Door: Daan Roes



Dovnload 33.24 Kb.
Datum17.08.2016
Grootte33.24 Kb.
The Hobbit: The Desolation of Smaug
Door: Daan Roes

Inleiding:
In dit filmverslag ga ik vertellen over de film waar ik in de afgelopen kerstvakantie naartoe ben geweest: The Hobbit: The Desolation of Smaug. Ik vond het een leuke film om te zien, ook al was hij niet zoals iedereen verwachtte. Hij is niet precies zoals de boeken van Tolkien. Het is en blijft natuurlijk een Hollywood film waarin veel actie moet voorkomen.


Bilbo Baggings verschuilt zich voor Smaug in de berg Erebor.


Afgelopen kerstvakantie ben ik naar de tweede film van “The Hobbit” trilogie geweest. Ik had al eerder vorig jaar het eerste deel gezien, en vond daarom dat ik ook de tweede film moest gaan zien. Zelf houd ik wel van films uit het fantasy genre, dus deze kon ik ook niet overslaan. De volledige (Nederlandse) titel van de film luidt: “De Hobbit: de Woestenij van Smaug”. De regisseur van de film is Peter Jackson. Peter Jackson was ook de regisseur van de eerste film en de rest van “The Lord of the Rings” trilogie. The Hobbit films zijn net als de andere films van The Lord of the Rings deels gefilmd in de studio in de Verenigde staten. Voor de rest van de natuurshots is er gefilmd op Nieuw Zeeland. De film was in eind 2013 in de Nederlandse bioscopen te zien. De productie is begonnen in begin 2013. Er zijn geen prijzen gewonnen voor de film. De film duurt erg lang. In totaal duurt de film 161 minuten. Ik heb de film gezien in de bioscoop Carolus op zaterdag 21 december.


De voornaamste reden dat ik naar deze film ben gegaan is omdat ik ook de eerste film heb gezien. De eerste film was best wel leuk, dus ik dacht dat deze ook leuk zou zijn. Ik heb ook de Lord of the Rings trilogie gezien, en die films waren ook best leuk. Ook hadden een aantal vrienden, die al naar de film geweest waren, gezegd dat de film erg goed was. Ik verwachtte dat de film grafisch erg indrukwekkend zou zijn. Voor mij staan de films van Peter Jackson bekend om de vele panoramische shots. Bovendien zijn die shots opgenomen in Nieuw Zeeland, waar een heel mooi natuurlandschap is. Ik verwachtte ook dat de draak, Smaug, erg mooi geanimeerd zou zijn. In Peter Jacksons films wordt vaak goed gebruik gemaakt van CGI. Dit wil zeggen dat de draken en trollen in de films geanimeerde figuren zijn. Bovendien kan men hierdoor ook een landschap manipuleren. Zo lijkt alles toch net iets echter. Ten slotte, verwachtte ik dat de film erg langdradig zou zijn. Het hele verhaal is gesplits in drie films die allemaal bijna 3 uur lang duren. Dan kun je verwachten dat de films erg langdradig zullen worden.
De film speelt zich af op erg veel verschillende locaties. De hoofdpersonen zijn constant aan het reizen. Het verhaal speelt zich vaak af op open vlaktes. Maar, soms zijn de karakters ook op een donkere afgesloten plek. Bijvoorbeeld als ze bij de draak onder de berg komen. De ruimtes hier zijn wel groot, maar toch zijn de karakters wel afgesloten van de buitenwereld. Dit helpt de sfeer door spanning op te wekken. Doordat je weet dat de karakters vastzitten.
Er zijn een aantal rekwisieten die belangrijk zijn voor de film. Zo heb je “The Arkenstone” die voor de dwergen erg belangrijk is. Hier draait zo'n beetje hun hele queeste om. Een ander rekwisiet is de ring die Bilbo gevonden heeft. Deze ring is het belangrijkste rekwisiet in The Lord of the Rings. In de films van The Hobbit kom je er dus achter hoe deze ring gevonden is.
De karakters in de film zijn erg goed gegrimeerd en gekleed. De film speelt zich af in een soort fantasie middeleeuwen. De dwergen die gewend zijn in de mijnen te werken hebben dus veel vuil op hun lichaam en ze hebben oude kleren aan. De kleding en grime doen dus denken aan de klasse van arbeiders uit de middeleeuwen. Dit geeft wel een beetje een sfeer, maar is dus niet heel belangrijk.
De muziek in de film is voornamelijk instrumentale klassieke muziek. Deze muziek komt vaak voor in games en films in het fantasy genre. De muziek is wel belangrijk, maar heeft geen duidelijke rol. Het speelt op de achtergrond om de sfeer op verschillende momenten te versterken. Zo klinken er harde klappen en plotselinge uitbarsting van instrumenten tijdens de gevechten. En als er bijvoorbeeld een panoramisch shot is over een landschap dan hoor je dramatische muziek. Er is een duidelijk verschil in tempo tussen de muziek die tijdens de actiescènes aanwezig is en de muziek die tijdens de andere scènes aanwezig is.
Voor het maken van een fantasy film zoals The Hobbit is, zijn natuurlijke veel speciale geluidseffecten nodig. Voor de brul van de draak moet er natuurlijk geluidseffecten aanwezig zijn. Maar, ook voor kleine dingen, zoals het zachtjes kabbelen van een beekje. Deze geluiden moeten apart worden opgenomen.
Het verhaal wordt vrij chronologisch verteld. Wel, zijn er een aantal momenten waarop het van het groepje dwergen overgaat naar Gandalf. Bij dit soort momenten weet je niet zeker dat ze tegelijkertijd spelen. Je weet echter wel dat de stukken vrij dicht bij elkaar zitten qua tijd. Er zijn dus niet heel veel overduidelijke flashbacks. Een voorbeeld van een flashback is dat verteld wordt dat de draak Smaug een schub is verloren doordat hij geraakt is door een harpoen. Je ziet dan een scène waarbij de draak geraakt wordt.
Ook een ding dat aanwezig is bij fantasy films is dat het verhaal erg belangrijk is. Er is dus veel achterliggende informatie die in het verhaal verteld wordt dat niet daadwerkelijk in het plot voorkomt. Zo kan er bijvoorbeeld verwezen worden naar plekken waar het gezelschap niet echt geweest. Zo worden er bijvoorbeeld eigenschappen uitgelegd over de “Arkenstone” terwijl je die eigenschappen niet daadwerkelijk te zien krijgt.
Camerabewegingen zijn belangrijk in de film. Er zijn veel close-ups, vooral als er bijvoorbeeld gekeken wordt naar bepaalde emoties van karakters. Zo zie je bijvoorbeeld de orkleider als hij achter de dwergen aan zit. Er zitten veel cameramomenten waarin een langzame “pan” aanwezig is. De camera draait bijvoorbeeld om de verschillende karakters heen, zodat ze allemaal goed in beeld komen. Het camerastandpunt is vooral neutraal. Er wordt niet echt gekeken vanuit een personage op zich. Men ziet vaak de beelden alsof er een derde persoon naar kijkt, die op een afstandje staat te kijken.
Veel van de montage in de film is gemonteerd met behulp van de harde las techniek. Het springt over naar andere scènes in een andere omgeving. Het draait bijvoorbeeld van linksboven het gezelschap naar rechtsboven en schakelt dan meteen over naar een beeld vlak voor ze. De montage die gebruikt is, is dus discontinue montage.
De genres van de film zijn volgens IMDb actie en fantasy.
De film gaat over een gezelschap dwergen, een hobbit en een tovenaar dat op weg is naar hun oude thuis, de berg Erebor, waaruit ze zijn verdrongen door een draak. De dwergen willen dus hun eigen land weer terug. Bilbo, de hobbit, heeft aan het begin van de eerste film besloten om mee te gaan. Hij moet de Arkentstone, een erg belangrijk artefact, terugvinden voor het gezelschap. Onderweg naar de berg toe doorstaan ze veel avonturen. Zo worden ze gevangen genomen door de boselven en moeten ze constant vluchten voor een groep orks die ze achterna zit. Uiteindelijk slagen ze erin om bij de berg aan te komen en doordat ze de voorspelling volgen kunnen ze in de berg komen. Bilbo vindt de arkenstone maar heeft wel de draak Smaug wakker gemaakt. Met behulp van een ring waarmee hij ontzichtbaar wordt, weet hij aan Smaug te ontsnappen. Het gezelschap slaagt erin om de draak in vloeibaar metaal te krijgen, maar hij weet te ontsnappen. De deur is nu open voor de draak om naar buiten te vliegen en hij vliegt richting het dichstbijzijnde dorp.
De belangrijkste conflicten in de film zijn aanwezig in de tweede helft van de film. De conflicten tussen Smaug en Bilbo. Bilbo die probeert niet vernietigd te worden door de draak. Tegen het eind van de film komt de tovenaar, Gandalf, er ook achter dat de orks zich klaarmaken voor een oorlog.
De belangrijkste persoon in het verhaal is Bilbo. Bilbo is een hobbit uit The Shire die gekozen is door het gezelschap om de Arkenstone te stelen. Doordat hij zo klein is, wordt hij moeilijk opgemerkt en kan hij het makkelijkst de steen stelen. Hij is dus klein en niet zo heel erg sterk. Bilbo is echter wel dapper. Deze eigenschap is een voordeel, maar kan ook een nadeel zijn. Soms stort hij zichzelf daarom zomaar in het gevecht, terwijl dit soms slecht zou kunnen aflopen.
Een tweede belangrijk personage is Gandalf. Gandalf helpt de dwergen met hun queeste om de Arkenstone terug te vinden. Hij is wijs en weet erg veel over het land. Bovendien is hij erg goed in vechten.
Thorin Oakenshield is de leider van de dwergen en hij heeft eigenlijk de missie opgezet. Hij is de koning van de dwerg en strijdt ervoor om hun eigen land weer terug te krijgen.
De relaties tussen de belangrijkste personages zijn goed. Ze zijn elkaar als een gezelschap dat samen moet strijden om een doel te bereiken. De dwergen ruziën wel eens omdat ze verschillende meningen hebben, maar voor de rest is de relatie goed.
Ik heb het dus al gehad over het voornaamste doel van de dwergen. Ze willen hun berg, Erebor, weer terug krijgen. Hiervoor moeten ze Smaug verslaan.
Je leeft in de film het meest mee met Bilbo. Vooral als hij op het laatst in zijn eentje de Arkenstone moet halen, en dat hij de draak moet ontwijken. Omdat Bilbo een beetje de held is, die er voor moet zorgen dat de dwergen het belangrijke artefact de Arkenstone weer in bezit moeten krijgen.
De film blijft gewoon een actiefilm dat een heel simpel doel heeft. Het wil gewoon het publiek amuseren. Fantasie films hebben niet vaak een morele boodschap die ze over willen brengen. Ze zijn een beetje als sprookjes die verteld worden om mensen te amuseren. De film is ten slotte een verfilming van een boek. Het originele fantasy genre komt van sprookjes.
In totaal vindt ik dat de film veel actie bevat. Dit is iets goeds. Bovendien blijft het verhaal van The Hobbit en The Lord of the Rings fantasierijk. J.R.R. Tolkien heeft het idee van aardmannetjes, orks, elven en andere beesten die nu nog gebruikt worden in veel series beroemd gemaakt. Deze boeken, en zo ook de films, zijn grote inspiraties voor veel fantasy schrijvers.
Ik ben een fan van het fantasy genre. Ik speel zelf ook wel eens fantasy spellen. Ik kan me goed inleven in de werelden die daar gecreëerd worden. Ook de films in dit genre zijn interessant. Ik zou dus zeker nog films in dit genre willen zien.
Mijn aanvankelijke mening is niet echt veranderd. Ik had al een idee van hoe de film zou zijn, doordat ik de andere films van The Lord of the Rings had gezien.
Ik vond het een mooie film, omdat het verhaal goed bedacht is. Het is een ware queeste waar het gezelschap op gaat. Ze komen bovendien erg veel problemen tegen onderweg. Bovendien zijn de natuurbeelden erg mooi. De algemene sfeer van de film is goed.
Ik zou en heb al meer films van de regisseur gezien. De CGI effecten en natuurshots zijn altijd goed in de films van Peter Jackson. Het is echter wel een beetje té Hollywood-achtig. Het echte verhaal wordt dan soms een beetje teniet gedaan. Zo komt een personage in de film voor, terwijl die in het boek niet voorkomt.
Recensie
After the dawdling disappointments of An Unexpected Journey, Peter Jackson gets back on track with this second instalment in his ongoing adaptation of Tolkien's slim novel – albeit with the addition of umpteen appendices to flesh out the narrative. With less whimsical waffle than its predecessor,The Desolation of Smaug sets off at a comparatively yomping pace and proceeds to throw an endless array of spectacular sights at the audience, eager to dazzle, ready to please.
Thus we head east, through the forest of Mirkwood with its creepy pre/post-Potter spiders; to the streets of Lake-town where the stench of fish hangs heavy in the Hammer-esque fog; then on to the lost kingdom of Erebor, a big-screen version of the Magic Mountain fairground ride replete with slidey loops and precipitous drops aplenty. En route we meet an assortment of fantastical characters of all shapes and sizes, ranging from the Wood-elves (a surprise return by Orlando Bloom's Legolas and a newly made-up character, Evangeline Lilly's Tauriel), to the gigantic dragon Smaug, voiced (and motion-captured) by Benedict Cumberbatch, and brought to roaring life by the digital wizards at Weta. At the centre of it all is Martin Freeman, whose default expression of habitual bafflement (he appears to teeter perpetually on the brink of some conversational incline) is perfectly suited to the role of Bilbo Baggins – the friendly quizzicality hiding something behind the smile as he begins to comprehend both the powers and dangers of the ring.
While the sing-song reminiscing and endless tea-party pootlings of An Unexpected Journey are happily notable by their absence, the jury is still out on whether The Hobbit really needs to be strung out over nine hours of film. For all its hi-tech action sequences and handsomely mounted set pieces, you get a lot of bagginess with your Baggins, as the assembled masses march up hill and down dale, their ultimate goal still a long way off. It doesn't help that the constantly sweeping visuals sometimes have the air of a supercharged computer game (an ultra-modded version of Skyrim with mountain staircases by Minecraft?) or that sequences such as a barrel ride down a river seem tailor-made for the theme park market. Those agnostic on the subject of Tolkien's genius will sigh at all the usual tropes (here's a map, here's a key, and here's yet another character introduced in sombre tones as Hrithky Hroth of Biddly Bong, third cousin of Thriddledeedee the Thwarted) but more pressing is the question of whether devotees of the book will find their patience tested (perhaps exhausted?) by Jackson's everything-turned-up-to-11 aesthetic. As for the much-hyped high frame rate that proved so divisive last time around, only 20% of UK screenings of Smaug will be projected at 48 frames per second second, signalling a loss of confidence in the technical innovation The Hobbit trilogy was supposed to usher in.

Something of a mixed bag, then, with several question marks left hanging over the entire Hobbit project, but a definite improvement on the previous outing, and hopefully a portent of better things to come in There and Back Again.”


Zoals je kan lezen in de recensie, kun je zien dat de schrijver van de recensie duidelijk maakt dat een groot deel van het belang van The Hobbit ligt bij de effecten. Ik heb zelf de boek van Tolkien niet gelezen, maar volgens trouwe fans klopt de film nauwelijks met het boek. Zo zijn een aantal personages verzonnen. De schrijver vergelijkt het met het spel Skyrim, wat bekend staat voor hele mooie grafische weergevingen van het landschap. De schrijver stelt echter dat de technologische hoogstandjes die gebruikt worden in de film, eigenlijk overbodig zijn. Men zit niet te wachten op de verbazingwekkende grafische weergevingen van een draak. Men kijkt naar het verhaal. Dit is een vergelijking die je ook vaak bij videospellen. Men speelt nog steeds spellen van meer dan tien jaar geleden. Waarom? Omdat bijvoorbeeld het verhaal zo goed is. Of, de soundtrack is zo mooi. De schrijver van de recensie geeft aan dat hij gemengde gevoelens heeft over de film. Ik ben het hier dus met hem eens. Het verhaal is oké, maar het blinkt niet uit. Het geld en moeite die gestopt is in de grafische weergeving van de film is overdreven. En, het is een typische Hollywood film waar de film niet helemaal klopt met het boek.

Bronnenlijst:
http://www.imdb.com/title/tt1170358/?ref_=fn_al_tt_4
http://www.theguardian.com/film/2013/dec/15/the-hobbit-the-desolation-of-smaug-review-mark-kermode
http://cdn.bleedingcool.net/wp-content/uploads/2013/12/desolation-of-smaug-dragon.jpg



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina