Elbert Rosenbrand: Ik had les in Engels toen ik het voor het eerst hoorde. Ik was toen 15 jaar oud. Het was echt verschrikkelijk



Dovnload 45.43 Kb.
Datum25.07.2016
Grootte45.43 Kb.
Feest:

@RudySchuurmans: Ik vierde mijn 9e verjaardag en baalde dat Fox Kids het niet deed. Zag alleen instortende gebouwen..


School:
Elbert Rosenbrand: Ik had les in Engels toen ik het voor het eerst hoorde. Ik was toen 15 jaar oud. Het was echt verschrikkelijk!

Joyce Cromsigt: Ik zat in de klas op de pabo in Veghel. Het moment herinner ik me nog erg goed. Het is alweer tien jaar geleden. Nog steeds als ik de beelden zie, zit ik vol verbazing te kijken. Het blijft indrukwekkend!

Desiree Vincent: 11 september 2001 was voor mij een hele rare dag. Dit was namelijk mijn eerste schooldag voor de richting Toerisme, waarmee ik stewardess kon worden. Toen het gebeurde, zat ik midden in de lessen. Alles nieuw, nieuwe gezichten, iedereen was enthousiast; we hadden er zin in.

Bij thuiskomst zat ik vol verhalen, wilde mijn ouders alle details vertellen. Ik wist nog van niets, maar zodra ik mijn moeder voor de tv zag zitten, wist ik dat er iets was. Ik werd meegesleurd in een stroom van verschrikkelijke beelden die je een plaats probeert te geven in wat wij de 'realiteit' noemen. Tussendoor naar adem happen aan de oppervlakte was geen mogelijkheid. De gevoelens die in een sneltempo werden aangewakkerd, waren overweldigend. Als ik eraan terugdenk, voel ik ze nog. Het was een dag vol tegenstrijdigheden die in mijn geheugen een plaatsje hebben opgeëist.

Mathieu van de Ven: Raar, die dagen die je nooit meer vergeet. Deze is er zo een. Ik zat toen op de basisschool, groep 5 als ik me niet vergis. Welk vak we aan het doen waren, weet ik niet meer. Ineens kwam de conciërge met de directeur binnen. Hij zei dat we de tv maar aan moesten zetten, want er was iets ergs aan de hand. Ik had toen geen flauw benul wat er nu eigenlijk aan de hand was. Ik zag twee torens, waarvan er een in brand stond. Zo zag ik het en niet anders.

Toen de juf vertelde dat het zich allemaal in Amerika afspeelde, had ik nog steeds geen flauw benul. Ik was acht of zo, Amerika was heel ver weg, en het land was groot. Dat was alles wat ik wist op dat moment. Ik weet ook nog dat de juf heel erg schrok, toen er een tweede vliegtuig in het gebouw vloog. Ik snapte er nog steeds niks van. Ik denk dat ik erg onder de indruk was. 

Pas een paar jaar later begreep ik wat er op die 11e september 2001 allemaal was gebeurd. Er was een belangrijk gebouw ingestort, en duizenden mensen gingen toen dood. Zo denkt een kind van tien nou eenmaal. En elk jaar als ik die films en documentaires weer terugzie, denk ik steeds aan het moment dat de conciërge en de directeur binnenkwamen met de mededeling dat de tv aan moest. Nog steeds heel onwerkelijk.
Dènis Christianen: Toen keken we net naar televisie in Canada. Het was halftien Canadese tijd toen de vliegtuigen zich in de torens boorden. Drie à vier uur daarvoor vlogen we van Amsterdam via Boston naar Winnipeg met American Airlines. Dat was schrikken. We waren blij dat we voor vier weken in Canada zouden blijven. Uiteindelijk waren we er zes weken voordat er weer vliegverkeer was. De eerste vijf, zes weken na de aanslagen was er alleen vliegverkeer voor zakenlui en diplomaten.
Erwin Derks: Ik herinner me 11 september 2001, net als velen, als de dag van gisteren. Ik was tien jaar oud, net klaar met school en samen met mijn broertje en moeder op weg naar huis.
Tijdens de eerste inslag van het vliegtuig, rond tien voor drie, zat ik nog in de klas. Ik had geen idee wat er zich aan de andere kant van de wereld afspeelde. Tijdens de weg naar huis, moest mijn jongere broertje naar de wc. Dus ging mijn moeder met hem naar het huis van mijn opa en oma, wat toevallig op de route lag. Ik bleef op de hoek van de straat staan wachten, omdat het niet langer zou duren dan een paar minuten. Toen mijn moeder terugkwam, vertelde ze dat er iets erg was gebeurd in Amerika. Op dat moment wist ik nog niet wat er aan de hand was.

We fietsten rustig naar huis en keken meteen naar de televisie. Ik vergeet het beeld niet dat er twee torens brandden, mensen die eruit sprongen en de totale anarchie die op dat moment heerste in de straten van New York. Met verbazing zat ik te kijken naar een 'spannende, dramatische film'. Ik had niet het besef dat er voor mijn ogen de grootste terreuraanslag tot nu toe plaatsvond. Minuten lang keken we zwijgend naar de dramatische beelden. Tot plots ook een van de twee torens instortte. En de tweede. Kippenvel. En dat krijg ik nog steeds als ik het terugzie.

De televisie stond de dagen na de aanslagen continu aan. Steeds meer nieuwe, verschrikkelijke beelden kwamen voorbij. Ook op school ging het nergens anders over. We spraken in de klas met elkaar over wat er was gebeurd, lazen stukken uit de krant en probeerden te begrijpen waarom zoiets plaatsvond. Ik kreeg toen pas het besef wat er allemaal was gebeurd, onder meer dankzij de manier waarop mijn toenmalige docent het vertelde. Kleine dingen, bij zo'n grote gebeurtenis, die me altijd bijblijven. 11 september 2001, een ramp die als de dag van gisteren voelt.

Sacha Prunieres: Ik was op kamp met mijn klas van de pabo. We hielden in Ruchpen een sport- en speldag voor een basisschool. We kwamen net terug van het huttenbouwen toen een van mijn klasgenoten riep dat de Derde Wereldoorlog wel eens uitgebroken kon zijn. Ze had het nieuws gehoord op de radio. Daar zaten we ook met z'n allen omheen. Zelfs na enkele telefoontjes naar het thuisfront, was het allemaal heel lastig om er een beeld bij te vormen. Pas toen ik de volgende dag thuiskwam en de tv aanzette, viel het kwartje. Ik heb met kippenvel naar de beelden gekeken. Een dag om nooit te vergeten.


Corry van Berkel: Op 11 september was ik in het Zeelandse Stavenisse bij onze dochter. We hadden de kinderen van school gehaald. Toen we binnenkwamen, riep onze schoonzoon: ‘Kom snel, er is een vreselijke ramp in Amerika!’ We zagen net het tweede vliegtuig de toren in vliegen. Zoiets blijft op je netvlies staan. Vreselijk!

Conny Aerts: Ik was op school en hoorde het in de klas. Kom mijn oren en ogen niet geloven

Marieke van de Ven: Ik was op de pabo in Eindhoven, bij de les van Marie-Louise Goosens.


Sport:

Hans van Marwijk: Ik kan me deze dag nog heugen als de dag van gisteren.

Mijn vrouw en ik waren op het moment van de aanslagen zaalvoetbaltraining aan het geven aan jongens en meisjes tussen de 7 en 14 jaar in sporthal De Reeshof in Tilburg.

Ik kan me nog goed herinneren dat we op het moment van de inslag net een pauze hadden, toen op televisie de beelden werden getoond van dit drama.

Dit kwam bij ons als ouderen als een grote schok aan. Wat me ook bijstaat, is de reactie van de kinderen toen ze deze beelden zagen. De schrik was duidelijk van hun gezichten af te lezen en meteen kwamen ze naar ons toe met de vraag of dit ook in Nederland kon gebeuren.

Probeer kinderen op deze leeftijd maar eens uit te leggen wat er zich daar precies afspeelde. Dat luk niet, omdat je in je eigen schrik en ongeloof gevangen zit. Ik weet ook nog goed dat er verder die middag niemand meer zin had in de training. Samen hebben we dit hele gebeuren gevolgd.


Werk: 12 reacties totaal

Marcha van der Velden (Hulten): Ik werkte destijds op een asielzoekerscentrum. ik bevond me op kantoor toen er rumoer ontstond op het centrum. Ik liep naar de kantine en zag op de tv grote rookpluimen uit het WTC komen. Ik had nog niet aan een aanslag gedacht totdat ik het tweede vliegtuig aan zag komen en ik mijn collega hoorde zeggen: “Dat is het werk van Bin Laden”. Ik schrok, ‘als hier op het centrum nu maar niet de shit uitbreekt tussen de moslims en de rest’, dacht ik.

Johan van den Hout (Tilburg): Op 11 september 2001 was ik in de Tweede Kamer, waar ik toen werkte als beleidsmedewerker buitenlandse zaken voor de SP fractie. In het kantoor naast mij riep een nieuwe collega dat de 'flat' waar hij tot kort daarvoor in New York stage had gelopen in brand stond. Goh, was zo'n beetje de reactie van mij en mijn kamergenoot. Uit belangstelling zijn we toch maar even naar zijn kantoor gegaan waar hij CNN zat te kijken, en nog geen minuut later zagen we live het tweede toestel de gebouwen binnen vliegen. Zeker nadat ook het Pentagon was getroffen was duidelijk dat het om een aanslag ging en voor ons dus werk aan de winkel: hoe zou Amerika reageren (we hadden weinig vertrouwen in Bush...) en wat zou dat veranderen aan de verhoudingen in de wereld? De weken en maanden daarna stonden voor mij qua werk grotendeels in het teken van de nasleep van 9/11 en de inval in Afghanistan.
Janine van Gaans: Ik was aan het werk in een supermarkt en hoorde van klanten wat er aan de hand was. Ik geloofde het niet en dacht: dat kan nooit, de verhalen zijn opgeblazen. Langzaam werd het echter. Ik voelde me ongelofelijk verdrietig, waar moet het heen net de wereld, dacht ik. Laat iedereen in zijn waarde en help elkaar in plaats van dit soort acties.
Hans Krikke: Ik was op het werk bij een viswinkel en stond vis schoon te maken toen ik het hoorde op de radio. Het nieuws was zo schokkend dat we de radio harder hadden gezet zodat de klanten die toen in de winkel stonden mee konden luisteren. Jezus, wat was dit erg. Toen ik thuis kwam heb ik meteen de tv aangezet en toen kreeg ik pas echt door wat er speelde, dit was echt niet te bevatten. Ik was toen 16 jaar oud en wist niet wat me overkwam.
Sander van Gils: Ik weet het nog als de dag van gisteren, zoiets vergeet je niet snel. Ik was toen nog werkzaam als elektromonteur in de nieuwbouw van het gebouw van de Kamer van Koophandel/Technische Universiteit in Eindhoven.
Ik hoorde het pas om drie uur 's middag bij het nieuws. Ik was druk doende met de nodige werkzaamheden en her en der stonden er diverse radio's aan met allemaal verschillende zenders, de één nog harder als de andere dus mijn oren luisterde eigenlijk niet naar de radio totdat ik om 3 uur langs de radio liep en het nieuws hoorde dat de Twin Towers in New York getroffen waren door een vliegtuig. Nadat ik door mijn collega op de carpoolplaats was afgezet, stapte ik snel op mijn fietsje richting huis om meer te weten te komen over het tragische incident. Eenmaal thuis kwam ik erachter dat er niet één vliegtuig in de toren was gevlogen maar twee.

Inmiddels is het alweer bijna tien jaar geleden maar jaarlijks komen de beelden regelmatig voorbij op televisie en tegenwoordig ook op internet. Toch kijk ik steeds naar dezelfde beelden die wij alleen al honderden keren hebben gezien. Het is toch iets onvoorspelbaars wat je eigenlijk niet kunt geloven. Ook vele reportages naar aanleiding van de dramatische dag van 11 september 2011 heb ik gezien en sommige hiervan hebben mij zelfs diep geraakt. Momenteel ben ook ik dagelijks met dergelijk nieuws bezig maar ik hoop nooit zoiets vreselijks van dichtbij mee te mogen maten!


Jos Lueb: ik was die dag gewoon aan t werk en wilde net ene dubbeldekker binnen rijden voor onderhoud,ik draaide lucht met de bus en terwijl ik wachtte zetten ik de radio aan en daar was het extra nieuws, verschieten was het, alsof de hele wereld aangevallen werd. Ik ben met de bus naar binnen gereden en vertelde alle collega's wat er op het nieuws was. Iedereen stopte met werken en  luisterde de radio, in ons kantoor werd de pc en de tv aangezet, niemand kon geloven wat er gebeurd was. Zo vlug ik kon belde ik mijn vrouw die herstellende thuis was van een operatie, maar die bleek bij de buren te zijn want daar was net ene zoon geboren. Eenmaal thuis aangekomen een tijdje later hebben we niks anders gedaan als het nieuws gevolgd via tv internet en radio. Toen de tv net aan stond  zagen we de tweede toren instorten, we waren zo onder de indruk dat we zelf geen avond eten gehad hebben een dag om nooit te vergeten.
Peter de Hoon: Ik werkte destijds bij Shell en was in Lensbury, een voorstadje van Londen, op cursus. Tijdens de cursus – met medewerkers van Shell uit diverse landen, ook uit landen als Pakistan – maakte een medecursist ons attent op het feit dat er een vliegtuig in het WTC was gevlogen. Niemand kon zich er iets bij voorstellen, ook de cursusleider wist niet goed hoe hij dat bericht moest plaatsen en de cursus werd vervolgd. Toen we tijdens de pauze op een TV-scherm de beelden zagen, drong pas tot ons door wat er aan de hand was. Het was op een dinsdag en vrijdags moesten we nog terug naar Nederland vliegen vanuit Heathrow. Wat een puinhoop was dat! Enorme wachtrijen voor de balies bij het inchecken. We zijn brutaal geweest en sloten aan bij de business class (twee wachtenden voor ons) met onze economy class tickets en gelukkig werden we gewoon geholpen. De rij voor de economy class was minstens 75 meter lang.
Lizet van Overdijk: Op  11 sept. 2001 was ik op mijn werk.

Ik was eind april bevallen van mijn eerste kind en na het zwangerschapsverlof en mijn vakantie was ik weer net begonnen. Op mijn werk stond een tv, die altijd aan staat en mijn baas stond aan de buis gekluisterd na de eerste verschrikkelijke en ongelofelijke meldingen!


Wilbert Kuijken: Ik was op mijn werk en hoorde via de radio van het eerste vliegtuig. Op het werk werd in de kantine meteen de TV aan gezet en zagen we met veel collega’s het tweede vliegtuig “binnen” vliegen. Dit is een beeld wat je nooit meer vergeet.
Wout Heessen: Ik was op 11 september 2001 op mijn werk bij Organon in Oss.

Mijn zus belde mij na de eerste ‘inslag’. En zij zag tijdens het bellen de tweede inslag op de televisie. Mijn toenmalige chef kwam op dat moment mijn kamer binnenlopen. Ik vertelde hem wat ik gehoord had en zei hem dat hij – naar alle waarschijnlijkheid – niet de week daarna naar de Verenigde staten (Newark) zou kunnen vliegen. Hij zou daar als expat voor enkele jaren naartoe verhuizen.

Ruim een half jaar later ben ik ook tijdelijk in de States gaan werken (West Orange, ca 30 km van New York). Uiteraard ben ik op Ground Zero geweest. Dat maakte een zeer diepe indruk.
Jan van StraatenL Ik was aan het werk in de bouw in de nieuwe wijk Meerhoven.Een collega zij dat hij op de radio had gehoord dat er een vliegtuig in een gebouw was gevlogen. Bij thuiskomst direct de tv aangezet en heb veel gevolgd vanaf dat moment.
Theo Effting: Op elf september werkte ik in onze winkel in Geleen. Het was niet druk dus had ik de radio aanstaan. Het was echter nog geen twee weken geleden dat mijn vriendin en ik op het dak van een van de twee torens had gestaan en van het uitzicht hadden genoten. Op het moment dat je hoort dat de torens er niet meer staan geloof je het niet, deze torens waren zo enorm dat je ze niet kon fotograferen vanaf de grond. Het meest griezelige komt nog: boven aangekomen ontdekte mijn vriendin dat haar paspoort en portemonnee waren verdwenen, we zijn naar de kelder gegaan waar het politiebureau gevestigd was om aangifte te doen. Na het doen van de aangifte vertelde de dienstdoende politieman dat een kopie van de aangifte door hem bewaard zou worden.

Thuis: 12 reacties totaal

Tamara de Kruif (Breda): Op 11 september was ik thuis. Ik kwam net zelf uit Amerika en was ook in New York geweest. Extra raar is dat 11 september ook mijn verjaardag is.  Ik heb nog nooit zo'n rare verjaardag gehad. Ik kijk elke documentaire die over dit drama gaat zelf al is het voor mij feest, ik sta er elke jaar weer bij stil.    


Walter de Wit: Ik lag op de bank, koptelefoon op, luisterend naar 'n cd van Miles Davis, 'The man in the green shirt'. Ik zat te wachten op Mark Bolsius, fotograaf van het Brabants Dagblad, die een foto van me kwam maken voor bij 'n artikel over mijn werk. Door de muziek heen hoorde ik de bel en liep naar de deur. Bolsius, ik kende hem niet, bonkte nog eens op die deur en toen ik opendeed liep hij meteen door en schreeuwde: "Zet CNN op, er is een ramp gebeurd"!

Samen keken we naar tv en zagen kort na 15.00 uur het 2e toestel de Zuid-toren binnen vliegen. Ruim 'n uur later heeft hij de foto gemaakt, op mijn verzoek in de gang voor een grote poster van de Amerikaanse grootheid Miles Davis. Bijna iedere keer als ik dat portret met die geforceerde grijns bekijk, hij hangt op het toilet, zie ik in 'n flits dat tweede toestel die toren binnen vliegen.


Betsie Hendricks: Toen kwam ik thuis rond 5 uur en zette de tv aan. Het was net of er een film draaide heel onwerkelijk. Ik was alleen thuis. Mijn gehandicapte zoon was uit logeren. Mijn dochter zat pas in het leger in Den Haag ik heb haar meteen gebeld. Zij zat daar ook niet zo veilig want een kazerne is ook niet veilig in verband met de aanslagen.
Roeland Strootman: Rond die tijd was ik 16 jaar oud en had een week eerder een eerste afspraakje gemaakt met een meisje uit mijn vroegere klas. Deze date was op een normale dinsdagavond op 11 september in 2011. Op de dag van de date kwam ik in de middag thuis van school en toen gebeurde het, compleet verslagen zat ik naar de tv te kijken. Waar ik ook gelijk aan dacht was de date met het meisje waar ik een oogje op had. Uiteindelijk ging de afspraak gewoon door en hebben we er alsnog (zover het kon) een gezellig avond van gemaakt. Het was eigenlijk surreëel, er was iets absurds gebeurd en ik had mijn eerste afspraakje met het meisje van mijn dromen. Twee totaal tegengestelde ervaringen op één dag, blijheid en verslagenheid. Nu tien jaar later hebben we een huis gekocht en krijgen wij op 13 september 2011 de sleutel. De dag dat ik en mijn huidige vriendin ons eerste afspraakje hadden zal ik nooit vergeten, ook de dag dat we zijn gaan samenwonen zal ook niet snel vergeten worden. Wellicht plannen we de trouwdag ook wel in op 11 september maar dan weer een aantal jaar later.
Joyce van den Bogaard: Ik was thuis, zat in de woonkamer naar CNN te kijken, in afwachting van de allereerste echo die gemaakt zou gaan worden van het kindje in mijn buik. Zou het allemaal goed zijn? Plots een bericht dat het WTC in brand staat. En dan, live op tv, het tweede vliegtuig binnen zien vliegen. Met twee handen op mijn buik de adrenaline door mijn lijf voelen schieten. Wat een contrast... Ja, die dag herinner ik mij als de dag van gisteren. En het is een verhaal dat ik vandaag aan die baby in mijn buik, nu een prachtige dochter van 9, verteld heb.
Lisette de Groot: Het was op een dinsdag en ik had gewinkeld in Eindhoven. Ik kwam thuis en zette de radio aan en hoorde het nieuws. Heb meteen de tv aangezet en de hele dag aan laten staan. Ik wilde geen nieuws meer missen. En zat verbijsterd te kijken. Ik hoorde dat er geen vliegtuigen meer uit Nederland naar Amerika mochten en mijn man werkte die dag in Amsterdam en had daar een hotel geboekt om te overnachten. Ik belde hem en zei dat hij op tijd moest inchecken want er moesten een heleboel vluchten worden afgelast en die mensen moesten allemaal in Amsterdam en omgeving overnachten. Dit nieuws liet je niet meer los. Nog volg ik bijna elke documentaires op de tv erover. Dit weekend is er veel over te zien op televisie.
Shannen de Vries: Ik was toen pas zes jaar, maar ik weet het zo goed. Ik was buiten aan het spelen met mijn buurmeisjes toen mijn vader me kwam halen. Ik begreep er niks van en vond het doodeng. Het blijft me altijd bij, ook al is het nu tien jaar geleden.
Sylvia Paalman: Op dat moment was ik thuis, en had de radio aan. Meteen na het bericht van de aanslag heb ik de televisie aangezet en mijn broer en zus gebeld. Deze waren in Amsterdam bezig met een verhuizing. Op het moment dat ik ze aan de lijn had, zag ik het tweede vliegtuig in de 2e toren vliegen. Ik was er even helemaal stil van, waarna mijn broer, die ik aan de lijn had, vroeg waarom. Ik schreeuwde bijna tegen hem dat hij de radio aan moest zetten, want ik dacht meteen dat het wereldnieuws was. Ik heb echt aangedrongen en we hebben de dag daarna erover na zitten praten. Het is hier dus ook als een bom ingeslagen….

Tim Schalkx: Ik vergeet het nooit meer. Ik kwam thuis van mijn werk, zette de tv aan en nog een vijf minuten later vloog het tweede vliegtuig in de toren.

Marja Verhagen: Waar ik was en wat ik deed weet ik nog precies. Ik stond in de kamer te strijken, luisterend naar de Duitse zender WDR 4 en hoorde iets over de Twin Towers. Toen er in korte tijd voor de derde keer iets over gezegd werd, heb ik de tv aangezet. Ik schrok van de beelden, zeker omdat er verschillende familieleden nog net, of net niet meer, in New York waren. Mijn zus en haar man woonden toen aan de andere kant van Amerika en zouden die dag voorgoed terug naar Nederland komen. Om de auto naar Nederland te krijgen zijn ze met een paar neven en nichtjes in drie weken van west naar oost Amerika gereden, hadden de auto in New York op de boot gezet voor transport en zijn allen nog een paar dagen in New York gebleven. Iedereen is toen weer zijn weg gegaan, mijn zus en haar man terug naar de westkust om de laatste dingen te doen, de neven en nichtjes zijn nog even in New York gebleven en zijn net voor de aanslag teruggegaan. Daarvan wist ik niet wanneer ze zouden vertrekken. Toen ik de beelden zag heb ik mijn moeder gebeld, [geen gehoor]. Toen mijn andere zus waar de kinderen van mee geweest waren op die reis, [ook geen gehoor]. Ik wist niet meer wat te doen en dacht, ik heb iets gemist, er is wat gebeurd. Ik heb toen toch maar naar mijn zus in Amerika gebeld, daar was het nog 3 uur vroeger, 6 uur in de morgen. Ik belde haar wakker en ze vond het gek dat ik zo vroeg belde. Ik vroeg, ‘Heb je de tv al aan?’, ‘Nee’, zei ze, ik zei, ‘Doe dat dan maar even’, ze vroeg ‘op welke zender’ en ik zei ‘Allemaal!’, ze schrok net als wij van de beelden nog niet wetend wat er eigenlijk gebeurd was. Op dat moment vloog het tweede vliegtuig in de tweede toren. Toen wisten we dat het echt fout was. Ik zei, ‘koffers pakken en naar het vliegveld’, maar dat lukte dus niet meer, er werd helemaal niet meer gevlogen. 18 september zijn ze toen teruggekomen en wij waren verschrikkelijk blij dat iedereen er weer was. De foto`s die ze gemaakt hebben van de Twin Towers zijn misschien wel de laatste foto`s die gemaakt zijn en een dag later is er gewoon niets meer van over. Afgelopen juni zijn wij weer terug geweest in New York, en ook bij Ground Zero. Het was heel indrukwekkend, de fonteinen waren bijna klaar voor de herdenking. De toren  was al weer een heel eind in de hoogte en toen we bij de herdenkingsmuur van de brandweermannen stonden, kreeg ik kippenvel. Ik hoop dat het op 9-11 een herdenking wordt waar alle betrokkenen met een goed gevoel aan terug zullen kunnen blijven denken.

 

Helene Hoog: 11 september 2011 de dag dat de aanslagen in NY zijn gepleegd


lag ik op de bank tv te kijken omdat ik de zondag ervoor mijn enkelbanden had gescheurd met voetbal. Opeens kwam er een extra nieuws uitzending in beeld.
Een dag die je niet zomaar meer vergeet....... En ik me dus ook precies nog herinner en me er aan doet herinneren dat ik toen met veel pijn met mijn voet
omhoog lag. Maar daardoor ook precies weet hoelang het geleden is dat ik die blessure had ;).
Marian Klerkx: Ik was even boodschappen doen maar mijn man zat thuis naar de televisie te kijken toen ik thuis kwam. Hij zei ‘wat erg’, maar ik dacht dat het ene grapje was en dat hij naar een video van onze kleinzoon zat te kijken en ik mee De Ninja Turtles, maar helaas bleek het werkelijkheid.
Willy Delisse: Hallo ik was de heg aan het knippen en had de radio van de traktor aan staan. Ik ben naar binnen gelopen heb de TV aan gezet en zag toen het tweede vliegtuig de toren invliegen. Ik schrok flink en heb die dag niet veel meer geknipt.

Vakantie: 7 reacties totaal

Jolanda van Apeldoorn: Ik was in Mexico...met de koffers ingepakt om weer naar huis te vliegen. In het hotel kregen we te horen dat alle vluchten geannuleerd waren. Heb echt doodsangsten gehad na de beelden die we keken van CNN. Konden niet naar huis bellen omdat alle lijnen overbelast waren. En alle internetkantoortjes zaten vol met mensen die ook contact zochten met het thuisfront. Het is zo traumatisch geweest dat ik er nog steeds over droom soms. Na enkele dagen zijn we met het eerste vliegtuig naar huis gevlogen...doodsbang dat we zouden neerstorten!


Berrie van der Mierden: Wij waren op het moment van de aanvallen, in Flagstaf, Arizona. Wij kwamen de hotelkamer uit waar tegenover een tankstation was, aangezien wij van plan waren om die dag verder te trekken naar Las Vegas, moest ik tanken. Bij dit tankstation werd ik aangesproken door een man, deze man wist mij te vertellen dat de VS in oorlog waren, en dat ze NY aangevallen hadden. Na dit nieuws, was mijn vrouw een beetje in paniek, we hebben de gekste dingen gezien op de weg naar Las Vegas, we mochten zelfs de Hooverdam niet over, waardoor we een heel eind moesten omrijden. We reden weg bij het tankstation in Flagstaf, en toen ik de snelweg opreed, zagen we dat alle vrachtwagens, maar dan ook allemaal, stil gingen staan op de vluchtstrook. De Hooverdam zag eruit alsof er een oorlog gaande was, die stond vol met militairen, er werden wegen afgezet, in de hotels in Las Vegas werden alle vuilnisbakken omgekiept, alle containers op de straten werden onderzocht, de pretparken gingen meteen op slot. Maar het ergste wat we gezien hebben was, toen eenmaal bekend was dat het om aanslagen ging, dat veel mensen met een Arabisch uiterlijk (lees baard en of snor), aangevallen werden. Je zag de vreemdste dingen van vlaggen aan de viaducten, tot hakenkruizen op de gebouwen, mensen die met wapens op straat liepen, het was echt grote paniek, bij alles en iedereen.
Ellis Beks: Ik was op 11 september samen met een vriendin bij een vriendin op bezoek in New York (2nd Avenue & 8 Street) en heb gezien hoe de torens instortten. Ik heb ook op deze dag en de dagen erna een aantal foto's gemaakt van de sfeer in de stad (ook van de brandende en vallende torens). Uiteindelijk hebben we daar tot zondag 'vast' gezeten.
Jan Hof: Wij maakten een cruise en voeren op de Nijl toen ineens een hoop mensen de lounge inliepen. Men keek geboeid naar een tv die daar aan stond. Ik ging ook kijken en zag live het tweede toestel de Twin Towers binnenvliegen.

Het was spannend of we terug naar Nederland konden want het luchtruim boven Egypte is even gesloten geweest.


Sandy Berkers: Wij waren in Green River, Utah. We waren toen op vakantie in Amerika. Raar om nu na 10 jaar mijn reisdagboek van toen te lezen...

Dennis Donders: In Griekenland. Na een dagje onbezorgd op het stand naar de lobby van het hotel gegaan om een jeep safari te boeken. Een hoop Grieken zaten daar een actie film te kijken (want dat moest het wel zijn als je vliegtuigen in het wtc ziet vliegen). Nadat ik de smsjes op mijn gsm zag wist ik wel beter. De uitgaansstraat was ook gelijk veranderd. Waaruit iedere kroeg waar normaalgesproken elke dj zijn eigen muziek draaide, stond nu overal CNN op.


De dag erna hadden de kroegen besloten om op een zelfde moment ‘You’ll never walk alone’ te draaien. Indrukwekkend! Opvallend bij de terugvlucht: zwaarbewapende Grieken en op Schiphol niets gemerkt dat er iets heftigs was gebeurd.

Riny Lazaroms: Ik zat in Thailand ik zag beelden op Asian Television ik vroeg nog wat voor film het was. Maar ze zeiden dat het echt was. Ik kon het niet geloven. Daarna hoorde je van meerde mensen dat er iets aan de hand was in Amerika. Ik heb daarna nog een week in Thailand gezeten maar wilde toen liever naar huis. Het was allemaal heel raar.


Auto: 1 reactie totaal

Kim Vervoort: Ik had rijles op 9/11. We zaten vooral te kletsen en de radio stond niet zo hard. Toen we de volgende rijlesser op gingen halen, vertelde die dat het eerste vliegtuig het WTC had geraakt. Toen ik thuis kwam ben ik niet meer van de tv weggeweest...


Winkel: 2 reacties totaal
Paul Bornier: Ik was op de jaarbeurs in Utrecht en weet nog dat er veel stands dicht gingen en de beurs verlieten. Dit waren voornamelijk standhouders van Joodse afkomst.

Ria Blankers: Ik was op 11 september 2001 samen met mijn dochter van 10 jaar en haar vriendinnetje in een schoenenwinkel in Oirschot. Daar stond een tv in de winkel, de verkoper zei: "Er is iets gebeurd daar, er vliegt zomaar een vliegtuig die toren in". Een andere klant reageerde met: "Zouden daar doden zijn gevallen". Over die opmerking was mijn dochter helemaal geschokt. We zijn even blijven kijken in die winkel, nog naar een andere winkel geweest maar ik wilde naar huis. Thuis de tv steeds aan, alle beelden volgen. Om vijf uur kwam mijn man thuis, ik meteen naar hem toe en zei: "Wat een ramp hè!" Hij had nog helemaal niks van het hele gebeuren gehoord of gezien..............en daar snapte ik dan weer niets van.



Vliegtuig: 1 reactie totaal
Otto van Zelst: Ik vloog naar Londen tijdens de aanslagen en vernam het nieuws net na de landing op Gatwick. Gepland stond een vergadering, waar helemaal niets van kwam. De dag erna weer naar huis vanaf een zeer allerte luchthaven.

PSV: 2 reacties totaal

Wilco van den Molengraaf: Wij zaten net als velen met PSV in Frankrijk voor de Champions League.

Stephan Meulendijks: Ik was in Nantes bij de Champions League-wedstrijd van PSV.
Ziekenhuis: 1 reactie totaal

Anthonius Stadhouder: Op de dag dat de aanslag werd gepleegd op de Twin Towers in New York was ik in net aangekomen in een revalidatiekliniek in Duitsland vanwege een hartoperatie die ik had ondergaan in augustus 2001.

Op de dag dat ik aankwam, zag ik op mijn kamer de beelden van Duitse zender RTL Luxemburg. Ik realiseerde me niet meteen wat er gebeurd was en pas later, gedurende de uitzending, drong het pas tot mij door wat er gebeurd was in Amerika. Er was een aanslag gepleegd door terroristen op het almachtige Amerika. Wat iedereen voor onmogelijk had gehouden was gebeurd. Deze dag heeft alles in de wereld veranderd met alle gevolgen vandien.
Onbekend: 2 reacties totaal

@zustermuis (via Twitter): maakte ik het uit met een vriendje... Zal hij vast ook nog wel weten!


@marvingierveld (via Twitter): ik was 9 jaar, speelde met lego en hoorde via Rick Nieman op tv wat er aan de hand was.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina