Dus jij gaat niet meer



Dovnload 419.09 Kb.
Pagina8/13
Datum22.07.2016
Grootte419.09 Kb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   13

Hoofdstuk 8

Leugens werken niet


Ik wist niet wat ik aan moest met de informatie die ik zojuist had.gekregen Eindelijk had ik bewijsmateriaal over mijn voormalige voorganger in handen maar nu wist ik niet wat ik ermee zou doen. Als ik het een jaar eerder had geweten, was het geen vraag voor me geweest.
Het gebeurde allemaal tijdens een toevallige ontmoeting in het winkelcentrum. Ik was naar binnen gerend om een verjaardagscadeau voor m’n vrouw op te halen en even snel te lunchen voordat ik om half twee met iemand een afspraak had. Ik zat aan een tafeltje vlakbij het buffet en was verdiept in een tijdschrift van de vorige week terwijl ik een cheeseburger naar binnen werkte. Toen ik even opkeek bij het omslaan van de pagina zag ik een helder rode jurk voor mijn tafel staan. Ik keek op en zag het gezicht van iemand die ik al een hele tijd niet had gezien.
“Kan ik je even spreken,” vroeg Diana, terwijl ze bijna stond te hyperventileren en om zich heen keek alsof de politie haar op de hielen zat.
“Natuurlijk, ga zitten,” mompelde ik met m’n mond vol en schoof m’n spullen aan de kant zodat ze plaats kon nemen aan m’n tafeltje. Met een vermoeid gezicht ging ze zitten en het trof me wat voor een knappe jonge vrouw het was, met haar lange donkere haar golvend over haar schouders en haar levendige blauwe ogen.
Maar haar gefronste voorhoofd, samengeknepen lippen en droevige ogen zeiden me dat het niet goed met haar ging. Ik had haar leren kennen als een uitbundige, pittige jongedame die voor haar studie naar de Hogeschool in Kingston was gekomen. Nadat ze geslaagd was trouwde ze hals over kop met een man die haar al snel begon te mishandelen. Na enkele jaren was ze van hem gescheiden en onze gemeente had haar tijdens het pijnlijke proces opgevangen. Dat was ongeveer drie jaar geleden. Toen verdween ze uit ons gezicht en sindsdien had ik haar niet meer gezien.
“Gaat het,” vroeg ik.
“Ik leef bij de dag, maar het is niet makkelijk. Maar ik kwam hier om te zien hoe het met jou gaat? Ik heb gehoord wat Jim je aangedaan heeft en ik heb zo te doen met jou en Laurie. Gaat het wel met jullie?”
Diana keek opnieuw onderzoekend het winkelcentrum door en streek zenuwachtig door haar donkere haren. Na een pijnlijke stilte leunde ze naar voren en zei, haast fluisterend:”Ik moet je dit misschien niet vertellen. Ik voel me zo opgelaten en ik heb beloofd dat ik het aan niemand zou vertellen.” Ze beet op haar lip en keek langs me heen, zoekend naar de juiste woorden.
“Over Pastor Jim…” Ze vocht tegen haar tranen. “Er is iets wat je niet weet…” Haar stem ebde weg.
Ik leunde naar voren en klopte zachtjes op haar hand die op tafel lag. “Het is al goed, Diana. Je hoeft het me niet te vertellen als je dat niet prettig vindt.”
“Hij heeft me misbruikt,” gooide ze er ineens uit terwijl ze met een snik achterover leunde. Ik begreep niet wat ze bedoelde en toen ik even nadacht over wat ik haar zou vragen, had ze zichzelf alweer genoeg in de hand om verder te gaan. “Ik heb echt geprobeerd de aandrang om je dit te vertellen te onderdrukken, maar toen ik je hier vandaag alleen zag zitten, wist ik dat ik het toch moest doen.” Haar woorden zorgvuldig kiezend vertelde ze me dat ze gedurende drie maanden een relatie met Jim had gehad. Tijdens het scheidingsproces en bijna een heel jaar daarna had ze bij Jim en z’n vrouw thuis op een logeerkamer geslapen. Tegen het einde van dat jaar kregen ze een verhouding met elkaar en hij vertelde haar dat hij bereid was zijn vrouw te verlaten voor haar. Ze had nog steeds zeer tegenstrijdige gevoelens over wat er was gebeurd en afwisselend gaf ze hem en zichzelf de schuld erover. “Ik had daar niet moeten blijven. Ik was een te grote verleiding voor hem, vooral omdat hij met z’n vrouw problemen had. Ze hadden de hele tijd ruzie. Op een morgen werd ik wakker en wist ik dat ik dit niet wilde en ik vertrok.” De tranen stroomden haar over de wangen.
Ik leunde achterover in m’n stoel, niet wetend wat ik daarop moest zeggen. Ik moest terugdenken aan een gesprek dat ik met Jim had gehad toen Diana niet meer in onze gemeente kwam, nadat ze uit zijn huis was vertrokken. Ik had hem gevraagd of er iets was gebeurd en hij fulmineerde:”Ze vond dat ze meer behoefte had aan een jongere gemeente.” Het verbaasde me zo’n bijtende toon in z’n stem te horen aangezien ze zulke goede vrienden waren geweest...
Ze maakte aanstalten om op te staan. “Ik heb niemand anders hierover verteld en als jij erover begint zal ik het allemaal ontkennen, maar ik dacht dat je het wel moest weten.”
Ze stond op en ik ging snel naast haar staan. “Wacht even,” smeekte ik toen ze terugdeinsde. “Ik vind het zo erg voor je. Is er iets ....?” “Alsjeblieft, je hoeft het niet eens te proberen,” zei ze en stak haar beide handen afwerend op. Haar stem begaf het:”Ik moet nu gaan....het spijt me.”
Ze haastte zich weg hoewel ik haar nog een keer riep. Ik voelde een tiental ogen naar me staren. Ik glimlachte schaapachtig en ging weer zitten, in diep gepeins. Ik had me altijd al afgevraagd hoe het kwam dat mijn vriendschap met Jim zo plotseling afgebroken was. Maar van dit nieuws werd ik niet vrolijk. Ik had geen trek meer in het restant van m’n cheeseburger en hoe langer ik bleef zitten hoe bozer ik werd. Dus degene die over mij had gelogen leefde zelf in leugens...
Toen ik opstond om weg te gaan merkte ik dat ik voor het eerst in lange tijd weer rondkeek om te zien of ik John’s vertrouwde gezicht ook ergens kon ontdekken. Ik had hem niet meer gezien sinds de ‘football’ wedstrijd, ongeveer vier maanden geleden, en ik kon alleen maar met grote waardering terug denken aan hoe hij mij had geholpen bepaalde dingen in te zien. Het nieuws dat ik net had gehoord, maakte dat ik hem graag zou willen spreken. Ik herinnerde me dat John een keer aan me had gevraagd of Jim misschien iets te verbergen had. Toen had ik niet het flauwste idee wat.
Ik hoopte dat ik hem ergens zou zien, maar toen dat niet gebeurde raakte ik geirriteerd. Ook omdat hij me nooit de gelegenheid had gegeven om hem te bellen. Ik had trouwens niet eens een telefoonnummer of emailadres van hem. Ik maakte aanstalten om door het winkelcentrum terug te lopen naar m’n auto die op het parkeerterrein stond.
En toen ik langs de fontein liep in het midden van het winkelcentrum zag ik hem. Hij zat op een bank met een klein kind op z’n schoot en praatte ondertussen met een jongeman. Ik schudde m’n hoofd en glimlachte. John leek altijd zo op z’n plek te zijn, waar hij ook was. Toen ik dichterbij kwam stond de jongeman op, schudde John’s hand, tilde z’n kind op van John’s schoot en deed hem in het wandelwagentje. De kleine jongen draaide zich om en wuifde John onhandig gedag en op het moment dat John dat met een glimlach beantwoordde ging ik naast hem zitten. Hij had gemerkt dat er iemand naast hem was komen zitten en draaide mijn kant op. Hij keek me aan en er verscheen een brede grijns op z’n gezicht. Hij legde z’n arm om m’n schouder en zei:“Jake, wat fijn je weer te te zien!”
“Hoe is het mogelijk dat ik je hier aantref,” zei ik. “Ik dacht net aan je.” Toen, wijzend naar de vader die met z’n zoontje weg wandelde, vroeg ik:”Is dat een vriend van je?”
“Nu wel denk ik. Ik heb hem net ontmoet. Hij zat hier op zijn vrouw te wachten. We hadden een fantastisch gesprek terwijl we wat met Jason speelden. Hij denkt dat hij God nog niet kent, maar dat komt omdat hij Zijn hand nog niet op z’n leven heeft ontdekt. Maar dat is een ander verhaal. Hoe is het met jou?”
“Je zal niet geloven wat ik daarnet heb gehoord!”
“Waarover?”
“Weet je nog dat je me vroeg wat mijn voormalige voorganger te verbergen had toen hij afstandelijk naar me begon te worden? Nou, ik heb net gehoord dat hij een paar jaar geleden een relatie heeft gehad met een vrouw die een tijdje bij hem in huis heeft gewoond toen ze een scheiding aan het verwerken was.”
John’s glimlach verdween al snel om plaats te maken voor een uitdrukking van droefheid. Terwijl er tranen in z’n ogen kwamen, hoorde ik hem zuchten, als een fluistering:”Oh God, vergeef ons.”
Waarom was ik zo opgewonden over iets wat hij blijkbaar erg verdrietig vond?
“Weet je dit zeker?” vroeg hij.
“De vrouw om wie het gaat kwam een paar minuten geleden naar me toe en vertelde het aan me. Ze zei dat ze dacht dat ik het moest weten.”
“Hoe was het met haar?”
“Ze zag er niet zo best uit en ze wilde er niet verder over te praten.
Ze ging er vandoor meteen nadat ze het had verteld.”
Ik kon de pijn in z’n ogen zien toen hij het winkelcentrum instaarde. Na een pijnlijke stilte zei hij tenslotte:”Wat ben je van plan te gaan doen?”
“Ik weet niet. Daarom wilde ik met jou praten. Ik ben er zeker van dat hij hiermee geconfronteerd moet worden. Het zuivert in ieder geval mijn naam.”
“Op wat voor manier?”
“Het bewijst dat hij een leugenaar is. En nu zal iedereen het weten.”
“Weet je zeker dat je dat wilt?” Ik zag dat z’n ogen volliepen.
“Neen, dat wil ik niet,” zei ik, minder zeker van mezelf als ik eigenlijk wel gewild had. “Maar moet iemand dat niet doen?”
“Het is niet aan jou om daarover te beslissen, denk ik. Je hoeft je alleen maar te verantwoorden voor dingen waar jij de verantwoordelijkheid over draagt.”
“Maar niemand weet het verder, John, behalve deze vrouw. En ik denk dat zij geen actie onderneemt.”
John zweeg weer.
“Wat denk jij dat ik moet doen,” vroeg ik hem tenslotte.
“Ik kan jou niet zeggen wat je moet doen, Jake, maar ik denk niet dat je ervan uit moet gaan dat jij weet wat het beste is om te doen. Vraag Vader wat je moet doen. Maar dit is in ieder geval niet iets om over te juichen.”
“Ik hoop dat ik niet die indruk heb gewekt,” voegde ik eraan toe. John haalde z’n schouders op. “Wat maakt het uit hoe het klonk? Het gaat er slechts om hoe het was.”
“Maar ik wil dat men inziet wat voor een flop dit systeem is, John. Hij heeft mij bedrogen, en die vrouw, en de mensen die daar naar de gemeente gaan en zo blijft dat ongestraft.”
“Niemand blijft ongestraft, Jake. Dit zal hoe dan ook gevolgen voor hem hebben, maar hoe en wat..? Dat is niet aan jou om te bepalen. Vergeet niet dat de zonde zelf straft. Dit maakt hem minder de man die God wil dat hij zou zijn en het beschadigt mensen om hem heen, zelfs wanneer ze niet weten waarom het gebeurt. Mensen ervaren nu al de leegte en strijd in hem.”
“Maar moet hij niet ontmaskerd worden vanwege wat hij heeft gedaan? Ik wil dat men de waarheid weet!”
“Zien ze die dan nog niet, Jake? Hij is tenslotte wie hij is, en niet wie hij voorgeeft te zijn.”
“Maar daar ziet het niet naar uit. Ze denken dat hij zo’n vrome man is.”
“Daar zit ‘m de kneep, nietwaar? Als je geen genoegen neemt met de werkelijkheid zal je je altijd zorgen maken over hoe het overkomt.”
“Dat geloof ik niet, John!” De boosheid in mijn stem verbaasde me zelf. Hij was bezig het beste wapen dat ik sinds maanden had gekregen uit m’n handen te nemen. “Men moet zien wie hij werkelijk is!”
“Is dat al niet gebeurd? Hij heeft al een vriendschap opgeofferd om zichzelf te beschermen en de gemeente voorgelogen om jou in discrediet te brengen. Verspreid zijn leven al geen geur van arrogantie? Waarom vinden jullie evangelische mensen het altijd erger als het om sexuele zonden gaat?”
Ik moest toegeven dat hij me met die opmerking verraste. Ik heb altijd gedacht dat een sexuele zonde het ergste van alles was. Ik viel even stil. - “Nou, het maakt de zaak in ieder geval wel duidelijk,” zei ik met m’n tanden op elkaar.
“Je hoeft niet op mij boos te worden. Ik heb het niet gedaan.”
“Sorry, John, het frustreerde me gewoon de manier waarop je hierop reageerde. Ik had gedacht dat dit zou helpen om mensen aan onze kant te krijgen.”
“Welke kant is dat?”
“Dat weet je toch wel! Zij die het verkeerde systeem van de georganiseerde religie afwijzen en vastbesloten zijn om het Nieuw-Testamentische model van de huisgemeente te volgen.”
“Dat klinkt niet als de kant waaraan ik wil staan. Heb je mij ooit zo horen praten?”
Ik werd er bijna gek van nu John het gesprek deze kant opstuurde. “Jij bent degene die mij heeft geholpen de mankementen van de structurele kerk in te laten zien.”
“Het is één ding om te zien hoe iets werkt, maar iets heel anders is om er tégen te zijn. Dat laatste hoort bij het spelletje – en ik speel dat niet mee. Ik sta aan de kant van alle gelovigen die bezig zijn te leren hoe je samen met anderen kan optrekken in echte fellowship, maar we hebben het er nog niet over gehad hoe dat zou kunnen plaats vinden.”
“Levert het structurele systeem niet altijd hetzelfde op – mensen zoals Jim, die doen alsof ze leiders zijn terwijl ze liegen en anderen stukmaken? Ik heb er schoon genoeg van, John.”
“Het zijn niet allemaal bedriegers, Jake. Niet alle groepen worden zo destructief als die waar jij in gezeten hebt. De groepen die leiders behandelen alsof ze een bijzondere zalving hebben zijn het meest ontvankelijk voor misleiding door hen. Het lijkt erop dat mensen die zich positionele autoriteit hebben aangemeten of zich daar aan hebben overgegeven, vergeten zijn hoe ze ‘neen’ moeten zeggen tegen hun eigen begeerten en verlangens. – We komen zo makkelijk op een plek terecht waar we onszelf dienen terwijl we denken dat we anderen dienen.
Terwijl we in feite alleen maar bezig zijn het instituut draaiende te houden. Maar niet iedereen die dit doet raakt verwond. Velen van hen zijn echte diensknechten die alleen maar anderen willen helpen en ze geloven dat dit de beste manier is om dat te doen. We moeten altijd een onderscheid maken tussen de tekortkomingen van het systeem en het hart van de mensen die erin zitten. - Uiteindelijk zal elk menselijk systeem de mensen die er zo mee weg lopen onpersoonlijk maken en degenen die door het systeem vooral onpersoonlijk gemaakt worden zijn degenen die denken dat ze het leiden. Maar niet iedereen binnen het systeem heeft zich overgegeven aan de prioriteiten van dat systeem. Er zijn velen binnen het systeem die zich er niet aan hebben overgegeven.”
“Dat kan me allemaal niet zoveel meer schelen, John. Ik wil dat Jim ontmaskerd wordt.” Ik voelde de woede weer naar m’n hoofd stijgen en m’n vuisten balden zich samen.
“Waarom ben je zo boos, Jake?”
Ik leunde achterover, slaakte een diepe zucht en raakte zo iets van mijn gespannenheid kwijt. Ik had er helemaal geen zin in om met John te bekvechten. Ik wilde horen wat hij te zeggen had. Mijn woorden kwamen er veel minder verdedigend uit deze keer en meer vragend. “Ik weet niet wat je bedoelt.”
“Je antwoord leek me niet in de juiste verhouding staan tot waar we het over hadden. Daarom vraag ik me af of er iets anders is wat je frustreert.”
Ik dacht even na. “Het enige wat ik wil is dat ik me niet meer op laat fokken door wat anderen van me denken. De afgelopen weken heb ik dat akelige gevoel van schaamte gelukkig niet meer gehad wanneer ik mensen uit mijn vroegere gemeente tegenkwam. Daar ben ik heel blij mee.”
“Dat kan ik me voorstellen,” zei John met een glimlach.

“Maar nou kom jij met dit alles op de proppen. Alsof je denkt dat ik wraak op Jim wil nemen ofzo.”


Hij kwam naar me toe en sloeg z’n arm om m’n schouder. “Jake, daar pieker ik niet over. Geloof me, ik weet hoe zwaar dit is. Ik vind dat je het heel goed doet om door deze overgangsperiode heen te komen. Ik wil alleen maar dat je het jezelf niet moeilijker maakt dan nodig is.” “Ik denk dat ik op aardig wat terreinen moeite heb, John. - M’n baan als makelaar weer oppikken gaat met vallen en opstaan. Vorige week ketste een koop op het laatste moment af. Het had me genoeg voor de komende jaren opgeleverd als het doorgegaan was. Ik kan iedere maand maar nauwlijks rondkomen en ik weet nooit hoe het de volgende maand moet gaan. Ik had gehoopt dat mijn leven nu wat stabieler zou zijn.” “Misschien dat je voor je stabiliteit in de verkeerde richting kijkt, Jake?”
Ik had er eigenlijk geen zin in maar ik vroeg het toch:”Wat bedoel je daar nu weer mee?”
“Jake, je bent gewend om je stabiliteit af te laten hangen van je omstandigheden en dat je maanden van tevoren al zal weten hoe de digen gaan lopen.”
“Is dat dan verkeerd?”
“Ik zou het zo niet willen noemen. Ik zou zeggen dat dat je niet zal helpen om in Zijn Koninkrijk te wandelen. Wanneer we naar de toekomst kijken, luisteren we niet naar Vader. Alles wat wij proberen te doen om stabiliteit te krijgen op onze voorwaarden zal ons uiteindelijk beroven van de vrijheid om Hem gewoon vandaag te volgen. We zullen dan vertrouwen op onze eigen wijsheid in plaats van af te gaan op Zijn wijsheid. De grootste vrijheid die God ons kan geven is erop te vertrouwen dat Hij in staat is om van dag tot dag voor ons te zorgen.” “Op dat punt raak ik steeds in de war, John. Ik heb genoeg voor vandaag – genoeg geld om in onze behoeften te voorzien, genoeg kameraadschap om me moed in te spreken op de weg voorwaarts en genoeg genade om de roddels van anderen te verdragen. Pas wanneer ik verder de weg af wil kijken begin ik me zorgen te maken. Ik weet niet hoe dat nu verder moet.”
“Daar hebben we allemaal in gezeten, Jake, en ik begrijp je volkomen. Maar het komt omdat we niet kunnen zien wat God het volgende ogenblik zal gaan doen. We kijken alleen maar naar wat wij kunnen doen. Jij denkt dat het openbaar maken van Jim’s relatie alles zal herstellen, terwijl het in feite niets zal goedmaken. Mensen die zijn arrogantie niet zien, zullen niet overtuigd kunnen worden van zijn immorele gedrag. Als hij ontrouw is geweest maakt liegen erover hem niet zoveel uit.”
“Zo heb ik het nog nooit bekeken. Maar ik kan het niet uitstaan dat mensen hem zo vroom vinden.”
“Maar ze denken alleen maar dat hij een vroom man is. Het is slechts een illusie en witte illusies kunnen heel krachtig zijn, maar het blijven illusies.”
“Maar zoveel mensen leven met zulke illusies.”
“Alleen omdat ze dat willen, Jake. Maar jij hoeft dat niet te doen. Het lijkt alsof jij de slechterik bent, maar dat is niet zo. Het lijkt erop dat je aan de financiele afgrond staat, maar dat is niet zo. Laat schijn nooit jouw werkelijkheid zijn.”
“Maar ik wil dat anderen de waarheid weten, John. Ze hoeven toch niet verder te leven met illusies?”
“In leugens geloven is niet iets wat je dóét. Het is iets waar je intrapt. Jij weet iets waardoor je beter in staat bent om te zien wat er werkelijk speelt. Maar laat God je tonen wat je ermee moet doen. Ga er niet zomaar van uit dat het Gods wil is om het rond te bazuinen, vooral niet omdat jij degene bent die er het meeste baat bij heeft!” “Maar moet men het niet weten?”
“Als Vader dat wil, zal het ook gebeuren.”
“Maar ik ben de enige die het weet, behalve dan de twee die alle reden hebben om het verborgen te houden.”
“Ja, zo is het nu eenmaal, Jake.”
“Maar als wij het niet doen, kan God niets doen, dat is tenminste wat ik altijd heb geleerd.”
John grinnikte geamuseerd. “Dat is de grootste leugen die ik vandaag heb gehoord.”
“Echt?”
“Echt waar! God heeft zoveel manieren om iets te doen..”
“Maar spelen wij daar dan geen rol in, John?”
“Wij spelen er een rol in, maar niet de belangrijkste. We hoeven alleen te doen wat God in ons hart legt om te doen en als we er aan twijfelen of Hij iets kan doen zonder ons, dan is dat niet zo’n goede basis om naar Hem te luisteren. De grote leugen in deze gebroken wereld is dat je God niet kan vertrouwen en dat we er zelf voor moeten zorgen. Dat is de leugen waardoor Eva zich liet strikken. De slang overtuigde haar ervan dat God niet te vertrouwen was omdat Hij heimelijke motieven zou hebben,. En doordat ze Hem niet vertrouwde deed ze wat ze zelf het beste vond om te doen. Maar het had een averechtse uitwerking, niet? En zo gaat het nu altijd, Jake. Onze slechtste momenten komen voort uit het feit dat we iets willen pakken wat Vader ons niet heeft gegeven. Onze bestemming is om te leven overeenkomstig Zijn mogelijkheden en niet die van ons. Weet je nog wat de Schrift zegt over wat God kan doen? ´En God is in staat om door Zijn genade je overvloedig te zegenen, zodat je altijd zult ontvangen wat je nodig hebt, zodat je in alle goede werken overvloedig zult zijn.´ - ‘Hem nu, die blijkens de kracht welke in ons werkt, bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij bidden of beseffen,...’ – ‘... en ik ben ervan verzekerd dat Hij bij machte is hetgeen Hij ons heeft toevertrouwd ook te bewaren tot die dag...’ – ‘Daarom is Hij ook bij machte om hen die tot God komen, volkomen te bewaren, omdat Hij altijd leeft om voor hen te pleiten’ en ‘Hij is bij machte je voor vallen te behoeden en je voor Zijn heerlijkheid in glorie te doen staan, zonder vlek of rimpel en met grote blijdschap.”
“Er zijn dus nogal wat ‘bij machtes’ die wij over het hoofd zien als we denken dat we die dingen wel zelf kunnen doen. Wij maken er een grote puinhoop van wanneer we iets voor God proberen te doen waarvan we overtuigd zijn dat Hij het niet Zelf kan doen.”
“Wat moet ik dan doen, gewoon maar zitten wachten totdat God wat doet?”
“Wie zei er wat over ‘gewoon maar zitten en niets doen’? Leren vertrouwen op Vader is het moeilijkste gedeelte van deze reis. Zoveel van wat we doen komt voort uit onze bezorgdheid dat God niets voor ons doet, dat we er geen flauw idee van hebben wat er zal voortvloeien uit ons vertrouwen op Hem. Vertrouwen maakt heus geen ‘slaapzak’ van je. Wanneer je Hem volgt, Jake, zal je merken dat je meer doet dan je ooit daarvóór hebt gedaan. Maar dat zal niet komen doordat je je opgejaagd of wanhopig voelt: het zal het gevolg zijn van de simpele gehoorzaamheid van een geliefd kind. Dat is alles wat Vader verlangt.” “Geldt dat ook voor bij elkaar komen met anderen, John?”
“Nog erger. Het groepsdenken dat het gevolg is van wanneer gelovigen uit angst samenkomen in plaats van dat ze Vader vertrouwen, zal tot nog ernstiger gevolgen leiden. Ze zullen hun eigen agenda aanzien voor Gods wijsheid. Omdat ze de bevestiging van anderen nodig hebben zullen ze die steeds zoeken, zelfs wanneer de pijnlijke gevolgen van hun gedrag duidelijk zichtbaar zijn.”
“Ik vind dat beangstigend, John.”
“Ik ben dit al heel vaak tegengekomen. Ik heb meegemaakt dat Gods naam verbonden werd aan de meest ongelofelijke dwaasheden.”
“Word je daar niet boos om?”
“Vroeger wel, dat moet ik toegeven. Maar ik heb ingezien dat Hij groter is dan wat wij ook doen. Ook wanneer Zijn naam erdoor bezoedeld wordt. Hij zal zijn doel bereiken ondanks de grootste mislukkingen van de mensheid, voor Zijn eer.”
“Maar wat wil dat zeggen ten aanzien van ‘bij elkaar komen’? Weet je nog dat ik laatst met je heb gesproken over die huisgemeente die we zouden gaan beginnen?”
“O ja, hoe is het daaarmee?”
“We haddden een geweldige start, maar daarna zakte het af. De mensen komen alleen als het hen uitkomt en als ze komen nemen ze een afwachtende houding aan. De meeste tijd staren we elkaar alleen maar aan ons afvragend wat we zullen gaan doen. Ze gaan er gewoon niet voor en daardoor werkt het niet.”
“Als het om toewijding draait kan het zijn dat je iets mist.”
“Zoals ....,” moedigde ik hem aan.
“Ik weet niet. Honger .....echtheid.... Gods aanwezigheid misschien.
Het kan van alles zijn, als je er niet achter komt wat het is, zal wat je ook doet niet helpen om Gods aanwezigheid te kunnen vieren, maar zal het een vervangingsmiddel ervoor zijn. En geen enkel vervangingsmiddel voor God zal voldoen. Daarom verplichtten we de mensen om te komen, in plaats van ze te helpen in Hem te leren leven. Ik heb gemerkt dat wanneer mensen ontdekken wat het inhoudt om in Vader te leven, ze geen aansporing nodig hebben om met elkaar verbonden te blijven. Hij is voldoende om dat te doen.”
“Maar we moeten toch leren op Hem te vertrouwen, in het Lichaam?”
“In feite is het precies andersom. Vertrouwen stroomt niet uit het Lichaam, het stroomt het Lichaam binnen!”
“Maar als ze niet weten hoe ze moeten vertrouwen?”
“Natuurlijk kunnen we elkaar helpen om te leren groeien in vertrouwen hebben, maar die groei is de eerste vereiste om samen dit leven met elkaar te delen, niet de vrucht ervan. Weet je nog toen je in City Center Gemeente zat? Hoeveel beslissingen en gedragsregels werden er niet genomen en opgesteld omdat men bevreesd was, dat de mensen niet zouden komen, niet zouden groeien, geen geld zouden geven of tussen de wal en ‘t schip zouden raken en verloren zouden raken.”
“Ik denk wel 90%,” antwoordde ik. “Het grootste deel van de beslissingen die we namen had betrekking op onze zorg dat iemand iets fout zou doen, en daardoor zichzelf pijn zou doen of de gemeente in verlegenheid zou brengen.”
“Dan was dus 90% gebaseerd op angst en niet op vertrouwen. En die onzekerheid gaf je aan anderen door om hen op die manier betrokken te houden bij het ‘gemeenteleven’. We moeten nog gaan ontdekken wat leven in het Lichaam van Christus inhoudt en groeien in ‘God vertrouwen’, in plaats van te leven vanuit angst.”
Ik was mijn afspraak van half twee helemaal vergeten tot ik toevallig even op de klok boven de fontein keek. Ik was al 10 minuten te laat! “Ik moet opschieten, John. Ik moest tien minuten geleden al op m’n kantoor zijn voor een afspraak met een klant. Maar ik wil hier nog wel verder op doorgaan met je. Kan ik je ergens bereiken?”
“Ik kan je geen nummer geven, Jake. Ik ben te vaak op reis om een telefoon te hebben.”
“Email?”
“Neen, het spijt me!” Hij trok z’n schouders op.
“Je wilt dat ik ook wat dit betreft gewoon op Vader vertrouw, nietwaar?”
“Hij heeft het tot dusver heel aardig gedaan, niet,” zei John met een knipoog. Ik glimlachte en schikte me in zijn conclusie:”Zullen we het dan maar gewoon hierbij laten?” zei John.
“Maar ik zou het fijn vinden als je een keer op onze huisgemeenteavond kan komen en wat dingen zou kunnen delen met ons. Ik heb ze over de gesprekken die we met elkaar hebben gehad verteld en ze zouden je heel graag ontmoeten.”
“Ik zou graag willen komen. Wanneer komen jullie samen?”
“Meestal op zondagavond. Zou je deze week kunnen komen?”
“Neen, dit weekend ben ik er niet. Ik zal je bellen wanneer ik kan,” antwoordde John.
Ik gaf hem een van m’n visitekaartjes. “Sorry, dat ik wegmoet. Maar bel me alsjeblieft.” Ik hoorde nog hem zeggen dat hij dat zou doen, toen ik me al omdraaide en me naar het parkeerterrein haastte.
Uit een ooghoek zag ik iets roods voorbij komen. Het was Diana die net uit Sears kwam terwijl ze een man met een wandelwagen een arm gaf. Het was dezelfde man die ik even daarvoor samen met John had gezien. Ze keek hem glimlachend aan terwijl ze zachtjes in z’n arm kneep. Ik vroeg me af wat dit nu weer te betekenen had...

1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   13


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina