De Deuren der Waarneming Aldous Huxley



Dovnload 150.78 Kb.
Pagina5/5
Datum26.08.2016
Grootte150.78 Kb.
1   2   3   4   5
    En kijk nu naar de geschiedenis van het mescaline-onderzoek. Zeventig jaar geleden beschreven eerste klas mensen de transcendentale ervaringen van diegenen die in goede gezondheid, onder de juiste voorwaarden en met de juiste instelling de drug ingenomen hebben. Hoeveel filosofen, hoeveel theologen, hoeveel beroepsopvoeders zijn zo nieuwsgierig geweest om deze Deur in de Muur te openen? Het antwoord is feitelijk: Geen.
   In een wereld waarin opvoeding overwegend verbaal is, vinden hoogopgeleide mensen het bijna onmogelijk serieuze aandacht aan iets anders dan woorden en begrippen te besteden. Er is altijd geld voor, er zijn altijd doctoraten in de geleerde dwaasheid van onderzoek naar wat voor geleerden het allerbelangrijkste probleem is: Wie beïnvloedde wie om wat wanneer te zeggen? Zelfs in dit technologisch tijdperk worden de verbale menswetenschappen hogelijk geëerd. De niet-verbale menswetenschappen, de kunst van een direct bewustzijn van de gegeven feiten van ons bestaan, worden bijna volledig genegeerd. Een catalogus, een bibliografie, een definitieve uitgave van de ipsissima verba ven een derderangs versjesschrijver, een verbazingwekkende index die aan alle indexen een eind maakt - ieder waarachtig Alexandrijns project is zeker van bijval en financiële ondersteuning. Maar als het er op aankomt om uit te zoeken hoe u en ik, onze kinderen en kleinkinderen opmerkzamer zouden kunnen worden en intenser bewust van de innerlijke en uiterlijke werkelijkheid, meer open voor de Geest, minder geneigd door psychologische wanpraktijken, onszelf fysiek ziek te maken, en meer in staat ons eigen autonome zenuwstelsel te beheersen - als het aankomt op de een of andere vorm van non-verbale opvoeding die fundamenteler is (en waarschijnlijk van meer praktisch nut) dan de Zweedse gymnastiek, zal geen echt achtenswaardig persoon van enige echt achtenswaardige universiteit of kerk er iets aan doen. Letterknechten zijn achterdochtig wat betreft het non-verbale; rationalisten vrezen het gegeven, niet rationele feit; intellectuelen voelen dat "wat wij met het oog (of op een andere manier) waarnemen, als zodanig vreemd voor ons is en ons niet diep hoeft te raken." Bovendien zal deze zaak van opvoeding in de non-verbale menswetenschappen, niet in de gevestigde hokjes passen. Het is geen religie, geen neurologie, geen gymnastiek, geen moraal of staatsinrichting, zelfs geen experimentele psychologie. Om deze redenen bestaat dit onderwerp als het ware niet voor academische en kerkelijke doeleinden en kan het veilig geheel en al genegeerd worden of, met een minzame glimlach overgelaten worden aan hen, die door de Farizeeërs van de verbale orthodoxie, zonderlingen, charlatans en onbevoegde amateurs genoemd worden.
    "Ik heb altijd gevonden," schreef Blake nogal bitter, "dat Engelen de ijdelheid hebben om over zichzelf als de enige wijzen te spreken. Dit doen ze met een vrijmoedige onbeschaamdheid die uit een systematisch beredeneren voortspruit."
    Systematisch beredeneren is iets waar wij, als soort of als individu, mogelijk niet zonder kunnen. Maar wij kunnen, als wij gezond van geest willen blijven, mogelijk ook niet zonder directe waarneming, hoe onsystematischer hoe beter, van de binnen- en buitenwereld waarin wij geboren zijn. Deze gegeven werkelijkheid,  is een oneindigheid die alle begrip te boven gaat en toch onmiddellijk en op een of andere manier volledig begrepen kan worden. Het is een transcendentie die van een andere orde dan de menselijke is en toch kan het voor ons als immanent gevoeld aanwezig zijn, als een ervaren deelnemen. Verlicht zijn is een altijd bewust zijn van een volledige werkelijkheid in zijn immanente anderszijn - je er bewust van zijn en toch in een toestand blijven om als dier te overleven, als menselijk wezen te denken en voelen en hoe dan ook voor systematisch redeneren geschikt te blijven. Ons doel is te ontdekken dat we altijd geweest zijn, wat we hadden behoren te zijn. Wij maken helaas de taak buitengewoon moeilijk voor onszelf. Intussen zijn er echter genaden om niet, in de vorm van een gedeeltelijk en vluchtig beseffen. Onder een meer realistisch, een minder uitgesproken verbaal systeem van opvoeden dan het onze, zou iedere Engel (in Blake's betekenis van het woord) als een sabbaths-traktatie moeten worden toegestaan, zou moeten aangespoord worden en als het nodig was zelfs gedwongen moeten worden af en toe een trip door de een of andere chemische Deur in de Muur naar de wereld van de transcendentale ervaring te maken. Als het hem angst zou aanjagen, zou dat jammer zijn maar waarschijnlijk wel heilzaam. Als het hen een korte maar tijdloze verlichting zou brengen, zoveel te beter. In beide gevallen zou de Engel iets van de overtuigde onbeschaamdheid, die voortspruit uit het systematisch redeneren en het idee alle boeken gelezen te hebben, kunnen verliezen.
    Tegen het einde van zijn leven ervoer Thomas van Aquino de Bezielde Beschouwing. Daarna weigerde hij terug te keren naar zijn nog niet afgemaakte boek. Hiermee vergeleken was alles wat hij gelezen, over geredetwist had en wat hij geschreven had - Aristoteles en de Spreuken, de Vragen, de Stellingen, de majestueuze Summa's - niet beter dan het kaf en het koren. Voor de meeste intellectuelen zou zo'n sit-down-staking niet raadzaam en zelfs moreel verkeerd zijn. Maar de Engelachtige Doctor had meer aan systematisch redeneren gedaan dan twaalf gewone Engelen samen en was al rijp voor de dood. Hij had, in die laatste maanden van zijn sterfelijke leven, het recht verworven om zich van dat slechts symbolische kaf en koren af te wenden naar het brood van het werkelijke en substantiële Feit. Voor Engelen van een lagere orde en met betere vooruitzichten op een lang leven, moet er een terugkeer naar het koren mogelijk zijn. Maar de mens die terugkeert door de Deur in de Muur zal nooit meer dezelfde zijn als de mens die erdoor naar buiten ging. Hij zal wijzer maar minder verwaand zijn, gelukkiger maar minder zelfgenoegzaam, bescheidener in het erkennen van zijn onwetendheid en toch beter toegerust om de verhouding tussen woorden en dingen te begrijpen, om het systematisch redeneren tot aan het ondoorgrondelijke Mysterie dat het, altijd tevergeefs, proberen te begrijpen.

*See the following papers: "Schizophrenia. A New Approach." By Humphry Osmond and John Smythies. Journal of Mental Science. Vol. XCVIII. April, 1952.

"On Being Mad." By Humphry Osmond. Saskatchewan Psychiatric Services Journal. Vol. I. No. 2. September. 1952.
"The Mescalin Phenomena." By John Smythies. The British Journal of the Philosophy of Science. Vol. III. February, 1953.

"Schizophrenia: A New Approach." By Abram Hoffer, Humphry Osmond and John Smythies. Journal of Mental Science. Vol. C. No. 418. January, 1954.



Talrijke andere artikelen over de biochemie, farmacologie, psychologie en neurofysiologie van schizofrenie en het verschijnsel mescaline zijn in voorbereiding.



*In zijn monografie, Menomini Peyotism, gepubliceerd (December 1952) in de Transactions of the American Philosophical Society, heeft Professor J. S. Slotkin geschreven dat "het gewoontegebruik van Peyote geen enkele verhoogde tolerantie of afhankelijkheid lijkt te veroorzaken. Ik ken veel mensen die veertig of vijftig jaar lang Peyotist geweest zijn. De hoeveelheid Peyote die ze gebruiken hangt af van de plechtigheid van de gelegenheid; over het algemeen gebruiken ze nu niet meer Peyote dan ze jaren geleden deden. Bovendien is er soms een tussentijd van een of meer maanden tussen de rituelen, en ze gaan gedurende die periode door zonder enige begeerte naar Peyote te voelen. Wat mijzelf betreft, zelfs na een reeks rituelen op vier opeenvolgende weekenden. Ik heb de hoeveelheid genuttigde peyote nooit opgevoerd, noch heb ik enige blijvende behoefte ernaar gevoeld. "Het is overduidelijk met een goede reden, dat Peyote wettelijk nooit tot narcoticum verklaard is, of dat het gebruik ervan door de federale regering verboden is." Hoewel."gedurende de lange geschiedenis van het contact tussen Indianen en blanken, hebben blanke ambtenaren het gebruik van Peyote gewoonlijk geprobeerd te onderdrukken, omdat aangenomen werd dat het hun eigen moraal zou verkrachten. Maar deze pogingen hebben altijd gefaald." In een voetnoot voegt Dr. Slotkin daaraan toe dat "het verbazingwekkend is de fantastische verhalen over de effecten van Peyote en de aard van het ritueel te horen, die door blanke en Katholieke Indiaanse ambtenaren in het Menomini reservaat verteld worden. Geen een van hen had ook maar de minste ervaring uit de eerste hand met de plant of de religie.en toch verbeeldden sommigen zich autoriteiten te zijn en schrijven officiële rapporten over het onderwerp."

1   2   3   4   5


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina