgebied te beschermen tegen indringers.
Tijdens de Han Dynastie (206 v. Chr. – 220), begon China handel te drijven met het Westen. In de hierop volgende periode kwam de Chinese cultuur tot grote bloei. Het Boeddhisme, een religie die uit India was gekomen, en het Taoïsme, een Chinese godsdienst, groeiden en vormden uiteindelijk een bedreiging voor het traditionele geloof: het Confucianisme.
Ondanks de handel met het Westen, bleef China grotendeels geïsoleerd van de rest van de wereld. Tegen het einde van de 18e eeuw waren enkel Kanton (waar nu Hong Kong is gesitueerd) en de haven van het eiland Macao toegankelijk voor de Europese handelaren.
Met de eerste Engels-Chinese Oorlog (1839-1842) begon een lange periode van instabiliteit en geleidelijk nam de invloed van de westerse koloniale machten toe. Verschillende havens werden opengesteld voor de handel en Groot-Brittannië verkreeg de zeggenschap over Hong Kong. Als gevolg van volgende oorlogen (1856-1860) verzwakte China. De rampzalige oorlog met Japan (1894-1895) maakte het land nóg kwetsbaarder.
In de jaren dertig van de twintigste eeuw bezette Japan Mantsjoerije en vervolgens werd China aangevallen. Binnen twee jaar had Japan de oostelijke Chinese havensteden en de spoorwegen in handen. De overgave van Japan in 1945 was het begin van een burgeroorlog. De communistische strijdkrachten werden aangevoerd door Mao Zedong, die al meer dan tien jaar had geprobeerd om de macht in China in handen te krijgen. De regering van Mao riep op 1 oktober 1949 de Volksrepubliek China uit, met Peking als hoofdstad.
Na Mao’s dood in 1976 werd Deng Xiaoping de leider van China. Tijdens zijn regeerperiode veranderde de communistische doctrine. De economie werd drastisch hervormd. China haalde westerse technologie in het land en de modernisering verliep in rap tempo. Deng tekende ook een overeenkomst met Groot-Brittannië, waardoor Hong Kong per 1 juli 1997 weer onder Chinees bestuur kwam.

RELIGIE:

De voornaamste traditionele religies (Confucianisme, Taoïsme en Boeddhisme) in China ontstonden in de tijd van het Keizerrijk. Het Confucianisme is de oudste Chinese godsdienst. De filosoof Confucius stond in de 5e eeuw v.Chr. aan de basis van deze religie. Hij benadrukte de liefde voor de mensheid en vond dat de mensen eerbied moesten hebben voor de voorouders en voor ouderen en hij pleitte voor harmonie van de gedachten en het gedrag.


Het Taoïsme bepleit het leven in volstrekte eenvoud en de natuur moet zonder menselijk ingrijpen zijn eigen gang kunnen gaan. Hierdoor zouden de mensen het volmaakte geluk kunnen bereiken. De aanhangers van het Taoïsme geloofden in het bestaan van een pantheon waarin vele bestaande goden waren opgenomen. De hoogste god is de Jade Keizer. Onder hem bevond zich de Keizer van de Oostelijke Berg. Deze regeerde vanaf de Berg Tai en men veronderstelde dat hij rechter was en de mensen al naar gelang hun gedrag bestrafte of beloonde.
Het Boeddhisme is oorspronkelijk een Indiase godsdienst en kwam in de 1e eeuw naar China. De belangrijkste uitgangspunten van deze religie – meditatie, wijsheid en het in acht nemen van morele principes – leken erg op die van andere Chinese geloven. Hierdoor werd het Boeddhisme gemakkelijk geïntegreerd in de Chinese religieuze traditie. Ondanks de aanvallen van andere godsdiensten, is de Boeddhistische godsdienst erin geslaagd bijzonder vitaal te blijven, vooral in de afgelegen bergstreken waar de machthebbers weinig in te brengen hadden. In deze gebieden wijdden Boeddhistische monniken zich aan de meditatie.
Van oudsher geloofden de Chinezen in een combinatie van religieuze voorstellingen en praktijken. Ze vereerden de voorouders, aanbaden de goden en voerden magische rituelen uit. Nadat het communistische regime aan de macht was gekomen, werd het Taoïsme en het praktiseren van andere godsdiensten sterk ontmoedigd en zelfs verboden. Het Taoïsme wordt echter ook in het moderne China nog beleden.
Elementen uit bekende religieuze tradities zijn terug te vinden in hedendaagse Chinese festiviteiten. Tijdens de viering van het Chinese Nieuwjaar dragen de mensen rode kleding (rood symboliseert het vuur). Volgens een legende kan dit ongeluk verdrijven. Het vuurwerk dat bij feesten wordt afgestoken heeft een vergelijkbare achtergrond. Lang geleden verbrandden de Chinezen stukken bamboe, omdat ze geloofden dat het knetterende geluid van het vuur kwade geesten zou verdrijven.

SAMENLEVING, ECONOMIE EN POLITIEK:

China is met z'n één miljard inwoners op sommige plaatsen erg dicht bevolkt. In deze gebieden groeit het inwonertal van de steden zeer sterk en ook op het nabije platteland wordt de bebouwing steeds dichter. Er zijn echter grote regionale verschillen wat betreft het aantal mensen, het landschap, de taal en de cultuur. Sommige gebieden worden volledig bevolkt door etnische minderheidsgroeperingen. Er zijn tweehonderd van deze volkeren, variërend van de bergstammen in het zuiden tot de moslims in het noordwesten. Ze hebben vaak een zekere mate van zelfbestuur, maar sommige minderheidsgroeperingen, zoals de Tibetanen, worden onderdrukt door de Chinese overheid.


Er zijn zeven belangrijke dialecten in China en nog eens duizenden sub-dialecten. Het belangrijkste dialect is het Mandarijn dat door 70 procent van de bevolking wordt gesproken. Het wordt op alle scholen onderwezen en is de officiële taal. Er worden in China ook andere talen gesproken: Mongools, Tibetaans en Koreaans, bijvoorbeeld.
Meer dan de helft van de Chinezen is werkzaam in de landbouw. China is een van de grootste producenten van rijst, tarwe, katoen en tabak. De bevolking eet veel varkensvlees en vis. De visserij is dankzij het gebruik van nieuwe technieken sinds het einde van de jaren zeventig enorm gegroeid.
China is een land met een lange geschiedenis en veel oude tradities worden nog steeds in ere gehouden. Op het moment worden er grote economische en politieke veranderingen doorgevoerd. Sinds de hervormingen van de jaren zeventig maakt het land een sterke economische groei door en vooral de productie van consumptiegoederen neemt sterk toe. Belangrijke industriële producten zijn textiel, chemie, agrarische producten, ijzer en staal, bouwmaterialen en elektronica.
China is een staat met één politieke partij: de Chinese Communistische Partij. Andere partijen zijn niet toegestaan. Godsdienstvrijheid is opgenomen in de Chinese grondwet, maar in de praktijk wordt het belijden van een geloof ontmoedigd.

CULTUUR:

De Chinese cultuur is bekend vanwege zijn lange traditie en diversiteit. De geschreven taal heeft altijd een centrale rol gespeeld in de Chinese cultuur. Het Chinees bestaat uit een ingewikkelde verzameling symbolen. Schrijven is de manier waarop de cultuur vastgehouden wordt. Het Chinese woord voor cultuur (wen-hua) betekent "het kunnen lezen en schrijven". Kennis van de schrift is altijd al een belangrijke voorwaarde geweest voor het verkrijgen en behouden van een machtspositie.


De oudste kunstvormen in China zijn muziek en dans. Archeologen hebben grote aantallen instrumenten uit de tijd van het oude China gevonden en deze tonen aan dat muziek destijds van groot belang was. Muziek, gepaard met ingewikkelde rituelen, speelde een belangrijke rol in het leven van de heersers.
Theater wordt eveneens veel beoefend in China. In de oudheid hoopte men met dansfestivals de demonen te verdrijven. Ook werden er dansen uitgevoerd om belangrijke historische gebeurtenissen te herdenken of om dagelijkse activiteiten, zoals de oogst of de jacht, te begeleiden. China heeft verder een oude traditie van het vertellen van verhalen.
In speciale theaters worden er sinds 1200 toneelstukken en opera's opgevoerd. Ze verbeelden vaak historische of actuele thema's. De acteurs dragen prachtige kostuums en de podia zijn versierd. Hedendaagse opera's in Kanton en Peking bestaan uit zang en dans en de acteurs dragen versierde kleding. Vaak is er in deze voorstellingen ook acrobatiek te zien.
Gedurende een groot deel van de 20e eeuw was het voor de Chinezen verboden om bepaalde kunstvormen en ambachten te beoefenen. Sinds het begin van de jaren tachtig veranderde dit en tegenwoordig wordt er geprobeerd de bijzondere Chinese culturele tradities nieuw leven in te blazen. De Chinese cultuur is voor buitenstaanders bijzonder moeilijk te doorgronden.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina