De familie Gafari



Dovnload 137.78 Kb.
Pagina1/3
Datum04.10.2016
Grootte137.78 Kb.
  1   2   3
Alle teksten moeten nog nagelezen worden en deze in het geel moeten ook nog verbeterd worden door de betrokkenen. ( pvc )
Afghaanse Families op de vlucht.
De familie Gafari: een vlucht van 41 dagen
Ze bestaat uit vader Ali, 45 jaar, moeder Telisse, 43 jaar, en de kinderen Maria 5 jaar, Bebzad 13 jaar, Omid 17 jaar en Jawad 21 jaar. (de namen van de personen en steden hebben we verzonnen om veiligheidsredenen)

Wanneer ik die zondagnamiddag naar Brussel rijdt voel ik me goed omdat ik weet dat vrienden op me wachten. Ali was de voorbije zomer ook een van de Afghaanse hongerstakers in de kerk te Elsene. Hij lag in de kerk niet ver van mij en zo waren met mekaar iets meer in contact dan met de anderen. Zijn vrouw was de eerste dagen mee in hongerstaking en zijn kinderen kwamen af en toe. Daarom was zijn vrouw meestal thuis gebleven. Het is een vriendelijke familie en zoals vele van de Afghanen uit de kerk, welopgevoed en van een betere klasse.

Ali en zijn familie wonen in Laken, niet ver van het Atomium. Als ik de straat in rijd is het er kalm. De appartementsgebouwen zijn niet luxueus maar ook niet armzalig; gewoon goed. Binnenin is alles sober en zeer netjes zoals ik had verwacht. Het was me al opgevallen in de kerk dat deze Afghanen, ( of alle? ) zeer netjes, proper en ordelijk zijn; ~ sommige landen heb ik het anders geweten. Onmiddellijk voel ik me thuis, maar dat is wel gewoonlijk zo met mij. Na wat vriendelijke woorden en een glas thee wordt ik aan tafel gevraagd voor een eetmaal. Het bestaat uit lekkere rijst met kleine stukken kip in verwerkt en een slaatje. Als dessert krijgen we een lekkere Belgische taart met veel fruit. Ondertussen praten we over datgene wat iedereen op dit ogenblik zoal doet.

" De kinderen gaan nog naar school" zegt Ali "en ze spreken zeer goed tot vloeiend Frans en Nederlands". De oudste Jawad, 21 jaar, zit in het 5° middelbaar en volgt de richting kantoor. De tweede jongen Omid, 17 jaar, zit in een technische richting en volgt elektriciteit en mechanica. Behzad gaat nog naar de lagere school en Maria zit als 5 jarige in de kleuterklas. Beide ouders volgen de taallessen van de VDAB; ze leren de Franse taal. Thuis spreken ze uiteraard hun eigen taal, het Dari (Perzisch) dat naast het Pastho de officiële taal is in Afghanistan.


De kinderen gaan wel naar een Nederlandse school maar vertellen me dat iedereen op de speelplaats Frans spreekt. Ze doen het allemaal goed op school en in het gezin is iedereen vooral fier op Behzad zijn mooie uitslagen. Ali en familie woonden eerst in Molenbeek maar waren weggegaan omwille van de buurt: veel lawaai en ellende van Marokkaanse jongeren. Nu zitten ze in een rustige straat; de kinderen spelen met andere kinderen, meestal Belgische, en iedereen praat rustig met de buren.. Omid foto pvc

Ze voelen zich hier goed. Moeder blijft thuis en doet het huishouden zoveel als ze kan. Ze heeft last van haar rug. Vader Ali is ook veel thuis want hij heeft nog geen werk. Hij moet eerst zijn Frans goed onder de knie hebben en pas dan mag hij een stiel aanleren en nadien werk zoeken. Hij verveelt zich en zijn vrouwen de kinderen vinden dat het beter zou zijn dat vader werk had zodat hij thuis niet zou zitten. Het is een zware last voor de rest van de familie, als de man des huize geen werk heeft en thuis zit. Ik vertel hun dat ik dat begrijp want ook, in België of elders is dat zo. Ik illustreer het ook met een voorbeeld uit Palestina. Door de bezetting van hun land door Israël heeft de meerderheid van de bevolking geen werk en geen inkomen. De mannen blijven thuis en dat lijdt tot zeer vele ruzies en andere problemen. Gelukkig valt het in hun gezin mee. Ze ontvangen ………………€ leefloon van het OCMW, kindergeld alles inbegrepen. Ze betalen zo'n 700 € aan huur en gas, elektriciteit, water en verwarming, de rest is om van te leven, studies te betalen enz…

De twee oudste zonen proberen in het weekend wel wat bij te verdienen met studenten jobs. Waarschijnlijk hebben de ouders ook nog wat reservegeld om van te leven dat ze mee hebben gebracht.

De lekkere maaltijd is stilaan naar binnen en ik vraag om wat meer te vertellen over hun leven in Afghanistan, de problemen daar, de oorzaak van hun vlucht en wat ze onderweg tegen kwamen, hun aankomst en opvang in Belgiê en hoe ze zich nu voelen.


Ons leven in Afghanistan.

Afghanistan behoort tot de armste landen ter wereld. Dit is natuurlijk mede veroorzaakt door de tientallen jaren van oorlog. Het is volledig ontwricht en bezaaid met duizenden niet ontplofte bommen. Het zou nochtans anders kunnen zijn want hun land beschikt over rijke mineralen in de ondergrond zoals gas, koper, goud enz.. en zelfs een weinig olie. Ali en zijn gezin woonde in Herat, een stad in het Westen van Afghanistan met zo'n 300.000 inw. hoofdstad van de gelijknamige provincie, en gelegen in een vruchtbaar dal. De stad is het economische en culturele centrum van West-

Afghanistan. Het is gelegen in een streek met vruchtbare landbouwgebieden (rijst, granen, wijndruiven, tabak, fruit, katoen). De belangrijkste handelsproducten zijn karakoel-wol, industriële verwerking van landbouwproducten en traditionele leer- en metaalbewerking. Van oudsher vervaardigen ze hier ook tapijten. Herat is een knooppunt van wegen en het heeft een vliegveld.

Het is in de geschiedenis dikwijls veroverd en geplunderd en behoorde in de 16° eeuw toe aan het Perzische rijk. In 1863 kwam Herat onder het Afghaanse gezag. In 1974 plaatste de Unesco Herat op de lijst van het. werelderfgoed. In deze stad leefde onze familie al de tijd, maar rust hebben ze nooit gekend.

We moeten ook tussendoor iets vertellen over de verschillende regeringen zegt de oudste zoon, die het woord voert. Om de haverklap onderbreek ik hem om te vragen alles te vertalen naar de ouders die geen Nederlands spreken. Zij doen geregeld aanvullingen aan hetgeen Jawad vertelt en ik noteer en vraag maar... Het verhaal hierna is dat van ons gezin Gafari


foto pvc Moeder Telisse en zoon Omid, thuis in Laken
Toen de ouders nog kind waren was koning Zahir Shah aan de macht, hij regeerde van 1933 tot 1973. Gans die periode werd gekenmerkt door redelijke vrede en een steile ontwikkeling van de Afghaanse staat.

Er kwamen scholen, de administratie en het leger groeide sterk en er was een groei van de economie.

De elite beheerste het economisch en politieke leven en de economie kon niet genoeg arbeidsplaatsen creëren voor de sterk aangroeiende bevolking. Door dit alles kwam er grote misnoegdheid onder de bevolking. Het was ook toen de periode van de koude oorlog en de rivaliteit tussen Amerika en Rusland.

Beide landen pompten miljoenen dollars in Afghanistan: Rusland in het leger Amerika in vliegvelden e.a. infrastructuur. Ook West Duitsland deed haar deel en stond op de derde plaats van donorlanden.

In 1963, toen onze vriend Ali, vader van het gezin, 5 jaar was, moest Mohammed Eerste Minister Daud, een neef van Koning Zahir Shal1, ontslag nemen en zijn opvolger Mohammed Yusuf liet een nieuwe grondwet schrijven en verkiezingen organiseren.

Zo kwam er in de jaren nadien een beetje een Westerse democratie die tijdelijk rust bracht. Ali leefde toen…….

De bevolking was nochtans ontgoocheld en voelde zich meer en meer aangetrokken door de extreme ideologieën zoals de Islam en het Marxisme

De politieke strijd speelde zich vooral af in Kaboel en andere grote steden en leidde in 1973 tot een staatsgreep van Mohammed Daud die zijn neef afzette en zich tot president uitriep van de republiek Afghanistan. Onze vriend AIi was toen 15 jaar.

In het begin steunde Daud de lnarxisten maar nadien wilde hij ze buiten spel zetten. Dit leidde in 1978 tot een bloedige staatsgreep en Daud werd gedood.

Van dan af komen de marxisten aan het bewind. Ali was toen 18 jaar en trouwde met Telisse Hij had haar leren kennen….

Al was er de eerste dagen meer vrijheid, vlug kwam er meer en meer onrust in het land en na een dik jaar kwamen de Russische troepen al in het land om het gezag te ondersteunen. Zij bleven er tot in 1989. Eigenaardig genoeg hebben onze vrienden in Herat tijdens de oorlog met Rusland geen hinder ondervonden. Hun eerste twee zonen werden geboren, Jawad in 1982 en Omid in 1986.

Tijdens de aanwezigheid van de Russen en ook nog enkele jaren nadien, toen er nog een marxistisch bewind was, werd er hard gevochten.


De Afghaanse oppositie was een volksopstand, samengesteld uit verschillende groepen, stammen, die de Mudjahedin ( djihadstrijders) vormden. Het waren gewapende burgers en ze werden vooral gesteund door het buitenland en in het bijzonder door Pakistan.

De hulp was natuurlijk niet zozeer bedoeld om de Afghanen te helpen maar om de Russen te verdrijven. Steun kwam er toen ook van uit Amerika, China en het midden Oosten, vooral van Iran en Saoedi-Arabië.

In 1992 veroverde Massud de hoofdstad en viel het marxistisch bewind.

Onder de groepen was afgesproken om de macht te verdelen, zo kwam de macht na enkele maanden, al in handen van de Islamitische voorman Rabbani. Hiermee hadden vooral de Tadzjieken de meeste macht wat door de Pasthuns, de grootste bevolkingsgroep in Afghanistan, moeilijk kon verteerd worden.

We moeten ook weten dat de Mudjahedin uit verschillende etnische groepen bestonden: Tadzjieken, Pasthuns, Hazara's, Oezbeken, e.a. kleinere groepen. De Pasthuns werden vooral gesteund door Pakistan omdat die zelf ook een grote meerderheid van deze bevolkingsgroep hebben. Ook de huidige president Karzai is een Pasthun, maar de meerderheid van zijn regering niet. Ondertussen hadden onze vrienden nog een zoon bij gekregen, Behzad die in 1990 was geboren.

Ali had een winkel in juwelen, make-up en ander schoonheidsartikelen voor vrouwen. Zijn echtgenote was kapster. Geen van beiden had lang school gelopen; alleen de basisschool. Door hun zelfstandige arbeid behoorden ze wel tot betere klasse van Afghanistan en hadden wel wat geld. In gans de periode hierboven beschreven konden ze hun zelfstandige arbeid uitoefenen en hadden ze een goed inkomen.



De kinderen groeiden op…………..

In gans het land werd het onrustig en van 1992 tot 1994 werd er in en rond Kaboel hevig gevochten voor de macht; het was een burgeroorlog.

Pakistan en Amerika zagen dit alles met lede ogen aan en verloren hun geduld.

Zij wilden een stabiel Afghanistan en dat zij konden controleren doof de Pasthuns. Zij zochten een oplossing en de Taliban zon deze oplossing zijn. Taliban, (wat studenten wil zeggen) was een fundamentalistische moslimmilitie in Afghanistan. Ze bestond uit overwegend Pathaanse (of Pasthuns) milities, geen Perzen of Tadzjieken, en ontstond tijdens de burgeroorlog tussen de diverse bewegingen van Mudjahedin onder Afghaanse jongeren op het platteland en in de vluchtelingenkampen in Pakistan.

De Talibanjongeren waren opgeleid in de streng Islamitische scholen rond de grensstreek


foto pvc Ali met zoon Omid en vriend Hamid in de kerk tijdens de hongerstaking

in Afghanistan en Pakistan. De Taliban was een typisch product van het platteland.

Ze steunden op de Islamitische wetten en waren in het begin zeer sociaal en ze zouden de rechten van de vrouwen e.a. respecteren. Iedereen was bijgevolg aanvankelijk opgetogen want eindelijk zou er vrede en orde heersen.

Dat heeft niet lang geduurd. onmiddellijk was het anders. De Taliban waren soennieten die heel wat strenger zijn dan de overgrote meerderheid van de Aghanen die sjiieten zijn zoals in Iran.

In 1994 toen onze vrienden Ali en Telisse resp. 36j en 34 j waren en in de bloei van hun leven, met 3 kinderen van resp. 12j. 8j. en 4j. veroverde de Taliban vanuit hun machtsbasis in Kandahar, grote delen van Aghanistan. In 1995 veroverden ze Herat waar onze familie woonde en het jaar nadien viel Kaboel.

Overal waar de Taliban heerste werd de Islamitische wet, de Sjaria, toegepast. Ook voor onze familie was dit een ontzettende verandering in hun leven. Niet de burka was een verandering, want die werd door Telisse en alle anderen vrouwen ook reeds voordien gedragen. Nu was het nochtans verplicht.

Deze klederdracht voor vrouwen is pas ingevoerd in Afghanistan op het einde van de negentiend eeuw en was dus op dat ogenblik een traditie. De vrouwen werden soms verplicht door hun man of droegen het om veiligheidsredenen
De grootste wijziging in bet leven van onze vrienden was vooral het feit dat vrouwen niet mochten werken, niet alleen op straat mochten en dat de normale scholen werden afgeschaft. Muziek en dans waren verboden, de mannen mochten zich niet meer scheren, kinderen mochten met geen vliegers spelen, men mocht geen foto's bezitten van personen .enz..

De jongens beefden van de schrik als ze op straat moesten. Jawad wilde niet meer in de stad blijven en ging bij familie op de buiten wonen waar het rustiger en veiliger was. Daar was ook minder controle van de Taliban.



De andere kinderen bleven………………….

De ouders leefden………….. en gingen naar de moskee?

Ali en Telisse hun zaak ging achteruit en ze waren vrij snel failliet. Telisse mocht haar beroep als kapster niet meer doen en vrouwen kwamen niets meer kopen in de winkel.

Het leven werd onhoudbaar. Ze wilden nochtans in hun land blijven want in Europa zouden hun zovele problemen wachtten dat ze niet naar een vreemd land wilden vertrekken.

Er waren erge toestanden: criminelen, ook kleine, werden zwaar gestraft en volgens de wetten van de Islam, gestenigd, gemarteld, handen afgehakt, onthoofd in het publiek enz.. . Zo zagen ze dat een vrouw die moest bevallen verplicht werd om op straat te bevallen als straf en als voorbeeld voor de anderen.

Het was in de beginperiode van de Taliban en men besefte nog niet goed de consequenties van alle reglementen ( die niet gekend waren). Zo moest deze vrouw bevallen en ze stapte in een taxi naar het ziekenhuis. Zij werd tegengehouden door de Taliban en moest uitstappen. Bevallen in een zieken11uis mocht niet aangezien er geen vrouwen mochten werken. Gevolg: er waren alleen mannelijke dokters en die mogen aan geen vrouw komen. Omdat ze toch naar het ziekenhuis wou gaan werd deze vrouw gestraft. Jawad vertelt ook over zijn vriend van 13 jaar die ontvoerd werd. De ontvoerders vroegen losgeld maar de vader ging naar de politie. Daar vertelden ze hem dat ze niets konden doen en hij best het losgeld van 1.000 dollar zou betalen.

Hij zocht het geld bijeen en betaalde maar nadien vonden ze zijn zoon terug, verkracht en in stukken gesneden.

De Taliban bestond enerzijds uit Pasthuns maar ook uit vele "sympathisanten" uit Pakistan en Tsjetsjenië en ook uit zeer veel vreemdelingen, vooral uit Saoedi- Arabië en andere Islamitische landen van het midden Oosten. Ze spraken het Pashto dat verwant is aan het Perzisch maar niet de Perzische taal. (Dari) is.

Eind 1997 keerde Amerika zich tegen de Taliban, voordien hadden ze haar steun verleend. Van dan af begonnen de aanslagen op Amerikaanse goederen en mensen in het buitenland.

In september 2001 was er de vliegtuigcrash op de twee Towers en viel Amerika Afghanistan binnen samen met de Noordelijke alliantie, een groep van stamhoofden en hun legers. Sindsdien is er een nieuwe regering gevormd onder leiding van Mamid Karzai, een Pasthun. De macht ligt nochtans vooral in de handen van de vertegenwoordigers van de Tadzjieken.

Ook de oude koning Shah is ondertussen terug in Afghanistan en leeft samen met de president in zijn vroeger koninklijk paleis.

Tijdens het bewind van de Taliban, kreeg ook ons gezin het zwaar te verduren. De Taliban is verschillende keren binnen gevallen op zoek naar wapens of gewoon ter controle en intimidatie. Wij zijn sjiieten en de Taliban zijn soennieten zegt ons gezin. Wij waren volgens hen geen ware Islamieten. De Taliban stuurde zelfs een Amin van een andere groep naar andere steden of dorpen om daar de plak te zwaaien.

Op een bepaalde dag hebben ze Ali gevangen genomen en is moeder Telisse met een geweerkolf bewerkt; daar heeft ze nog steeds zeer veel last van.

De maat was nu vol voor de familie Gafari en ze besloten het land uit te vluchten. Bij gans dit verhaal moeten we toch vertellen dat Rusland, Amerika, de buurlanden en Moslimlanden uit het Midden Oosten zich steeds zeer veel bemoeid hebben met Afghanistan. Zelden is dat geweest om het land en de bevolking te steunen of vooruit te helpen. Het ging meestal over het leveren van wapens en het steunen van allerlei groepen om hun eigen belangen en macht in de regio te vrijwaren of te verstevigen. Zo hebben de Russen het Marxistisch bewind gesteund, de Amerikanen de Mudjahedin en de Taliban in de beginfase, samen met Pakistan enz..

Ook over het probleem van de miljoenen vluchtelingen kunnen we hier in dit verhaal niet uitweiden, maar het is wel iets dat mee gespeeld heeft en nog speelt in de situatie van Afghanistan.

Denk maar eens aan de miljoenen vluchtelingen die in Iran en Pakistan verbleven en gedeeltelijk nog verblijven. Zij waren en zijn een gedroomde voedingsbodem voor allerlei extreme groeperingen.

Velen zijn na de val van de Taliban teruggekeerd naar Afghanistan maar verkeren daar in erbarmelijke situaties.


Artsen zonder grenzen Nederland zegt op zijn website" Nederland is begonnen Afghanen terug te sturen naar hun land van herkomst. Het is veilig genoeg, zegt het ministerie van Buitenlandse Zaken, hoewel het erkent dat het in sommige gebieden nog wel degelijk onveilig is. Artsen zonder Grenzen werkt door heel Afghanistan en beschouwt de situatie nog als zeer instabiel en in het algemeen nog niet veilig. Maar nog afgezien van de veiligheid, Afghanistan verkeert nog altijd in een acute humanitaire crisis. Anderhalf miljoen Afghanen zijn dit jaar teruggekeerd uit buurlanden Iran en Pakistan. Zij komen terug in een land dat volledig ontwricht is, waar nauwelijks medische voorzieningen zijn en epidemieën om zich heen grijpen. Het voedseltekort leidt nu al tot ondervoeding, en dat zal door extreme droogte en de aankomende winter nog veel ernstiger worden. De meeste teruggekeerden kunnen niet terug naar hun woongebied en komen terecht in steden als Kaboel, waar geen onderdak is. Miljoenen Afghanen zijn volledig aangewezen op internationale hulp. Sommigen leggen de massale terugkeer van Afghanen cynisch genoeg uit als een bewijs dat terugkeer veilig en goed mogelijk is. Mensen die terug kwamen vertelden onze hulpverleners echter over zware dwang en intimidatie door Pakistan en Iran. Dit is geen vrijwillige terugkeer, maar een vlucht terug. De internationale gemeenschap is tot nu toe niet is staat geweest de veiligheid te garanderen, maar komt bovendien haar belofte voor hulpgelden in de verste verten niet na. Honderdduizenden Afghanen hebben geen onderdak en nauwelijks voedsel of medische zorg. Het is schokkend dat een land als Nederland onder deze omstandigheden Afghanen wil dwingen terug te keren.

Sinds het begin van het jaar zijn 400.000 vluchtelingen, op een totaal van een miljoen, teruggekeerd naar hun dorpen. Al enkele maanden na hun terugkeer verlaten sommigen echter opnieuw hun woonplaats, op zoek naar onderdak en voedsel. Deze nieuwe stroom van mensen beweegt zich in de richting van de kampen waar de humanitaire organisaties hulp bieden..."

In Kaboel zijn er ongeveer vijfduizend militairen van de internationale gemeenschap die er de veiligheid en orde proberen te handhaven. Buiten Kaboel heersen de vroegere stamhoofden en erkennen wel min of meer het gezag van Kaboel, maar dat wil niets zeggen in de praktijk.

Ook nog zo'n achtduizend Amerikaanse militairen kammen nog het land uit op zoek naar Osa Bin Laden en zijn aanhangers, maar zonder veel resultaat.

Onze vrienden uit dit verhaal beweren dat de vroegere Taliban nog steeds overal buiten Kaboel en zeker op het platteland de macht hebben maar onder een andere gedaante en in een andere functie.

Dit allemaal om beter te begrijpen waarom dit gezin en zovele anderen zijn gevlucht.

Deze familie had inderdaad het geld en het geluk om naar Europa te vluchten. Zij gingen daardoor niet naar het een of ander vluchtelingenkamp waar nog steeds miljoenen Afghanen verblijven.
Hun vlucht.

In tijden van oorlog weet iedereen wel waar er personen zijn die je op het een of ander gebied kunnen voorthelpen. Ook bij hen was dat zo. Via enkele familieleden, want dat zijn gewoonlijk de enigen die je kan vertrouwen, kwamen ze te weten waar en hoe ze aan valse papieren konden komen om het land uit te vluchten.

De uiteindelijke mensensmokkelaar ziet men nooit en ook niet iedereen wordt voortgeholpen.

Alles was illegaal en dus zeer gevaarlijk. De mensenhandelaars namen daarom zelf ook niet teveel risico’s.

In de kerk vernam ik van de andere Afghanen dat de prijs per persoon voor de papieren en voor de hulp tijdens het vluchten ongeveer 6 à 7.000 dollar per persoon bedroeg.

Dat zal wel kloppen want ook dit gezin betaalde 25.000 dollar voor 4 personen en en baby. Wouw!!


Dan moet je weten dat de gemiddelde Afghaan toen een maandinkomen van 80 à 100 dollar had. Ali verdiende wel meer in de periode dat zijn winkel draaide en zijn vrouw mee kon werken. Toen hadden ze zo’n gezamenlijk inkomen van …………

Een huis of appartement huren koste toen…….. en het eten was ook duur.

“ls jullie zoveel geld konden betalen voor de vlucht da n moesten jullie toch wel rijk zijn “

zei ik. “ Neen, niet zo rijk” antwoordde Ali We moesten hen rekenen tot de goede burgers. Ze hadden dat geld ook omdat ze alles hadden moeten verkopen, ook hun juwelierswinkel en die zal wel wat hebben opgebracht, dacht ik.

Beide opa ‘s waren gestorven en zo bleven nu alleen de twee oma’s alleen achter in Afghanistan. Ook de enige broer en zus van Azli en de zus van Telisse zijn nog daar. Sinds hun verblijf van vier jaar in België hebben ze niet meer gehoord van hun familie.
Hoe was de voorbereiding van de vlucht?
Eerst was het een tocht per auto naar Turkmenistan. Nadien lange tochten te voet en per paard. Dit was niet zo eenvoudig met vier kinderen ( 8 maanden, 9j, 13j en 17j ) Er was elke dag op een bepaald punt iemand die je opwachtte en je die dag verder hielp. Die mannen zorgden voor voldoende eten en slaapgelegenheid. Soms moest je uren stil wachten in een bos tot je helper verscheen.

Het slapen gebeurde in huizen, schuren en kelders; daar werd altijd goed voor gezorgd.



In Turkmenistan namen we de trein naar Moskou In de

trein... ... ... ... ... Het was een tocht van. . . . .. . . . . . . . .. en daar zorgden. . . ... .. . . . . . voor eten en drank. In Moskou... ... ... We namen er het vliegtuig naar Brussel. In het vliegtuig... ... ... ... ...

Verblijf in België.


We kwamen in september 1999 om 5u 's morgens toe op de luchthaven in Zaventem.

We hadden een tocht van 41 dagen achter de rug. Hoe door de douane en rijkswacht??????

We wisten niet wat ons te wachten stond en we hadden grote schrik; enerzijds omdat we niet zouden worden toegelaten, en anderzijds ook voor al het onbekende dat ons te wachten stond indien we in België zouden kunnen blijven.

Hier stonden ze dan in Brussel aan het Noordstation, zonder papieren of welke herkenningsdocumenten ook. Zij hadden alles moeten achterlaten om onderweg niet betrapt te worden met valse documenten.

Alle herkenningspapieren en foto's hadden ze moeten thuis laten omdat het risico om betrapt te worden te groot was. Ondertussen hebben ze allemaal voorlopige passen voor 3 maanden die telkens moeten verlengd worden. Het is de oranje kaart waar ze ook mogen mee werken. Alleen ……………………en geld hadden ze kunnen verbergen in... ... Na een tijdje rond te hebben gekeken gingen ze naar een politieman en probeerden hem duidelijk te maken dat ze vluchtelingen waren en politiek asiel wilden.



De man verstond hen niet en nam hen mee naar het politiebureel waar een tolk hun verklaringen vertaalden. Dezelfde dag moesten ze dan naar het commissariaat voor de vluchtelingen gaan. Men legde uit waar dat was en ze moesten maar als vreemdelingen en die grootstad hun weg zoeken zonder de taal te kennen. Enkel een plannetje was hun hulp. 's avonds werden ze naar een tehuis voor vluchtelingenopvang gebracht.

Ze werden toegewezen aan het OCMW van Zwevezele en kregen een ticket voor

de trein om naar Wingene in West Vlaanderen te gaan. Zo’n reis in een vreemd land was meer dan een avontuurlijke belevenis, had was ook schrik hebben.

In Wingene moesten ze een huis gaan zoeken, ook weer zo’n onmenselijke opdracht als vreemdeling die de taal niet kende.

Als ze een huis hadden gevonden moesten ze met het huurcontract naar het OCMW en dan werden ze betaald.
Nadien gingen ze terug naar Brussel naar hun opvangtehuis en bleven daar verschillende dagen.

Daar waren vele vluchtelingen (... ... hoeveel) en ze konden in contact komen met een ander Afghaans gezin dat voor hen een huis wou zoeken. Na ….dagen hadden ze er één gevonden in Molenbeek.

Eigenaardig genoeg voelden ze zich niet thuis tussen de verschillende buitenlanders, vooral Marokkanen die teveel lawaai maakten en voor allerlei andere problemen zorgden.

Ze zochten dan een ander huis in Brussel en nu zijn ze tevreden Ze wonen in een rustige buurt, kort aan het Atomium, tussen meestal Belgen.

De bewuste 24 ste juli 2003 vernamen ze zoals zovele Afghanen dat er een hongerstaking begonnen was in Elsene. Ze beslisten onmiddellijk om mee te doen.



Niet iedereen in het gezin zou meedoen omdat………….

Ali was er gans de tijd maar zijn vrouw slechts de eerste en laatste drie dagen.

Op mijn vraag of vader toch niet af en toe iets gegeten had, knikte ze geheimzinnig. Ik zei hun dat ik niets had gegeten Het waren wel maar vier dagen voor mij, maar ik zou het met mijn geweten niet kunnen overeenstemmen als ik ook maar iets zou gegeten hebben. Maar ja, ik ben nog al "ne principiële en radicale pee".

"We voelen ons nu vrij in een goede gevangenis" zegde Telisse.

We hebben hier nog vele problemen, de papieren zijn nog steeds niet definitief in orde, wat is onze toekomst?

Alles bij mekaar is het beter in België, want hier weten we tenminste dat we een mens zijn.

Ik heb bv. 1.000 € voor het bekomen van een rijbewijs moeten geven, zegt Jawad, maar ik heb geen officiële identiteitskaart en kan dus geen rijbewijs krijgen. Het aanleren van het Frans blijft voor de ouders zeer moeilijk. Ze hebben steeds een taal met tekens geleerd en schreven van rechts naar links. Er blijven veel onzekerheden en kleine en grote problemen. Wanneer zijn onze papieren definitief in orde? Wat is onze toekomst en die van onze kinderen, vraagt Telisse.

In Afghanistan is het nog echt onveilig en voor de meeste inwoners een onmenselijke toestand. Nadien, op het ogenblik dat ik dit schreef, verschenen er inderdaad weer onheilspellende berichten over hun vaderland.

In "de morgen" van 20 oktober 2003 las ik dat Talibanstrijders ( nog steeds) de tijdelijke controle hadden verkregen over een snelweg in het Oosten van het land. Zij deden autobestuurders stoppen en controleerden bv. of de mannen wel een aard droegen. De mannen die hun baard hadden afgeschoren werden onthaald op stokslagen. In het zuiden en het oosten van het land proberen de fundamentalisten van de Taliban weer de macht te grijpen...
De toestand is er zo erg geweest en nog steeds dat onze familie er niet aan denkt om terug te keren. Later ooit wel eens op vakantie of bezoek, zeggen ze allemaal in koor.

Ik vraag hen of ze nog gelovig zijn. Het antwoord is nogal vaag. Jawad zegt neen en de andere kinderen zeggen dat ze in God geloven. Ik zeg hun dat ik zelf het niet meer weet.

Ik kan niet geloven dat een God, die al die onrechtvaardigheid en ellende in de wereld toelaat, dat die de almachtige en algoede God zou zijn waar ik in mijn jeugd zo in geloofde. Of God bestaat of niet zeg ik aan mijn vrienden, het maakt voor mij geen verschil uit. We moeten in beide gevallen leven als rechtvaardige en goede mensen.

Bij het weggaan is Telisse haar grootste verzuchting op dit ogenblik dat haar man werk vindt en het thuis wat rustiger wordt. Ik beloof haar om mee te zoeken naar een job voor har man, in de bouw bv.

Terwijl ik op deze zonnige dag naar huis rijdt denk ik toch even aan die honderduizende vluchtelingen in België en Europa die in deze onzekerheid leven. Natuurlijk hebben ze het beter dan de miljoenen vluchtelingen die over de wereld in vluchtelingenkampen wonen; maar dat is me geen troost.

Het enige wat me zou kunnen troosten is een andere en betere wereld, een

rechtvaardige wereld.

Een kleine stap hierin zou al zijn als onze politici een rechtvaardig en duidelijk asielbeleid zouden opstellen... . . . ... ... Ik zal er me mee voor inzetten.


De familie ABASSI, een vlucht van 35 dagen.
Vader noemt Hamid en is 41 jaar oud. Het is een imponerende verschijning, donker uiterlijk, struis gebouwd en steeds een gulle lach.

Moeder Magol is 36 jaar en is en mooie stille vrouw. Samen hebben ze 5 dochters: Somaya is 18j, Sarah 17j, Fadia 14j, Hania 4j en Romina is 1 jaar oud.

Op een woensdagnamiddag reed ik naar Dendermonde om mijn goede vriend Hamid en zijn gezin te gaan opzoeken Ik moest op bezoek gaan op een ogenblik dat de kinderen thuis waren aangezien zij perfect Nederlands verstaan en spreken. Hamid en zijn vrouw begrijpen maar een heel klein beetje en moeten nog verder naar school om het Nederlands beter onder de knie te krijgen. Hamid spreekt wel wat Engels en iedereen spreekt meestal hunmoedertaal, het Dari of Perzisch.


foto pvc Hamid met zijn gezin in Dendermonde
De familie woont in een verzorgd appartementsgebouw, één van de vele in de

rij, in een rustige omgeving in Dendermonde.

De twee oudste dochters gaan naar school in Mechelen; Somaya studeert voor verzorging en Sarah voor hotelwezen maar zij wil nu overschakelen op toerisme.

Het onthaal was weer hartelijk zoals meestal bij allochtonen.

Onmiddellijk werd er thee gezet en kwamen zelf gemaakte koekjes op tafel.

lk had hun een paar Vlaamse taarten meegebracht en zo konden wij van mekaars specialiteiten proeven.

Enkele weken terug hadden we mekaar nog gezien op een feest dat de Afghanen hadden ingericht ter ere van het "burencomité"

Hamid en zijn vrouw hadden ook meegedaan met de hongerstaking; de kinderen niet want die hadden toen een studentenjob.

Hamid lag toen juist naast mij in de kerk en we waren sinds de eerste dag van de hongerstaking in goed contact met mekaar. Hij schreef een dagboek in de kerk en die is zijn vriend nu aan het vertalen in het Nederlands..

Toen Hamid jong was studeerde hij bouwkunde aan de universiteit van Kaboel.

De marxisten waren toen reeds aan het bewind en voor Hamid en de ganse bevolking was dat weer een onrustige periode.

Ook de Russische troepen waren in het land en er was overal verzet.

Hamid was als student reeds politiek actief, clandestien voor zover dat kon, en had vrij snel moeilijkheden met het marxistisch regime.

Hij probeerde met vrienden het verzet te organiseren in Herat, de stad van waar hij afkomstig van was.

Er kwamen grote betogingen en dat veroorzaakte een hard optreden tegen de moslimgemeenschap. Het ging zo ver dat alle studenten aan de universiteit van Kaboel die van Herat waren, naar huis werden gestuurd. Zo moest Hamid zijn studies na twee jaar stopzetten.

Hij hield zich een tijdje schuil bij vrienden in de rand van Herat en kwam na enkele maanden terug naar Herat. Zijn vader had een hotel en Hamid mocht meehelpen in de zaak. Na een paar jaar kocht hij zelf een winkel en begon een zaak in naaimachines

Hij trouwde met Magol toen hij 21 jaar was en zijn vrouw ( meisje! ) was toen 13 jaar. Dat was in de loop van het jaar 1980.

Ik weet ondertussen dat ik wat onzin kan uitkramen bij Hamid en zeg: "Nu kan ik begrijpen waarom je vrouw jou genomen heeft, ze was slechts 13 jaar en had bijgevolg nog niet veel verstand..." De kinderen schateren het uit, roepen mama uit de keuken en vertalen met veel plezier wat ik zojuist heb gezegd.

De zaak draaide goed, hij begon ook kleren te maken en vrij vlug moest hij personeel in dienst nemen.

In de beginjaren 90 werd het verzet tegen de marxisten overal heviger en was er met de Mudjahedin en burgeroorlog. In 1994 kwam de Taliban aan de macht en begon er vrij vlug een nieuwe ellende voor de familie en alle andere sjiieten.

In Herat bestond de Moslimbevolking voor het kleinste deel uit sjiieten.

De meerderheid 85 % behoren in Afghanistan tot de soennieten, zoals overal in de wereld. Ook de Taliban behoren tot de soennieten en haten de sjiieten.. Er volgden pesterijen tot mishandelingen toe. Hamid was nog steeds politiek actief en organiseerde clandestien het verzet en vergaderingen.

De Taliban kwam hiervan op de hoogte en op een bepaald ogenblik bombardeerde ze het huis waar de vergaderingen plaats vonden. Hamid was toen niet aanwezig maar wel vele van zijn vrienden. Of zijn vader er ook bij was weet hij niet maar ze hebben er nooit meer iets van gehoord.
De Taliban had reeds vele vrienden opgepakt en in de gevangenis gegooid maar Hamid hadden ze nog niet. Onmiddellijk na het bombardement kwam een vriend Hamid verwittigen dat de Taliban naar hem op zoek was.

Onmiddellijk sloeg Hamid op de vlucht en dook onder bij een familielid in een stad niet ver van Herat en zou daar ongeveer een jaar verblijven tot de dag van zijn vlucht.

Zijn vrouw bleef achter met de drie oudste dochters en Hania die toen pas geboren was. Zij trokken in bij een oom en leefden daar in angst voor wat er met hun vader zou gebeuren. Ondertussen vernamen ze niets van hun vader.

Ook al was Hamid bij een familielid toch durfde men niets zeggen tegen zijn vrouwen de kinderen uit angst dat ze zouden worden betrapt of ondervraagt.

Die toestand werd onhoudbaar en Hamid begon plannen te maken voor het wegvluchten uit Afghanistan. De voorbereidingen werden besproken en de nodige maatregelen getroffen.

Zoals voor alle Afghanen die wilden vluchten moesten ze trachten in contact te komen met een mensensmokkelaar voor de valse papieren en voor de organisatie van de vlucht. Dat lukte dank zij de bemiddeling van een oom. De kosten bedroegen 28.000 € maar dat geld hadden onze vrienden niet. Het hotel werd verkocht en een oom zorgde voor het geld. Ook Hamid en zijn familie zijn moeten vertrekken zonder geld, foto’s, papieren of welke herkenningsdocumenten ook; alleen de valse papieren mochten ze bij zich houden.

Magoll en de kinderen werden op de hoogte gebracht van de plannen en werden per auto naar Hamid gebracht.

Het was een heel speciaal weerzien; enerzijds blij om hun man en vader weer te zien, maar anderzijds was zijn uitzicht verschrikkelijk. In dat jaar was zijn haar en baard erg gegroeid en droeg hij speciale kleren en tulband.

De dag nadien zijn ze onmiddellijk per auto en met hun eerste begeleider vertrokken.



  1   2   3


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina