Evolutiesprong net Gevaar uit lucht (JK) Let op Chemtrails van militaire vliegtuigen



Dovnload 60.59 Kb.
Datum18.08.2016
Grootte60.59 Kb.
Evolutiesprong.net

Gevaar uit lucht (JK)

Let op Chemtrails van militaire vliegtuigen

Er daalt een zeer ongezonde vervuiling vanuit de lucht op ons neer. Door militaire vliegtuigen. Een vliegtuig laat een soort condensstreep achter. Een contrail. Maar het gaat allang niet meer om een streep.

Kijk vaker in de lucht om te zien dat er nu witte strepen worden getrokken en daar doorheen kriskras nog eens strepen. Daarin zitten chemische bestanddelen die er expres zijn ingedaan. Zo ontstaan Chemtrails. Dagelijks worden over Nederland Chemtrails uitgestrooid.

De Chemtrails hebben dus een patroon, van kriskras door elkaar of als een gevlochten matje. Je ziet ze vaak in een blauwe lucht, meestal tussen de open ruimten van wolken. Bij wind zie je de getrokken streeppatronen breder worden en uitwaaieren. Je krijgt dan een sluier.

Doordat enkele mensen mij in februari (2002) vroegen als ik iets af wist van die witte sporen in de lucht, ben ik er in gaan spitten. Aanvankelijk wist ik ook van niks. Zijn het condenssporen of is het toch iets anders? Als je met gezondheidsaspecten bezig bent, zoals ik, wil je ook weten wat er voor gevaren er vanuit de maatschappij komen. En in dit geval uit de lucht.

De vliegtuigen sprayen Foray48B (BTK Chemical Formula over ons uit. Het is een gevaar voor de gezondheid, natuur, gewassen, water, dieren, kortom doordringt alles, ook de huid en longen.

Hierdoor ontstaan symptomen als een voortdurende lopende neus, verkoudheid, droge keel, ademmoeilijkheden, verkleving van longblaasjes, desoriëntatie, brandend gevoel van de huid, allergieën, oogklachten en andere infecties.

Foray 48B bevat onder anderen sodium hydroxide, fosfor acid, sulfuric acid, method paraben, titanium, aluminium, barium, calcium en magnesium.

Vooral kinderen en ouderen zijn gevoelig, maar dat wil niet zeggen dat mensen in de leeftijd ertussen geen gevaar lopen. Het tast het immuunsysteem aan. Het is een plan om met een sluipend chemische cocktail de mensen ongezonder en kwetsbaar te maken om ze beter te kunnen beheersen.

Al jaren wordt in de USA de lucht bedorven. Vliegtuigen zijn dagelijks actief, vaak twee keer per dag, waardoor verontruste mensen daar al eens met verbazing de vraag hebben gesteld 'waar halen ze in godsnaam al die vliegtuigen vandaan?' en 'wat is het belang dat ze zoveel vliegtuigen er voor inzetten?' Wereldwijd worden de Chemtrails nu gebruikt. Het loopt parallel met de ontwikkelingen van de Nieuwe Wereld Orde en de economische en militaire globalisering.

De militaire organisatie HAARP is al jarenlang bezig met het beheersen van het weer en het manipuleren van elektromagnetische velden.

De Chemtrails passen in dit kader. Verontrust zijn al verscheidene onderzoek- en actiegroepen- en websites in de VS, onder wie Cherokee Indianen. Ze zijn bezig de bevolking op de gevaren van Chemtrails te wijzen.

De Cherokee's geven het blad Country Road Chronicles uit, waarin ze ook melding maken van de Chemtrails. Ook de website van Jeff Rense (met 6 miljoen bezoekers per maand) en zijn broadcasting (http://www.rense.com) http://www.chemtrailcentral.com , http://www.carnicom.com/contrails.htm geven melding van het gevaar uit de lucht. Op zijn site vindt men ook vele links hierover.

In Nederland wordt er nog weinig aandacht aan geschonken. Het wordt nu tijd aan de bel te trekken. De media, de politiek, milieuorganisaties, gezondheidsinstanties enzovoort moeten er van op de hoogte gesteld worden. Dit artikel is de eerste aanzet ertoe.

De gezondheid loopt gevaar. Denk er niet te licht over. Denk daarom niet alleen aan jezelf, maar ook naar de kinderen, baby's, ouderen en degenen met een zwakke gezondheid. Het immuunsysteem wordt erdoor verzwakt. Aluminium tast de hersencellen aan.

In de zomer van 1999 zijn reflecterende quartz deeltjes in de fall-out van chemtrails ontdekt door een laboratorium onderzoek. de monsters zijn genomen van regenwater in Espanola (Ontario) en aluminium vijf tot zeven keer hoger dan in Ontario's maximum is toegestaan. Het regelmatig opnemen van aluminium heeft volgens gezondheidsonderzoeker 'Alzheimer disease, hypoparathyroidesm, amyotrophic, lateral sclerosis, anemia, kidney disfunction, liver disfunction, hemolysis, Ceukosytosis, porphyria, colitis, neuromusculair disorders, osteomalacia, dental cavities, Parkinson disease, dementia, dialactica and ulcers' tot gevolg.

En dan hebben we het nog niet over de ander genoemde stoffen die in chemtrails zitten. Toni Thayer van Blue Sky International spreekt tevens van 'loss of bladder control, nervous tics, dizziness, disorientation, lethargy, hacking coughs, upper respiratory, intestinal distress, pneumonia, splitting headhache, diarrhea, arching joints and muscles, memory loss, dryness of skin and mucous membranes, mucus build up in lungs, throat dryness, tendency for colds, mental confusion, anxiety, nosebleeds and bloody stools. Daaraan kun je toevoegen infertily ofwel onvruchtbaarheid bij mannen.

En de piloten volgen de opdrachten op en vragen zich niet af dat er onder hen mensen wonen die er ziek van gaan worden, dat daar onder hen ook hun familieleden en vrienden wonen. De regering laat het toe.

De mensen zijn de laatste jaren, wat hun gezondheid en weerstand betreft, zwakker geworden. De laatste jaren zijn deze symptomen zichtbaar geworden en versterkt. Mensen worden ziek en de oorzaak is vaak onbekend. Nog niemand verwijst naar de chemtrails. In het buitenland doet men dat wel.

Er is al jarenlang de ontwikkeling gaande dat mannen steeds onvruchtbaarder worden. Dat komt door chemicaliën, pvc's, weekmakers en alles wat daar bij hoort. Het feit wil dat hierin vrouwelijke eigenschappen zitten die de hormoonhuishouding verstoren.

Dr. Deborah Cadbury sloeg begin 1990 al alarm, en dat resulteerde in 1997 in haar boek 'Stervend sperma', met als ondertiteling 'Een steriele toekomst'.

Eén van de onvruchtbaarmakers zijn ook de toevoegingen in ons voedsel, die ook vrouwelijke eigenschappen hebben.

Verder kunnen chemicaliën in de voeding komen door middel van verpakkingen. Pas ook op voor soja. Daarin zitten stoffen die vrouwelijke eigenschappen hebben. Er komen steeds meer oestrogene stoffen in het milieu en het menselijke lichaam.

De hormoonstoffen van de anticonceptiepil die in het milieu komen tast het sperma van de man ook aan. Al die stoffen hebben tot gevolg dat bij jongetjes de zaadballen niet goed tot ontwikkeling komen en onvoldoende neerdalen. Dit neemt alleen maar toe. Onvruchtbaarheid bij mannen en ook mannelijke dieren, neemt wereldwijd toe. Maar ook de vruchtbaarheid bij vrouwen loopt gevaar door chemicaliën. Dat gebeurt al bij de ongeborene. Bij meisjes worden in embryonale stadium de voortplantingsorganen, eileiders en eierstokken, al gevormd. Beschadiging door chemicaliën treedt daarom al vroegtijdig op. Bij jongetjes is dat anders. De geslachtsorganen bij jongens zijn uitwendig en de vruchtbaarheid ontwikkelt zich op latere leeftijd.

Chemtrails zullen dit proces versnellen. Het gevaar zit nu tevens in de lucht.

Belangrijk is dat meer mensen zich hiervan bewust worden. Ga van de chemtrails foto's en videobeelden maken, verzamel gegevens via het internet, zodat je in ieder geval bewijsmateriaal in handen krijgt.

J.K.

Fairbanks – Alaska (HAARP)

Dan Eden van ViewZone Magazine

Ik wil al een paar jaar, zolang ik voor Viewzone schrijf, een verhaal vertellen, wellicht het belangrijkste verhaal waar ik ooit deel van heb uitgemaakt, maar de andere medewerkers hebben zich daartegen verzet. Viewzone moet met een minimaal budget worden geleid, merendeels met zweet en ouderwetse journalistieke ijver, maar dat is een zeer kwetsbare vorm van actief vermogen, vooral wanneer je wordt geconfronteerd met de machtigste krachten op de planeet. Maar dat was toen en dit is nu. En daarom ga ik dus schrijven over iets wat ongeveer vier jaar geleden hier bij Viewzone is gebeurd. We weten er allemaal van en het heeft inwendig aan ons gevreten. Eindelijk is de tijd rijp om het wereldkundig te maken, ondanks het gevaar. Daar gaat-ie dus.



De winter wordt kouder

We zijn in 1996 met Viewzone begonnen. Het internet bestond nog maar net en we wisten vrijwel niets. Aanvankelijk produceerden we verhalen en artikelen die gebaseerd waren op onze eigen interesses, voornamelijk voor onze vrienden. In 1997 leerde de eigenaar, Cary Vey, hoe hij de statistieken van de website kon bekijken en hij schokte ons allemaal door te melden dat we een lezerspubliek van ongeveer 150.000 mensen per maand hadden. Dat kon verdorie toch niet kloppen!

Begin 1998 ontvingen we manuscripten en e-mails met ideeën voor verhalen en was ons publiek gegroeid tot meer dan een miljoen lezers per maand. Dit was werkelijk verbazingwekkend en opende onze ogen voor de macht van internet. Op dat moment was het televisieprogramma X-files met onderwerpen over UFO’s en vreemde wetenschap uitermate populair. Evenals programma’s als Sightings en The Unexplained. We liften met soortgelijke punten op hun succes mee en we raakten allemaal verslingerd aan de ogenschijnlijke eindeloze onopgeloste verschijnselen overal om ons heen. Het was leuk om te schrijven over buitenaardsen, het ‘gezicht’ op Mars en de onderdrukte geschiedenis. We kregen letterlijk honderden e-mails per dag, merendeels positief, en een flinke voorraad ideeën voor verhalen. Het was de droom van een tijdschriftredacteur die werkelijkheid was geworden.

Op een avond werd ik gebeld. Ik was toevallig in het kantoor van Viewzone in Connecticut omdat ik door een koude en ijzige storm niet naar huis kon rijden. De beller vroeg specifiek naar mij en de verbinding was zwak en zat vol ruis. De beller vroeg of ik alsjeblieft even naar hem wilde luisteren terwijl hij zei wat hij te zeggen had en hij vroeg of ik hem niet in de rede wilde vallen. Hij had een nerveuze stem en ik stelde me voor dat hij eind twintig was. Ik stemde erin toe en drukte de hoorn tegen mijn oor. “Ga je gang, ik hoor je.”

De beller zei dat hij in Alaska zat. Hij vertelde me dat hij Viewzone op internet had gelezen en dat hij respect had voor wat we deden. Hij vertelde me dat een vriend en hij me iets wilden vertellen waar ik over moest schrijven, iets wat zowel belangrijk als verschrikkelijk was en wat ik niet zou geloven als ik niet naar Alaska kwam om het zelf te zien.

‘Alaska …? Maar …’

´We sturen je een retourtje. We zullen je afhalen en verder alles regelen als je ons wilt beschermen. Dit is linke soep. Ik zal je er iets over vertellen als ik de tickets stuur. Ik hoop dat ik je kan vertrouwen.´ Zijn stem beefde. Ineens volgde er een lange stilte. ´Ben je daar nog, Dan?’

‘Ja. Goed. Ik doe het … maar …’ De verbinding was verbroken. Was dit een grap? Wie zou zoiets doen? Ik pakte de telefoon op om het voorval aan mijn beste vriend te vertellen, omdat ik dacht dat hij het leuk zou vinden, maar dat deed ik niet. Er had iets ongewoons in de stem van de man geklonken, angst, waardoor ik besloot te wachten, in elk geval een paar dagen, om te zien of er tickets zouden komen.



De Siberische kou

Dat hele weekend probeerde ik het telefoontje af te doen als een grap. We hadden allerlei vreemde telefoontjes en brieven gekregen in reactie op de verhalen die we publiceerden. Eén man belde regelmatig met het dreigement ons een brief te sturen ‘met een bruin poeder dat jullie uiteindelijk allemaal zal doden’. Dat waren loze bedreigingen door labiele mensen. Maar we hadden bij Viewzone ook enkele echte bedreigingen gehad en daardoor was dit telefoontje zo onthutsend.

Een paar maanden eerder hadden we een man met een baard, gekleed in een ietwat vreemd zwart gewaad zeer ontsteld ons kantoor zien binnenkomen. Hij was een priester van een Russisch Orthodoxe Kerk in Zuid-Connecticut. Hij had eveneens gevraagd of we naar hem wilden luisteren en of we hem wilden helpen. Zij stem had dezelfde dringende klank, angst, gehad die ik bij mijn recente beller herkende en zijn probleem was heel reëel geweest.

Toen de Sovjet-Unie ten slotte uiteen was gevallen, vormde de Russische maffia in Moskou een rechtspersoon die heel toepasselijk Moskou Vastgoed heette. De Russische maffia erkende vervolgens formeel de officiële kerk, liet de Russische burgers horen bij de gevestigde, surrogaatvorm van de ‘Orthodoxe Kerk van Rusland’.

In de dagen van Stalin was de oude Russisch Orthodoxe kerk verboden geweest en waren de priesters afgeslacht. De meeste Russische emigranten in Amerika waren naar de VS gekomen om aan die onderdrukking te ontsnappen en hadden duizenden kleine Russisch Orthodoxe kerkjes gesticht waarin ze trouwden, hun kinderen lieten dopen en ten slotte hun rouwdiensten hielden. Die kleine kerkjes werden in de loop der vele generaties groter en sommige lagen nu midden in grote stadsgebieden en op grond die inmiddels miljoenen dollars waard was.

Moskou Vastgoed wilde die grond hebben, of eigenlijk het geld. Systematisch, en terwijl de Amerikaanse overheid een oogje dichtkneep, drongen ze in de kantoren van deze parochies door, zetten de huidige priester en zijn gezin op straat en namen het gebouw en de grond in bezit om de kerk te laten afbreken en de grond te verkopen. Dat deden ze door te beweren dat ze de ‘ware’ Orthodoxe Kerk van Rusland vertegenwoordigen, hoewel veel van deze ‘geestelijken’ voormalige KGB-agenten en communistische atheïsten waren.

Onze in zwart gehulde bezoeker bevond zich in dit lastige parket. Zijn leven en dat van zijn gezin was al bedreigd als hij de kerk niet voor het eind van de maand had verlaten. We luisterden vol ongeloof naar zijn verhaal. ‘Als de Amerikaanse overheid dit weet, wordt u toch zeker geholpen!’

Toen hij het kantoor verliet, werd besloten dat ik het verhaal zou schrijven. Ik deed wat onderzoek op het web en ontdekte tot mijn ontsteltenis dat dit waar is. De gebruikelijke routine begon met een bedreiging. Als daar geen acht op werd geslagen werd er een schoolbus vol kameraden naar de pastorie gereden die de deur forceerden en de priester en zijn gezin letterlijk verdreven doordat tientallen lichamen hun ruimte innamen. Zijn persoonlijke bezittingen, meubilair en religieuze voorwerpen werden uit de ramen of op straat gesmeten, de deur ging op slot en gebouw en grond werden uiteindelijk verkocht, waarna de opbrengst naar Moskou Vastgoed van de maffia ging.

De dreigementen werden ook wel eens uitgevoerd. Twee hoge bisschoppen uit Canada werden aangetroffen met kogels in hun hart – een traditionele handtekening van de KBG – en er was weinig hoop voor deze kleine parochiepriester. Desondanks schreef ik het verhaal en we publiceerden het en het werd opgemerkt.

Toen ik weer eens op een avond overwerkte ging de telefoon. De man aan de andere kant had een zwaar accent, maar ik wist dat hij kwaad was en hij bleef maar zeggen dat hij mijn keel zou doorsnijden en dat ik een chirurg nodig zou hebben. ‘Je zult geen verschil maken’, zei hij. Nadat we enkele nogal beschrijvende beledigingen hadden uitgewisseld, gooide ik de hoorn op de haak. Ik dacht niet veel over het telefoontje na tot de orthodoxe priester weer langskwam om me te bedanken dat ik het verhaal had geschreven. Ik vertelde hem van het telefoontje en meldde dat de beller een nogal ongebruikelijke naam had gehad: ‘Metropolitan zus of zo …’ Hij verbleekte. ‘O, het spijt me zo dat ik ooit hierheen ben gekomen en jullie hierbij heb betrokken. Laat het alsjeblieft gewoon ophouden en vergeet alles!’

Later kwam ik te weten dat ik met het maffia-equivalent van de paus in Amerika gesproken had. Ik werd de volgende paar dagen geschaduwd door een witte Mercedes en diezelfde auto vernietigde volledig de auto van een van onze medewerkers waarna hij van het toneel verdween.

De kleine priester vertrok uiteindelijk met zijn familie en begon een andere kleine kerk in een geprefabriceerde blokhut ergens in de Berkshires. Zijn kerk werd vernietigd, de begraafplaats platgewalst en inmiddels verzamelt een appartementencomplex huur voor Moskou Vastgoed. De paus van de maffia had gelijk – ik maakte geen verschil. Daardoor herkende ik echte angst wanneer ik die hoorde. Maar wat was er in Alaska? Hadden ze daar orthodoxe kerken? Was dit een andere arme priester?

‘Hé Dan, hier moet je tekenen’. Een man in uniform gaf me een envelop uit Fairbanks, Alaska. Ik zou weldra de ware betekenis van angst leren kennen.

Het geheim van Kahlua

De envelop was net een stel Russische poppen, de een in de ander. De eerste onthulde een vluchtschema met twee tussenlandingen voor de aankomst in Fairbanks. In die envelop zat weer een andere envelop waar met zware onuitwisbare stift een boodschap op was geschreven: “Lees dit als je alleen bent’.

Ik ging naar mijn kantoor om te spieken. Daarin zat een manuscript van gekopieerde, geprinte pagina’s en ja, nog een envelop De papieren waren afkomstig uit een technisch tijdschrift, met technisch jargon, en waren geschreven door een zekere dr. Bernard Eastlund. Terwijl ik ze doorbladerde viel me op dat verscheidene stukken met een gele markeerstift waren aangestreept, maar het was een lang en saai verhaal en daarom richtte ik me op de resterende envelop. Daarin zat een enkel indexkaartje en een kleine blikken button, zo’n ding dat je verbuigt en op je revers spelt. Hij was rood en er stonden drie witte woorden op – Kahlua Is Sweet! Op het kaartje stond een met de hand geschreven bericht – Draag de speld als alles veilig is.

Voor mijn gevoel ontbrak er nog iets. Ik hield de envelop ondersteboven en schudde, maar hij was leeg. Ik bekeek alles een paar minuten terwijl ik probeerde te begrijpen wat er gebeurde, maar daardoor raakte ik alleen maar meer verward. Die avond las ik de technische artikelen, waardoor mijn verwarring nog verder toenam.

Dr. Bernard Eastlund was geen priester. Te oordelen naar wat ik had gelezen was Eastlund een genie die zijn leven had gewijd aan het onderzoek naar de voortplanting van elektromagnetische golven. Het artikel was veel te lang voor me om het te kunnen opnemen, maar ik had de indruk dat hij een proces had uitgevonden om energie als een radiosignaal door de lucht te sturen waar het als een elektrisch stopcontact kon worden ontvangen en gebruikt. Zoveel begreep ik er op dat moment in elk geval van. Terwijl ik het artikel las, bleven mijn gedachten me maar afleiden. Ik bleef de stem aan de telefoon maar afdraaien. Wat was het verband tussen de angst die ik had gehoord en het ingewikkelde drama dat ik in handen had?

Ik zou al over twee dagen vliegen. Ik maakte plannen om te vertrekken, regelde dat iemand mijn kat te eten zou geven en nam een digitale camera en een laptop mee. Ik was nog nooit in Alaska geweest. Ik wist dat het daar koud was, dus pakte ik een paar truien in. Het lukte me alles in een kleine koffer te proppen. Door de vlucht terug zou ik maar vier dagen in Alaska zijn, waardoor mijn garderobe voornamelijk bestond uit de kleren die ik zou dragen als ik vertrok.

Ik besprak de details van de reis met Vey. Aanvankelijk probeerde hij me over te halen niet te gaan uit angst dat het te gevaarlijk was en omdat er, in zijn woorden, ‘domweg te veel onbekende factoren’ waren. Maar daar ging het toch juist om – het verkennen van het onbekende? Uiteindelijk waren we het er samen over eens dat het een aanvaardbaar risico en wellicht een groot avontuur was. We spraken af dat het een geheim van ons tweeën zou blijven en ik beloofde hem te bellen om hem te verzekeren dat alles met me in orde was.

De avond voor mijn vertrek gingen we naar een bar. Vey bestelde een drankje voor me, een Black Russian, gemaakt van wodka en Kahlua. Dat was een aardige geste en we lachten. Het was een sterk drankje, maar de Kahlua was lekker. Het verbaasde me dat ik dronken werd van zo’n heerlijk brouwsel. Het was een zeer ontnuchterende herinnering aan het feit dat sommige dingen niet zijn wat ze lijken. Zonder de kater zou ik waarschijnlijk heel bang zijn geweest toen ik in het vliegtuig stapte. Het was opnieuw een ijzige dag in Connectticut en ik was bang dat het vliegtuig vertraging zou oplopen en dat mijn aansluitingen niet meer zouden kloppen. Ik had een hekel aan vliegen. De gedachte aan een vliegtuigongeluk ligt altijd op de loer in mijn nachtmerries. Mijn knokkels worden niet zozeer wit door het idee dat ik doodga dan wel door het besef dat ik aan het doodgaan ben, dat ik enkel val voor de botsing.

‘Vierentwintig … juist, deze kant op en u zit aan het gangpad.’ De stewardess bracht me naar mijn stoel, nog wel een stoel aan het gangpad. Ik had er een hekel aan om uit het raampje te kijken en vond het nog erger om klem te zitten tussen andere passagiers. De persoon die de tickets voor me had gereserveerd, had voor allebei de vluchten naar Fairbanks dezelfde zitplaatsen aan het gangpad geboekt.

Het vliegtuig was bijna leeg. Rijen lege stoelen scheidden de stuk of twaalf passagiers van elkaar. Ik zette mijn handbagage onder mijn stoel en herinnerde me de rode speld die ik moest dragen. Ik viste hem uit mijn overhemdzakje en spelde hem op mijn revers. Dat was beslist voorbarig, maar dat herinnerde me eraan dat dit geen vakantiereisje was. De vlucht naar Chicago verliep zonder bijzonderheden. Op O’Hare klaarde het weer op en kwamen er nieuwe passagiers aan bord voor het volgende stuk naar Seattle. Een jonge zwarte vrouw met een diplomatenkoffertje kwam op me af. ‘Neem me niet kwalijk. Ik geloof dat ik de stoel bij het raampje heb.’

‘Natuurlijk. Sorry …’ Ik haalde mijn jas van de stoel tussen ons in. Het volgende halfuur was het druk in de cabine door de gebruikelijke activiteiten – pinda’s en zoutjes en ten slotte begon de wagen met drankjes aan zijn tocht door het gangpad. ‘Ga je naar Seattle?’ Ik probeerde een gesprekje aan te knopen met de vrouw. ‘Ja’, antwoordde ze. Aanvankelijk dacht ik dat ze niet wilde praten. Er heerste een opgelaten stilte. Ik was moe en begon mijn ogen dicht te doen.

‘Wilt u een drankje – koffie, thee of sap?’ De stewardess sprak ons aan en gaf ons een servetje.

‘Wil je soms een Kahlua? ‘Wat? Een Kahlua?’ Ik was ineens klaar wakker. De zwarte vrouw lachte naar me. ‘Ik keek naar je speldje daar.’

‘We hebben wat Kahlua.’ De stewardess doorzocht haar verzameling kleine flesjes. ‘Ik kan een Black Russian voor u maken.’

‘Nee, bedankt, liever niet. Een kop koffie met melk is prima.’

‘Ik neem een Black Russian.’ De vrouw lachte. ‘Ik ben dol op Kahlua. Ben je barkeeper of drankhandelaar of zo?’

‘Vanwege die speld bedoel je? Nee. Dat is een lang verhaal. En een vreemd verhaal. Nee, ik ben schrijver. Ik ga naar Alaska.’

‘Tjonge. Ik ook. Waar in Alaska?’

‘Fairbanks. En jij?’

‘Jeetje. Fairbanks. Tjonge, dat is raar. Ben je er al eens eerder geweest?’

‘Nee’.

‘Mijn man is daar. Hij zit bij de marine en werkt daar. Ik woon in Georgia, Atlanta, dus ga ik hem doorlopend opzoeken. Ik vind het daar vreselijk, maar hij moet nog een jaar. Ik hoop dat je wat warme kleren en handschoenen hebt meegenomen.’



De rest van de vlucht verliep prettig. We praatten over computers, muziek en de gebruikelijke koetjes en kalfjes. Ten slotte zwegen we allebei en gaven onze ogen rust terwijl de piloot onze naderende aankomst in Seattle aankondigde. Toen we onze spullen pakten en ons opmaakten om het vliegtuig te verlaten, wenste ik haar een goede reis en grapte dat ik haar in Fairbanks misschien weer zou tegenkomen.

‘Een goede reis. Het was leuk om met je te praten, Dan.’

Toen ik naar de nieuwe gate liep om in het volgende vliegtuig naar Fairbanks te stappen, besefte ik dat ik niet wist hoe de zwarte vrouw heette. We hadden onszelf niet voorgesteld, maar ze kende mijn naam. Daardoor leek het feit dat ze een Black Russian had besteld belangrijker. Of begon ik gewoon aan achtervolgingswaan te lijden?

Patentaanvraag – een glimp van het kwaad

De vlucht van Seattle naar Fairbanks was angstaanjagend. Het vliegtuig was niet alleen een stuk kleiner, een Airbus A300, maar was opnieuw grotendeels leeg. Zodra we waren opgestegen vroeg ik om koffie en een warme deken. Ik was moe en had het koud. Toen de cafeïne begon te werken, voelde ik me beter en besloot ik het artikel over dr. Eastlund uit te lezen. Naarmate ik meer over hem las, verbaasde ik me meer over zijn werk dat een revolutie op aarde kon teweegbrengen.

Eastlunds eerste Patent (VS nr. 4.686.605) gold een ‘methode en apparaat om een gebied in de aardse atmosfeer, ionosfeer en/of magnetosfeer te veranderen’. De informatie over het patent in mijn manuscript beschreef de diverse niveaus van de atmosfeer om de aarde als een soort plastic laag, die uit diverse moleculen bestond en verschillende elektrische ladingen had. Eastlund had een manier bedacht om sterke radiogolven in de lucht te stralen, waardoor deze diverse ruimteniveaus rondom de aarde ‘warm’ zouden worden en zich zouden uitbreiden als gesmolten plastic. Het leek vreemd dat iemand zoiets wilde doen. Maar toen ik verder las, begon het logisch te worden.

Zijn tweede patent beschreef de weerkaatsing van een tweede signaal, met behulp van een voordien ‘verhitte’ ionosferische uitstulping, naar verre plekken op het aardoppervlak. Interessant dacht ik, waar waarom zou iemand dit willen doen?

Eastlund werkte voor de Atlantic Richfield Company (ARCO), de bezitters van een geweldige aardgasreserve onder de noordelijke helling van Alaska. ARCO kocht Eastlunds eerste twee patenten in de veronderstelling dat hun aardgasreserves, waarvan het te duur was om die in pijpleidingen uit Alaska te halen, door deze nieuwe technologie op de noordelijke helling konden worden omgezet in elektrische energie om vervolgens door de verhitte ionosfeer te worden weerkaatst naar klanten op afgelegen plekken op aarde. Doordat Eastlunds ‘verhitters’ de ionosfeer van de aarde konden verhogen, leverde zijn ontdekking ook een mogelijkheid om het weer te beheersen! Straalstromen konden worden veranderd, tornado’s konden worden neergehaald en er kon regen worden gemaakt, overal en altijd, hier en nu! Dit begon zondermeer interessant te worden.

Maar het leger had andere plannen. De laatste paar pagina’s waren met gele stift gemarkeerd. Het leger had deze twee patenten van ARCO gekocht en had ze aan Raytheon gegeven, een militaire aannemer. Deze nieuwe techniek zou dus niet voor burgerlijke doeleinden worden gebruikt. Was dat het? Was dat het ‘verschrikkelijke’ waardoor ik hier in dit koude vliegtuig op weg naar het ijzige Fairbanks was beland? Of zat er meer achter het verhaal?

Ik sliep een tijdje totdat we in Fairbanks landden. Toen ik het vliegtuig verliet, zorgde ik ervoor dat ik de rode speld verplaatste naar de revers van mijn leren jack. Ik had niets geregeld voor Fairbanks en maakte me daarom een beetje zorgen. Het was laat op de avond en ik bevond me in een verre uithoek en zou pas over vier dagen teruggaan. Ik raakte even in paniek.

‘Dan? Dan Eden?’ Ik draaide me om en zag een jongeman in een zware parka met een capuchon en een bontrand. Er was een andere man bij hem, die hetzelfde aanhad en een gewatteerde parka in zijn handen had. ‘Geef uw tas maar aan mij. En waarom trekt u deze niet aan? Het zal prettiger zijn. ’Het verbaasde me dat de man zo jong was. Hij zag eruit als een student. Ik gaf zijn metgezel mijn koffertje en verwisselde mijn leren jas voor de warmere parka.

‘We leggen uw jas en tas in een kluisje. U zult niets nodig hebben terwijl u hier bent. En we zullen u de sleutel geven, zodat u alles weer kunt ophalen als u klaar bent voor vertrek. Is dat goed meneer?’

‘Meneer?’ Zo was ik nog nooit genoemd. Daardoor voelde ik ogenblikkelijk dat er een verbinding met het leger was. De groene parka’s begonnen op legerkleding te lijken. Overal om me heen zag ik militairen, groene plunjezakken en mannen met korte borstelkoppen. ‘Nou, wie zijn jullie? Waar gaat dit allemaal over? Zitten jullie in het leger?’ Ik had talloze vragen. We liepen snel naar de kluizen en mijn spullen werden erin gezet en ik kreeg de sleutel. ‘Mijn camera en laptop zitten erin en …’ ‘U zult niets nodig hebben. Kom maar met ons mee. Wij zorgen voor u. Het moet op deze manier. We leggen alles later wel uit. Laten we gaan.’

Toen we de warmte van het vliegveld uitkwamen, viel de kou op me en bevroor ogenblikkelijk mijn neusvleugels. Mijn ogen werden even wazig en het was moeilijk om adem te halen. ‘Het is verdomd koud!’ Op een bank stond een bord met – Welkom in Fairbanks. Het is -14º C. Er stond een grote oude Chrysler met draaiende motor naast de stoep op ons te wachten en we stapten allen in. Het was warm binnen en ik kon mijn gastheren voor het eerst goed bekijken.

De komende drie dagen zou ik de twee mannen die me van het vliegveld hadden gehaald leren kennen en vertrouwen. Dave, de oudste, was een lange man van 27. Zijn vriend Jonas was pas 24 en minder lang. Jonas’ zus Nicki, de bestuurder van de Chrysler, was 31. De auto had een grappig interieur. De stoelen waren zowel voor- als achterin bekleed met iets wat op wit ijsbeerbont leek. En de vloer was bezaaid met oude banden met acht sporen die werden afgedraaid in een antieke recorder die in het dashboard was bevestigd. Achterin lagen enkele lege flessen JD en Rolling Rock op de grond.

Toen de auto weer warm werd nadat de deur was opengegaan, ritsten we onze parka’s open en stelden we ons aan elkaar voor. Dave scheen de leiding te hebben. Hij begon mij te vertellen dat alles wat hij me zou lasten zien en zou vertellen geheim was en dat hij, door het aan mij te vertellen, een zware misdaad pleegde. Hij vertelde me dat hij door de marine in Fairbanks was gestationeerd en een paar maanden geleden was ontslagen. Jonas, die met zijn zus voorin zat, was ook onlangs ontslagen. Zijn zus, die Dave omschreef als een ‘echt goed mens’, was in Fairbanks op bezoek gekomen en had later besloten daar te blijven. De twee mannen benadrukten allebei dat Nicki niets te maken had met wat zij mij zouden vertellen, maar dat we deze tijd allemaal in haar appartement zouden blijven pitten.

Fairbanks was een teleurstelling. Het was een klein stadje met brede straten en heel veel bars. Ondanks het tijdstip stopten we bij een tent die ‘Mecca’ heette om wat te gaan drinken. Nicki scheen iedereen te kennen en ik ontdekte dat de flessen JD in de auto merendeels van haar gewoonte afkomstig waren.

Dave liet er geen gras over groeien. Hij vroeg of ik de teksten over Eastlund had gelezen, of ik ze begreep en of ik ooit had gehoord van iets wat hij HAARP noemde. Jonas was elektricien van beroep en heel intelligent. Hij was door de marine opgeleid en werkte nu voor de plaatselijke kabeltelevisie. Hij kon op zo’n manier uitleggen hoe radiogolven zich verspreiden en hoe Eastlunds uitvinding werkte dat het gemakkelijk te begrijpen was. Ze dronken allebei Rolling Rock terwijl Nicki pure whisky dronk en glazig naar me glimlachte. Misschien was ik oververmoeid of misschien was ik te lang alleen geweest. Nicki was leuk. Ze was klein en tenger en die indruk werd versterkt door haar grote gewatteerde parka. Ze sloeg haar whisky in één teug achterover en zette het glas met een klap op de bar neer als het leeg was.

‘Hé man, het is al laat. Geef de arme jongen de kans om op adem te komen. Dit kan morgen allemaal gebeuren. Man, dan zul je iets zien …’ Jonas werd door een handgebaar van Dave onderbroken. Ze excuseerden zich om met een vriend te gaan praten die de bar was binnengekomen, waardoor ik samen met Nick achterbleef.

‘Ze zijn echt hysterisch, weet je,’ zei ze. ‘Ze maken zich zorgen dat je hen zult verlinken. Dat zul je toch niet doen?’ ‘Nee, natuurlijk niet. Dit klinkt belangrijk. Bovendien ben ik niet iemand om wie dan ook te verlinken. Ik ben niets bijzonders. Ik wil gewoon helpen bij wat hier gebeurt.’

Nicki was dronken. Ze staarde in mijn ogen. ‘Ja. Zo te zien deug je wel. Je hebt eerlijke ogen. Dat zie ik.’ Ze pakte mijn hand. ‘Ik hou van mijn broer. Hij is een goeie kerel en hij wil gewoon dat iemand weet wat hier allemaal gebeurt.’

‘Je kunt me vertrouwen, heus.’ Ik probeerde mij Rolling Rock op te drinken, maar die was al warm geworden en ik was moe. Dave en Jonas kwamen terug en deelden mee dat het tijd was om op te stappen. We gingen naar de auto en reden naar een raamloos appartement boven een souvenirwinkel. Daar woonde Nicki en de ruimte stond vol met nog meer bandrecorders en halflege flessen JD en kamerbrede ruige tapijten. Het rook er naar de bar die we net hadden verlaten.

‘We komen dus aardig vroeg langs. Dan gaan we ontbijten en op weg naar de Flats.’ Dave en Jonas lieten me bij Nicki achter. Op de achtergrond hoorde ik een oude melodie van Jefferson Airplane. Dit zou interessant worden.



Oog in oog met de dood

Nicki deed haar best om te zorgen dat ik me thuis voelde. We zaten op de grond in haar enorme raamloze kamer en praatten ongeveer een halfuur tot ze buitenwesten raakte. Ze had een bed voor me opgemaakt van de kussens van haar bank en het hele appartement leek vol dekens en dekbedden te liggen. Ze werkte in de bar waar we geweest waren, bediende in het weekend en viel in als barkeeper. Jonas was bij de marine gegaan toen hij achttien was. Hij was in Fairbanks gestationeerd en werkte op een geheim terrein even ten noorden van Fairbanks dat Poker Flats heette – kortweg de ‘Flats’ voor de plaatselijke bevolking. Zijn zus vertelde me dat hij Dave daar had leren kennen en dat ze samen aan de ‘verhitter’ hadden gewerkt, waarbij ze voornamelijk coaxkabel hadden geïnstalleerd en reparaties hadden uitgevoerd na enkele tests. In haar gesprek noemde ze de militairen alleen maar de ‘monsters van de dodelijke straal’. Maar uiteindelijk kreeg de JD de overhand en deed ze haar ogen dicht. De Jefferson Airplanes bleven op acht sporen doorspelen en ik volgde haar al snel en viel diep in slaap.

Het was moeilijk om zonder raam te zeggen hoe laat het was. Fairbanks was midden in de winter sowieso slechts vaag verlicht. Het was bij mijn beste weten zaterdag en ik was wakker geworden van Jonas die zichzelf had binnengelaten om ons op te halen voor het ontbijt terwijl Dave beneden zorgde dat de Chrysler bleef draaien. Uiteindelijk waren we weer terug in het Mecca voor een enorm ontbijt en Dave vroeg me naar mijn maat, was even weg en kwam terug met een stel zwarte laarzen en dikke sokken.

Ik verkleedde me in de auto terwijl we naar het noorden reden, naar een klein plaatsje dat Fox heette. Dave en Jonas zochten een vriend op terwijl Nicki en ik warm in de auto bleven. Ze kwamen al snel terug met een paar radio’s met een zend- en ontvangstinstallatie en de sleutels voor een opslagplaats dicht bij de Elliot Highway waar twee zware sneeuwscooters stonden, bepakt met zeildoekse pakketten.

Jonas en Nicki namen de ene sneeuwscooter, terwijl Dave de mijne reed. We reden in oostelijke richting langs de Chatinarivier en soms zelfs over de bevroren rivier. Het was een lange tocht en ik besefte dat de zeildoekse pakketten meer benzine voor de terugtocht bevatten. Toen we in de buurt van onze bestemming kwamen, zag ik oranje merktekens en de vertrouwde bordjes ‘verboden voor onbevoegden’. Dave en Jonas stopten af en toe, alsof ze moesten kijken waar ze waren, en we naderden al vlug een steil aflopende helling waar de scooters werden afgezet, met een zeildoeken hoes werden afgedekt en we vervolgens te voet verdergingen.

Het was een afgelegen gebied, maar bepaalde tekenen wezen erop dat het goed onderhouden en bebost was. Toen we de top van de bergrug bereikten, zag ik een enorm terrein onder ons dat was bedekt met eindeloze rijen metalen palen – antennes – en kleine rechthoekige zilveren schuurtjes waar zwarte kabels vandaan kwamen.



Het was eigenaardig stil. Een hogere bergrug in de verte scheen de wind tegen te houden, waardoor we ons middenin een stille zone bevonden. Dave liet me door zijn verrekijker naar het antenneveld kijken. Het was indrukwekkend. Het terrein was minstens anderhalve kilometer groot en er moesten duizenden antennes staan. Dave zei dat dit een gefaseerde opstelling was, maar Jonas legde uit dat dit een soort antenne was waarmee het uitgezonden signaal geconcentreerd kon worden tot een zeer smalle straal, als van een laser, en dat dit geheel een signaal kon uitzenden met een vermogen van miljarden watt.

Op een bepaald moment vroeg ik waarom een antennesysteem tussen zulke hoge bergruggen in was gegraven. ‘Heeft het signaal daar geen last van?’

‘Niet als je het regelrecht omhoog stuurt!’ Jonas legde uit dat deze energie werd gebruikt om een laag van de atmosfeer te verhitten, om die te buigen en dikker te maken waarna die klaar zou zijn voor de ‘dodelijke straal’.

‘De dodelijke straal! Wat bedoelen jullie daarmee?’ Ik dacht terug aan wat Nicki de vorige avond had gezegd.

‘Dat leggen we allemaal uit als we weer terug zijn.’ Bijna, zodra we waren aangekomen, was het alweer tijd om terug te gaan. Het zonlicht was niet alleen beperkt tot slechts een paar uur, maar bovendien was het verdomd koud. We repten ons terug naar de scooters en deden er meer benzine in. De terugrit naar de schuur was vreselijk. De temperatuur zakte met het afnemende zonlicht en de kou bracht me in een soort slaperige, hypnotische toestand. Daardoor viel ik bijna van de scooter af.

Terug in de auto werden we weer warm. Nicki’s Jack Daniels was een verstandige keus en ik nam een paar straffe borrels. Terwijl we wachten tot de Chrysler warm begon te worden, zetten Dave en Jonas hun zaak sterk en hartstochtelijk uiteen. Ik zat op de achterbank te luisteren. Nicki reed, terwijl Dave en Jonas me over hun werk bij de marine vertelden.

Eastlunds ontdekking was tijdens de koude oorlog overgenomen door het leger omdat ze daardoor microgolfsignalen naar plekken achter de horizon konden sturen en daarvandaan konden ontvangen. Vanwege dat ene feit hielden ze de ontwikkeling ervan in meer humanere en commerciële toepassingen tegen, aangezien vijandige naties er dan ook over konden beschikken. Maar zodra een verhitter een soort lens in de ionosfeer had gevormd, hoefde je je signaal niet te beperken tot radar/ of microgolven. Eastlund had de mogelijkheid ontwikkeld om geweldige krachtuitbarstingen van miljarden watt te versturen en die konden nu naar zo ongeveer elk punt op de aarde worden afgevuurd. Ja, het was een dodelijke straal.

´En hoe zit het met het argument dat het beter is dat Amerika dit heeft dan zeg maar elk ander willekeurig land?’ Ik had veel van zulke vragen.

‘Maar andere landen hebben het ook … Ze kunnen het alleen niet beheersen omdat ze de computers missen om de hoeken te berekenen en aan te passen bij de beweging van de aarde en dergelijke dingen meer.’ Vooral Dave reageerde vurig. ‘Het gaat in feite niet om de mogelijkheid als wapen, het gaat erom wat ze ermee hebben gedaan …’

Jonas viel hem in de rede. ‘Nog niet, man. Daar moet je hem nog niet mee belasten. Zie je dan niet dat hij daar nog niet aan toe is? Kijk, het is al erg genoeg dat ze het idee hebben overgenomen en gebruiken voor iets om mensen mee te doden als je bedenkt wat je ermee had kunnen doen – zoals het overal laten regenen, een eind maken aan de droogtes, tornado’s voorkomen en elektriciteit naar arme landen sturen. Het zou een totaal andere wereld zijn!’

Hij had gelijk. Ik had Eastlunds patenten gelezen en dat kon er allemaal mee worden gedaan … en nog meer. Het bood mogelijkheden om El Niño te bestrijden. Maar ik bleef maar denken aan wat Dave had gezegd - … wat ze ermee hebben gedaan …

(Uit Ascension van Rob Behr)

Wordt vervolgd …










De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina