De laatste drie zegels Openbaring 6: 9 8: 5



Dovnload 210.48 Kb.
Pagina1/3
Datum25.08.2016
Grootte210.48 Kb.
  1   2   3
De laatste drie zegels
Openbaring 6:9 - 8:5

Alle Schriftaanhalingen komen uit de Statenvertaling (1977 of HSV)


Samenstelling door M.V.


vijfde zegel: de zielen onder het altaar

6: 9-11

En toen Het het vijfde zegel geopend had, zag ik onder het altaar de zielen van hen, die gedood waren om het Woord Gods, en om het getuigenis, die zij hadden. 10 En zij riepen met grote stem, zeggende: Hoelang, o heilige en waarachtige Heerser, oordeelt en wreekt Gij ons bloed niet van hen, die op de aarde wonen? 11 En aan een ieder werden lange witte klederen gegeven, en hun werd gezegd, dat zij nog een kleine tijd rusten zouden, totdat ook hun mededienstknechten en hun broeders zouden vervuld zijn, die gedood zouden worden, zoals zij.




De zielen onder het altaar

Zie De Rede over de Laatste dingen


In die tijd zullen er martelaars zijn “om het woord Gods, en om het getuigenis ...”, want na de opname van de Gemeente zal het Koninkrijk gepredikt worden (Mt 24:14) en vele mensen zullen tot geloof komen, zowel uit de volken als uit Israël (zie Op 7). In Mt 24:7-14 profeteert de Heer het volgende over de tijd van de eerste zes zegels:

“Want het ene volk zal tegen het andere volk opstaan, en het ene koninkrijk tegen het andere koninkrijk; en er zullen zijn hongersnoden, en pestilentiën, en aardbevingen in verscheidene plaatsen. Doch al die dingen zijn maar een beginsel der smarten. Alsdan zullen zij u overleveren in verdrukking, en zullen u doden, en gij zult gehaat worden door alle volken, om Mijns Naams wil. En dan zullen er velen geërgerd worden, en zullen elkander overleveren, en elkander haten. En vele valse profeten zullen opstaan, en zullen er velen verleiden. En omdat de ongerechtigheid vermenigvuldigd zal worden, zo zal de liefde van velen verkillen. Maar wie volharden zal tot het einde, die zal zalig worden. En dit Evangelie van het Koninkrijk zal in de gehele wereld gepredikt worden tot een getuigenis voor alle volken; en dan zal het einde komen”.



De eerste zes zegels (oordelen) van Op 6 vinden ná de Opname en vóór de eigenlijke Grote Verdrukking plaats. Dit is “het beginsel1 der smarten2” of “het begin der weeën” (Mt 24:8), de eerste helft van de zeventigste jaarweek van Daniël, waardoor veel gelovigen zullen gedood worden. De eigenlijke Grote Verdrukking van 3,5 jaren volgt daarna. Zie: De 70 jaarweken in het boek Daniël.

De zielen van deze martelaren bevinden zich onder het altaar3. Deze uitdrukking “zielen onder het altaar” beeldt symbolisch uit dat zij als onschuldige martelaren werden geslachtofferd (“gedood”), overeenkomstig het voorbeeld van hun Heer, en dat de waarde van hun bloed4 in de hemel gekend is en gewroken zal worden. In het O.T. werd het bloed van de offerdieren uitgegoten onder het brandofferaltaar, waar een holte was (Lv 4:7) waarin het bloed van de slachtoffers werd uitgegoten (Ex 29:12; Lev. 4:7-34). Dit bloed werd vereenzelvigd met de ziel, vandaar dat deze martelaren, die hun bloed hebben gegeven, hier als zielen “onder” het altaar worden gezien. Dat er sprake is van zielen betekent bovendien dat deze gelovigen nog niet opgewekt zijn; dat zal pas gebeuren aan het begin van het Vrederijk (20:4). Zie het schema van De Opstanding.

Deze martelaren moeten we goed onderscheiden van christenen die tot de Gemeente behoren. De 24 oudsten (de heiligen van het Oude Testament en de Gemeente) bevinden zich vanaf Op 4 in de hemel. De zielen onder het altaar zijn zij die ná de opname van de Gemeente tot geloof gekomen zijn en daarna werden omgebracht. Zij bevinden zich niet op christelijk terrein, want ze vragen God om hun bloed te wreken: dit is de taal van het Oude Testament (vgl. Ps 79:10-13; 137:7-9). Zij zeggen niet “Onze Vader” maar richten zich tot de “Heerser” (Gr. déspotès). Het is voor de gelovigen van ná het gemeentetijdperk dat de Heer Jezus in Mt 24:15-22 als volgt vermaant:

“Wanneer gij dan zult zien de gruwel der verwoesting, waarvan gesproken is door Daniël, de profeet, staande in de heilige plaats; (die het leest, die merke daarop!) 16 Dat alsdan, die in Judéa zijn, vluchten op de bergen; 17 Die op het dak is, kome niet af, om iets uit zijn huis weg te nemen; 18 En die op de akker is, kere niet weer terug, om zijn klederen weg te nemen. 19 Maar wee de bevruchte, en de zogende vrouwen in die dagen! 20 Doch bidt, dat uw vlucht niet geschiede des winters, noch op een sabbat. 21 Want alsdan zal grote verdrukking wezen, hoedanige niet is geweest van het begin der wereld tot nu toe, en ook niet zijn zal. 22 En zo die dagen niet verkort werden, geen vlees zou behouden worden; maar om de uitverkorenen zullen die dagen verkort worden”.

Uit deze vermaningen blijkt dat de Heiland niet tot de leden van de Gemeente, maar tot andere gelovigen spreekt. Hoe zou tot de Gemeente kunnen gezegd worden: “die in Judea zijn, vluchten op de bergen”! Hoe zou de Gemeente de Joodse sabbat als heilige dag kunnen beschouwen?! Dat is louter een aangelegenheid voor gelovigen die zich op oudtestamentisch terrein bevinden en dat zijn de gelovigen in de 70ste jaarweek. Zie het onderscheid tussen Israël en Gemeente. Zie voor Mt 24 verder De Rede over de Laatste dingen.

De zielen van de martelaren moeten nog een poos wachten want het gaat hier nog maar om inleidende oordelen. Intussen schenkt God hen een wit kleed (vgl. Op 19:8) omdat zij rechtvaardig bevonden werden. Dit ontvangen van een wit kleed is uiteraard een symbolische beschrijving, omdat de geesten letterlijk nog geen lichaam hebben en dus ook geen kleed kunnen dragen.5

Er werd hun gezegd dat zij nog een korte tijd moeten rusten, totdat hun medeslaven en hun broeders, die gedood worden evenals zij, “vervuld”6 zouden zijn. Dit betekent dat zij nog moesten wachten tot hun broeders hun levensloop of roeping vervuld zouden hebben en voltallig zouden zijn.

De genoemde “korte tijd” is de oordeelstijd van de tweede helft van de zeventigste jaarweek, de Grote Verdrukking, waarin ook nog gelovigen zullen gedood worden. De wraak waarom zij vragen zal pas daarná komen, bij de komst van de Heer Jezus, wanneer het eindoordeel de aarde zal treffen.


6. zesde zegel: de grote verwarring

6: 12-17

12 En ik zag, toen Het het zesde zegel geopend had, en ziet, er werd een grote aardbeving; en de zon werd zwart als een haren zak, en de maan werd als bloed. 13 En de sterren des hemels vielen op de aarde, gelijk een vijgeboom zijn onrijpe vijgen afwerpt, als hij door een grote wind geschud wordt. 14 En de hemel is weggeweken, als een boek, dat toegerold wordt; en alle bergen en eilanden zijn bewogen uit hun plaatsen. 15 En de koningen der aarde, en de groten, en de rijken, en de oversten over duizend, en de machtigen, en alle dienstknechten, en alle vrijen, verborgen zichzelf in de spelonken, en in de steenrotsen der bergen; 16 En zeiden tot de bergen en tot de steenrotsen: Valt op ons, en verbergt ons van het aangezicht van Hem, Die op de troon zit, en van de toorn van het Lam. 17 Want de grote dag van Zijn toorn is gekomen, en wie kan bestaan?






Zon: zwart

Maan: bloed

Sterren: vielen

Hemel: toegerold

Bergen & Eilanden: bewogen

De oordelen zijn hier erger dan onder de vorige zegels. Dit doet denken aan Jl 2:30-31:

“En Ik zal wondertekenen geven in de hemel en op de aarde: bloed, en vuur, en rookpilaren. De zon zal veranderd worden in duisternis, en de maan in bloed, eer dat die grote en vreselijke dag des HEEREN7 komt”.

“Menigten, menigten in het dal van de dorswagens; want de dag des HEEREN is nabij, in het dal van de dorswagens. De zon en maan zijn zwart geworden, en de sterren hebben hun glans ingetrokken”.





Verder ook het klaaglied over Farao (en Egypte), Ez 32:7-8:

“En als Ik u zal uitblussen, zal Ik de hemel bedekken, en zijn sterren zwart maken; Ik zal de zon met wolken bedekken, en de maan zal haar licht niet laten lichten. Alle lichtende lichten aan de hemel, die zal Ik om uwentwil zwart maken; en Ik zal een duisternis over uw land maken, spreekt de Heere HEERE”. (Vgl. Am 5:18-20).

En over Babel, Js 13:9-10:

“Ziet, de dag des HEEREN komt, gruwelijk, met verbolgenheid en hittige toorn, om het land te stellen tot verwoesting, en deszelfs zondaars daaruit te verdelgen. Want de sterren des hemels en zijn gesternten zullen hun licht niet laten lichten; de zon zal verduisterd worden, wanneer zij zal opgaan, en de maan zal haar licht niet laten schijnen”.



De eindtijdprofetie in Js 24:20-23:

De aarde zal volkomen waggelen, gelijk een dronkaard, en zij zal heen en weer bewogen worden, gelijk een nachthut … En de maan zal schaamrood worden, en de zon zal beschaamdworden, als de HEERE der heirscharen regeren zal op de berg Sion en te Jeruzalem, en voor zijn oudsten zal heerlijkheid zijn”.

Over Edom, Js 34:4:

“En al het heer der hemelen zal uitteren, en de hemelen zullen toegerold worden, gelijk een boek, en al hun heir zal afvallen, gelijk een blad van den wijnstok afvalt, en gelijk een vijg afvalt van de vijgeboom”.

En Hd 2:19-20 (over Jl 2:30-31):

“En Ik zal “in de laatste dagen”, vs. 17 wonderen geven in de hemel boven, en tekenen op de aarde beneden, bloed en vuur, en rookdamp. De zon zal veranderd worden in duisternis, en de maan in bloed, eer dat de grote en doorluchtige dag des Heeren komt”.

In Lk 21:11 lezen we over de eerste halve jaarweek:

“En er zullen grote aardbevingen wezen in verscheidene plaatsen, en hongersnoden, en pestilentiën; er zullen ook schrikkelijke dingen, en grote tekenen van de hemel geschieden”.

Zie voor Mt 24, Mk 13 en Lk 21 De Rede over de Laatste dingen

De vraagt rijst dan nu of we bij het zesde zegel de tekenen aan de hemel letterlijk of symbolisch moeten nemen. Bij enig nadenken zullen we moeten inzien dat de letterlijke opvatting problemen stelt. Als de sterren letterlijk zo massaal op de aarde zouden vallen “zoals een vijgenboom zijn onrijpe vijgen afwerpt als hij door een harde wind geschud wordt” (6:13) dan zou dit de totale vernietiging van de aarde betekenen. We moeten goed weten dat sterren in werkelijkheid meestal groter zijn dan de aarde. We hebben niet met kleine brokken te doen! Een neerval van sterren zou de aarde niet kunnen doorstaan, maar we lezen verderop niet van een vernietiging van de aarde, integendeel. Bovendien, als er staat geschreven “de sterren des hemels”, hebben wij dan de vrijheid om daar kometen of meteoren van te maken? Er wordt gesproken van “zon”, “maan” en “sterren”, allemaal gekende lichtgevende en op hun vaste banen blijvende hemellichamen, en kunnen wij daar dan ‘zon, maan en (labiele) meteoren of kometen of asteroïden’ van maken? Dit lijkt me niet zo evident. Verder staat in vers 14 dat de hele “hemel” wordt “toegerold” zoals een boekrol, terwijl we nadien nog steeds horen van een hemel, zon, maan en sterren8! De zinnebeeldige voorstelling lijkt me hier dan opvallend.

Toch zou de symbolische betekenis een vervulling (al dan niet gedeeltelijk) naar de letterlijke voorstelling niet noodzakelijk moeten uitsluiten. We kunnen niet heen om de letterlijkheden in Schriftplaatsen zoals hierboven weergegeven (Jl 2:30-31; 3:14-15; Js 13:9-10; Ez 32:7-8; Lk 21:11; Hd 2:19-20). Zie verder Wat is symbolisch en wat letterlijk?

Wat zijn meteoren, kometen, asteroïden?

Meteoor: In de volksmond wordt er gepraat over een meteoor of meteoriet. Feitelijk zijn het precies dezelfde zaken. De meteorologie of weerkunde, noemt alle lichamen, die op de aarde vallen, meteoren. Als een meteoor de grond bereikt, heet het restant meteoriet. Meteoor is de astronomische term voor zgn. vallende ster. 95% van alle meteorieten bestaan uit steen. Een bekende inslagplaats is de Barringer-krater bij Winslow in Arizona/USA. Deze krater heeft een diameter van ca. 1,2 km en een diepte van ongeveer 170 meter. Bij impact in de dampkring worden zij bijzonder heet en vertonen een vurige staart. Meteoren zijn te onderscheiden van kometen.

Komeet: kometen worden soms ‘vuile sneeuwballen’ genoemd: zij zijn een mengeling van ijs (zowel water als bevroren gassen) en stof. Kometen draaien rondjes om de Zon, net als de planeten. Komt de komeet dichter bij de Zon, dan begint het ijs te smelten en zie je de staart van de komeet verschijnen. Die staart wijst altijd van de Zon af, en dit komt omdat de Zon de staart als het ware van zich afblaast. Dit is de Zonnewind, elektrische deeltjes die van de Zon af komen.

Asteroïde: Een asteroïde is een klomp rots en/of metaal, zonder atmosfeer, die rond de zon draait. Kleine voorwerpen worden geclassificeerd als meteoroïden, grote voorwerpen als planeten. Ze zijn ook bekend als “kleine planeten” en “planetoïden”. Asteroïden bevinden zich in banen dichter bij de Zon dan kometen; de meeste asteroïden zitten tussen Mars en Jupiter. Er is geen gas of waterijs aanwezig. Dat komt omdat ze te dicht bij de Zon staan zodat al het water in een vroege periode moet zijn verdampt. Asteroiden zijn er in alle maten: van enkele honderden meters tot enkele tientallen kilometers in diameter.

Laten we eerst de symboliek, die er duidelijk is, wat nader bekijken.

De betekenis van de tekenen aan de zon, maan en sterren

I. De betekenis van zon, maan en sterren



A. Met betrekking tot Israël

In de droom van Jozef stellen zon, maan en sterren zijn vader (Jakob of Israël), moeder (Rachel) en broers voor:

Gn 37:9-10 “En hij droomde nog een andere droom, en verhaalde die aan zijn broeders; en hij zeide: Ziet, ik heb nog een droom gedroomd, en ziet, de zon, en de maan en elf sterren bogen zich voor mij neer”. En toen hij het aan zijn vader en aan zijn broeders verhaalde, bestrafte zijn vader hem, en zeide tot hem: Wat is dit voor een droom, die gij gedroomd hebt; zullen wij dan werkelijk komen, ik, en uw moeder, en uw broeders, om ons voor u ter aarde te buigen?

De zon en de maan duiden op de bestendige heerschappij van Israël en het koningshuis van David:

Ps 89:36-37 “Ik heb eens gezworen bij Mijn heiligheid: Zo Ik aan David lieg! Zijn zaad zal in eeuwigheid zijn, en zijn troon zal voor Mij zijn gelijk de zon. Hij zal eeuwig bevestigd worden, gelijk de maan; en de Getuige in de hemel is getrouw”.

Ps 72:5 “Zij zullen U vrezen, zolang de zon en maan zullen zijn, van geslacht tot geslacht”.

De zon en de maan duiden eveneens op de schoonheid van Israël:

Hl 6:10 “Wie is zij, die er uitziet als de dageraad, schoon, gelijk de maan, zuiver als de zon, schrikkelijk als slagorden met banieren?”



B:Met betrekking tot engelen

Met sterren worden soms engelen aangeduid: Jz 5:14-15; Re 5:20; Jb 38:7; Js 14:12. Vergelijk 1Kn 22:19 “heir des hemels” met Dt 4:19; Js 24:21-23



C. Met betrekking tot afgoden

De hemellichamen maken in de Schrift het voorwerp uit van afgoderij en astrologie. Zie Dt 4:19; 17:3; 2Kn 23:5; 2Kr 33:3; Jr 43:139; Js 47:13-15; Jr 8:2. In Amos 5:2610 en Hd 7:43 lezen we over een “stergod”.



D. Met betrekking tot Satan

Satan wordt “morgenster” genoemd: Js 14:12; vgl. Jb 38:7. De Heer Jezus zag een visioen van zijn val: Lk 10:18; vgl. Op 12:7-10.



E. Met betrekking tot gezagsdragers

In Nm 24:17 wordt over David (en de Messias) geprofeteerd als de “ster uit Jakob”.

In Dn 8:10 zien we de kleine horen die groot werd “tot aan het heer des hemels; en hij wierp er sommigen van dat heer, namelijk van de sterren, ter aarde neer, en hij vertrad ze”. Deze “sterren” kunnen geen hemellichamen, noch hemelingen zijn. Echte sterren kunnen niet op aarde vertreden worden, en een aardse macht kan geen engelen doen vallen. Blijft over: hooggeplaatste aardse gezagsdragers.

Judas spreekt over ingeslopen dwaalleraars als van “dwalende sterren, voor wie de donkerheid der duisternis in eeuwigheid bewaard wordt” (Jd 4, 13). Hij vergelijkt dezen met de afvallige engelen die vóór de vloed op aarde kwamen en zondigden (vers 6).

Bij de hemellichamen neemt de zon de hoogste plaats in, ze heerst over de dag, en dat betekent de hoogste autoriteit en macht op aarde. Maan en sterren zijn daaraan ondergeschikt vermits zij het licht van de zon slechts weerkaatsen, tijdens de nacht, en dat betekent gedelegeerd of minder gezag. Tijdens het duizendjarig rijk zullen alle aardse autoriteiten aan Israël onderworpen zijn (Js 60:1-3, 20).





II. Het optreden van de tekenen

1. Vóór de Grote Verdrukking

Een eerste verkleuring en verduistering van zon en maan gebeurt vóórdat de Grote Verdrukking begint, volgens Jl 2:30-31; 3:14-15; Hd 2:19-20, en hier bij het zesde zegel in Op 6:12-13.

Jl 2:30-31 “En Ik zal wondertekenen geven in de hemel en op de aarde: bloed, en vuur, en rookpilaren. De zon zal veranderd worden in duisternis, en de maan in bloed, eer dat die grote en vreselijke dag des HEEREN”.

2. Tijdens de Grote Verdrukking

Een tweede geval van verduistering zien we tijdens de Grote Verdrukking, gedurende de vierde bazuin in Op 8.

Lk 21:25-27 “En er zullen tekenen zijn in de zon, en maan, en sterren, en op de aarde benauwdheid der volken met twijfelmoedigheid, als de zee en watergolven groot geluid zullen geven; En de mensen het hart zal bezwijken van vrees en verwachting der dingen, die het aardrijk zullen overkomen; want de krachten der hemelen zullen bewogen worden. En alsdan zullen zij de Zoon des mensen zien komen in een wolk, met grote kracht en heerlijkheid”.

Op 8:12 “En de vierde engel heeft gebazuind, en het derde deel der zon werd geslagen, en het derde deel der maan, en het derde deel der sterren; opdat het derde deel ervan zou verduisterd worden, en dat het derde deel van de dag niet zou lichten; en van de nacht eveneens”.



3. Terstond ná de Grote Verdrukking

Een derde geval van verduistering vinden we in Jesaja en in Mattheüs, in de tijd dat de Heer in Jeruzalem zal regeren, terstond ná de Grote Verdrukking:

Js 24:20-23 “De aarde zal volkomen waggelen, gelijk een dronkaard, en zij zal heen en weer bewogen worden, gelijk een nachthut; en haar overtreding zal zwaar op haar zijn, en zij zal vallen, en niet weer opstaan. 21 En het zal geschieden te dien dage, dat de HEERE bezoeking doen zal over de heirscharen van de hoge in de hoogte, en over de koningen van de aardbodem op de aardbodem. 22 En zij zullen samenvergaderd worden, gelijk de gevangenen in een put, en zij zullen ingesloten worden in een gevangenis, maar na vele dagen weer bezocht worden. 23 En de maan zal schaamrood worden, en de zon zal beschaamd worden, als de HEERE der heerscharen regeren zal op de berg Sion en te Jeruzalem”.

Mt 24:29 “En terstond na de verdrukking van die dagen, zal de zon verduisterd worden, en de maan zal haar schijnsel niet geven, en de sterren zullen van de hemel vallen, en de krachten der hemelen zullen bewogen worden”. Zie ook Mk 13:24-26.



III. De betekenis van de tekenen

Zon: zwart.


Maan: bloed.
Sterren: vallen.
Hemel: toegerold.

Het “schaamrood” van de anders bleke maan, in Js 24:23, laat zich vergelijken met de maan “als bloed” in Op 6:12. De zon die “beschaamd” haar licht verbergt, laat zich vergelijken met de zon die “zwart” wordt in Op 6:12. In Js 24 wordt dit zo gezegd omdat zon en maan in het Vrederijk niet langer “heerschappij” (Gn 1:16) zullen hebben over dag en nacht, zoals elders Jesaja zegt:

Js 60:19 “De zon zal u niet meer wezen tot een licht des daags, en tot een glans zal u de maan niet lichten; maar JAHWEH11 zal u wezen tot een eeuwig Licht, en uw God tot uw Sierlijkheid”.

Zie ook Op 21:23; 22:5. Dan zal de Heer het licht van de wereld zijn, zoals Hij zei in Jh 8:12 “Ik ben het licht der wereld”. Het komende Koninkrijk van God zal het wereldse licht doen verbleken. Dit is de betekenis van de tekenen aan zon maan en sterren in de 70ste jaarweek en “terstond na” de Verdrukking.

Velen denken dat de hemellichamen die hun glans verliezen of uit de hemel vallen, een voorstelling zijn van heersers die omvergeworpen worden waarbij er overal chaotische toestanden ontstaan. Maar dit kan niet de volle betekenis zijn. Het voorkomen van die tekenen vóór en tijdens de Verdrukking wordt duidelijk omschreven als “wondertekenen” (Jl 2:30, annex Lk 21:25). Wonderen en tekenen zijn er speciaal voor de Joden (1Ko 1:22; vgl. Jh 4:48) en die komen na de genadebedeling terug. Zie verder Wat is symbolisch en wat letterlijk? onder punt 4. Dat moeten dan fysisch zichtbare tekenen zijn, met een krachtige boodschap. Niet enkel Jesaja maar ook Joël geeft de betekenis van die wondertekenen:

Jl 3:15-17 “De zon en maan zijn zwart geworden, en de sterren hebben hun glans ingetrokken. 16 En de HEERE zal uit Sion brullen, en uit Jeruzalem Zijn stem geven, dat hemel en aarde beven zullen; maar de HEERE zal de Toevlucht Zijns volks, en de Sterkte der kinderen Israels zijn. 17 En gijlieden zult weten, dat Ik JAHWEH, uw God ben, wonende op Sion, de berg Mijner heiligheid; en Jeruzalem zal een heiligheid zijn, en vreemden zullen niet meer door haar doorgaan”.

God zegt dat wanneer die tekenen verschijnen men zal weten “dat Ik Jahweh” ben, de Verbondsgod van Israël. Men zal dan weten dat er geen heil te zoeken valt in de “sterren”, de New-Age dwaling, de afgoden, de dwaalgeesten12, maar dat God Zelf op het punt staat het énige Licht van de wereld te worden, waarbij alle nepgoden als sterren van de hemel vallen en alle neplichten van de wereld zullen verduisterd worden. De hemel wordt als een boekrol opgerold en dan is er in dat ‘boek’ niets meer te lezen: de dwaallichten van de hemel zullen verduisterd worden, in zijn meest brede betekenis. De fysisch waarneembare tekenen aan de hemellichamen melden de ondergang aan van alle astromantiek, afgoderij, ideologie, dwaalleer en dwaalleiders op aarde. Deze zijn niet anders dan geïnspireerde uitingen van Satan en zijn demonen. God zegt dat men dan zal weten “dat Ik Jahweh” ben, het énige en eeuwige Licht van de wereld.




Wat is symbolisch en wat letterlijk?

Een van de moeilijke vragen ten aanzien van de symboliek in het Boek Openbaring is hoever deze symboliek strekt. Een belangrijk voorbeeld is de beschrijving van de rampen die de aarde treffen bij het blazen van de bazuinen en het uitgieten van de schalen. Hier is sprake van hagel, vuur, bloed, gras, een grote brandende berg, een grote brandende ster, rivieren, waterbronnen, alsem, zon, maan, sterren, zweren. De vraag is: in hoeverre gaat het hier om letterlijke, en in hoeverre om symbolische zaken?

De Openbaring heeft per definitie een symbolisch karakter. Zie Het symbolisch karakter van Openbaring. Sommigen ontkennen dit en menen dus dat Openbaring niets dan letterlijkheden bevat. Daarbij kunnen velen hun fantasie niet in bedwang houden (vooral Amerikanen, en die van de Pinksterbeweging) en maken van Openbaring een spectakelstory à la Spielberg. Maar hebben wij niet genoeg aan de intrinsieke13 betekenis van Bijbelse allegorieën? Zo weten wij toch wat de Bijbel in het algemeen bedoelt met ‘bergen’, ‘rivieren’, ‘waterbronnen’, ‘de zee’, ‘bloed’, enz.? Worden wij niet onnodig door nieuwsgierigheid gedreven? Verraadt ons hart een verlangen naar spectaculaire letterlijke vervullingen, maar is het niet veeleer aan de mensen die in de verdrukkingstijd leven om de details te verstaan?

Sommige symbolen worden in Openbaring zelf duidelijk verklaard, of het gaat om symbolen die zonder meer vanuit de rest van de Schrift als symbolen van bepaalde werkelijkheden kunnen herkend worden. Toch lijkt het soms onmogelijk om een letterlijke vervulling uit te sluiten. De vraag rijst: wat zag Johannes eigenlijk?



Wat zag Johannes?

Ik onderscheid de volgende mogelijkheden:



  1. Hij zag de toekomstige werkelijkheid, op niet-allegorische wijze, en dat gaf hij letterlijk weer in zijn boek. Deze stelling kan beslist niet niet als principe aangehouden worden. Zie Het symbolisch karakter van Openbaring.

  2. Hij zag de toekomstige werkelijkheid overeenkomstig moderne technologische mogelijkheden en bewapening, maar hij beschreef die dingen met een terminologie van iemand die 2000 jaar geleden leefde. Zo kan dan een atoombom beschreven worden als een “brandende berg” (Op 8:8) , enz. Hal Lindsey, die daar voorstander van is, denkt b.v. dat Johannes bij de “sprinkhanen” (Op 9) in feite zwaar bewapende helikopters zag, zoals de cobrahelikopters die in Vietnam vanuit de staart zenuwgas spoten. Hun uitzicht en geluid zou aan deze beschrijving voldoen. Maar die gelijkenis met helicopters gaat helemaal niet op: “aan paarden gelijk”, “gouden kronen”, “mensengezichten” en “vrouwenhaar”?! Johannes zag mijns inziens geen moderne letterlijkheden. Laten wij ons alleszins hoeden voor de ongeoorloofde fantasmen waaraan vooral Amerikanen zich overgeven!

  3. Hij zag enkel allegorische voorstellingen van nader te bepalen werkelijkheden en zette deze allegorieën in zijn boek. Het symbolisch karakter van Openbaring is onmiskenbaar. De Heer Jezus gaf zijn Openbaring niet in letterlijke, noch verhullende taal, maar in symbolische taal. Deze symbolen staan echter voor werkelijkheden en daarom kan men zich geen grote vrijheden of vergeestelijkingen veroorloven bij de verklaring. We moeten dus nauwkeurig en Schriftuurlijk nagaan waar deze symboliek telkens voor staat.

    Wat is de bedoeling van allegorieën of symbolische boodschappen in de Schrift? Dat is in beelden iets duidelijk maken met betrekking tot werkelijkheden of toekomstigheden die 1° gelovigen in deze tijd niet geheel kunnen begrijpen maar waarvan ze, via herkenbare symboliek, voldoende inzicht mogen krijgen, en 2° die de óngelovigen niet gegeven is te begrijpen.

    Door deze allegorieën met de Schrift te vergelijken kunnen Gods “dienstknechten” (enkel zij, Op 1:1!) begrijpen wat er bedoeld wordt, maar anderen niet. Zie de reden van het spreken in gelijkenissen van de Heer in Mt 13:10-17. Een voorbeeld: door Schrift met Schrift te vergelijken zien gelovigen dat de “brandende berg” die “in de zee” wordt geworpen (Op 8:8) op de natie Israël moet slaan, omdat de “berg” die in Mt 21:21 “in de zee” (de volkeren) geworpen wordt eveneens een verwijzing naar Israël bevat, samen met de olijfboom (Mt 21:18-21). Israël was een berg, maar door de verwerping van Christus werd ze aan de volkeren overgegeven. Dit zal nog eens gebeuren in de Grote Verdrukking. Zie verder de uitleg bij Op 8:8.

    We mogen verder de beelden in de Schrift niet vergeestelijken zodat ze niet meer tonen wàt ze moeten tonen, namelijk de door God bedoelde werkelijkheden die erachter zitten. Het Woord Gods grijpt naar het beeld wanneer de werkelijkheid of profetische toekomstigheid verder ligt dan onze begripshorizon, in het vlees zijnde, en zal zich dan bedienen van aardse dingen die dezelfde expressie geven.



  4. Hij zag allegorische voorstellingen zonder dat letterlijkheden daarbij uitgesloten zijn. Dit is hetzelfde standpunt als hierboven, onder punt drie, maar zonder de uitsluiting van letterlijkheden.

    De herkenbare symboliek zou mijns inziens per definitie niet uitsluiten dat er soms (al dan niet gedeeltelijk) een vervulling komt naar wat Johannes letterlijk zag, de letterlijke voorstelling dus.

    Wij moeten weten dat Israël het volk is van de tekenen (vgl. 1Ko 1:22). Toen de Heer op aarde was sprak Hij in gelijkenissen, die enkel de discipelen konden verstaan, maar anderzijds deed Hij ook vele tekenen en wonderen. De bekering onder de Joden werd ondersteund door tekenen (Mk 16:20; Hd 5:12). Het lijkt dan ook normaal dat er in de 70ste jaarweek letterlijke tekenen zullen zijn om vooral de Joden tot bekering te brengen. Als de Heer dan met betrekking tot de Joden in Lk 21:11 zegt dat er “grote tekenen van de hemel” zullen geschieden, dan moeten dat ook letterlijke zichtbare tekenen zijn van de hemel.

    Wij moeten daarom voorzichtig tewerk gaan en niet alles in enge zin als symbolisch kenmerken. Ik bedoel daarmee dat in Openbaring 1° de herkenbare symboliek soms niet uitsluit, dat er een vervulling komt naar wat Johannes letterlijk zag, en 2° dat Johannes soms temidden van een allegorische voorstelling bepaalde werkelijkheden zag. Een argument bij dit eerste punt is dat we niet heen kunnen om de letterlijkheden in Schriftplaatsen zoals Jl 2:30-31; 3:14-15; Js 13:9-10; Ez 32:7-8; Lk 21:11; Hd 2:19-20. Een voorbeeld bij het tweede punt: Johannes zag 144.000 verzegelde Israëlieten (Op 7 en 14), maar dat neemt niet weg dat het bij deze Israëlieten gaat om wèrkelijke Joden (zie verder de uitleg bij Op 7).


    De Joden zullen tekenen zien en alle “verstandigen” (Dn 12:10) zullen in de 70ste jaarweek de werkelijke gebeurtenissen kunnen vergelijken met de allegorische profetieën van Openbaring begrijpen.

    Voor ons die in het Gemeentetijdperk leven is het belangrijk dat wij voor de symboliek Schrift met Schrift vergelijken om tot hun betekenis te komen, en dat we beseffen dat niet alles precies te verklaren valt. Voor de letterlijke tekenen en voorstellingen moeten we evenzeer oppassen, zeker als een symbolische betekenis voorhanden ligt. Soms kunnen we niet verder gaan dan het formuleren van gissingen. Vele dingen zijn bestemd en zullen pas duidelijk worden voor de gelovigen die in de 70ste jaarweek leven, opdat zij zouden geloven en gegidst worden doorheen de verdrukkingen.





Het symbolisch karakter van Openbaring

Het symbolisch karakter van het boek blijkt al direct bij het begin van Openbaring, want “te kennen gegeven” (esèmanen, van sèmaino, Op 1:1b) is afgeleid van het woord voor ‘teken’ (sèmeion) en wil letterlijk zeggen ‘be-te-kend’, of ‘meegedeeld in tekens en symbolen’. Christus heeft zijn Openbaring niet geschonken in letterlijke, noch verhullende taal, maar in symbolische taal. De Heer laat in tekenen, symbolen, aan Johannes zien wat er gebeuren moet. In Mt 13, waar de Heer Jezus eveneens in symbolische taal (gelijkenissen) spreekt, legt Hij uit waarom Hij dat doet: het was hún gegeven de diepere betekenis te verstaan van deze gelijkenissen die voor de menigte verborgen bleef (Mt 13:10-17, 34-35).



Ook bergen zijn een heenwijzing naar sterke heersers, onbeweeglijke machten (vgl. Ps 46:3v.; Js 40:4 en 64:1, 3; Jr 51:25; Dn 2:35, 44; Mi 6:1v.; Hk 3:10; Zc 4:7; Mt 17:20 en 21:21).

In het O.T. is een eiland een aanduiding voor een commerciële mogendheid (vgl. 16:20; Js 23:2; 40:15; 51:5; 60:9; Ez 26:18; 27:3, 15; Zf 2:11).

Alles staat op zijn kop. Een gigantische revolutie overspoelt de aarde. Alles wat de mens enige steun verleende, ontvalt hem. Waar loopt dit op uit? Op hetzelfde als elke andere revolutie: een totalitair regime, een absolute dictatuur.

Uit deze chaos zal de alleenheerser van het herstelde Romeinse rijk opkomen, de komende vorst van Dn 9:26, het beest uit de zee van Op 13 (niet te verwarren met het beest uit de aarde - de Antichrist14), die, wanneer Satan uit de hemel is geworpen (12:9), de definitieve alleenheerschappij zal ontvangen (13:2).

“En de (1) koningen der aarde, en de (2) groten, en de (3) rijken, en de (4) oversten over duizend, en de (5) machtigen en alle (6) dienstknechten, en alle (7) vrijen ...”: deze zevenvoudige opsomming in vs. 15 is de gehéle mensheid dus. Ook de rijken die in Op 6:6 nog gespaard worden, moeten het ontgelden. “En zeiden tot de bergen en tot de steenrotsen: Valt op ons, en verbergt ons van het aangezicht van Hem, Die op de troon zit, en van de toorn van het Lam. Want de grote dag van Zijn toorn is gekomen, en wie kan bestaan?” (Vs. 16-17). Allen zullen toch moeten erkennen dat het de hemel is die zich manifesteert in de algemene ontreddering.

Dit is echter nog niet de “krijg van de grote dag van de almachtige God” (16:14), of anders genaamd “Armageddon” (16:16), want dan zullen de koningen der aarde niet zeggen: “bergen valt op ons”, maar zij zullen dan met hun meute ten strijde trekken tegen het Lam (16:14; 19:19). God zal pas na het openen van het zevende zegel rechtstreeks ingrijpen, maar hier zijn we net vóór die gebeurtenissen aangekomen. Dit is het “beginsel der smarten”15 (Mt 24:8), maar vóóralleer Christus verschijnt moeten er nog 3,5 jaren Grote Verdrukking komen.



Wanneer begint de Grote Verdrukking?

Het is niet zo duidelijk wanneer de Grote Verdrukking - de laatste halve jaarweek - precies begint in de volgorde van de zegels, bazuinen en schalen. Alleszins vóór de schalen (Op 16). Misschien van bij de drie “wee”-en (1. 8:13 - 9:1-12; 2. 13-21; 3. 11:14-18). Ik meen veeleer van bij het zevende zegel, omdat in Op 7 (dus vlak vóór het openen van het zevende zegel) de gelovigen worden voorgesteld die door de Grote Verdrukking overleven (7:14). Dit is een antwoord op de vraag waarmee Op 6 eidingt: “de grote dag van Zijn toorn is gekomen, en wie kan bestaan?” (6:17). De toorn van God begint dan na de voorstelling van de menigte uit Israël en volken, dus vanaf het verbreken van het zevende zegel in Op 8:1.

De Grote Verdrukking lijkt te beginnen wanneer Satan uit de hemel wordt geworpen (12:9). In 12:12 wordt daarbij gezegd:

Wee hun, die de aarde en de zee bewonen, want de duivel is tot u afgekomen, en heeft grote toorn, wetende, dat hij een kleine tijd heeft”.

Dit “wee hun” komt overeen met het drievoudige “wee”-geroep van de engel (“wee, wee, wee, hun …”, 8:13).

Wij mogen hier in 8:13 niet spreken van “weeën” maar van “wee”-geroep. Het gaat hier niet om een “wee” (oodin) zoals Mt 24:8, Hd 2:24, 1Th 5:3, maar om de uitroep: “Wee !” (oeai; let op de klankverwantschap!). Het drievoudige “Wee !” komt overeen met de oordelen van de vijfde, zesde en zevende bazuin. Dit is duidelijk het gevolg van de val van Satan. Misschien is dit ook het keerpunt, van “begin der smarten” (Mt 24:8 naar Grote Verdrukking (Mt 24:21), dus op de tweede helft (4 + 3) van de bazuinen.

In dit werk ga ik er toch van uit dat de Grote Verdrukking begint van bij het zevende zegel, om genoemde redenen, maar ook omdat de bazuin “de dag des Heren” aankondigt (Jl 2:1-2; Zf 1:14-16; vgl. Op 1:10) en het zevende zegel bestaat uit zeven bazuinen. Zie uitleg bij 8:1-5: Zevende zegel.

De “kleine tijd” die Satan dan nog te gaan heeft is 3,5 jaar. Dit is zijn tweede val: zijn beperking tot de aarde (zie De viervoudige val van Satan). Hij zal gebruik maken van de Antichrist, het “beest uit de aarde” (Op 13:11).

Op het begin van de tweede helft van de 70ste jaarweek van Daniël (Dn 9:27; vgl. Dn 8:11-13 en 12:10-13), zal de Antichrist de tempeldienst afschaffen en de “gruwel der verwoesting” oprichten: een letterlijk sprekend afgodsbeeld dat de dictator van het Romeinse rijk voorstelt (Op 13:14-15; zie uitleg aldaar). Dan zal de Antichrist zijn ware karakter tonen en samen met het Romeinse rijk zijn duivelse macht openbaren.

De Grote Verdrukking duurt 42 maanden (11:2 en 13:5), of 1260 dagen (11:3 en 12:6), of “een tijd, tijden en een halve tijd” (12:14), of 3,5 profetische jaren.





Wat is “de dag van Gods toorn”?

In Op 6:17 is sprake van “de dag van Zijn Gods toorn”. De volgende Schriftplaatsen hebben daarop betrekking: Zf 2:2-3; Mt 3:7; Lk 3:7; 22:23; Jh 3:36; Rm1:18; 2:5; 5:9; Ef 2:3; 5:6; Ko 3:6; 1Th 1:10; 2:15-16; 5:9; Op 6:17; 11:18; 14:10, 19; 15:1; 15:7; 16:1, 19; 19:15.

Rm 2:5 “Maar naar uw hardheid, en onbekeerlijk hart, vergadert gij uzelf toorn als een schat, in de dag des toorns, en der openbaring van het rechtvaardig oordeel Gods”.

Van deze toorn worden wij behouden: Rm 5:9 en 1Th 1:10; 5:9. Zie verder De Opname vóór de 70ste jaarweek.

Dit is hetzelfde als de “wraak Gods”: Js 61:2; Lk 21:22; 2Th 1:7-8; Hb 10:30-31.

2Th 1:7-8 “En u, die verdrukt wordt, verkwikking met ons, in de openbaring van de Heere Jezus van de hemel met de engelen Zijner kracht; Met vlammend vuur wraak doende over hen, die God niet kennen, en over hen, die het Evangelie van onze Heere Jezus Christus niet gehoorzaam zijn”.

Dit is ook “de dag des Heren” (lett. de dag van Jahweh): Js 2:12; Js 13:6, 9, 10; Ez 13:5; 30:3; Jl 1:15; 2:1, 11, 31; 3:14; Am 5:18-20; Ob 15; Zf 1:7, 14; Ml 4:5; Hd 2:20; 1Th 5:2; 2Pt 3:10; Op 1:10.

Met “de dag des Heren” wordt voornamelijk de Grote Verdrukking en de slag van Armageddon bedoeld (zie de O.T.-teksten en Hd 2:20). In bredere zin wordt er de hele 70ste jaarweek mee bedoeld en dus ook de inleidende oordelen van de eerste 3,5 jaren, én voorafgaandelijk de Opname (Op 1:10). De “dag des Heren” komt voor ongelovigen immers als een “dief in de nacht” (1Th 5:2; 2Pt 3:10) omdat eerst de gelovigen worden opgenomen en daarna de oordelen losbarsten op aarde, vanaf Op 6.

Het is ook “de dag van de Heer Jezus”: 1Ko 5:5; 2Ko 1:14; of “de dag van Jezus Christus”: 1Ko 1:8; Fp 1:6, 10; 2:16; 2Th 2:2. In deze Schriftplaatsen wordt echter vooral gewezen naar de Opname, de wederkomst van Christus voor Zijn Gemeente, het begin van Zijn wederkomst. Het accent ligt dus hier vooral op de verwachting van de Gemeente. Maar met die uitdrukking zijn echter ook de daarop volgende oordelen begrepen en de eigenlijke “dag des Heren” of “Grote Verdrukking”, met daarna de zichtbare wederkomst op aarde en de slag van Armageddon (16:14-16; 19:11-21) en tenslotte het binden van de duivel (20:1-3). Daarna komt de eerste opstanding maar dat gebeurt in het begin van het vrederijk.


En dan de letterlijke interpretatie

We moeten, zoals reeds gezegd, erg voorzichtig zijn bij een letterlijke interpratie, maar we zullen ook hiervoor ruimte geven. Zoals betoogd kan een symbolische voorstelling ook een letterlijke vervulling inhouden.

Het openen van het zesde zegel begint met een grote aardbeving16. De in de grondtekst gebruikte Griekse uitdrukking seismos megas betekent “een hevig schokken of schudden”. Dit moet wel want “alle bergen en eilanden zijn bewogen uit hun plaatsen”. Dit duidt op een catastrofe die nooit eerder is voorgekomen. Alleen de aardbeving in Opb. 16:18 zal groter zijn (de andere aardbevingen: Op 8:5 en 11:13, 19).

Hierdoor wordt de atmosfeer verpest en de hemellichamen kunnen hierdoor worden verduisterd. Ook in onze tijd kan op mistige dagen de maan rood kleuren wegens de gewijzigde breking van het licht. Het kan echter ook zijn dat de maan door Gods rechtstreekse bemoeienis als bloed wordt. Denk aan het nijlwater dat bloed werd tijdens de eerste plaag van Egypte (Ex 7:20)! De “sterren” zijn waarschijnlijk meteoren die nu massaal uit de hemel vallen. “De hemel week terug als een boekrol dat wordt opgerold”: de constellaties zijn niet meer zichtbaar zodat astrologen geen ‘raad’ meer weten, en evenmin de velen die er geloof aan hechten. Zie Jesaja:

Js 13:9-10 “Ziet, de dag des HEEREN komt, gruwelijk, met verbolgenheid en hittige toorn, om het land te stellen tot verwoesting, en zijn zondaars daaruit te verdelgen. Want de sterren van de hemel en zijn gesternten zullen hun licht niet laten lichten; de zon zal verduisterd worden, wanneer zij zal opgaan, en de maan zal haar licht niet laten schijnen”.

Er zullen dus ook letterlijke tekenen zijn aan de zon, maan en sterren17 en “de krachten der hemelen zullen bewogen worden”: zie Lk 21:25-27. Dit zijn wonderen en tekenen die rechtstreeks van God komen: Hd 2:16-20; Jl 2:31; Lk 21:25-27. Wonderen en tekenen zijn er speciaal voor de Joden (1Ko 1:22; vgl. Jh 4:48), en we kunnen ons indenken dat God die terug zal gebruiken in de eindtijd. Zie Wat is symbolisch en wat letterlijk? onder punt 4.



  1   2   3


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina