Dus jij gaat niet meer



Dovnload 419.09 Kb.
Pagina7/13
Datum22.07.2016
Grootte419.09 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   13

Hoofdstuk 7

Als je een kuil graaft voor een ander, moet je het vuil op jezelf gooien.


Ik hoorde het geschreeuw over het sportveld (Amerikaans football) rollen vanaf de tribunes aan de overkant, mijn richting uit. Het was duidelijk voor wie er zo gejuicht werd. Ik rekte me uit om nog net op tijd de witte sporttrui van een Jefferson Blue Raider te zien die over de achterlijn rende, z’n armen juichend in de lucht.
Hij werd al gauw bedolven door zijn teamgenoten. Ik zuchtte en schudde m’n hoofd in afgrijzen. Na een krappe voorsprong van 3-0 voor de rust tegen hun zwaar favoriete tegenstanders, hadden de Ponderosa Bears – mijn club - in het eerste gedeelte van de tweede helft een 73meter-pass niet kunnen onderscheppen, waardoor ze hun voorsprong waren krijtgeraakt. Dit was weer zo’n befaamde wedstrijd. Het was de ‘Bronze Bell Classic’, een derby tussen de twee belangrijkste ‘highschools’ in Kingston, een wedstrijd die al meer dan 45 jaar jaarlijks werd gespeeld. De winnaar mocht de Bronzen Klok meenemen, een enorme trophee, een replica van de klok die in de oude toren van de oorspronkelijke highschool met die naam had gehangen.
Voor de oudste-jaars was er niets belangrijkers in hun laatste jaar dan het winnen van die klok en dat gold ook voor de oud-leerlingen. ‘Sequioa’ had die Bronzen Klok de afgelopen zes jaar gewonnen; een voor ons vernederende serie, en ik hoopte dat daar deze avond een einde aan zou komen. De eerste helft was veelbelovend geweest, maar ik wist hoe snel het kon omslaan in zo’n wedsstrijd.
Toen ik me weer omdraaide viel m’n oog op een bekende gestalte die over het hek hing en uitkeek over het veld. Vanaf deze plek was het moeilijk te zeggen, vooral omdat hij een lange jas aan had en een muts op z’n hoofd tegen de koude, net als alle andere toeschouwers. Toen hij naar het scorebord keek zag ik zijn gezicht en herkende hem.
“Hij hier??” dacht ik.
Ik verliet m’n plek in de rij waar ik stond om eens te horen wat hij hier deed. Ik ging achter hem staan en pakte hem bij z’n schouders.
“Wat doe jij hier?” Ik vroeg me af of hij mij eerder had gezien dan ik hem, maar toen hij omkeek om te zien wie hem had beetgepakt keek hij echt verbaasd. Er verscheen een brede glimlach op z’n gezicht en hij hugte me.
“Jake, wat fijn je te zien. Ik hoopte al dat je hier zou zijn.”
“Ik heb nooit gedacht dat jij zo’n ‘football’liefhebber was,” antwoordde ik en knikte naar het veld.
“Dat ben ik ook eigenlijk niet, maar ik heb begrepen dat je het niet kan maken om vanavond in Kingston te zijn en niet te komen kijken. Ik heb nog nooit zo iets gezien....vuurwerk voordat de wedstrijd begint en dan zo’n uitzinnige menigte!”
“Er is een enorme rivaliteit tussen deze twee teams. Ze hebben er een paar jaar geleden zelfs een artikel aan gewijd in ‘Sports Illustrated’. Voor deze wedstrijd nemen ze letterlijk alle toeters en bellen mee. Maar ...wat doe jij hier in de stad?”
“Ik ga even wat mensen hier opzoeken en met een van hen heb hier afgesproken. Hoe is met Andrea?”
“Ze heeft geen enkele keer meer piepend adem gehaald sinds jij vorige maand met haar gebeden hebt. Ik ben zo dankbaar.”
“Dat is mooi. Gaat het met jou ook beter?”
“Het gaat... Ik kan niet zeggen dat alles fantastisch is, maar ik heb wel moed gevat door wat je de vorige keer zei, John. Ik heb aan God gevraagd om me te laten zien hoeveel Hij van me houdt, zelfs als het allemaal niet zo makkelijk is. Financieel is het nog behoorlijk moeilijk, maar ik heb ook gemerkt dat God ons een aantal keren op een wonderbaarlijke manier heeft geholpen.”
“Hoe dan?”
“Ik zit nog steeds in de makelaardij hoewel de markt slap is. Ondertussen hebben sommige mensen me ingehuurd om wat schilderwerk te doen of een tuin aan te leggen, waar ze zelf geen tijd voor hadden. Een paar mensen hebben me zelfs een behoorlijk grote gift gegeven om rond te komen. Ik wilde het niet aannemen, maar ze zeiden dat God het hen op het hart had gelegd. Iedere keer dat ze wat gaven was het precies wat we nodig hadden!”
“Is dat niet geweldig?”
“Soms laat Hij het water wel tot de lippen komen als je het mij vraagt. Een paar weken geleden heb ik ook voor het eerst een bedrijfspand verkocht. Als de courtage betaald wordt zal dat heel wat schelen.”
“Vergeet niet dat Hij Zich geen zorgen maakt over morgen, omdat Hij dat al heeft uitgewerkt. Hij nodigt je uit om met Hem te leven in de vreugde van het moment, waarbij Hij reageert op wat Hijzelf op je pad heeft gebracht. De vrijheid om Hem gewoon te volgen op die manier zal je op zoveel gebieden van je leven veranderen. Hij houdt van je, Jake, en Hij wil dat je daar volkomen zeker van bent, zonder dat jij alles hoeft uit te denken.”
“Daar begin ik iets van te zien. Ik heb Romeinen 8 een aantal keren gelezen om erachter te komen wat Paulus daar bedoelt. Het lijkt erop dat Paulus zijn vertrouwen putte uit Gods liefde zoals Hij die gedemonstreerd heeft aan het Kruis. Het schijnt dat door wat hij daarin zag hij nooit meer twijfelde aan Gods liefde, wat voor afschuwelijke dingen hem ook overkwamen. Ik heb altijd naar het Kruis gekeken als een daad van gerechtigheid, niet van liefde, althans in Gods ogen. Ik weet dat Jezus genoeg van ons heeft gehouden om voor ons te sterven, maar het was toch God die Hem dit liet doen? Als Hij Zijn eigen Zoon zo heeft behandeld, terwijl die onschuldig was, hoe bewijst dat dan dat Hij van mij houdt?”
“Je maakt een veel voorkomende vergissing. Er zijn zoveel mensen die het Kruis alleen maar zien als een daad van Goddelijke gerechtigheid: ‘Om aan zijn behoefte aan gerechtigheid te voldoen legde God de ultieme straf op Zijn Zoon om Hem zo voor Zijn wraak te laten boeten en ons vrijuit te laten gaan.’ - Dat is misschien voor ons goed nieuws, maar wat zegt dat over God?”
“Daar heb ik altijd over gepiekerd. Ik heb begrepen dat het Kruis me laat zien hoeveel Jezus van me houdt, maar het maakte niet dat God dierbaar voor me werd.”
“Maar God kijkt niet op die manier naar het Kruis, Jake. De straf op de zonde was niet Zijn ‘wraak’: ze was het tegengif tegen zonde en schaamte. Zoals Paulus heeft geschreven was Gods doel met het Kruis Zijn Zoon tot zonde te maken, zodat Hij de zonde in het menselijke vlees zou kunnen veroordelen en het menselijke ras ervan zou kunnen zuiveren. Zijn plan was niet om ervoor te zorgen dat zonde (enkelvoud!) vergeven zou kunnen worden, maar om die te vernietigen zodat wij zonde-vrij zouden kunnen leven.”
“Hoe kon God Hem dat allemaal laten doen?”
“Denk niet dat God alleen maar een toeschouwer was op die dag. Hij was bezig in Christus de wereld met Zichzelf te verzoenen. Het is iets wat ze samen deden. Het was niet het een of andere offer dat Gód nodig had, zodat Hij ons zou kunnen liefhebben, maar een offer waarvoor God Zelf zorgde omdat wij het nodig hadden. Hij sprong voor een ophol geslagen paard en duwde ons in veiligheid. Hij werd vermorzeld door de last van onze zonde zodat wij ervan verlost zouden zijn. Het is het verhaal van een ongelofelijke gebeurtenis.”
“En ik wil dat meer tot me door laten dringen,” reageerde ik. “Ik denk dat ik nog maar aan het begin sta om te ontdekken hoe de ‘kerk’ me op een dwaalspoor heeft gebracht.”
“Echtwaar?” Ik had John die vraag al talloze keren horen stellen en meestal deed hij dat met z’n ogen wijd open en een grinnik in zijn stem. “Ik denk dat ‘de kerk’ niemand op een dwaalspoor brengt. Misschien dat degenen die een of ander instituut leiden dat doen, maar laten we dat niet verwarren met ‘de gemeente’ zoals God die ziet.”
De termen die hij gebruikte verwarden me even, maar ik ging door. “Een paar dagen nadat wij met elkaar gesproken hadden, die laatste keer, kwam ik in contact met Ben Hopkins. Hij was vroeger mijn assistent huisgroepleider geweest, voordat ik City Center Gemeente verliet. Hij heeft iets gevonden dat ze ‘Huisgemeente’ noemen en op Internet heeft hij een heleboel informatie erover gevonden. Wij gaan samen dit weekend een Huisgemeente starten.”
“O ja?” Hij was duidelijk minder enthousiast hierover dan ik had verwacht.
“Ja. Zo begon het toch allemaal? De eerste gelovigen kwamen samen aan huis. Ze bouwden geen grote organisaties. Ze kenden geen beroepsgeestelijken die voor alles moesten zorgen. Ze vormden gewoon als broeders en zusters samen een gemeenschap. Daar ben ik altijd al naar op zoek geweest vanaf het moment dat ik tot geloof ben gekomen. Ik heb altijd al gevonden dat onze kijk op gemeente-zijn meer problemen veroorzaakte dan dat ze die oploste. Dit is het enige antwoord dat me enthousiast maakt. Er schijnen duizenden mensen over de hele wereld te zijn die de traditionele gemeente hebben vaarwel gezegd en proberen het leven te ontdekken dat de eerste gemeente ervaren heeft. Velen noemen het de beweging van God in deze laatste dagen om Zijn gemeente te zuiveren.”
“En dat gebeurt wanneer men gewoon bij elkaar thuis samenkomt, niet?”
Zijn schijnbare cynisme verbaasde me. “Denk jij van niet dan?”
“Begrijp me niet verkeerd, Jake. Als je op zoek gaat naar meer relationele manieren om het leven met andere gelovigen te delen is dat een prachtige richting om in te slaan. Maar alleen maar bij elkaar komen, ergens bij iemand thuis, zal niet datgene brengen waar je op hoopt.”
“Dat weten we. Er zijn een stuk of vijf gezinnen die samen met ons een huisgemeente willen beginnen en met elkaar een gemeenschap willen vormen. We komen aanstaande zondagavond voor de eerste keer bij elkaar. Kan je ook komen?”
Op dat moment zag ik een bekend gezicht uit de menigte opdoemen en naar me toelopen. De menigte afspeuren was een gewoonte van me geworden sinds ik City Center Gemeente had verlaten. Ze hadden zoveel leugens over me verteld dat ik er schoon genoeg van had iemand van de gemeente tegen het lijf te lopen. En nu kwam een van de ergste verspreiders van die geruchten recht op me af lopen. Bob was lid van het gemeentebestuur en we hadden samen lange tijd in dezelfde discipelschapsgroep gezeten. Net toen ik dacht dat hij me niet gezien had, kruisten onze blikken elkaar. Ik probeerde beleefd te zijn en stak m’n hand uit:”Bob, hoe is het er mee?”
Hij keek me kwaad aan, draaide zich om en was al snel weer in de menigte verdwenen. Ik voelde me een idioot met m’n uitgestoken hand en m’n gezicht werd rood van schaamte toen ik besefte dat John alles had gezien.
“Daar heb ik toch zo’n hekel aan,” zei ik en draaide me om met m’n gezicht naar het sportveld. John draaide zich ook om en zette een been op de onderste balk van het hek en leunde met z’n ellebogen op de bovenste balk.
“Dat gebeurt iedere keer weer sinds ik uit de gemeente weg ben. Mensen die vroeger m’n beste vrienden waren draaien zich nu om alsof ze me nooit gekend hebben. Bob en ik waren heel goede vrienden. Ik hielp hem toen hij een moeilijke tijd doormaakte met z’n vrouw een paar jaar geleden en nu wil hij me niet eens zien.” Ik schudde vol afgrijzen m’n hoofd.
“En dat is nog niet eens het ergste. Ik wordt er ziek van als mensen van wie ik dacht dat het m’n vrienden waren zich omdraaien en doen alsof ze me niet gezien hebben. Maar zij zijn tenminste eerlijker dan zij die me in m’n rug hebben gestoken en vervolgens naar me toe rennen als ze me ergens zien, en waar iedereen het kan zien, me huggen en naar me glimlachen alsof er niets gebeurd is. Onlangs kwam ik m’n vroegere voorganger tegen op een bruiloft. Hij haastte zich naar me toe en hugte me alsof we de beste maatjes waren, terwijl hij ondertussen steeds rond keek of iedereen wel zag hoe aardig hij was. Ik wilde hem het liefst wegduwen, maar ik besefte dat dat niet zo aardig zou zijn geweest..”
“Triest, vind je ook niet?”
“Triest? Ik zou zeggen dat het ronduit onacceptabel gedrag is!”
“Is dat wat je voelt?”
“Ik heb het niet over hem, maar over mezelf!”
“Daar heb ik het ook over, Jake. Het onacceptabele gedrag van anderen kan jou niet raken als je hun spelletje niet meespeelt.”
“Over wat voor spelletje heb je het?” Op dat moment trok een luid geschreeuw vanaf de overkant m’n aandacht, en ik was net op tijd om te zien hoe de bal door de lucht vloog na weer een verre pass, en opgevangen werd door weer een van die gevreesde Blue Raiders. De vanger rende ongehinderd naar de achterlijn en maakte de zoveelste touch-down.
“Naar die beker kunnen we wel weer fluiten,” mopperde ik boos. “Weer een jaar van vernedering.” Ik schudde m’n hoofd.
“Daar wordt het gespeeld! Je waarde meet je af aan wat vijftig middelbare scholieren doen of niet doen op dat sportveld. Je zit in de wedstrijd en daarom voel je je zo belabberd wanneer mensen zich niet weten te gedragen tegenover je.”
“Waar heb je het over, John? Dit is maar een football wedstrijd. Ik heb het over mensen van vlees en bloed hier.”
“Ik ook! Als jij je waarde laat afhangen van vijftig mensen daar of van een leugen die iemand ergens over je heeft verteld, dan is dat eigenlijk hetzelfde.” Toen de Blue Raiders hun extra punt scoorden wist ik dat de wedstrijd voorbij was. “Bovendien is dit geen eens een eerlijke wedstrijd geweest,” zei ik “Oh neen?”
“Neen. De quarterback die de passes gaf voor al die touchdowns had eigenlijk in ons team moeten spelen. Hij speelde altijd in het Ponderosa District, maar hij is overgestapt naar Jefferson toen hij naar een andere school ging. Hij is misschien wel de beste atleet die deze stad ooit heeft gehad. Ze zeggen dat er aardig wat onderhands is geregeld met de coach van Jefferson om hem zover te krijgen dat hij de overstap maakte. Hij heeft hem beloofd voor een beurs te zorgen en dat hij in het team komt zodra hij klaar is met z’n studie.”
“En jij weet dit?”
“Iedereen weet het, John. Ze zeggen zelfs dat hij een drugsprobleem heeft en dat de school het in de doofpot heeft gestopt zodat hij voor ze kan blijven spelen. Ze zullen dit jaar waarschijnlijk kampioen worden in de Valley.”
“Heb je het over Craig Hansen? Ik ken z’n vader vrij goed. Dat was die man met wie ik toen aan het ontbijten was toen ik je in die cafetaria ontmoette, bijna een jaar geleden, weet je nog?. Ik denk niet dat je goed op de hoogte bent van alle feiten. Craig is een fantastische knul en ik kan je verzekeren dat hij geen drugs gebruikt.”
“Maar hij heeft ons wel in de steek gelaten,” zei ik kwaad.
“Je hebt er geen flauw idee van wat er is gebeurd, wel? Toen hij in z’n laatste jaar zat, stierf z’n moeder en de zaak van z’n vader liep niet zo best. Ze konden hun huis niet aanhouden en ze moesten intrekken bij de zus van z’n vader en haar gezin. Ze zagen geen kans om hem iedere keer naar de andere kant van de stad te rijden om met z’n team te trainen. Craig vond het verschrikkelijk. Zelfs nu heeft hij maar weinig vrienden in z’n nieuwe team. Ze zijn wég van z’n arm (omdat hij zo geweldig goed kan gooien), maar hij is erg eenzaam omdat zo weinig mensen belangstelling voor hem hebben.”
“Daar heb ik niets over gehoord!?”
“Maar het is wel waar. Ik heb zijn vader terzijde gestaan gedurende dit hele proces. Craig vond het zelfs te moeilijk om het aan zijn klasgenoten uit te leggen. Zijn probleem lijkt wel wat op dat van jou.”
“Hoe bedoel je?”
“Hij weet hoe het is als vroegere vrienden zich van je afkeren als je ze tegenkomt in het winkelcentrum.”
“Die is raak, John.” Ik schudde m’n hoofd terwijl ik hem glimlachend aankeek. Ik heb altijd pas achteraf in de gaten als hij me ergens in laat lopen.
“Ik doe hetzelfde ten aanzien van Craig wat anderen naar mij toe doen.”
“Nou, dat is nog maar een gedeelte ervan, Jake. Jij zit gevangen in hetzelfde ‘goedkeuringsspel’. Zo zit deze cultuur in elkaar. Doe wat ze graag zien dat je doet en ze overladen je met goedkeuring. Ga tegen ze in en ze zullen jou en je reputatie aan het kruis nagelen, met of zonder de feiten.”
“Ik voel me nu zo slecht ten aanzien van Craig. Ik heb het gewoon nooit geweten.”
“En ik vind het vervelend voor jou, Jake. Religieuze systemen spelen dit ‘goedkeuringsspelletje’ ook.”
“Komt het daardoor dat ik het ene moment een ‘rijzende ster’ was en het volgende een ‘veroordeelde verschoppeling’?”
“Precies,” zei John. “En ook waarom je morgen weer een ‘rijzende ster’ zou kunnen zijn als je terug zou keren en toe zou geven dat het allemaal jouw fout is geweest. Ze zouden je terugkeer net zo snel vieren als dat ze je de deur hebben gewezen. Waar het allemaal om draait is dat je het spel mee blijft spelen en wel volgens de regels.”
We keken allebei over het sportveld, maar ik had de wedstrijd niet meer gevolgd. En toen begon het me te dagen.
“Dus al ben ik dan niet meer daar, ik speel dat spelletje nog steeds, dat bedoel je toch?”
“Ja ja,” glimlachte John,”het is veel makkelijker voor je om uit het systeem te stappen dan het systeem uit jou te krijgen. Het kan van binnen en van buiten gespeeld worden. De goedkeuring die je toen voelde kwam uit dezelfde bron als de schaamte die je nu voelt. Daarom doet het zo’n pijn als je de geruchten hoort of oude vrienden tegenkomt die hun rug naar je toekeren. Om je de waarheid te zeggen: sommigen van die mensen geven nog steeds om je. Ze weten alleen niet hoe ze dat kunnen laten merken nu jij niet meer meespeelt in hun ‘team’. Het zijn geen slechte mensen, Jake, het zijn je broeders en zusters en ze zitten verstrikt in iets dat niet zo godvruchtig is als dat ze wel dachten.”
“Mijn dochter, Andrea, vertelde me dat ze vorige week op school twee leraren met elkaar op de gang bij het damestoilet hoorde praten. Ze wisten niet dat zij aan de andere kant van de deur stond toen ze op de gang langs liepen. Ze hoorde mijn naam noemen en dus luisterde ze even naar hun gesprek. Ze herkende de stem van een van hen. Het was van een oudste van City Center Gemeente die ook op haar school lesgeeft. Hij vertelde zijn collega dat ik de gemeente ernstig beschadigd had en dat hij had gehoord dat ik een drankprobleem had.”
“Hoe reageerde ze?”
“Ik heb haar gevraagd wat ze dacht en haar antwoord verraste me. ‘Nou, papa, zei ze,’als je een gat graaft voor jezelf, dan moet je, denk ik, het vuil op iemand anders gooien.’ En toen rende ze weg om te gaan spelen.”
John moest onbedaarlijk hard lachen. “Heerlijk vind ik dat! Het is prachtig hoe makkelijk kinderen het spelleltje doorhebben. Zij gaat niet anders over jou denken door wat anderen zeggen. Zij speelt het spelletje niet mee. Zoiets heeft dus geen invloed op haar, Jake. ..... Religieuze systemen maken misbruik van de onzekerheid bij mensen. Ze hebben nog niet geleerd hoe ze moeten leven vanuit Vaders liefde, hoe ze Zijn stem kunnen volgen en van Hem afhankelijk zijn. Daardoor kunnen ze niet iets doen dat hun plek in het spelletje zou kunnen verstoren, anders weten ze zich geen raad. We binden mensen al op een heel jonge leeftijd vast aan hun behoefte naar goedkeuring en vervolgens proberen we hen hun leven lang op basis hiervan te misbruiken. En op hun beurt passen zij dit weer toe op anderen. Een onderdeel van hun ‘training’ is mensen aan de kant schuiven die niet mee willen werken.”

Ik slaakte een diepe zucht. “Een ding is zeker: dat heb ik ook gedaan. Ik had er geen idee van hoe dat voelt vanaf deze kant.”


“Institutionalisme kweekt taak-gerichte vriendschappen. Zolang je samen een taak uitvoert ben je vrienden van elkaar. Wanneer dat niet (meer) het geval is, behandelen de mensen je als ‘onbruikbaar materiaal’. Nu weet je hoe het is aan ‘de andere kant van het gordijn’ en een van de grootste dingen die Jezus nu in jou aan het doen is, is je vrijmaken van dit spelletje, zodat je diep in Hem kunt leven, in plaats van je zorgen te maken over hoe men over je denkt.”
“M’n hele leven heb ik me daardoor laten kwellen.”
“En zolang jij vindt dat anderen je moeten begrijpen en goed moeten keuren wat je aan het doen bent, ben je het eigendom van iedereen die over jou wil liegen.”
“En dat moet ik maar gewoon accepteren?”
“Je zult gaandeweg leren hoe je daarmee om moet gaan, maar voor het ogenblik hoef je alleen te onderkennen en erkennen dat jij er kennelijk behoefte aan hebt anderen ervan te overtuigen dat jij gelijk hebt. Maar daar is het God niet om te doen. Heb je niet gemerkt dat Jezus erg weinig aandacht besteedde aan zijn relaties met anderen? Zelfs wanneer de mensen Hem niet begrepen en Hem van allerlei afschuwelijke dingen beschuldigden, verdedigde Hij Zich nooit en bracht het Hem nooit af van wat de Vader Hem gevraagd had te doen.”
“Hij speelde niet met hen mee.”
“Precies. En Hij helpt jou om er ook mee te stoppen. En wanneer Hij dat gedaan heeft zal je zien hoe je anderen kan helpen zodat ook zij die vrijheid zullen kunnen smaken.”
“Nou, ik heb er schoon genoeg van! Ik speel dat spelletje niet meer mee!”
John moest weer grinniken. “Ik wou dat het zo eenvoudig was. Je wist al dat ze het bij het verkeerde eind hadden, en toch irriteerde het je. Hoe wil je stoppen? In feite zal het weer een proces zijn waar je mee te maken krijgt. Zelfs de pijn dat je je verworpen voelt maakt er deel van uit. Hij gebruikt alles waar je mee te maken krijgt om je te helpen meer gericht te zijn op hoe de Vader over je denkt, dan op wat anderen van je vinden.”
“Daarom ben ik ook zo enthousiast over onze nieuwe huisgemeente. We kunnen dan tenminste onze aandacht richten op de zaken die van wezenlijk belang zijn, zoals dit.”
Ik had verwacht dat hij me zou aanmoedigen om er mee verder te gaan. In plaats daarvan keek hij me aan alsof hij geen woord had gehoord van wat ik net had gezegd .
Het kostte me even om erachter te komen waarom en toen begon het me te dagen. “Hoort dat ook al bij het spelletje?”
“Dat hoeft niet,” antwoordde John,”maar het zou kunnen. Het hangt af van de manier waarop je het aanpakt.”
“Hoe bedoel je?”
“Als dit weer een plek wordt voor je om je identiteit te zoeken en je schaamte te verbergen door te denken dat je een betere manier van ‘gemeente-zijn’ hebt gevonden, dan ben je nog steeds bezig dezelfde dorst te lessen, alleen gebruik je weer een andere bron. Dat is wat ik hoor als je het hebt over ‘een grote beweging van God’. Je vergelijkt nog steeds dingen met elkaar. Je praat nog steeds alsof je moet wedijveren met andere broeders en zusters. Je kunt niet van iemand houden die je beschouwt als je concurrent. Als je nog steeds ‘de score bijhoudt’, kan je er zeker van zijn dat je bezig bent met een ‘wedstrijd’.“ “Dus we moeten er niet aan beginnen?”
“Dat zei ik niet, Jake. Wat ik hoop is dat je God gewoon toestaat je in contact te brengen met die broeders en zusters die Hij in gedachten heeft voor jou, om nu samen met hen een stuk van de ‘reis’ af te leggen. Denk minder over iets ‘beginnen’ en meer over hoe je kan leren je leven in God met anderen, die ook op deze reis zijn, te delen. Voedt niet je drang om het beter te zien en te doen dan anderen, dan zal je beter in de gaten hebben wat Hij in jou aan het doen is.”
Op dat moment greep iemand me van achteren stevig vast om m’n middel. M’n hart zonk in m’n schoenen toen ik me afvroeg wie dat nu wel kon zijn, totdat ik haar woorden hoorde. “Ik vroeg me al af wat er met je gebeurd was.”
Het was m’n vrouw, Laurie. “Waar heb je de popcorn en de frisdrank?”
Ik gaf haar een knuffel en zag dat de wedstrijd vrijwel afgelopen was.
“Ik kwam toevallig iemand tegen en ik vergat helemaal de tijd toen we met elkaar aan de praat raakten. Ik zal je even aan hem voorstellen. Dit is John, waarover ik je verteld heb.”
“Nou, je ziet er niet uit als een 2000-jarige,” zei Laurie tot m’n ontzetting, terwijl ze hem glimlachend aankeek. Tijdens m’n afgelopen gesprekken met hem was onze vriendschap belangrijker geworden dan wat me aanvankelijk zo had beziggehouden, namelijk of hij op de een of andere manier ‘de Apostel Johannes’ zou kunnen zijn.
Ik wilde haar interrumperen, maar John was me voor.
”M’n uiterlijk kan bedrieglijk zijn,” glimlachte hij met een knipoog. “Ik zou graag nog wat met jullie verder willen praten,” ging hij verder,” maar ik heb met een paar mensen afgesproken en de wedstrijd is bijna afgelopen. Ik hoop dat we een andere keer verder kunnen praten, Laurie.”
“Oh neen, er zijn een heleboel dingen die ik je nu graag zou willen vragen,” zei Laurie.
“Ander keertje, graag,” zei hij toen de menigte aan de overkant van het veld weer in gejuich losbarsrte. Ik keek op en zag dat een Blue Raider weer een touchdown had gescoord. Een snelle blik op het scorebord liet me zien dat we 14 punten achterstonden met nog één minuut te gaan.
“Zou je hem niet, die quarterback,”zei Laurie, en ze schudde haar hoofd.
“Niet meer,”zei ik.
Laurie keek me verbaasd aan. “Met wie spreek ik?” vroeg ze en keek me onderzoekend aan.
Toen we ons weer omdraaiden om verder met John te praten was hij al verdwenen.
We keken om ons heen om te kijken welke kant hij was opgegaan, maar we konden hem niet meer vinden.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   13


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina