Een overzicht van de gebeurtenissen tijdens de Cuba Crisis



Dovnload 22.07 Kb.
Datum24.08.2016
Grootte22.07 Kb.
Een overzicht van de gebeurtenissen tijdens de Cuba Crisis:
April ‘61

De Cubacrisis werd voorafgegaan door de invasie van de Varkensbaai. Deze invasie maakte in april 1961 duidelijk dat de VS Castro onderschat had. Ondanks de grote materiële steun van de USA aan de Cubaanse ballingen en ondanks de propaganda, die anders moest doen geloven, bleek het voor Castro een fluitje van een cent om de ballingen te verpletteren. De bevolking van Cuba kwam duidelijk niet tegen hem in opstand, terwijl de Amerikaanse betrokkenheid alleen maar sterker naar voren kwam. Pogingen van de John F. Kennedy om de schuld in de schoenen te schuiven van de experts en de CIA waren volslagen lariekoek, zeker het argument dat hij zich - onervaren in de buitenlandse politiek - had laten misleiden door deze experts. Het was in elk geval een makkelijk excuus, zeker wanneer men let op de mate waarin John zelf in 1960 de ballingen had opgezet tegen Castro.

Na de mislukte invasie was Kennedy zo boos op Castro die hem zo had vernederd, dat hij de CIA opdracht gaf Castro uit de weg te ruimen. Ondanks verschillende pogingen daartoe is dat nooit gelukt.
30 mei ‘62

Castro gaat akkoord met de plaatsing van raketten.


15 juli ‘62

De Sovjetschepen verlaten hun havens en zetten met wapens aan boord koers naar Cuba.


Augustus ‘62

CIA-rapporten en U2-vluchten tonen aan dat er bijzonder veel Sovjetrakettensilo's opduiken in Cuba. Ook vliegtuigen en troepenbewegingen worden gesignaleerd. Op 23 augustus geeft Kennedy opdracht operatie Mongoose agressiever te laten verlopen en snel over te gaan tot een putsch.


7 september

De Sovjetambassadeur Dobrinin verklaart voor de VN-veiligheidsraad dat enkel defensieve wapens zijn overgebracht naar Cuba. Op dezelfde dag begint het Amerikaanse leger met haar voorbereidingen voor bombardementen op en een invasie van Cuba.


15 september ‘62

De eerste MRBM's (Medium Range Ballistic Missiles) komen aan in Cuba.


16 oktober ‘62


De CIA laat president Kennedy luchtfoto’s zien, waarop kenners kunnen zien dat er kernrakettenbases op Cuba worden aangelegd. Deze kernraketten kunnen ongeveer 2500 kilometer bereiken. President Kennedy laat meteen in het geheim het Uitvoerend Comité van de Nationale Veiligheidsraad bij elkaar komen. Het Uitvoerend Comité mag alleen advies geven, alleen de president kan beslissingen nemen.


17 tot en met 20 oktober 62
De spanningen in het Witte Huis worden steeds groter. President Kennedy besluit de ontdekking van de bases geheim te houden. Hij laat het aantal spionagevluchten boven Cuba opvoeren. Ondertussen vergadert het Uitvoerend Comité waarbij vier mogelijkheden werden bekeken om de raketten te vernietigen. Namelijk:
1. Een luchtaanval.

2. Invasie van Cuba.

3. Diplomatiek offensief; via de VN of directe onderhandelingen met de Sovjet-Unie.

4. Een blokkade om Cuba (dat werd in de vergaderingen een ‘quarantaine’ genoemd).


Er werd geen besluit genomen hoe de Verenigde Staten zou gaan optreden. Was er in die dagen gestemd, was er tegen een luchtaanval gekozen. Robbert Kennedy (de broer van J.F. Kennedy) denkt dat de wereldopinie het bombarderen van de bases in Cuba zal vergelijken met de aanval op Pearl Harbor door Japan in 1941.
In de Sovjet-Unie wordt de achterdocht van de Verenigde Staten opgemerkt. De ambassadeur van de Sovjet-Unie, Anatoly Dobrinin, voert vele gesprekken met belangrijke mensen binnen het Witte Huis. Omdat de Verenigde Staten aan het onderzoeken is hoe zij het beste de raketten kunnen laten verwijderen, wordt het tempo van de aanleg van de raketbases verhoogd. Er worden al raketten afgeleverd en nieuwe zijn al onderweg.
De spanningen tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten worden met de dag groter.
21 oktober ‘62
President Kennedy besluit om een blokkade om Cuba te leggen. De blokkade wordt een ‘quarantaine’ genoemd, omdat een blokkade als een daad van oorlog wordt genoemd. President Kennedy wilt koste wat het kost een oorlog met Cuba en de Sovjet-Unie voorkomen. Hieronder zie je een plaatje van de blokkade.



22 oktober ‘62
Pentagon begint met de voorbereidingen voor een aanval op Cuba en eventueel de Sovjet-Unie. De Verenigde Staten lichten de NAVO-bondgenoten in en alle landen beloven de Verenigde Staten te steunen. Daarna worden de belangrijkste leden van het Congres (de Amerikaanse volksvertegenwoordiging) door president op de hoogte gesteld. Veel leden van het Congres vinden de maatregelen niet ver genoeg gaan en willen militaire acties. President Kennedy blijft ondanks alle adviezen van het Congres bij zijn besluit. De ambassadeur van de Sovjet-Unie wordt op de hoogte gesteld, waardoor president Kennedy zeker weet dat het besluit snel in Moskou bekend zal zijn.

B-52-bommenwerpers vliegen de klok rond over de regio met aan boord kernkoppen. De strijdkrachten zijn allen in staat van paraatheid gebracht (defcon3). De NAVO-troepen worden klaargestoomd maar niet gemobiliseerd. Kernraketten zijn uit hun opslagplaatsen gehaald en zijn klaar om te vertrekken.



’s Avonds houdt president Kennedy een toespraak die live wordt uitgezonden door alle Amerikaanse radio- en televisiestations. De toon van de toespraak is hard. Hij eist een onmiddellijke terugtrekking van alle raketten en kondigt een ‘quarantaine’ aan tegen alle vervoer van wapens naar Cuba. Ook kondigt hij aan dat de Verenigde Staten iedere vanaf Cuba gelanceerde raket zal vergelden met een aanval op de Sovjet-Unie.
23 oktober ‘62
D
Quarantine Proclamation
e organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) keurt Kennedy’s eis en de quarantaine goed. Cuba maakt echter geen deel uit van de OAS. De luchtfoto’s laten zien dat de Russische soldaten begonnen zijn om de bases te camoufleren, maar nergens ter wereld worden bijzondere activiteiten van Russische troepen waargenomen. President Kennedy stuurt een brief naar Chroesjtsjov met de volgende boodschap: Chroesjtsjov moet de blokkade als wettig beschouwen en president Kennedy vraagt hem om de zaken niet op de spits te drijven. Zo om een oorlog tussen de beide landen te voorkomen.
Chroesjtsjovs reactie op de brief van president Kennedy is: ‘de regering van de Sovjet-Unie veroordeelt de blokkade als een daad van zeeroverij en ontaard imperialisme, die op een atoomoorlog kan uitlopen.’ Hij herhaalt dat de wapens in Cuba enkel een defensief doel hebben. Castro mobiliseert 270 000 soldaten en zegt niet te buigen voor de Amerikaanse agressie.
24 oktober ‘62
Om 10 uur begint het de quarantaine in op 500 mijl (1 mijl is ongeveer 1,3 km) van Cuba. Amerikaanse schepen die toezien op het embargo, maken zich op voor actie. Kennedy geeft het expliciete bevel enkel het vuur te openen wanneer hun veiligheid echt bedreigd is. Na een halfuur meldt de marine dat enkele Russische schepen die dichtbij de blokkade waren zijn gestopt of rechtsomgekeerd voeren. Dit geeft hoop, maar de problemen van de raketten zijn nog niet opgelost.
25 oktober ‘62
President Kennedy schrijft weer een brief aan Chroesjtsjov, waarin hij Chroesjtsjov beschuldigt van misleiden. Chroesjtsjov had namelijk eerder gezegd dat er op Cuba alleen maar verdedigingswapens werden geplaatst, maar nu was duidelijk geworden dat het raketten waren in plaats van verdedigingswapens. Kennedy spreekt de hoop uit, ‘dat uw regering de noodzakelijke maatregelen zal nemen om de vroegere situatie te herstellen’.
De secretaris-generaal van de VN Oe Thant roept beide landen op om deze situatie zo goed mogelijk op te lossen. De Verenigde Staten moet de blokkade opheffen en de Sovjet-Unie moet de wapenleveranties aan Cuba stop zetten. De reactie van president Kennedy is dat hij niet eerder de blokkade zal opheffen, voordat de Russische raketten uit Cuba zijn weggehaald.
In de Veiligheidsraad ontkent de Russische afgevaardigde dat er raketten zijn op Cuba. De Amerikanen laten de luchtfoto’s in de Veiligheidsraad zien, maar volgens de Russen zijn dat vervalsingen. Het Uitvoerend Comité komt tot de conclusie dat de blokkade mislukt lijkt, nadat luchtfoto’s laten zien dat de eerste lanceerinstallaties binnen drie dagen klaar kunnen zijn. Hierdoor zal een groot gedeelte van de Verenigde Staten binnen het bereik van de raketten liggen. Het Uitvoerend Comité is van mening dat als Kennedy de raketten die al Cuba zijn, weg wil krijgen voordat ze afgevuurd kunnen worden, de aanval zo spoedig mogelijk zal moeten plaatsvinden. Kennedy geeft ook de opdracht te beginnen met het droppen van propagandapamfletten boven Cuba. Een Libanees handelsschip is het eerste slachtoffer van de blokkade.
26 oktober ‘62
Het Witte Huis gelooft dat een blokkade de Sovjets niet tot toegevingen zal dwingen en denkt aan zowel een deal als een invasie. Voorts geeft het de opdracht de vluchten op lage hoogte boven het Cubaanse luchtruim nog op te voeren. Om 6 uur ’s avonds ontvangt president Kennedy een brief van Chroesjtsjov waarin hij uitlegt wat de verschrikkingen zijn van een atoomoorlog. De belangrijkste zinnen in de brief zijn: ‘Het is net of we trekken aan een touw met een knoop, zodat die knoop steeds strakker wordt. Laten we stoppen met trekken, zodat die knoop nog los kan.’


Sovjet luchtafweerraketten in Havana

Verder zegt Chroesjtsjov dat de raketten op Cuba alleen maar zijn voor de verdediging van Cuba. Maar hij is wel bereid om de raketten terug te halen, als de Verenigde Staten de blokkade opheft en belooft om Cuba nooit aan te vallen. Het Uitvoerend Comité besluit de brief pas de volgende morgen te zullen beantwoorden.



Cubaanse luchtafweer opent het vuur op enkele laagvliegende Amerikaanse jagers.
27 oktober ‘62
De dag die bekend staat als "Black Saturday”. CIA-rapporten verklaren dat het Cubaanse leger helemaal klaar is voor de strijd en dat de atoombases volledig operationeel zijn. Het Uitvoerend Comité ontvangt een nieuwe brief van Chroesjtsjov. De brief lijkt veel op de brief van de vorige avond, maar hij stelt een nieuwe eis aan de Verenigde Staten. De Verenigde Staten moet zijn raketten uit Turkije weghalen, zodat de Sovjet-Unie zich minder bedreigd voelt.
Een schokkend bericht komt binnen: een Amerikaanse verkenningsvliegtuig is boven Cuba neergeschoten. Binnen het Uitvoerend Comité zijn er mensen die van mening zijn dat president Kennedy afwijzend moet reageren op de nieuwe eis. Dat vindt Kennedy ook, maar hij is bang dat de hele wereld in een atoomoorlog wordt gestort voor een aantal verouderde raketten in Turkije. De militairen in het Uitvoerend Comité vinden dat een aanval op Cuba niet langer mag worden uitgesteld. President Kennedy besluit om de aanval uit te stellen.
Dan komt Robert Kennedy op een origineel idee over de eis van de Russen om de raketten in Turkije te verwijderen. President Kennedy moet de eerste brief van Chroesjtsjov positief beantwoorden en net doen alsof de tweede niet is ontvangen. De president vindt dit een goed idee.
28 oktober ‘62
Chroesjtsjov schrijft een brief naar Kennedy, waarin hij vertrouwen heeft dat de Verenigde Staten nooit Cuba zal aanvallen. Dit zoals Kennedy heeft beloofd in zijn brief van 27 oktober. Verder zegt Chroesjtsjov: ‘Daarom heeft de Sovjet-regering bevel gegeven de raketten, onder de toezicht van de VN, terug te halen. We vertrouwen erop dat het gezond verstand zal overwinnen en dat de vrede en veiligheid der volkeren verzekerd zal zijn.’

McNanamra rapporteert dat alle Sovjetschepen ofwel stilstaan, ofwel een andere route volgen, en in alle geval de quarantainezone niet zullen naderen. Kennedy geeft de opdracht alle vluchten boven Cuba te staken. Castro stelt ondertussen zijn eisenpakket voor: een, onmiddellijke stop van de blokkade tegen Cuba, de VS mag niet langer meer Cubaanse dissidenten steunen of opleiden, alle aanvallen vanaf Puerto Rico uitgevoerd door de VS moeten stoppen, de VS moeten uit het Cubaanse luchtruim en de territoriale wateren van Cuba blijven en de basis van Guantanamo moet worden teruggegeven aan Cuba. Omstreeks 17 uur beginnen de Sovjetingenieurs een de ontmanteling van de rakettensilo's.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina