Dominika Słowińska



Dovnload 6.8 Kb.
Datum26.07.2016
Grootte6.8 Kb.
Dominika Słowińska
12 juni, negen uur ’s avonds, onze aankomst in België. Na een treinreis, een busreis en een vliegreis moeten we nog met de auto naar Nederland. Eindelijk rond middernacht waren wij – zes studenten neerlandistiek met hun twee docenten – op onze bestemming in Groesbeek om de relatie tussen Polen en Nederland, die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd aangeknoopt, te onderzoeken. Weliswaar vermoeid, hongerig en slaperig, maar ook erg opgewonden en benieuwd naar wat de komende week ons zou brengen.
Teleurgesteld werden wij helemaal niet. Dankzij de provinciale overheid hadden wij de kans om vanaf de eerste tot de laatste dag niet alleen de provincie Gelderland maar ook andere plaatsen in Nederland goed te leren kennen. Persoonlijk had ik niet verwacht dat ik op deze reis zo veel over mijn eigen land zou kunnen ontdekken en dat was een heel positieve observatie voor me. Op school had ik natuurlijk over de rol van de Poolse Eerste Pantserdivisie en de Eerste Onafhankelijke Parachutistenbrigade geleerd, maar toen waren dat voor mij maar anonieme soldaten geweest, zoals bijvoorbeeld de middeleeuwse ridders. Door veel museumbezoeken veranderde mijn visie en begon ik te begrijpen hoe belangrijk hun daden waren. Hoewel de bezoeken in het Generaal Maczek Museum en in het Nationaal Bevrijdingsmuseum echt gedenkwaardig waren, ontroerden mij het meest ons bezoek aan de militaire en algemene begraafplaats. Het zien van zo veel Poolse graven maakte ik me erg verdrietig, maar ik voelde me ook heel trots op mijn Poolse nationaliteit en op deze moedige Poolse helden.
Wat de musea betreft, het bezoek aan het Nationaal Bevrijdingsmuseum blijft mij het sterkst bij. Het museum boeit door zijn eclectische presentatie van de Tweede Wereldoorlog en de bevrijding van Nederland en Europa. De expositie bevat onder andere foto’s, documentaire films, officiële toespraken en stukken muziek uit de jaren ’40 – alles gezet in een web van diorama’s, landkaarten en kleine tentoonstellingen. Voor mij was de tentoonstelling “Liefde in oorlogstijd” het boeiendst, omdat zij een menselijke gezicht aan de oorlog gaf. Dankzij de expositie konden wij leren hoe het dagelijke leven gedurende deze tijd was gelopen en hoe de vrouwen hadden geprobeerd, ondanks de omstandigheden, een goede toekomst voor zichzelf te maken – soms met de bezetter en soms met de bevrijder.
Behalve de museumbezoeken maakten we ook een aantal tochten naar verschillende Nederlandse steden – van het niet-zo-drukke, traditierijke Utrecht tot het levendige, moderne Amsterdam. Tijdens een spannende boottocht door de laatstgenoemde stad bewonderde ik de architectuur zowel van de grachtenhuizen als de woonboten die in de grachten lagen . In Polen wonen sommige mensen ook op woonboten, bijvoorbeeld langs de rivier de Wisła, maar niet op zo’n grote schaal als in Nederland. Deze manier van wonen vind ik heel leuk en origineel, hoewel een beetje onpraktisch, vooral in de winter. Maar wat helemaal anders is dan in Polen is de Nederlandse fietscultuur. De fietsinfrastructuur in Polen wordt vaker gerealiseerd rond de stad dan erbinnen, dus fietsen de Polen graag in het weekend, maar bijna niemand gaat met zijn fiets naar het werk of om de boodschappen te doen. Dus het verbaasde me dat zo’n groot aantal mensen in Amsterdam – en overal in Nederland – dagelijks fietst en ik zie het als een heel positief, typisch Nederlands fenomeen.
Hoewel voor menigeen Amsterdam niet meer echt Nederlands is – er zijn nu immers ongeveer 177 verschillende nationaliteiten in de stad – is volgens mij de multiculturaliteit van de hoofdstad precies wat haar het Nederlandse klimaat geeft. Iedereen kent Nederland als het land van vrijheid en niet alleen van tolerantie maar bovenal van acceptatie. Voor een inwoner van Oost-Europa zoals ik is dat heel juist. Gedurende meer dan veertig jaar bleef Polen onder invloed van de Sovjet-Unie en was dus afgesloten van de rest van de wereld. Het was heel moeilijk voor de Polen om naar het buitenland te gaan, maar ook voor de vreemdelingen om naar ons land te reizen. Bovendien werd het leven van alledag strikt geregeld en werd eigen initiatief gestraft. Dus heb ik de culturele rijkheid van Amsterdam en de algemene sociale vrijheid van Nederland heel optimistisch en stimulerend gevonden. In Polen is het nog iets anders omdat de oude generaties een beetje wantrouwig tegenover vreemdelingen staan en bang zijn voor het verlies van onze teruggekregen identiteit. Maar ik ben zeker dat met de komst van steeds meer buitenlandse toeristen – en bovendien studenten – in de komende jaren de Polen zich meer kosmopolitisch zullen gaan voelen.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina