De rechten van de mens in de islam ~ en algemene isvattingen~



Dovnload 387.1 Kb.
Pagina6/8
Datum22.07.2016
Grootte387.1 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8

1) Misdaden die een voorgeschreven straf hebben in de Shariahwetten. Deze straffen zijn: laster, moord en doodslag, aanranding, ontucht, roof en diefstal, het drinken van alcohol en het gebruik van bewelmende middelen, valse beschuldiging van overspel of andere immorele activiteiten, agressie naar mensen etc.
2) Misdaden die geen definitieve voorgeschreven straf hebben in de Shariahwetten. De juridische dienst bepaalt de straf in het belang van de Moslims en de Islamitische samenleving. Dit soort straf staat bekend als ‘Tazeer’ (reprimande).
De misdaden die een definitieve straf hebben volgens de Shariahwetten zijn verder onder te verdelen in twee categoriëen. De eerste categorie refereert aan het persoonlijk recht van het slachtoffer zoals bij moord en doodslag, aanranding en laster. De straffen voor deze overtredingen kunnen worden gereduceerd als de eiser de aanklacht laat vallen of wanneer hij instemt met bloedgeld in het geval van moord, doodslag en aanranding. De tweede categorie refereert naar de straffen voor het schenden van de bevelen van Allah en andere voorgeschreven verbodsacties van de Shariah. Deze misdaden houden in: het drinken van alcohol en het plegen van ontucht en diefstal. De sancties voor deze misdaden kunnen -eenmaal aanhangig gemaakt en bevestigd bij de autoriteiten- niet worden verwijderd, ook al laat de eiser zijn aanklacht vallen.
Er zijn veel regels van toepassing op de Hudood (financiële straffen en lijfstraffen) van de Islamitische Shariah, om te zorgen voor gerechtigheid. Deze straffen zijn bijvoorbeeld alléén toepasbaar op misdaden gepleegd op de zes essentiële levensbehoeften; religie, leven, geest, eer nageslacht en bezit. Zij zijn alleen toepasbaar op een bekwaam, gezond, volwassen persoon, bevestigd door bekentenis of betrouwbare getuigenis. De straf kan verwijderd worden als er alleen sprake is van verdenking of in het geval van onvoldoende bewijs, zoals beschreven staat in de tradities: “Stop de Hudood, wanneer er argwaan is omtrent bewijs en verzacht de omstandigheden.” (118)
De doelstelling van het uitvoeren van deze zware straffen is om voorbeelden te geven aan de criminele elementen in de samenleving. Het is bewezen dat het een succesvol afschrikmiddel is tegen de verleidingen van het plegen van criminele daden en het recht beschermd van alle individuelen: bijgevolg, de hele samenleving geniet vrede en veiligheid. Bijvoorbeeld, als iemand weet dat hij kan worden geslagen of dat zijn botten worden gebroken in ruil voor zijn misdaad, zou hij dan geneigd zijn om verder te gaan met zijn misdaad?
Ter aanvulling op de wereldlijke sancties, worden de criminelen geadviseerd zich bewust te zijn van de eeuwige straf van Allah in het Hiernamaals voor zijn gepleegde misdaden. Alle personen in de Islamitische samenleving die de Islamitische wetten en regels overtreden zullen worden onderworpen aan deze strenge straffen. Er zijn in elke samenleving bepaalde personen die niet gedisciplineerd kunnen worden zonder het gebruik van geweld, dat hen doet stoppen van het plegen van misdaden tegen de maatschappij. We zien dat de Islam voor elke misdaad een passende straf heeft omdat Allah, de Wijze en Alwetende precies alle feiten weet over de menselijke ziel en de verschillende typen van Zijn schepselen.
‘Hiraabahhoudt in: straatroof, moord als gevolg van roof, gewapend inbreken in huizen of commerciële gebieden en het (gewapend) intimideren van onschuldige burgers. ‘Hiraabah’, betekent letterlijk: ‘oorlog voeren tegen de samenleving.’
De vastgestelde straf voor Hiraabah is gebaseerd op een vers uit de Qor’an: “De vergelding dergenen die oorlog tegen Allah en Zijn Boodschappers voeren en er naar streven wanorde in het land te scheppen, is slechts dat zij gedood of gekruisigd worden, of dat hun handen en voeten, de ene rechts en de andere links, worden afgesneden, of dat zij het land worden uitgezet. Dat zal voor hen een schande in deze wereld zijn en in het Hiernamaals zullen zij een grotere straf ontvangen. Dit, met uitzondering van hen die berouw tonen, voordat gij hen in uw macht hebt. Weet derhalve, dat Allah Vergevingsgezind en Genadevol is.” (5:33-34)
Deze straf wordt meermalen toegepast naar gelang de aard en intensiteit van de misdaad, met speelruimte voor de autoriteit om de straf aan te passen aan het misdrijf. Als de dief iemand vermoord en het geld opstrijkt, kan de straf bestaan uit het kruisigen of doden van de misdadiger. Als hij het geld steelt en bedreigt, maar niet aanvalt of doodt dan kan hij gestraft worden met de amputatie van zijn hand en been. Als hij het slachtoffer doodt en geen geld steelt, mag hij gevonnist worden voor het plegen van een moord. Als hij onschulgige mensen bang maakt, maar geen van hen doodt mag hij verbannen worden, wat in veel gevallen –volgens geleerden-gevangenistraf betekend.
Moord en doodslag: De straf van ‘Qisas’ (executie) is gewettigd voor moord met voorbedachten rade, als een rechtvaardige en passende sanctie voor het onrechtvaardig wegnemen van een leven. Qisas fungeert als een succesvol afschrikmiddel om moord te voorkomen. Allah zegt in de Glorieuze Qor’an: “O gij die gelooft, vergelding inzake doodslag is u voorgeschreven: de vrije man tegen de vrije man, de slaaf tegen de slaaf en de vrouw tegen de vrouw........” (2:178)
Als de familie van het slachtoffer de moordenaar vergeeft, dan kan de hoofdstraf vervallen. Als zij het bloedgeld accepteren, kan de hoofdstraf ook vervallen. Allah zegt in de Glorieuze Qor’an: “....Maar indien iemand kwijtschelding is verleend door zijn broeder, dan moet de eis billijk zijn, en betaling moet hem worden gedaan met goedheid.” (2:178)
Beroving en diefstal: Allah heeft de straf voorgeschreven van het amputeren van de hand als sanctie voor de voor diefstal. Dit is gebaseerd op een vers uit de Glorieuze Qor’an: “En snijdt de dief en de dievegge de hand af, als straf voor wat zij misdeden, een voorbeeldige straf van Allah. Allah is Almachtig, Alwijs.” (5:38)
De amputatie van de hand is gebaseerd op zeer specifieke voorwaarden en omstandigheden. Ten eerste moet de waarde van het gestolen onderwerp worden vastgesteld. Ten tweede: het gestolen item moet achter slot en grendel hebben gelegen. Ten derde: is de beschuldiging van diefstal slechts een verdenking, of de reden van diefstal is honger als gevolg van pure armoede, dan zal in dit geval de hand van de dader niet worden geamputeerd en zijn zaak zal opnieuw worden beoordeeld. Diefstal is een serieuze misdaad die zonder goede straf kan uitgroeien tot een wijdverspreid fenomeen; een bedreiging voor het sociale en economische leven van de maatschappij.

Dieven kunnen weerstand krijgen, wat kan leiden tot doodslag en aanval. Als een dief zich realiseert dat zijn hand eraf gehakt kan worden omdat hij steelt, zal hij zeker twijfelen of afzien van zijn misdaad.

Ontucht en overspel: Voor deze misdaad schrijft de Islam een straf voor van zweepslagen voor degenen die niet eerder getrouwd zijn geweest en zich schuldig maken aan ontucht. Allah beveelt in de Glorieuze Qor’an: “Geselt iedere echtbreker of echtbreekster met honderd slagen. En laat medelijden met hen u van de gehoorzaamheid aan Allah niet afhouden indien gij in Allah en de Laatste Dag gelooft. En laat een groep gelovigen getuige zijn van hun bestraffing.” (24:2)
Voor de man of vrouw die eerder getrouwd is geweest en overspel pleegt, staat er een straf van steniging tot de dood erop volgt. Deze straf mag alleen uitgevoerd worden -en is alleen toepasbaar- als er aan verschillende voorwaarden wordt voldaan. Een getrouwde man of vrouw wordt doodgestenigd in een van de volgende twee zaken: 1) wanneer men de bekentenis heeft van de ontuchtpleger of 2) wanneer men de volle getuigenis van vier ooggetuigen heeft. Een openlijke en duidelijke bekentenis betekent dat er geen dwang of kracht wordt uitgeoefend op de schuldige om tot een bekentenis te komen. Het vonnis wordt niet uitgevoerd na de eerste bekentenis van schuld. De bekentenis wordt alleen effectief als deze vier maal wordt herhaald, of in vier verschillende rechtszaken is uitgeproken. De rechter kan aan het begin van een dergelijke zaak zeggen: “Het kan zijn dat u gekust, geknuffeld of elkaar aangeraakt hebt zonder dat er penetratie plaatsvond.” Dit laat de deur wijd open voor het intrekken van de oorspronkelijke bekentenis. Deze praktijk is gebaseerd op de Sunnah van de Profeet Mohamed (VZMH) omdat verschillende belijders herhaaldelijk er op aandrongen dat zij werkelijk overspel hadden gepleegd en er een vrouw zwanger was als gevolg van het overspel.
De tweede situatie vereist vier betrouwbare ooggetuigen. Deze vier getuigen moeten bekend staan als eerlijk en betrouwbaar in hun verklaringen en gedrag. De vier getuigen moeten bevestigen dat ze de geslachtsgemeenschap hebben gezien, wat betekent dat zij getuigen dat ze daadwerkelijk de penetratie hebben gezien -van de penis van de man in de vagina van de vrouw. Zo’n situatie komt zelden voor en wordt alleen geobserveerd als de twee parijen openlijk zo’n schandelijke daad bekennen en hebben laten zien dat ze geen respect hebben voor de wet, eer en waardigheid van de maatschappij. Overspel en ontucht worden niet beschouwd -zoals in een seculiere wet- als een persoonlijke of prive-aangelegenheid. Het wordt beschouwd als een inbreuk op de rechten van de samenleving omdat er schadelijke effecten en consequenties zijn.

Het demoraliseert de sociale waarden en principes van de maatschappij in het algemeen.Het leidt tot verspreiding van venerische ziekten. Het leidt tot abortus. Het leidt tot illegale kinderen, die geen fatsoenlijke opvoeding krijgen van hun ouders. Vermenging van de lijn (afstamming) doet zich voor wanneer een kind wordt toegeschreven aan een andere persoon dan zijn vader. Een kind kan worden ontnomen van de eer te worden toegewezen aan zijn echte vader. Het veroorzaakt problemen bij de erfenis, waarbij degenen die er geen recht op hebben, erfgenamen worden en degenen die er recht op hebben misschien niets erven. Tevens kan een persoon uit onwetendheid trouwen met een -voor hem- verboden vrouw zoals een zus of tante etc. Het is een ware misdaad deze kinderen te ontnemen van de voogdij van ouders en familie evenals een respectabele identiteit, dit kan leiden tot psychologische en sociale ziekten en instabiliteit. Een vader en een moeder zijn voor een kind essentieel voor gemoedsrust, onderdak, veiligheid, steun en geluk.

Laster: Openbare geseling is de voorgeschreven straf voor valse beschuldiging van ontucht of overspel. Allah, de Almachtige zegt in de Glorieuze Qor’an: “En zij, die kuise vrouwen beschuldigen en geen vier getuigen brengen - geselt hen met tachtig slagen en aanvaardt hun getuigenis nooit meer, want dezen zijn overtreders.” (24:4)
Het doel van het vastzetten en uitvoeren van deze straf is om de eer en reputatie te beschermen van de onschuldigen. Onbestraft vals beschuldigen brengt wraakzuchtig en gewelddadig gedrag voort, en soms zelfs moord. De Islamitische Sharia legt deze heftige straf op (voor de dader als hij geen bewijs levert) als afschrikmiddel en om dit soort daden uit te roeien. De Islam stopt niet bij deze fysieke straf maar verzoekt in de toekomst -iemand die ooit een valse verklaring heeft afgelegd, dus een leugenaar - deze nooit meer te laten getuigen. Als de lasteraar berouw toont aan Allah en zijn gedrag verbetert, dan kan de situatie worden herzien.
Bedwelmende middelen: Een mens is vrij om te eten en te drinken van het legale gezonde voedsel binnen de grenzen van Allah. Alle soorten bewelmende middelen zijn verboden; niet alleen schaden zij het lichaam, de geest en de familie maar ook het morele weefsel van de samenleving in het algemeen. Bedwelmende middelen worden ‘de moeder van alle kwaad en zonden’ genoemd omdat zij leiden tot andere zonden.

De Islam stelt een straf van geseling voor openbare dronkenschap (of roes van andere middelen) en voor degene die handelt in bedwelmende middelen. De straf van zweepslagen wordt voorgeschreven in de Islam om het gebruik van deze schadelijke stoffen uit te roeien en het welzijn en de mentale en fysieke gezondheid te beschermen. Enkele van de negatieve effecten en de consequenties van misbruik van alcohol en drugs leiden tot andere misdaden zoals moord, geweld, ontucht, overspel, aanranding en incest. Een alcoholist of drugsverslaafde is een nutteloos lid van de samenleving, niet in staat een goede baan te behouden. Een verslaafde zal allerlei immorele acties ondernemen om aan zijn drugs of alcohol te kunnen komen, we denken hierbij aan stelen en andere misdaden. Ernstige gevaren voor de gezondheid en epidemieën komen voort uit drugs en alcoholverslaving, zoals wordt onderbouwd in medische alswel in arbeidsstudies. Veel geld, hulpbronnen en tijd zijn verspild aan dit kwaad in de gemeenschap en de maatschappij. Omdat de verslaafde onder invloed tijdelijk zijn verstand verliest, kan hij gevaarlijk worden; de Islam tolereert deze situatie niet.


Alle hierboven beschreven Islamitische straffen bestaan om de rechten en waardigheid van de gezagsgetrouwe inwoners te beschermen en zij zijn een betoging en illustratie van de absolute goddelijke wijsheid en gerechtigheid. Een algemene regel in de Shariah is, dat de straffen evenredig moeten zijn aan de soort van misdaad. Bijvoorbeeld zoals Allah zegt in de Glorieuze Qor’an: “Doch de vergelding van het kwade is het daaraan gelijke.” (42:40)
Allah zegt ook in de Glorieuze Qor’an: “En indien gij vergeldt, doe dit dan naarmate u onrecht werd aangedaan; maar als gij geduld toont dan is dat voorzeker het beste voor degenen die geduldig zijn.” (16:126)
De juiste straf voor een misdaad is het ‘met gelijke munt terugbetalen’ maar de Islam houdt de deur open voor acceptatie van bloedgeld als compensatie of kwijtschelding en vergiffenis als er persoonlijke nadelen en rechten bij betrokken zijn. Allah legt dit uit in de Glorieuze Qor’an: “En Wij schreven hen daarin voor: Een leven voor een leven, oog om oog, neus om neus, tand om tand en (rechtvaardige) vergelding voor wonden. En hij, die van het recht hierop afziet, dit zal een verzoening voor zijn zonden zijn en wie niet rechtspreken bij hetgeen Allah heeft nedergezonden, zijn onrechtvaardigen.” (5:45)

Vergeving wordt aangemoedigd zoals Allah, de Meest Genadevolle zegt in een zaak in de Glorieuze Qor’an: “.......Laat zij vergeven en over het hoofd zien. Wenst gij niet dat Allah u zou vergeven? Allah is Vergevingsgezind, Genadevol.” (24:22)


En Allah, de Meest Genadevolle zegt in de Glorieuze Qor’an: “.....Maar wie vergeeft en verbetering voor ogen houdt, zijn loon rust bij Allah.” (42:40)
De Islam richt zich niet op de vergelding van de zondaar, noch legt een straf op omwille van hardheid of strengheid. De doelstelling van de straf is de bescherming en het behoud van respect voor de wetten en regels d.m.v. strikte rechtvaardigheid en uitstekende afschrikmiddelen. Het algemene doel is de rust en vrede te behouden en iedereen te waarschuwen om twee maal na te denken voor hij of zij een misdaad begaat. Als een moordenaar zich realiseert dat hij gedood zal worden omdat hij iemand heeft vermoord en een dief zich realiseert dat zijn hand geamputeert zal worden voor zijn diefstal, een overspelige zich realiseert dat hij zal worden gestenigd, een lasteraar zich realiseert dat hij zal worden gegeselt in het openbaar, dan zullen zij allen serieus nadenken voor zij hun misdaad begaan. De angst voor de straf houdt de dader terug van zijn misdaad en zodoende wordt de maatschappij veiliger en vreedzamer. De Almachtige Allah zegt in de Glorieuze Qor’an: “En in vergelding is leven voor u, o mensen van begrip, zodat gij behouden zult worden.” (2:179)
Het antwoord op het bezwaar dat deze bedongen straffen in de Islam uitzonderlijk hard zijn is simpel. We zijn het er allemaal over eens dat misdaden erg schadelijk zijn voor de samenleving, dat er strikte maatregelen moeten worden genomen om dit tegen te gaan en dat de mensen die misdaden plegen een effectieve straf moeten krijgen om criminaliteit te reduceren. Dit impliceert een vergelijking tussen de Islamitische wetten en de –door de mens gemaakte- seculiere wetten, tussen de straffen hierboven genoemd en het systeem van langdurige gevangenisstraffen met al hun negatieve consequenties voor het slachtoffer, de crimineel en de maatschappij in het algemeen.
Islamitische straffen zijn rechtvaardig, gemakkelijk, universeel, praktisch en logisch als men het goed bekijkt want zij geven de crinmineel de exacte smaak van de pijn die zij toegebracht hebben aan het slachtoffer en aan de morele basis van de maatschappij. Allah weet wat het beste is voor Zijn schepping en wat de beste straf is voor- en het beste afschrikmiddel is tegen de misdaad. Logica en rechtvaardigheid vragen de rechten van de slachtoffers niet te bagatelliseren door lankmoedig te zijn naar de criminelen. Een woekerend orgaan moet geamputeerd worden om de rest van het lichaam te behouden.
Er moet worden opgemerkt dat de media vaak een verstoord beeld geeft over de Islam, de Moslimmaatschappij en de Shariahwetten. Met deze propaganda kan men gaan denken dat de Islamitische straffen dagelijks toegepast en uitgevoerd worden. Maar de waarheid is dat in de hele Islamitische geschiedenis, doodstenigen en amputatie niet vaak geregistreerd zijn. Bijvoorbeeld, gevallen van steniging waren er zelden en meestal op verzoek van de zondaar zelf, die zijn misdaad bekende en zijn wens uitte om de straf te ondergaan en zo zichzelf te zuiveren van de zonde die hij had begaan in deze wereld en om Allah zonder zonden te ontmoeten in het Hiernamaals. Het geval van de andere straf (amputatie) is vergelijkbaar.

Vierde misvatting:
Veel mensen beweren dat de straf die staat voor afvalligheid (van de godsdienst) een schending is van de rechten van de mens. Het moderne concept van de rechten van de mens verzekerd vrijheid van religie voor alle mensen. Dit is in tegenspraak van wat Allah de Verhevene en de Almachtige zegt in de Glorieuze Qor’an:
Er is geen dwang in de godsdienst.” (2:256)

Antwoord op de misvatting over de afvalligheid van de godsdienst: De Islamitische Shariah besluit tot executie voor de persoon die zijn geloof afvalt na acceptatie van de Islam als een manier van leven en daarmee het geloof en de wetten verwerpt. De welbekende traditie van de Profeet Mohamed (VZMH) verteld: “Het bloed van de Moslim mag niet wettelijk verspild worden behalve in deze drie instanties: een getrouwd persoon die overspel pleegt; een leven voor een leven; en voor iemand die zijn religie verlaat en afstand doet van de Islam en zijn gemeenschap verlaat.” (119)
De Profeet (VZMH) zei ook: “Wie ook maar zijn religie (de Islam) veranderd, doodt hem.” (120)
Afwijzing van de Islam als manier van leven na aanvaarding, impliceert kwaadaardige propaganda tegen de Islam en dat is een schande voor de Moslimmaatschappij waar de afvallige leeft. Zo’n verwerping ontmoedigt niet alleen de mensen om de Islam te accepteren als een manier van leven, maar moedigt ook allerlei variaties aan van misdaad en laster. Het voorbeeld van het verwerpen van de Islam indiceert dat de persoon die zich eerst aansloot slechts aan het ‘testen’ was en zich niet serieus toewijdde aan deze manier van leven. Dus deze afwijzing zal meestal een aanval zijn op de Islam en een poging te rebelleren van binnenuit. Daarom bestaat de voorgeschreven straf, Allah weet het beste.
De verwerping en het verklaren van algemeen ongeloof is onacceptabel in de Islamitische Shariah omdat een dergelijk persoon zijn/haar heilige verbintenis met zijn/haar geloof niet respecteert. Hij of zij is gevaarlijker en slechter dan een oorspronkelijke ongelovige, die nooit Moslim is geweest. Allah zegt in de Glorieuze Qor’an: “Voorzeker, degenen die geloven, daarna verwerpen, dan wederom geloven, dan wederom verwerpen en daarna in ongeloof toenemen, hen zal Allah niet vergeven, noch zal Hij hen op de rechte weg leiden.” (4:137)
We moeten de volgende punten in overweging nemen betreffende de afvalligen van de Islam.
Het doden van een afvallige van het Islamitisch geloof impliceert dat zo’n persoon de basis van de Islam heeft geschonden en de Islam openlijk heeft aangevallen door verraad en laster. Als zodanig bedreigt hij de grondslag van de sociale en morele orde.
Dit verraad kan neerslaan tot het begin van een interne revolutie en gevaarlijke opstand binnen de Islamitische samenleving. Dit soort misdaad is de ernstigste in elke samenleving en wordt daarom’hoogverraad’ genoemd. De afvallige wordt een kans aangeboden in drie opeenvolgende dagen om terug te keren in de schoot van de Islam. Gekwalificeerde Islamitische geleerden gaan met hem rond de tafel zitten en gaan hem de grote zonde die hij begaat op zijn eigen ziel, familie en de samenleving, uitleggen en proberen de misvattingen waar hij aan onderworpen is te verwijderen. Als deze persoon terugkeert naar de schoot van de Islam, wordt hij zonder straf vrijgelaten. Executie van een dergelijk afvallige persoon is in werkelijkheid een verlossing voor de rest van de samenleving; van de boosaardigheid en het geweld dat hij zou kunnen verspreiden als hij zou worden vrijgelaten om zijn ongeloof te propageren en te lasteren onder de andere mensen van de samenleving. Als zo’n persoon zijn ongeloof en afvalligheid beperkt tot zichzelf en het niet bekend maakt of propageert, wordt hij overgelaten aan Allah en de straf in het Hiernamaals. Allah weet het beste wie gelooft en wie het verwerpt, wie eerlijk is en wie hypocriet is. Moslimautoriteiten baseren hun vonissen en oordelen op open externe zaken en laten de interne zaken over aan Allah.
Aan de andere kant, illustreert deze regel dat de acceptatie of verwerping van de Islam een zeer ernstige zaak is. Elke potentiële bekeerling moet de tijd nemen voor het studeren, onderzoeken, evalueren en examineren van alle aspecten van de Islam als een manier van leven, vóórdat hij zich vastlegt aan haar regels en verordeningen. Deze ernstige straf zal geen enkele schrale kans geven aan degenen die een beetje willen spelen en experimenteren met de Islam of trouweloos handelen in ultiem verraad.
De Islam behandelt het verwerpen van het geloof niet als een persoonlijke zaak, maar meer als een verwerping die het hele systeem schaadt. De verwerping is het zaad van internerne revolutie en het uitlokken van opstand in de maatschappij. De Islam ziet dat -wat leidt tot onheil en verwarring in de samenleving- niet door de vingers.
Deze wet voor het verwerpen van het geloof in de Islam is enigzins gelijk aan -maar meer gematigd dan- vele moderne politieke systemen die de behandeling van alle activiteiten m.b.t. het omverwerpen van de bestaande regering of overheid als onwettig en ultiem verraad zien en straffen met executie, verbanning, gevangenisstraf en confiscatie van het bezit van deze personen. Zelfs de familie van dit soort personen zijn vaak onderworpen aan intimidatie en straf. De Islam straft alleen de afvallige zelf met een simpel, direct en effectief afschrikmiddel.

Vijfde misvatting:
Sommigen beweren dat het verbod voor een vrouwelijke Moslim om te trouwen met een niet-Moslim een inbreuk is op haar rechten en haar persoonlijke vrijheid, omdat het wel wordt toegestaan in het moderne recht; elk individu kan trouwen met wie hij/zij wenst.
Antwoord op de misvatting w.b. het huwelijk met een niet-Moslim. (121)
De Islamitische drijfveer achter deze beperking is de bescherming en het behoud van de familiale waarden en de kern van het gezin. De meest moderne seculiere wetten staan alle sexuele relaties toe tussen volwassenen, zelfs homosexuele. Dit alles is onacceptabel in de Islam aangezien relaties alleen toegestaan zijn in een wettig en waardig huwelijk. De Islam zoekt alle middelen om de moraliteit van het menselijke ras te beschermen en bewaakt het gezin tegen ontbinding bij scheiding; de potentiële echtgenoot/echtgenote wordt aangemoedigd om te streven naar harmonie, veiligheid en aanpassing met degene die hij/zij gekozen heeft voor het huwelijk; voor persoonlijk geluk en voor het succes van de toekomstige familie en generatie. Alles wat een oorzaak zou kunnen zijn voor een potentieel conflict, kan een reden zijn om het huwelijk niet toe te staan. Verschil in religie tussen de twee echtgenoten is natuurlijk een bekende mogelijke oorzaak. De volgende drie mogelijke gevallen bestaan:

1   2   3   4   5   6   7   8


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina