Film History The Invention and the early years the cinema, 1880-1904



Dovnload 175.88 Kb.
Pagina2/5
Datum22.07.2016
Grootte175.88 Kb.
1   2   3   4   5

The cold war’s political impact on Hollywood


 

In 1947 beweerde een subcommissie van de House Un-American Activities Commitee dat leden van de communistische partij geïnfiltreerd waren in de filmindustrie en dat ze films gebruikten voor het verspreiden van communistische propaganda.

 

Na de tweede wereldoorlog in 1945, brak de koude oorlog uit tussen de Verenigde Staten en de Sovjet Unie. De Amerikanen zagen landen in Oost-Europa in handen vallen van het Sovjet leger. Daardoor namen de geruchten hand over hand toe dat de Sovjet Unie ook Amerika probeerde over te nemen samen met Amerikaanse communisten. De regering reageerde daarop door het congres onderzoeken te laten doen om te zien of de nationale zekerheid was aangetast. De filmindustrie werd een van de mikpunten.



 

In mei 1947 verklaarden een aantal mensen in geheime interviews met vertegenwoordigers van het congres, dat ze bereid waren om namen te geven van mensen uit Hollywood met communistische binding. In september 1947 besliste men tijdens een HUAC bijeenkomst dat men 43 getuigen wilde verhoren.

 

De HUAC verhoren begonnen op 20 oktober, 1947. Vooral schrijvers werden verhoord, want een aantal vriendelijke getuigen uitte hun bezorgdheid over de linkse inhoud van een aantal scripts. De onvriendelijke getuigen, konden zelden hun mening geven. Zij weigerden antwoord te geven op de vragen van de commissie over hun beweerde verwantschap met de communistische partij. De scenaristen benadrukten juist dat het eerst amendement in de grondwet hun vrijheid van meningsuiting in hun werk garandeerde. De 10 mensen die getuigden, beter bekend als de Hollywood Ten, werden veroordeel wegens minachting van het congres en kregen boetes en moesten kort de gevangenis in.



 

De schrijvers en regisseurs werden eveneens op een blacklist geplaatst door filmbazen wat voor de carrières van de Hollywood Ten desastreus was. De filmbazen waren namelijk bang dat wanneer ze geen actie ondernamen, de regering gesteund door de publieke opinie, de macht over zou nemen en hun industrie zou censureren. Veel Hollywood studio’s waren daardoor bereid zich aan te passen aan de visie van het publiek. In de kranten stonden veel reportages over de verhoren en de kranten pleitten voor beperkende wetten. Veel Amerikanen deelden deze mening. Eind jaren ‘40 produceerde de film studio’s dan ook anti-communistische films, zoals I Was a Communist for the FBI, I Led Three Lives, I Married a Communist en The Red Menace. Deze films droegen bij aan de anticommunistische mening die de natie in de greep hield.

 

Toch waren er allerlei publieke protesten tegen het optreden van het congres die ertoe leidden dat de verhoren vier jaar werden uitgesteld. De verhoren van de HUAC in 1947 hadden betrekking op de films van Hollywood die waren besmet met communistische ideeën, waarbij de nadruk lag op de scenaristen. Toen men in 1951 de verhoren vervolgde onder leiding van Senator McCarthy, beweerde de commissie dat de infiltratie van de communisten niet alleen de filmwereld betrof, maar ook de radio- en tv-wereld. Veel voormalige communisten of sympathisanten redden zichzelf door anderen te noemen. Ook werd het onderzoek naar infiltratie in de radio en tv-wereld werd zeer geholpen vanwege een in juni 1950 rechtse publicatie, nl de Red Channels. Deze publicatie over de beweerde communistische infiltratie in de film- en broadcastindustrie werd gepubliceerd door de groep Counterattack. Zij hadden 151 namen van personeel uit de radio en tv industrie genoemd die volgens hun er communistische neigingen op na hielden. Veel mensen op de lijst waren opeens zonder werk en hun carrières waren verpest omdat het voor de bange industrie een gemakkelijke manier was om het geschil te vermijden. Veel netwerkbazen refereerden aan de lijst om te zien welke mensen ze wel of niet konden gebruiken voor hun shows. De blacklist had zich nu veel verder uitgespreid dan de originele Hollywood Ten. Veel filmmakers gingen naar het buitenland om hun carrière te redden of maakten films onder een pseudoniem. De blacklist duurde tot ongeveer 1960. Na 1960 verbrokkelde de lijst, maar toch kon slechts een tiende van de slachtoffers weer aan het werk en ging veel talent verloren.



 

Ook in de jaren ‘50 was er weer kritiek op de anti-communistische politiek. Dit uitte zich in een paar films die subtiel kritiek leverden op de heksenjacht. De meest succesvolle film was High Noon (1952), een western geschreven onder het pseudoniem van de geblackliste Carl Foreman dat een allegorie was op het McCarthyisme. De film vertelt het verhaal van een heldhaftige marshal wiens eigen moraal hem verteld dat hij het gevaar van de aanval van vier bandieten moest trotseren hoewel zijn bruid, zijn vrienden en medeburgers zich tegen hem zouden keren. Deze visie is dezelfde als die van de vele mensen die betrokken waren met het McCharthyisme. Ze wilden niet hun eigen leven in gevaar brengen door betrokken te raken.

 

The Decline of the Hollywood studio system


 

De filmindustrie trotseerde eveneens economische problemen. Gelijk na de oorlog waren de inkomsten goed en vooral 1946 was een zeer succesvol jaar voor de filmindustrie. Eveneens was Hollywood’s internationale markt groeien. De MPEAA was verantwoordelijk voor de Amerikaanse export. Zij bepaalden prijzen en zorgden ervoor dat Amerika een sterk front was in het buitenland. Ook kreeg Hollywood hulp van de regering die de film als propaganda zagen voor de Amerikaanse democratie. Veel landen gingen protectionistische wetten op films leggen. Engeland legde bijvoorbeeld een belasting op geïmporteerde films en de MPEAA reageerde erop met een boycot die ervoor zorgde dat men acht maanden later meer films werden toegelaten in Engeland. Elders versterkte de protectionistische wetten de Amerikaanse dominantie. Amerikaanse bedrijven konden geld indirect exporteren door te investeren in buitenlandse films en die vervolgens naar de US importeren en Hollywood kon vaak hoge kosten vermijden door films in het buitenland te maken. Hollywood werd steeds afhankelijker van het exporteren van films. Na 1946 begonnen Hollywood’s fortuinen in eigen land te dalen. Er kwamen minder toeschouwers en zo’n 4000 bioscopen moesten sluiten. Twee gebeurtenissen waren de oorzaak van het verval van Hollywood.

 



1   2   3   4   5


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina