Doc: 86995 Biografie Cuby and the Blizzards



Dovnload 11.15 Kb.
Datum16.08.2016
Grootte11.15 Kb.

doc: 86995

Biografie Cuby and the Blizzards

Terwijl in de jaren vijftig de gemiddelde radioluisteraar nog in katzwijm voor de radio ligt bij het zoetgevooisde stemgeluid van Vic Dana of Eddie Christiani, luistert in Assen een eenzame jongen naar jazz en blues op de Amerikaanse propagandazender The Voice of America. En wanneer hij na de aankondiging van diskjockey Willies Conover het stemgeluid en de muziek van John Lee Hooker hoort weet hij het: Deze muziek wil ik ook maken.

Harry Muskee (10/06/1941) formeert in 1965, samen met Eelco Gelling, de band Cuby and the Blizzards. Twee mannen van de beatnikgeneratie nemen het muzikale voortouw en introduceren een nieuwe muziekstijl in Nederland: de blues. Geen dixieland of beatmuziek, geen stemmingsorkest of een rock and roll band, zij maken weerbarstige blues.

Muziek met gevoel, waar de emotie vanaf spat. Vanuit Drenthe veroveren ze Nederland en later Europa. Eerst met singles als Stumble and fall, Your body, not your soul en Back home.

Daarna kwamen de albums Desolation (1966), Groeten uit Grolloo (1967) en vele andere. Hun naam en faam waren gevestigd. Ze eindigden boven in de top van het muziekblad Hitweek en er kwam in 1968 zelfs een Edison. Optredens in binnen- en buitenland volgden. Van Oosterhesselerbrug tot Praag van de Marquee in Londen tot het Paard van Troye in Den Haag.

Grolloo, waar Harry Muskee enkele jaren woonde, werd een bedevaartsoord voor bluesliefhebbers. Over de Dorpstraat liepen John Mayall, Eddie Boyd, Alexis Korner en vele anderen. Allemaal sliepen ze in de bedstee van Harry’s huis.

Maar met succes komen de verleidingen. Het grote geld, drank, drugs en de vrouwen. En ondanks de prachtige albums en de grote hits viel de groep begin jaren zeventig uiteen. Wat niemand verwacht gebeurd toch: de tandem Muskee/Gelling ging uit elkaar. Eelco Gelling vertrok naar Golden Earring en pianist Herman Brood, ooit door Muskee gastvrij opgenomen in zijn boerderij in Grolloo, koos zijn eigen pad.

Muskee zong even niet de blues maar had ém. Hij trok zich terug, zoals vroeger op zijn zolderkamer. Een catharsis. Maar een Muskee geeft niet op. Zoals zijn voorouders die schippers waren de boten bleven trekken, hield Harry zijn muziek aan het sleeptouw. Altijd weer kwam hij terug op het spoor van de blues. De muziek van een onderdrukte minderheid. Muziek die met hart en ziel

gemaakt wordt. Niet omwille van het succes of geld maar gewoon omdat het moet. Muziek omdat het niet anders kan.

Na Cuby and the Blizzards en een periode van loutering volgen de formaties Red, White and Blue, The Harry Muskee Band, The Muskee Gang en tenslotte gewoon Muskee. Muziek is zijn levensader. Zonder muziek, het podium en publiek wordt hij onrustig, gaat het kriebelen.

Vanaf Muskee speelt hij samen met gitarist Erwin Java. Een Indische jongen die hij al van kindaf kent.

Het wordt zijn nieuwe ‘maatje’. Wanneer rond 1995 de groep Muskee uiteen valt blijft het duo Muskee/Java bijeen en vormen ze samen met de ‘Zwolle connection’, bestaande uit Herman Deinum, Hans Lafaille en Helmig van der Vegt, de ‘nieuwe’ Cuby and the Blizzards. Mondharmonicavituoos John Lagrand, die eerder bij Livin’ Blues speelde, maakt enige tijd deel uit van de groep. In 1999 verliet hij de formatie.

Zo ontstond de huidige formatie Cuby and the Blizzards. Op de fundamenten van oude samenstellingen. Een hechte formatie van zeer professionele muzikanten. Met steeds dezelfde frontman: Harry Muskee.

Naast zanger was hij ook presentator van de Bluesestafette in Utrecht en presenteert hij sinds 1991 zijn programma ‘Harry’s Blues’op de regionale zender Radio Drenthe.

In 1993 en 1999 reisde hij wekenlang door het Zuiden van de Verenigde Staten op zoek naar de wortels van de blues. Voor Radio Drenthe en de VPRO deed hij verslag van die reizen. En in het seizoen 2000/2001 maakte hij voor de VPRO en Radio Drenthe een serie gesprekken op locatie met interessante mensen over hun passies, onder de titel ‘Bluesspots’.

De reizen naar Amerika gaven hem inspiratie voor nieuwe nummers op de cd’s ‘Travelling with the blues’en Dancing Bear’.

En zo blijft Harry Muskee zich ontwikkelen. Niet stilstaan bij de muziek van vroeger, maar het gevoel van deze tijd vertolken. Van het individuele gevoel naar de ‘globale’blues.

Bijvoorbeeld in een nummer als ‘Dancing bear’, waar het dierenleed in Turkije aan de kaak wordt gesteld.

Een optreden van Cuby and the Blizzards is muzikale caleidoscoop. Oude nummers van vroeger, die aan zeggingskracht nog niks verloren hebben en nieuwe nummers, die een dimensie toevoegen aan de muziek van Harry Muskee, passeren de revue.

Zijn naam in de Nederlandse muziek is gevestigd. Na de Edison in 1968 kreeg hij in 1990 de erepenning van de stad Assen en in 1992 de Culturele Prijs van de Provincie Drenthe. In 1997 werd door Commissaris der Koningin Relus ter Beek, op initiatief van een aantal bluesliefhebbers, in Grolloo een borstbeeld Harry Muskee, gemaakt door Gerda van de Bosch uit Lochem, onthuld.

Maar dat alles betekent niet dat Harry Muskee op zijn lauweren rust. In 2000 was het 35 jaar geleden dat hij professioneel met muziek is begonnen. Ter gelegenheid daarvan verschenen maar liefst 5 cd’s. De prachtige

4-cdbox ‘Travelling with the blues’en ‘Hotel Grolloo’. Aan de laatste cd werkten tal van muzikale vrienden mee: Tineke Schoemaker, zangeres van Barrelhouse, Huub van de Lubbe van De Dijk, Daniël Lohues van Skik, Bennie Jolink van Normaal en Barry Hay van Golden Earring.

De laatste CD werd tevens de best verkopende Nederlandse Blues CD en sloeg alle verkooprecords.

Een expositie over Cuby&Blizzards in Grollloo trok in 2001 zo’n vierduizend bezoekers. De stichting Erfgoed Muskee zorgt dat de blues en Harry ruime aandacht krijgen. In 2003 wordt Harry koninklijk onderscheiden en mag hij zich Ridder in de Orde van Oranje Nassau noemen en in dat jaar verschijnt de door Jeroen Wielaert geschreven biografie ‘De Missie’. In 2007 wordt hij benoemd tot cultureel ambassadeur van Drenthe en krijgt hij de Gouden Harp voor zijn hele oeuvre. Ter gelegenheid van zijn 65-ste verjaardag wordt er in het bos bij Grolloo een steen geplaatst op de plek waar hij Window of my eyes schreef.



Zelfs een heuse blues by bike-route ontbreekt niet. Drenthe eert zijn grote zoon!
Maar het maken van muziek staat bovenaan. Hij toert in Zuid-Afrika, speelt regelmatig in Duitsland en maakt elk jaar een toer langs schouwburgen, zalen en clubs in Nederland. Net als de blues is Harry Muskee niet kapot te krijgen.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina