De prediking van het evangelie aan zondaren



Dovnload 72.26 Kb.
Datum19.08.2016
Grootte72.26 Kb.

De prediking van het evangelie aan zondaren


 

Door David Gay



"Heden bied ik u zaligheid; voor een ieder die de Heere Jezus Christus wil aannemen is de deur der genade niet toegesloten, neen, maar Hij zal u omhelzen met de armen Zijner liefde... O, wendt u tot Hem, wendt u tot Hem in het diepste besef van uw waardeloosheid. Vertel hem hoe vuil gij zijt, hoe verdorven, en zijt niet ongelovig, maar gelooft! Waarom vreest ge dat de Heere Jezus Christus u niet zou willen ontvangen? Uw zonden zijn voor Hem geen belemmering. Niets kan Christus ervan weerhouden u aan te nemen: Hij schept behagen in het zien van arme zondaren die tot Hem komen, Hij heeft vermaak, wanneer zij aan Zijn voeten liggen geknield, pleitende op Zijn beloften; en indien gij aldus tot Christus komt, zal Hij u zekerlijk ontvangen. Houd toch op, Zijn eindeloze liefde te kleineren! Hij wil slechts dit van u, dat ge in Hem gelooft, zodat ge teneinde gered zoudt worden. Dit, dit is alles wat deze beminnelijke Zaligmaker begeert, namelijk u gelukkig te maken, dat gij uw zonden verlaat. Laat mij u smeken tot Christus te komen. Ik nodig u allen uit tot Hem te gaan, en Hem als uw Heere en Losser te ontvangen... Ik nodig u uit naar Hem te komen, en Hij zal zich verheugen en verheugd zijn. Hij roept u bij monde van Zijn knechten; o, komt tot Hem! Hij arbeidt voor u, want Hij wil dat ge de zonden de rug toekeert, de dienst van Satan opzegt en Hem zoekt. Opent de deur uws harten, opdat de Koning der ere inga!"[1]

 

Dat was George Whitefield. Nog nooit heb ik gepreekt tot zondaren als hij. U wèl? Indien niet, waarom niet? Dat is nu onze vraag en vandaar mijn thema "De prediking van het Evangelie aan zondaren".



 

 

Ik begin met een persoonlijke opmerking.

 

Ik heb de herontdekking van het Calvinisme meegemaakt, en het zien gedijen vanaf het prille begin tot de tijd dat het zelfs modieus begon te worden- tegenwoordig worden tenminste velen "gereformeerd" genoemd. Hoeveel predikanten hebben niet boekenkasten die buigen onder het gewicht van de calvinistische boeken, vergeleken met de late 50-er jaren! We zijn in het bezit van meer en beter betrouwbare Bijbelverklaringen dan ooit, organiseren conferenties en beschikken over beter opgeleide predikanten dan ons voorgeslacht. Steeds meer kerken ondergaan thans een Bijbelgetrouwe reformatie der leer, praktijk en kerkregering. Ook de wetenschappelijke uiteenzettingen aangaande de Schrift zijn zeer correct. Elke week, zondag aan zondag worden vanaf de kansels juiste uiteenzettingen uit de Schrift voorgedragen.



 

En tòch er is iets ernstig fout!

 

Dit was een persoonlijke opmerking, zoals ik gezegd heb. Het is wat ik zie in mijn gezichtsveld, dat vrijwel geheel beperkt is tot Engeland. Ik tracht oprecht te zijn tegenover u. Ik ben calvinist in hart en nieren, een "five pointer", en daarvoor schaam ik mij niet. Maar...het is een feit dat ik het Woord breng met armzalig resultaat, wat betekent...dat ik er zéér, zéér weinigen zie, die worden toegebracht.



 

Ik ben een calvinist, maar wat het winnen van zielen voor Christus aangaat...ben ik praktisch nutteloos.

 

Onder de kinderen der heiligen heb ik tot nu toe enkele bekeringen gezien. Ik zie bepaalde Arminianen en onwetende christenen die tot het calvinisme zijn bekeerd.



 

Versta mij wel, ik onderschat de waarde ervan geenszins, aangezien dit alles vrucht van Gods zegeningen is. Maar ik moet belijden dat ik zeer, zeer weinig bekeringen zie onder de mensen die eerder geen bijzondere band hadden met het Evangelie. Maar metterdaad preek ik ook tot dit soort zondaren weinig.

 

Is dit ook uw ervaring?



 

Er is iets fout, en ik behoorde er wel door te worden gekweld. Ik weet goed dat enigen van u eronder lijden en erdoor worden gekweld, misschien velen. Ik stem in met Spurgeon, als hij zegt: "Hèt grote doel dat ons bij de verheerlijking Gode voor ogen staat, is: niet te rusten voor wij voor Hem zielen gewonnen hebben. Wij mòeten zondaren tot God zien bekeerd worden. Zien wij dit niet geschieden, dan moet onze noodkreet die van Rachel zijn: 'Geef mij kinderen, of ik sterf!'... De verkondigers der vredeboodschap zouden niet eerder hun bitter geween moeten willen staken, dan wanneer zondaren hun zonden bitterlijk bewenen."[2]

 

 

Richard Baxter zei: "Het werk van de bekering is het eerste grote ding dat wij duidelijk dienen te maken; daarna moeten wij arbeiden met al onze kracht. Helaas, de ellende van de onbekeerden is zo groot, dat het luide tot ons roept om medelijden. Het is zo bedroevend, mensen te zien in een staat van verdoemenis... Mij dunkt, we moesten er geen moment over denken hen alleen te laten. Wie is in staat nog één enkel woord te temen over geschilpunten, te handelen over onnodige dingetjes of minder belangrijke waarheden te berde te brengen, terwijl zijn ogen miserabele, ellendige zondaren zien, die bekeerd moeten worden, of verdoemd...? Ja, ik zie hen zelfs hun schrikkelijk einde naderen! O, wie ge ook links laat liggen, laat niet deze zondaren, de ellendigsten, verloren gaan! Aan wie ge ook voorbijgaat, ga niet deze arme zielen voorbij, die liggen onder de verdoemenis en vloek der wet! O, roep naar de onboetvaardigen, en neem dit grote werk van het toebrengen van zondaars ijverig ter hand, welke dingen gij ook ongedaan laat. Laat een ieder die predikt voor de zaligmaking van de mens niet tevreden zijn, tot hij datgene waarvoor hij predikt in vervulling ziet gaan. Hij heeft nimmer het goede doel voor ogen gehad, wie het onverschillig was, of zijn toehoorders de zaligheid verwierven, of niet... dìe man heeft alleen voor zichzelf gepreekt, en niet om alle eer Christus te doen toekomen, zelfs niet wanneer hij Christus preekte, hoe uitmuntend en goed hij het ook gedaan schijnt te hebben. Geen wijze en liefdadige geneesheer gevoelt zich altijd tevreden, wanneer hij slechts geneesmiddelen toedient en verstrekt, zonder verbetering onder zijn patiënten waar te nemen, maar integendeel hen allen onder zijn handen te zien sterven. Ik verwonder mij wel eens over mensen die twintig, dertig of veertig jaar hebben geleefd, en nochtans nooit enige vrucht op hun werk hebben mogen zien, hoe zij dit met zóveel geduld dragen, en blijven doorgaan. Ik zou mij niet gemakkelijk tevreden voelen, als ik mijn levensdagen zó zou moeten doorbrengen."[3]



 

Krachtige taal! Ik word berispt. Ik behoorde berispt te worden! Nu is het mogelijk, dat hetgeen ik u beschreven heb uw ervaring niet is. Maar ik zeg het opnieuw, ik vrees dat er fundamenteel iets fout is. Het lijkt mij, dat calvinisme en 'ziel reddende' prediking menigmaal niet samen gaan. Indien dat zo is, dan vraag ik: mogen wij nog de geestelijke nakomelingen van Whitefield, Edwards, Nettleton en Spurgeon worden genoemd?

 

Whitefield? Wat te denken van Paulus en Petrus? Zij hielden zich aan de genadeleer! En zagen zij niet vele bekeringen, en dat in kolossale aantallen? Zou ik het niet zeer moeten betreuren, dat zo weinigen mijn prediking geloven? Ja! Jesaja deed het: "Wie heeft onze prediking geloofd? En aan wien is de arm des HEEREN geopenbaard?"



 

Wij allen moeten hierover wenen!

 

Bent u het hiermee eens? Voelt uzelf iets dergelijks? Aleer ik verder ga, moet ik dat weten. Sta ik hier alleen? Heb ik alleen mijzelf en alleen mìjn falen beschreven, of gevoelt één uwer hetzelfde?



 

Wat is er nu fout gedaan?

 

Wel, wat is ons antwoord?... Dat er niets is fout gegaan! Het is toch Gods soevereine wil. "...maar de uitverkorenen hebben het verkregen, en de anderen zijn verhard geworden..." Romeinen 11 vers 7.



Echter, dit antwoord voldoet niet. Het is een deel van de waarheid, zeker, maar niet de volle waarheid. Aan Gods souvereiniteit waag ik geen ogenblik te twijfelen. Doch als wij God de schuld geven van onze schamele successen in de Evangelie prediking... dan is het vreselijk dat we ooit calvinist geworden zijn. Wij mogen ons niet verschuilen achter de besluiten Gods. Onze vaderen deden het ook niet. Zij gehoorzaamden Gods geboden, die voor hen prikkels waren om te bewegen tot het werk van prediken, en velen van hen oogstten in overvloed. Dat is ook ònze plicht!

 

Zou het niet mogelijk zijn dat de oorzaak in onszelf ligt en dat er iets mis is in onze prediking? Als dat zo is, dan zijn wìj verantwoordelijk, dan zijn wìj fout.



 

Ik geloof dat wij het Evangelie tè vaak niet op de juiste wijze aan de zondaren verkondigen. Ik vrees dat wij hier onze plicht verzaken, en dat met rampzalige gevolgen. Hìer is de wonde, en hìer mòeten wij de onderzoekende vinger leggen. Predik ik werkelijk het Evangelie aan zondaren? En u?

 

Deze vraag heeft vele predikers in het verleden bezocht en bezig gehouden, en zij vonden haar niet gemakkelijk te beantwoorden. John Leland zei: "Aan het einde van het jaar 1806, kreeg ik te kampen met enorme aanvechtingen aangaande mijn prediking, vrezende dat mijn vruchteloosheid in het ambt te wijten was aan onjuiste preken. Ik voelde mij zó terneergeslagen, dat de grote vraag die mijn geest gedurende meer dan dertig beroerde "Hoe moet een vergadering van zondaren worden toegesproken?" met zulk een beslaglegging in mijn geest viel, dat ik me nauwelijks meer kon beheersen." Hij zei: "Ik zonk in een diepe neerslachtigheid van geest. Het is mij steeds een vraag van groot gewicht geweest, te weten hoe men een vergadering van zondaren moet toespreken, in de stijl van het Evangelie. Zij viel mijn geest onophoudelijk aan, en dat met een grote kracht. Mijn angsten bestonden hierin, dat ik dacht het Woord niet recht te brengen, wat de oorzaak was waarom ik zo... nutteloos was..."[4]



 

Die vraag behoort ook ons te belasten. Prediken wij "goed"? Spreken wij zondaren op de goede wijze aan? Menigmaal niet, denk ik!

 

Wat is dan het probleem? Wel, hoe kan ik deze vraag mogelijkerwijs beantwoorden? De gevallen dat wij predikanten falen zijn legio. Gebrek aan tijd verbiedt ons zelfs een vluchtige blik; ik kan niet aflaten het te hebben over de roeping tot het ambt, bijvoorbeeld. Maar wij durven het niet altijd voor waar te houden ik vrees dat niet iedereen die het Woord brengt werkelijk daartoe geroepen is. Ik vrees dat er vandaag de dag te weinig prediking is... zwerftochtjes door boeken, theologische lezingen en herhaaldelijk vertelde anekdotes zijn niet voldoende... maar vanwege gebrek aan tijd (en niet meer of minder) moet ik dergelijke zaken laten liggen.



 

Ik wil mij houden aan slechts één punt. Volgens mijn ervaring is het één van de belangrijkste oorzaken waarom deze stijl van preken nalaat om een middel tot bekering te zijn. Het vloeit voort uit een misbruik van ons aloude calvinisme voor onze prediking; het dilemma dat velen voelen, hoe kan ik, als calvinist, de zondaren het Evangelie verkondigen? In feite zie ik een oprukkend hyper calvinisme! Een verlamming die ons bekruipt.

 

Hier volgt een korte definitie van een hyper calvinist door Martin Lloyd-Jones: "Een hyper calvinist is iemand die zegt dat het aanbod van genade alleen komt tot de verlosten, en dat een Evangelie prediker het aanbod van genade niet mag aanbieden aan iedereen. Dat is een hyper calvinist. Een hyper calvinist beschouwt een man die de genade aan iedereen aanbiedt als een gevaarlijk persoon... Ik bied u allen de zaligheid aan... Dàt is het verschil tussen een hyper calvinist en een calvinist."[5]



 

Daar is altijd een neiging in de Calvinisten om hyper calvinist te worden. Het gebeurde in Engeland in de 18e eeuw en in de zuidelijke Staten van Amerika in het begin van de 19e eeuw. Het kan opzettelijk gebeuren; echter in veel gevallen onbedoeld. Maar het is even fataal per ongeluk hyper calvinist te worden als opzettelijk. Over deze tendens maak ik mij bezorgd. O! Wij ontkennen eenvoudig dat wij deze dingen doen. We geloven dat we het Evangelie bijbels preken, vrijelijk Christus aanbiedend aan alle zondaren, maar ik herhaal dat er een soort beginnend hypercalvinisme in omloop is. Wij houden ons aan het vrije aanbod van het Evangelie, maar de vraag is niet "Doen wij recht aan het dogma van het vrije aanbod?" Het is deze: Bieden wij de zondaren openhartig en gunnend Christus aan?

 

Zien wij dit als een dringende noodzaak en doen wij het met de nodige kracht en aandrang?



 

Aan dit doel moeten wij beantwoorden, maar wij doen het meest niet!

 

Soms zijn de motieven begrijpelijk. We leven in de dag der kleine dingen en misschien vervallen wij, onbewust, in hyper calvinisme, als verdedigingsmechanisme. Soms zijn de motieven weloverwogen. Velen hebben een Arminiaanse achtergrond, en dreigen terug te vallen in het moeras van de vrije wil. Het is prijzenswaardig dat we trouw willen blijven aan onze calvinistische overtuigingen. We hebben de walgelijke gevolgen gezien van het oppervlakkig geloof, sentimentele, niet leerstellige 'Evangelie verkondiging'; en ten koste van alles willen we dat vermijden. Maar in het vermijden van de éne fout zien wij mogelijk de andere over het hoofd.



 

En dit alleen al is hetgeen calvinisten maakt die het Evangelie niet verkondigen zoals ze het behoren te doen. Dit bedrog vermindert onvermijdelijk het aantal ware bekeringen. Dàt is waarover ik wil trachten te spreken.

 

John Murray zei: "In de kringen waar de meesten van ons leven en het predikambt beoefenen heerst geen verdeeldheid aangaande het vrije aanbod van genade aan alle mensen. Misschien, echter, is er weliswaar collectieve instemming met deze leerstelling, en is een krachtige verdediging ervan gelegen in... theologische verdeeldheid, terwijl tegelijkertijd sprake is van een vrijwel volledige afwezigheid van deze grote waarheid in de Evangelie verkondiging. Soms is de reden hiervan, dat ze calvinist zijn geworden en dus verplicht zijn niet langer de Arminiaanse interpretatie van het aanbieden van het Evangelie te hanteren.



 

Maar... ik vrees dat ze niet in staat zijn geweest een zodanige verandering in hun denken teweeg te brengen, zodat ze het Evangelie vrij en spontaan konden aanbieden. Op de een of andere wijze vrezen ze dat de volle, vrije en onbelemmerde opening van Christus in het Evangelie voor alle mensen zonder onderscheid, en het voortdurende vermanen van in de zonde dode en verloren mensen en de eisen en verplichtingen van die vrije opening zullen botsen op andere waarheden als souvereine uitverkiezing, beperkte verzoening en krachtdadige genade. Daarom, hoewel het dogma van het vrije aanbod erkennend, zijn ze er niet in geslaagd het Evangelie spontaan en zonder reserves tot de mensen te brengen. Dit is een ernstige fout, ja, een tragedie. Slechts vanuit ons gereformeerd geloof kunnen wij Christus tonen in al Zijn volheid en uitgestrektheid, als Zaligmaker. Het is een ernstige zonde tegen Christus en het Evangelie, dat men geen besef heeft van het feit dat juist de beperktheid van de verlossing die Christus verworven heeft, zowel een grond is voor, als ook een bekrachtiging van de algenoegzaamheid en vrijheid waarmee Hij aangeboden wordt aan alle mensen. Als wij enige gereserveerdheid of gebrek aan spontaniteit betonen in het aanbieden van Christus, dan is dat omdat wij een verwrongen voorstelling hebben van de relatie tussen Gods souvereiniteit en het vrije aanbod van Christus in het Evangelie, die door Gods souvereiniteit bekrachtigd en staande blijft."[6]

 

"Deze verwrongen voorstelling komt naar voren in een opvallende onhandigheid en een gebrek aan spontaniteit in het preken. Reacties en methoden van Arminiaanse zijde hebben het velen onmogelijk gemaakt deze relatie te begrijpen of in de praktijk uit te werken (hoe 's mensen onvermogen, persoonlijke verlossing, en het vrije aanbod met elkaar in overeenstemming kunnen worden gebracht; of hoe de onmacht van de mens en Gods uitverkiezing samen kunnen gaan) met de noodzaak van de dringendste en meest hartstochtelijke oproep tot oefening van het geloof en berouw."[7]

 

Ik durf te zeggen dat wij maar al te vaak feilen in het verkondigen van het Evangelie aan zondaren zoals wij verplicht zijn te doen: met de wil om zielen te winnen. Wij zijn onder de maat naar de bijbelse maatstaf die door de calvinistische predikers uit het verleden dichter benaderd werd. Ons falen ligt beide in de inhoud van onze predikaties èn in de stijl waarin wij ze brengen.



 

Wat houdt dit 'vrije aanbod' eigenlijk in?

 

Behoren Christus en de zaligheid vrij aan alle zondaren te worden aangeboden? Moeten wij deze zondaren roepen, smeken, ja, bìdden in Christus te geloven? Dienen wij hun te zeggen dat God er geen geheim van maakt van harte bereidwillig te zijn tot en zelfs behagen heeft in het redden van zondaren en dat een ieder genodigd en geroepen wordt om tot Christus te komen?



 

Worden wij gehouden alle zondaren te bevelen en aan te moedigen des Heeren Naam aan te roepen, hun de volle verzekering gevend dat, indien zij roepen, God hen zàl verhoren en redden? Moeten wij de mensen smeken en hun de grote, allesomvattende waarborg voor het geloof tonen; namelijk, dat zij juist òmdat ze zondaren zijn het volste recht hebben om op Christus te vertrouwen en zich op Hem te verlaten, teneinde vergeving van al hun zonden te ontvangen? En moet dit niet naarstig gedaan worden, met bezielde ernst, met de warmste, doch ook met de meest nadrukkelijke en indringende smeekbeden? Want het gaat niet slechts om een onderdeel van de Evangelieprediking, maar om véél meer: een wezenlijk bestanddeel van een zodanige prediking. Als Christus en de zaligmaking niet vrij en zonder onderscheid aan de zondaren worden aangeboden, hoe kunnen wij dan nog spreken van Evangelie prediking?

 

Zo vat ik het vrije aanbod op. Ik besef dat het gebruik van het woord 'aanbod' sommigen moeilijk valt, zelfs voor sommigen aanstootgevend is. Ik begeer niet te twisten over het woord en ik heb geen tijd voor afdwalen. Hoe dan ook, mijn betoog is van dit woord niet afhankelijk. Maar het beginsel ervan is belangrijk. Het is waarlijk van levensbelang.



 

Is het onze plicht alle mensen uit te nodigen, te bemoedigen en te bidden in Christus te geloven?

 

Kunnen wij ons ervan verzekerd houden dat deze uitnodiging echt is, en ernstig gemeend?

 

Zijn wij gerechtigd om zondaren trachten te overtuigen dat deze uitnodiging en dit aanbod in haar volledigheid oprecht tot hen wordt gebracht? Dat is de vraag. Is dit volgens de Schrift? Wegens gebrek aan tijd is het verwijzen naar de volgende Schriftplaatsen alles wat ik doen kan: Jesaja 45: 22. "Wendt u naar Mij toe, wordt behouden alle gij einden der aarde; want Ik ben God en niemand meer."



 

Jesaja 55: 1-3. "O alle gij dorstigen, komt tot de wateren, en gij, die geen geld hebt, komt, koopt en eet, ja komt, koopt zonder geld en zonder prijs, wijn en melk. Waarom weegt gijlieden geld uit voor hetgeen geen brood is, en uw arbeid voor hetgeen niet verzadigen kan?

 

Hoort aandachtiglijk naar Mij en eet het goede, en laat uw ziel in vettigheid zich verlustigen.

 

Neigt uw oor en komt tot Mij, hoort en uw ziel zal leven..."

 

Mattheüs 11: 28. "Komt herwaarts tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven."



 

Mattheüs 22: 9-10. "Daarom gaat op de uitgangen der wegen, en zovelen als gij er zult vinden, roept ze tot de bruiloft.'... En dezelve dienstknechten uitgaande op de wegen, vergaderden allen die zij vonden, beide kwaden en goeden..."

 

Lukas 14: 21-23. "...'Ga haastiglijk uit in de straten en wijken der stad, en breng de armen en verminkten en kreupelen en blinden hier in... En de dienstknecht zeide:...'en nog is er plaats.'



 

... Ga uit in de wegen en heggen; en dwing hen in te komen, opdat mijn huis vol worde."

 

Handelingen 17: 30. "God... verkondigt nu allen mensen alom dat zij zich bekeren."



 

2 Korinthe 5: 18-20. "En al deze dingen zijn uit God, Die ons met Zichzelven verzoend heeft door Jezus Christus, en ons de bediening der verzoening gegeven heeft... en heeft het woord der verzoening in ons gelegd. Zo zijn wij dan gezanten van Christuswege, alsof God door ons bade; wij bidden van Christuswege: Laat u met God verzoenen."

 

Openbaring 3: 20. "Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop; indien iemand Mijn stem zal horen en de deur opendoen, Ik zal tot hem inkomen, en Ik zal met hem avondmaal houden, en hij met Mij."



 

Openbaring 22: 17. "En de Geest en de bruid zeggen: Kom! ... En die dorst heeft, kome; en die wil, neme het water des levens om niet."

 

Luister naar Jonathan Edwards. "Christus is er op uit u zalig te maken... Daartoe zendt Hij zijn knechten tot u. Zij smeken u in Christus' plaats: Laat u met God verzoenen... Christus tracht zondaren voor Zich te winnen. En Hij gebruikt middelen om bij hen sterk aan te dringen tot het kiezen en aannemen van de zaligheid. Zeer menigvuldiglijk nodigt Hij hen uit om tot Hem te gaan, opdat zij het leven verkrijgen mogen, en rust vinden voor hun zielen; van Christus' zijde komt de nodiging tot het heil, tot het nemen van het Water des levens... om nìet! Hij staat aan de deur en Hij klopt, en laat niet af zulks te doen, ofschoon de zondaren Hem voor zeer lange tijd de toegang ontzeggen. Hun herhaalde weigeringen, Hij verdraagt ze alle en Hij gaat door met genadevol te kloppen, zeggende: 'Doe Mij open, opdat Ik in moge komen, en gij met Mij avondmaal houdt, en Ik met u.' Aan de deuren van vele zondaarsharten staat Hij, reeds vele jaren te kloppen. Christus is een Minnaar, Die er onophoudelijk op aandringt, dat Hij hun Heere moge worden. Hij stelt hun vaak voor ogen hoe nodig zij Hem hebben, de erbarmelijke omstandigheden waarin zij verkeren, en het grote goed dat voor hun zielen is weggelegd, en nodigt hen uit om dit grote goed te aanvaarden, en belooft daarbij dat zij er zeker in het bezit van zullen komen, enkel en alleen door het te ontvangen.



 

Gij allen weet hoe naarstig Christus de redding en behoudenis van Jeruzalem heeft gezocht, en hoe Hij weende, toen zij weigeraars gebleken waren, Lukas 19: 32, Mattheüs 23: 37.

 

Zò zoekt nu Christus uw zaligheid; hoeveel middelen wendt Hij niet aan tot uw behoudenis!

 

Alle personen uit de Drie-eenheid zoeken nu uw zaligheid. God de Vader heeft Zijn Zoon gezonden, Die de weg tot de zaligheid voor u geopend heeft, en alle moeilijkheden heeft weggenomen, behalve die moeilijkheden die ge zelf in uw eigen hart maakt. En Hij wacht op het moment dat hij genade aan u kan bewijzen; de deur van Zijn genade staat voor u open; Hij heeft u een fontein geopend om u van zonde en vuilheid te wassen. Christus roept u, nodigt u uit en smeekt u. De Heilige Geest twist met u door Zijn innerlijke bewegingen en invloeden."[8]

 

David Brainerd verklaarde hoe hij was geholpen onder de Indianen, "door het prediken van de gekruisigde Christus. Ik stelde Hem als middelpunt en einddoel van al mijn preken onder hen; alles dat ik tot hen sprak was gericht op Hem. Het was mijn wens en wil hun Zijn algenoegzaamheid en bereidheid tot het zaligen van de grootste der zondaren te laten zien. De rijkdom en ruimte der Goddelijke genade, 'zonder prijs, en zonder geld', diegenen voorgesteld en aangeboden die het aanbod willen aannemen. Daarenboven hielp mij God iedere keer dat ik aanhield op het zonder uitstel zoeken van Christus, zodat ik mij ook blijvend mede aan deze plicht kon wijden. Ik liet niet af hen te roepen om tot Christus te gaan, in het aanhoudende besef van hun verloren staat, voor het verkrijgen van volmaakte verlichting, wegneming en eeuwigdurende zaligheid. En hun de overvloedige bemoediging en vertroosting te tonen die het Evangelie nooddruftige, verdrinkende en hulpeloze zondaren voorstelt. Deze zaken benadrukte ik voortdurend, wat de opening van een aanhoudende Evangelie nodiging van stervende zielen uitwerkte. Een nodiging van ledigen, naakten, door onweder voortgedrevenen, ongetroosten, belasten en vermoeiden, om hen op Christus te werpen, de oneindige rijkdommen van Zijn genade en goedheid te openen, de wondervolle aanmoediging die in het Evangelie wordt voorgesteld aan onwaardigen, tot zondaren van geen enkele kant meer hulp durven verwachten. Te roepen, te nodigen en te smeken om zichzelf op te geven, zich aan Christus overgevend om door Christus met God verzoend te zijn. Hen te vermanen over hun verachting van Iemand Die zo vrij en liefelijk wordt aangeboden, en dit op een zodanige wijze, met zoveel vrijheid, zulk een geestdrift op hun consciëntie bindend. En juist deze prediking wilde God gebruiken als instrument, om zondaren wakker te schudden.



 

Het was opmerkelijk dat wanneer ik begiftigd werd met bijzondere vrijheid en lust van boven in het getuigen van Gods vermogen en wil tot het redden van ten dode gedoemde zondaars, dat dàn Gods werkende kracht zich op de meest grootse wijze openbaarde: bemoedigende overtuigingen begonnen in de hoorders door Gods Geest te werken, de terneergeslagenen werden vertroost."[9]

 

Dit raakt aan onze zwakke en gevoelige plaats. Wij wensen 'de openbaring der Goddelijke kracht', nietwaar? We willen de opwekking en overtuiging van grote aantallen zielen. Maar, prediken wij, als Brainerd, vanuit het inzicht dat het benadrukken van Christus' vermogen en bereidheid tot het zaligen van verlorenen noodzakelijk is? Ik belijd dat ik nog niet eens begonnen ben met het Evangelie bijbels te verkondigen. Dit is volledig hieraan te wijten, dat ik 'gewoonweg' niet de waarde besef van dit vrije aanbod, en wat het insluit. En dat is de reden waarom ik nalatig geweest ben in het prediken van het Evangelie op de juiste manier. Ik heb teveel in negatieve termen gedacht, ik heb er te klein van gedacht, ik heb gepoogd het Evangelie te beschermen en te verdedigen tegen het Arminianisme en het "kiezen voor Jezus" Ik heb de vrijheid van het Evangelie niet gezien. Gevoelt u hetzelfde? Ik ben er zeker van dat dit een groot deel van ons probleem is.



 

Maar nu kom ik tot de kern, het hart ervan. En dat is het juiste woord, namelijk "hart"!

 

Het is duidelijk dat God Zich verheugt over de zaligheid van zondaren. Het is juist te zeggen dat God vermaak schept in hun behoudenis. Maar alleen dat te zeggen gaat niet ver genoeg, dan schiet het nog tekort in het licht van het bijbelse onderwijs aangaande de leer van het vrije aanbod. Het punt is: begeert God eigenlijk wel de zaligheid van zondaren? Wil Hij dat zondaren gered worden? En verder: begeert God ook de zaligheid zelfs van degenen die verworpen zijn?



 

Dit is het fundamentele punt dat aan de orde is in het vrije aanbod. John Murray zei het zo: "Het zou blijken dat het werkelijke punt aangaande het vrije aanbod van het Evangelie is, of het naar waarheid mag worden gezegd dat God de zaligheid van alle mensen begeert."[10]

 

Ik beweer dat ik zeggen mag dat dit het hart der zaak is. Begèèrt God de zaligheid van alle mensen? Zoja, kunnen wij, behoren wij, moeten wij in onze prediking aan alle mensen zonder onderscheid te maken verklaren dat God begeert hen allen zalig te zien worden? Voorts, kan eerst van ons gezegd worden dat we het Evangelie op de juiste wijze verkondigen als we overtuigd zijn van de waarheid van deze begeerte in God en openlijk met die overtuiging preken? Is het zo, dat wij pas op de goede manier beginnen zondaren te overreden met God verzoend te worden als we zelf ervan overtuigd zijn dat God zich niet slechts verheugt over hun zaligheid, doch haar zelfs begeert?



 

Ik houd vol dat het antwoord op deze vragen "Ja!" moet luiden. Helaas, ik heb nu geen tijd om het Schriftuurlijke bewijs gedetailleerd te leveren. Ik kan u slechts verwijzen naar enige toepasselijke passages, en mocht u zich daarna niet overtuigd voelen, dan vraag ik u bescheiden en beleefd de boeken van mannen als Johannes Calvijn, John Murray, Matthew Poole, Patrick Fairbairn, C.H. Spurgeon, Matthew Henry, John Lillie, J.C. Ryle enz. te raadplegen.

 

Ezechiël 18: 23. "Zou ik enigszins lust hebben aan den dood des goddelozen? spreekt de Heere HEERE; is het niet, als hij zich bekeert van zijn wegen, dat hij leve?"



 

Ezechiël 33: 11. "Zeg tot hen: Zo waarachtig als ik leef, spreekt de Heere HEERE, zo Ik lust heb in den dood des goddelozen! Maar daarin heb ik lust, dat de goddeloze zich bekere van zijn weg en leve..."

 

Mattheüs 23: 37. "Jeruzalem, Jeruzalem, gij die de profeten doodt, en stenigt die tot u gezonden zijn, hoe menigmaal heb ik uw kinderen willen bijeenvergaderen, gelijkerwijs een hen haar kiekens bijeenvergadert onder de vleugelen, en gijlieden hebt niet gewild."



 

Johannes 3: 16. "Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die in Hem gelooft niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe."

 

1 Timotheüs 2: 3-4. "...God onzen Zaligmaker, Welke wil, dat alle mensen zalig worden en tot kennis der waarheid komen."



 

2 Petrus 3: 9. "De Heere vertraagt de belofte niet..., maar is lankmoedig over ons (of, u), niet willende dat enigen verloren gaan, maar dat zij allen tot bekering komen."

 

Er zijn twee aspecten aangaande de wil van God. Vooreerst, daar is Zijn absolute voornemen en Zijn eeuwig besluit. Dit wordt altijd vervuld. Psalm 115: 3; Psalm 135:6; Jesaja 46: 10 enz. Ten tweede, daar is Gods geopenbaarde wil, Zijn geboden, uitnodigingen, de uitdrukkingen van Zijn liefdadigheid. Jezus zei, dat Hij vaak datgene begeerde wat God duidelijk niet besloten had. God is hierin niet in het minst tegenstrijdig, al is het voor ons mensenverstand onbegrijpelijk. Doch zoals R.B. Kuiper schreef, "De Gereformeerde Christen gaat geen Bijbelse paradoxen uit de weg... Indien hij in de Schrift onwedersprekelijk twee waarheden verklaard vindt, die volgens de menselijke rede niet met elkander in overeenstemming te brengen zijn, dan onderwerpt hij blijmoedig zijn logica aan het Goddelijke Woord. Eén der meest opvallende Bijbelse paradoxen is dat God, Die uit het menselijke ras souverein een bepaald getal van schepselen verkoor die het eeuwige leven beërven zullen, nochtans aan alle mensen zonder onderscheid het eeuwige leven aanbiedt en, zo doende, hen verzekert dat niets voor Hem meer reden tot verblijding zou betekenen dan hun aannemen van Zijn aanbod. God verzekert zondaren alom dat Hij "wil, dat alle mensen zalig worden", 1 Timotheüs 2: 4. Dat is óók een blijk van Gods souvereiniteit, en de bekendmaking van deze souvereiniteit is er tevens de erkenning van. De Calvinist verklaart dit stellig en met hartstocht."[11]



 

Is dat waar? Verklaren wij dit vurig? Wij moeten de volle kracht en het volle gewicht aan ieder Bijbels leerstuk geven. We zouden moeten huiveren bij de blote gedachte aan het forceren van de Schrift door haar om te vormen, totdat ze in de banen van de menselijke rede en logica kan worden geleid en begrepen. Wij hebben niet op alle vragen een antwoord! Dat is onze taak niet! Hoe kon Christus wenen over de verworpenen? Wij kunnen het niet uitleggen! Maar Hij weende! Hij weende! Hij plengde Zijn tranen over al hun weigeringen. Zulk een aanbiddenswaardig wonder mogen wij niet aantasten en kleineren door onze disputen hierover en onze zogenaamde "uitleg" hiervan.

 

Zinspelend op Bijbelse paradoxen, schreef Dr. Withington: "Ik moet deze waarheden mengen zoals ze ook in de Bijbel zijn gemengd, en ik heb niet het recht de ene in mindere mate naar voren te brengen dan de andere. Ik moet deze samenstelling achter mij laten, met al haar verwarringen en Goddelijke tegenstellingen." Francis Wayland drukte zijn instemming hiermee als volgt uit: "Ik blijf trouw aan wat God gesproken heeft; wat de mensen er van maken is menselijk en mensenwerk, dat voor mij niets waard is."[12]



 

Wij weten dat God goed is voor alle mensen; Hij heeft medelijden met een ieder hunner. En ons wordt opgedragen eenzelfde geestesgesteldheid te vertonen, aangezien wij kinderen van onze hemelse Vader zijn, Mattheüs 5: 44-48. In de Schrift hebben wij opmerkelijke voorbeelden van heiligen die deze bewogenheid met alle mensen in hun leven kenbaar maakten. Paulus in Romeinen 9: 1-3: "Ik zeg de waarheid in Christus, ik lieg niet (mijn consciëntie mij medegetuigenis gevende door den Heiligen Geest), dat het mij een grote droefheid, en mijn hart een gedurige smart is. Want ik zou zelf wel wensen verbannen te zijn van Christus voor mijn broederen, die mijn maagschap zijn naar het vlees." Romeinen 10: 1: "Broeders, de toegenegenheid mijns harten, en het gebed dat ik tot God voor Israël doe, is tot hun zaligheid." En als u zich de onderwijzing van Romeinen 9 voor de geest haalt, die geschreven is tussen deze twee zinsneden, hoe opwekkend zijn dan deze uitdrukkingen van begeerte!

 

Welnu, wanneer de begeerte van een mens reeds dermate groot was, hoe groot moet dan Gods begeerte tot het goede voor zondaren wel zijn? "En Hij de scharen ziende, werd innerlijk met ontferming bewogen over hen, omdat zij vermoeid en verstrooid waren, gelijk schapen die geen herder hebben.", Mattheüs 9: 36. "En Jezus hem aanziende beminde hem...", Markus 10: 21. "Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen.", Lukas 23: 34.



Ik verzeker u dat God een bijzondere, onoverwinlijke liefde voor Zijn uitverkorenen heeft en nochtans ook een algemene goedwillendheid heeft voor alle mensen, en met hen allen medelijden heeft.

 

Kort geleden vroeg een vriend mij "Wordt onder ons wel veel overreding en smeking gehoord? Is ons probleem niet het overeind houden van beide, namelijk enerzijds dat goddelijke genade particulier is, en anderzijds de algemeenheid van de goddelijke barmhartigheid? Een korte tijd terug bedankte iemand mij omdat ik vanaf de kansel gezegd had: "Christus wil dat u tot Hem komt.". Ik was er mij niet van bewust dat gezegd te hebben, en het is inderdaad dàt soort opmerkingen waar ik en anderen met mij zo angstvallig in zijn. Ik denk dat wij dit hebben toe te schrijven aan een grote fout: wij allen zijn ervan overtuigd dat Christus een volk heeft dat zalig zal worden, maar zijn wij ook voldoende doordrongen van Zijn bereidwilligheid zondaren te redden?"



 

Het antwoord op zijn vraag is "Nee!". Onder ons wordt niet genoeg volharding en toewijding gevonden in het aanhouden op Christus' bereidwilligheid. En o zeker, wij zijn veel te huiverig om zondaren te vertellen dat Christus hen zalig wil zien. Deze twee gaan samen. Dat is het hart van ons probleem. Wij wekken de indruk dat we meer belang stellen in het verzoenen van de mysteries van Gods wil, dan in de verzoening van God met de zondaren.

 

O! mijn broeders, ik verzeker u dat ik geen uwer bedoel te kwetsen. Ik twijfel er niet aan, of velen onder u betreuren de geringe vrucht die zij op 'hun' prediking genieten. Keer op keer heb ik mij moeten beschuldigen tijdens het voorbereiden van deze toespraak. Ik ben geschud en heen en weer bewogen. Het is voor mij helder geworden, waar de oorzaken lagen van mijn falen. Ik had mij zelfs niet gerealiseerd wat ik gehouden was te doen in de preekstoel. Het wonder van het verkondigen van het Evangelie aan zondaren, van het smeken, van het overreden en het worstelen met hen aan de genadetroon; en dat alles gefundeerd op dè grondslag: niet alleen van Gods besluit van verkiezing en verwerping maar ook op de basis van Zijn uitdrukkelijke begeerte zoveel mogelijk zondaren behouden te zien worden. Ik belijd dat ik dit niet tot mij heb laten doordringen.



 

Mijn broeders, wij zijn ambassadeurs van Christus. We staan in Christus' Naam en Christus' plaats om zondaren te bedelen zich met God te laten verzoenen. In de dagen van Zijn omwandeling op aarde toonde Christus een hartroerende begeerte en hartenwens zondaren gered te zien worden. Tot op heden is Hij niet veranderd, nog steeds is Hij Dezelfde, Hebreeën 13: 8. En Hij stoot u uit in Zijn wijngaard, Hij zendt u tot de zondaren, om voor hen in Zijn Naam te staan, en van Zijnentwege. U, als knechten, bent Zijn ambassadeurs. U staat voor de mensen zoals Christus voor hen heeft gestaan.

 

Wat wil dat zeggen?



 

U moet prediken met gezag. U kunt, nee, u mòet het volle vertrouwen hebben. U staat in Jezus Christus' Naam met al Zijn gezag en kracht met u, ter ondersteuning. "Mij is gegeven alle macht in de hemel en op de aarde... gaat dan heen...", Mattheüs 28: 18 -20.

U moet prediken met medelijden. Vraag uzelf niet of de zondaren voor u door God ten eeuwigen leven bestemd zijn. Dat is niet uw zaak! Vraag niet of het gevoelige zondaars zijn.

 

Zij zijn zondaren, wanhopig nooddruftige zondaren, hel waardige zondaren; dat is genoeg.



 

Bemin hen! Wees voor dit woord toch niet bevreesd. Heb liefde voor de zondaren tot wie ge spreekt, "Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft.­.." Druk de voetstappen van uw Meester. Wees met ontferming bewogen. Ween over zondaren, als ge kunt. Christus weende ook over Jeruzalem. Paulus weende over de Efeziërs. En Whitefield weende schier elke keer als hij preekte. U moet niet bang zijn uw hart te tonen, als het liefde bevat. Doe uw hoorders versmelten; niet alleen door uw woorden, maar niet minder door uw daden. Smeek hun ernstig, wees vol van liefde en preek met de hartelijke begeerte hen allen tot Christus te zien komen. Toon hun Zijn grote medelijden. Voel uzelf hierin geenszins belemmerd of angstig. Vergeet uzelf! Hoe moesten wij God niet bidden om de werking van Zijn grenzeloze liefdevuur in onze harten. Dat de liefde van Christus ons toch zou moeten dringen! O wanneer zal ik in staat zijn om, als Whitefield, te zeggen dat, indien het effectief zou zijn, ik vrijwillig zou sterven voor de zondaren die mij hoorden!

 

U moet vrij preken. Is dit voor ons niet altijd een moeilijkheid geweest? Hebben wij ons nooit beperkt gevoeld door ons Calvinisme? Maken de dogma's van verkiezing en particuliere zaligmaking ons nooit al te voorzichtig? Zoja, dan hebben wij onze arbeid verricht onder de druk van een vreselijk misverstaan.

 

Wij moeten niet proberen de oneindige mysteries, die er in God zijn met elkaar in overeenstemming te brengen: onze plicht is niet paradoxen te combineren of te rijmen, maar wij dienen erop uit te zijn zondaren te bekeren en te leiden tot Christus. Verkiezing en het particuliere aspect van verlossing behoren de boventoon in onze predikaties te voeren.



Laat u niet verwikkelen in het Saumur-conflict of het Marrow-standpunt over de uitgestrektheid van de verzoening. Dat heeft geen zin met betrekking tot de discussie van deze zaken. Een zondaar behoeft niet te geloven, dat hij uitverkoren is, alvorens hij is wedergeboren. Hij moet in de Heere Jezus Christus geloven. Het is onze taak hem dat te zeggen en hem met alle krachten die in ons zijn aan te moedigen dat te geloven. Het is niet aan een onbekeerde zondaar te geloven dat Christus voor hem persoonlijk stierf. Hij moet geloven in de Heere Jezus Christus. De verborgen dingen behoren God toe. Maar de geopenbaarde dingen zijn voor ons. En Gods geopenbaarde wil is, dat Hij begeert dat zondaren behouden worden en dat Hij ons uitzendt, opdat wij hen zouden dwingen in te komen. In de dagen Zijns vleses riep Jezus zondaren een hartelijk welkom toe, en nòch is Hij Dezelfde. De arme melaatse was overtuigd van Christus' macht en bekwaamheid om hem te reinigen; doch hij maakte er zich zorgen over of Christus ook wel wilde. Hij behoefde zich geen zorgen te maken: Christus wilde. "En Jezus met barmhartigheid innerlijk bewogen zijnde, strekte de hand uit en raakte hem aam en zeide: Ik wil, word gereinigd." Markus 1:41. Nog steeds wil Hij u reinigen.

 

Zo zegt Joseph Hart in zijn Evangelie Gezangen (nr. 402)



 

"Komt gij zondaren, arm en slecht,

krachteloos en gewond, ziek en ellendig:

Jezus staat gereed te uwer behoudenis,

vol van medelijden, aangegord met kracht;

Hij vermag U te redden.

Hij wil U redden, zo twijfelt niet langer."[13]

 

Robert Murray MacCheyne, over II Corinthe 5:20-21: "Beschouw wat hier voor zondaren ligt... Wij moeten met tederheid spre­ken. God is liefde. Christus is liefde. Toen Christus in de wereld kwam, kwam Hij met een liefdesboodschap; welk een liefde ligt in deze woorden besloten: "Och, dat zij zulk een hart hadden om Mij te vrezen en al mijn geboden alle dagen te onderhouden, opdat het hun en hun kinderen welging in eeuwigheid!" Wat een woorden. Gij moet met God worden verzoend. Ons wordt geboden, dat wij, wanneer wij tot mensen komen, wij hun moeten roepen zich met God te laten verzoenen. O, gij wordt uitgenodigd tot verzoening, heden! O, kom, gij oude en verstokte zondaar! Komt, komt gij jonge zondaars, ik smeek u te komen. God Zèlf smeekt u te komen. Het is God Die smeekt en het is Christus Die u zondaars smeekt om u door Hem met God te laten verzoenen. U wordt uitgenodigd te komen! Zondaar! Zondaar! Indien ge niet luistert, hoe kunt ge dan een smekend God ontmoeten? God smeekt u; Christus smeekt u ook; de Heilige Geest smeekt u... Spoedig zult gij Hem zien, en als ge niet nu naar Zijn stem hoort, zal Hij zeggen, "Dewijl ik geroepen heb en gijlieden geweigerd hebt, Mijn hand uitgestrekt heb en er niemand was, die opmerkte, en hebt al Mijn raad verworpen en Mijn bestraffing niet gewild, zo zal Ik ook in ulieder verderf lachen; Ik zal spotten wanneer uw vreze komt."[14]



 

Het vrije aanbod, wanneer het op de juiste wijze gepredikt wordt, is het meest doeltreffend bij de trekking van zondaren tot Christus. Maar zelfs als het wordt geweigerd, heeft het nòg de uitwerking van het drijven van zondaren tot Christus. MacCheyne gebruikt het tot dat einde, zoals u gezien hebt. Whitefield zou tot zondaren zeggen dat dezelfde Christus Die hun werd aangeboden hen in de hel zou werpen, indien Zijn aanbod werd geweigerd.[15]

 

"Zeg niet dat ge nooit van Christus hebt gehoord, want Hij wordt u nu aangeboden, hoewel gij zelf Hem niet zult aannemen. Maak toch mijn Meester niet te schande, Hij wil u zalig maken als ge in geloof de hand op Hem legt. En als ge het niet doet, zal uw bloed van uw eigen hand geëist worden."[16]

Sedgewick, afgevaardigde op de Westminster-synode, daagde zondaren uit, "Wat kan Christus méér doen? Hij roept, en roept luide, klopt, nodigt, wacht en weent - nòg wilt ge niets van Hem hebben, zelfs niet de zaligheid. Uw ellende hebt ge aan uzelf te danken. Eens zult ge moeten zeggen en belijden: Ik had genade kunnen bezitten. Mij werden Christus en Diens genade aangeboden. Ik voelde hem kloppen, door Zijn Geest; maar ik verwierp hem, en God doet nu recht, wanneer Hij de deur der genade voor mij sluit." [17]

 

O! mijn broeders, wat heb ik ervan terecht gebracht! Hebt u iets gehoord dat u er onweerstaanbaar toe beweegt een beter predikant te worden? Ach, moge dat zo zijn! En moge onze hoorder er iets van bemerken! Dat wij vrijmoedig in de Naam van onze Verlosser mogen gaan. Wij doen niet aan mensverheerlijking, noch halen wij Christus omlaag, als wij vurig voor het behoud van zondaren worstelen. Het maakt inderdaad een deel van Zijn verheerlijking uit, stelt Zijn liefde in een luisterrijk licht en het toont Zijn genade. Ik doe een beroep op u allen: Wees moedig en vrijmoedig.



 

Houd geen lezing, maar predik het Evangelie!

 

Zeg niet "ons" en "wij". Spreek direct en confronterend tot uw hoorders. Zeg, als Nathan, "Gìj zijt die man!" Wees vol van medelijden met hen die verloren dreigen te gaan. Hoe kunt u hen bereiken? Hoe kunt u hen dwingen in te gaan? Paulus toont ons de weg. "Want hoewel ik vrij van allen was, heb ik mijzelven allen dienstbaar gemaakt, opdat ik er meer zou winnen... opdat ik degenen die onder de wet zijn winnen zou... Ik ben de zwakken geworden als een zwakke, opdat ik de zwakken winnen zou; allen ben ik alles geworden, opdat ik immers enigen behouden zou. En dit doe ik om des Evangelies wil..." I Corinthe 9:19-23.



 

Whitefield zei dat hij wel vanaf alle daken wou prediken, of vanaf een boerenwagen. Hoe spreekt men over ons? Voelen wij ons te goed om dwazen om Christus' wil te worden genoemd? Wees niet bevreesd het stempel opgedrukt te krijgen van te enthousiast, te scherp of te veel aandringend te zijn. Paulus werd dwaas geacht! Hoe kunnen wij met onze boodschap de onkerkelijke massa's mensen bereiken? Opnieuw Whitefield: toen zondaren zich te arm en te vies voelden om een gebouw binnen te gaan, is hij tot hen uitgegaan in de velden. Broeders, is er iets dat wij meer moeten doen dan dit? Is het werkelijk uw eerste wens en wil, predikaties te preken die zondaren zullen doen ontwaken? Is het uw belangrijkste doel?

 

Spurgeon zei dat hij "genegenheid voelde om niet langer tot heiligen te preken, maar zeven jaar lang zich geheel tot zondaren te richten."[18]



 

Zover kan ik niet gaan, maar zit daar niet wat in? Een praktisch probleem voor mij is dat zo weinig onbekeerde zondaren mijn prediking aanhoren. Bent u ook die mening toegedaan? Wat kunnen wij er aan doen? Wij moeten niet terughoudend zijn. Wij moeten het Evangelie prediken, en dat kunnen wij vrij doen. De Partikuliere Baptisten in Engeland werden 200 jaar geleden gekweld door hyper calvinisme. In 1779 hield Robert Hall een preek om de greep van het hyper calvinisme te breken, in 1781 gepubliceerd als "Hulp aan Sions reizigers". William Carey zei hiervan: "Ik kan mij niet herinneren, een boek met meer vervoering te hebben gelezen."[19]

 

Andrew Fuller, grotelijks gezegend door Hall's bediening, liet zijn "Evangelie, aller aanneming waardig" het licht zien in 1784. Het betekende een geduchte knauw voor de dwalingen.



 

Carey zelf hield een baanbrekende preek over Jesaja 54:2 op 30 mei 1792, "Maak de plaats uwer tent wijd... maak uw koorden lang..." Wat was het resultaat van dit alles? Op de 2e Oktober van datzelfde jaar werd de Partikuliere Baptistische Zending opgericht. En op 13 juni 1793 kozen Carey en anderen het ruime sop naar India. De zaken staan er vandaag de dag weliswaar niet zo duister voor als in 1790, maar ik merk dat wij weer in hyper calvinistisch vaarwater dreigen te komen. Konden wij slechts de geest hebben van de calvinisten die ik geciteerd heb. We hebben dezelfde Verlosser; dezelfde Heilige Geest; hetzelfde glorievolle Evangelie te verkondigen als zij. Alom zien wij zondaren verloren gaan. Hoe weinigen worden er gezaligd! Mijn broeders, laat ons onze taak met onverminderde kracht voortzetten, met groter geloof en zielversmeltend medelijden. Voor de resultaten zijn wij niet verantwoordelijk. Maar voor onze prediking wèl. Als wij doen waartoe wij geroepen zijn, dan zal God toornen over de weigeraars, niet over ons. Ezechiël 2:5; 33:1-9.

Maar voor onszelf moeten wij onze verantwoordelijkheid beseffen en dragen. Omwille van de zondaren ook! En om Gods wil - ja! om Gods wil. Het verheugt Hem als Hij zoveel mogelijk zondaren ziet zalig worden. Hij wil het feest van Zijn Evangelie rondom gevuld zien met gasten. "Nog is er plaats" zegt Hij. "Ga uit... en dwing ze in te komen, opdat Mijn huis vol worde." Jezus vertelde ons dat wij moeten bidden: "Uw wil geschiede". Wij moeten echter niet alleen bidden. Wij moeten ook alles doen om Gods wil te vervullen. Boven alles, laten wij doen wat wij moeten doen. O! verlene God ons meer en meer vrucht wanneer wij trachten het Evangelie te verkondigen aan zondaren!

 

 



E Terug naar lezingen E

 

--------------------------------------------------------------------------------



(Deze lezing is gehouden op de Leicester-conferentie in Engeland.

Vertaling: Jacob Brouwer. Genemuiden, september A.D. 1994)

 

[1]. George Whitefield. "Sermons On Important Subjects." Thomas Tegg and Son. London. 1838. pp260-267. Sermon on Matthew 8:23-end. "The Folly and Danger of Parting with Christ for the Pleasures and Profits of Life."



 

[2]. C.H.Spurgeon "Lectures To My Students." Second Series. 1885. "On Conversion as our Aim." p180.

 

[3]. Richard Baxter. "The Reformed Pastor." BOT 1974. pp94-96, 121-122.



 

[4]. "The Writings of John Leland." pp32-33.

 

[5]. Ian H. Murray. "D.Martyn Lloyd-Jones: The Fight of Faith. 1939-1981." BOT 1990. p234.



 

[6]. John Murray. "Collected Writings." BOT 1976. Vol 1. pp145-147. "Some Necessary Emphases in Preaching."

 

[7]. John Murray. ibid. Vol 1.pp131-132. "The Message of Evange­lism."



 

[8]. "The Works of Jonathan Edwards." BOT 1976. Vol 2. p212.

 

[9]. Printed in "The Works of Jonathan Edwards." BOT 1976. Vol 2.



 

pp416-417.

 

[10]. John Murray. ibid. BOT 1982. Vol 4. p113. "The Free Offer of the Gospel."



 

[11]. R.B. Kuiper. "God-Centred Evangelism". BOT 1966. pp182-183.

 

[12]. Dr. Withington. Article in Bibliotheca Sacra, 1861 Quoted in "A Memoir of the Life and Labours of Francis Wayland." by his sons, Francis Wayland and H.L. Wayland. New York. Sheldon and Co. 1867. Vol. I. pp124-126.



 

[13]. Joseph Hart. Gospel Hymns. Number 402.

 

[14]. Robert Murray M'Cheine. "A Basket of Fragments." pp 10-12. Christian Focus, Inverness, Scotland. 1975. pp 10-12. A sermon on 2 Corinthians 5:20-21, "Ministers Ambassadors for Christ."



 

[15]. George Whitefield. ibid. pp 207-208.

 

[16]. George Whitefield. ibid. pp 568-570



 

[17]. Sedgewick. "Riches of God's Grace Displayed." Geciteerd door A.F. Mitchell (ed) in "Minutes of the Westminster Assem­bly." 1874 p lxii

 

[18]. Holderness Pike. p 131



 

[19]. A.C. Underwood. "A History of the English Baptists." Carey Kingsgate Press 1956. p 161.



 




De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina