Digitaal betalen geaccepteerd Herbert Blankesteijn



Dovnload 11.75 Kb.
Datum27.09.2016
Grootte11.75 Kb.
Digitaal betalen geaccepteerd

Herbert Blankesteijn


Sinds oktober kent Nederland een gestandaardiseerd systeem voor internetbetalingen, Ideal genaamd. Dit jaar zijn daar de digitale acceptgiro en de digitale factuur bijgekomen. Mobiel betalen is al geaccepteerd in Korea en Japan.
Het is de paradox van de detailhandel op internet: consumenten klaagden jarenlang steen en been over de gebrekkige en onveilige betaalmethoden, en toch groeide de handel jaarlijks met meer dan tien procent, ook tijdens de crisis na 2001. Creditcard, acceptgiro, rembours en eenmalige incasso hadden allemaal zo hun nadelen, maar dat stond de consument niet werkelijk in de weg bij het ontdekken van het thuiswinkelen.
Toch zijn de banken gaan zoeken naar een standaard voor betalen op internet. Dat zou de noodzaak verminderen om een handvol verschillende betaalwijzen aan te bieden, en het zou de veiligheid vergroten - maar dan vooral voor het bedrijfsleven. Want doorgaans kan de consument een spaak in het wiel steken door een betaling te herroepen of te weigeren.
Die standaard is er sinds oktober, toen het systeem Ideal door ABN Amro, ING/Postbank en Rabobank werd gelanceerd. Ideal ('ideaal' zowel als 'ik handel') werkt als volgt: als een consument een aankoop doet bij een winkel die deze betaalmethode voert, wordt hij voor het afrekenen naar de betaalomgeving van zijn eigen bank gebracht. Daar regelt hij het overmaken van het geld, waarna hij automatisch terugkeert bij de webwinkel. De webwinkel hoeft daarvoor niet te weten wie de koper is (al is voor de aflevering een adres wel handig) of wat het rekeningnummer is, maar krijgt van de bank wel de zekerheid dat de betaling is gedaan. De klant kan achteraf alleen in overleg met de leverancier zijn geld terugkrijgen; de betaling is onherroepelijk. In plaats van dat de winkel de klant moet vertrouwen is het nu dus omgekeerd: de klant moet erop vertrouwen dat de levering gaat plaatsvinden. Daar staat tegenover dat bij Ideal de mogelijkheid van identiteitsdiefstal (zoals bij creditcards) of van misplaatste grappen (eenmalige incasso) veel kleiner is. Dat is weer in het voordeel van de consument.
Ideal is een succes. Begin november 2005 liep al acht procent van de internetbetalingen via Ideal, terwijl op dat moment 'maar' een derde van de Nederlandse webwinkels Ideal accepteerde. Met Kerst rapporteerde het samenwerkingsverband van webwinkels CoolBlue dat een kwart van de transacties al met Ideal werd afgerekend. In januari heeft de Rabobank ook een digitale acceptgiro geïntroduceerd. Klanten van de Rabo die internetbankieren, kunnen van een aantal grote bedrijven de nota's digitaal ontvangen en deze met een muisklik betalen. Dit impliceert ook een digitale factuur, en wat dit laatste betreft is Rabobank niet de enige. Het Amsterdamse bedrijf Acceptemail verstuurt voor bedrijven digitale facturen, die digitaal kunnen worden betaald. De betaling vindt plaats via… Ideal, wat inhoudt dat iedereen die internetbankiert bij een van de grote banken (dus niet alleen bij de Rabobank) met zo'n factuur uit de voeten kan.
Hoe hoopgevend deze initiatieven ook zijn, ze laten ook zien hoeveel er nog moet gebeuren. Zo is Ideal bij uitstek een nationaal initiatief. Bij internationale betalingen heb je er niet veel aan. De wereld heeft voor internationale internetbetalingen twee 'de facto' standaarden: de creditcard en PayPal. De creditcard kent iedereen wel; PayPal is een systeem voor betalingen via e-mail. Het is wonderbaarlijk eenvoudig: sluit een (gratis) account af op www.paypal.com, vul dit door geld te storten vanaf bankrekening of creditcard - of door een som gemaild te krijgen van iemand anders - en je kunt zelf overboekingen per mail gaan doen. Wie op zijn PayPalrekening meer binnenkrijgt dan hij uitgeeft, kan het overschot overmaken naar een gewone bankrekening.
Dit werkt zo goed dat webwinkels PayPal accepteren als betaalwijze, dat goede doelen met PayPal collecteren, en dat kopers en verkopers op eBay elkaar betalen met PayPal. In 2002 werd PayPal zelfs gekocht door internetveilinghuis eBay, voor 1,5 miljard dollar. Medio 2005 stroomde er een kleine 1000 dollar per seconde door PayPal. Dat komt neer op een jaaromzet van zo'n 30 miljard, en daarmee is PayPal groter dan American Express. PayPal verdient zijn geld door een commissie in te houden op iedere betaling. Het standaardtarief voor kleine betalingen is 2,9% plus 30 dollarcent. Bij bedragen boven 3000 dollar is het percentage lager.
De laatste tijd is PayPal druk bezig los te komen van het mailverkeer. Zo is er een Ideal-achtig systeem ontwikkeld, Virtual Terminal, dat klanten op een website met een paar klikken een PayPal-betaling laat doen. Ook wordt er gewerkt aan betere beveiliging. Van oudsher is een PayPal-account alleen met een wachtwoord beveiligd. Het is de bedoeling dat er ook gebruik gemaakt gaat worden van digitale certificaten.
Intussen kan PayPal zijn borst natmaken, want zowel Google als Microsoft werken aan systemen voor online betalingen. Over de werking en de gebruikte technieken valt nog weinig te zeggen maar dat de plannen er zijn staat vast.
Mobiel betalen is het volgende bastion dat moet worden genomen. Tot nu toe is dat in Nederland slecht gelukt. Vier jaar geleden was er bijvoorbeeld Moxmo, een systeem om per sms geld van het ene tegoed naar het andere de sluizen. Moxmo mislukte. Een systeem dat tot nu toe heeft overleefd is Mobile2Pay. Mobile2Pay werkt met een incassomachtiging gekoppeld aan een telefoonnummer. De rekeninghouder kan bijvoorbeeld op een website (maar ook in een winkel) te kennen geven met Mobile2Pay te willen betalen. Hij wordt dan gebeld op zijn mobiel en na het intikken van een pincode wordt het bedrag van zijn rekening afgeschreven. Een betaling is voor de consument gratis; net als bij pinnen en creditcardbetalingen betaalt de ontvanger aan de betaaldienst.
Mobile2Pay vermeldt op zijn website 50 bedrijven die deze betaalmethode voeren. Te weinig om te kunnen zeggen dat mobiel betalen in Nederland is ingeburgerd. Dat is anders in Azië, bijvoorbeeld in Korea en Japan. Daar wordt al geruime tijd en op grote schaal mobiel betaald.
In Japan bestaat sinds kort een de facto standaard, namelijk Suica, een systeem dat door Sony is ontwikkeld (onder de naam Felica) en door de spoorwegmaatschappij JR East is geïntroduceerd. Suica werkte aanvankelijk met kaarten waarin een rfid-chip zit (Radio Frequency Identification) die contactloos kan worden uitgelezen. Het werkt als een chipknip: er is een tegoed, en bij een betaling wordt daar een bedrag vanaf geboekt. Het systeem wordt sinds kort ook in mobieltjes ingebouwd. Telecomproviders NTTDoCoMo, AU en Vodafone (samen 100% van de markt) werken eraan mee. Het wordt breed geaccepteerd in openbaar vervoer, supermarkten en restaurants. Banken en creditcardmaatschappijen doen ook mee en het is zelfs mogelijk via i-mode het tegoed van de ingebouwde chip te verhogen waardoor het nu een echt mobiel betaalmiddel is.
Korea heeft twee concurrerende systemen op basis van infraroodtechnologie. De betaalinformatie wordt uitgewisseld via een tijdelijke infraroodverbinding tussen een telefoon en een terminal in de winkel. Het werkt als een creditcard: na goedkeuring met een pincode wordt het bedrag van de transactie van de bankrekening afgeboekt. Onder druk van de overheid is inmiddels besloten betaalterminals voor winkels in te voeren die beide protocollen ondersteunen. Verder krijgen van nu af aan nieuwe telefoons ook een rfid-chip voor betalingen van kleine bedragen.
Door het succes van deze nationale initiatieven zal het in de toekomst des te moeilijker worden tot een internationaal geaccepteerd systeem te komen.
(M.m.v. technisch-wetenschappelijk attaché Philip Wijers, Tokyo.)




De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina