Gesprekken met Seth I-II-III



Dovnload 1.87 Mb.
Pagina1/30
Datum17.08.2016
Grootte1.87 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   30
Jane Roberts/Susan M. Watkins

Gesprekken met

Seth I-II-III

(Mail-editie-alleen tekst-geen afbeeldingen i.v.m. bestandsgrootte)


Een Seth-boek
Met een inleiding van Jane Roberts

Uitgeverij Ankh-Hermes bv. Deventer
Oorspronkelijke titel: Conversations with Seth, The Story of Jane Roberts ESP-class, uitgegeven door Prentice Hall Press, New York, Verenigde Staten

lllustraties; George Rhoads Vertaling: Anneke Thole-Velthuyse

Voor informatie en cursussen:

'De pyramide', afdeling Seth-centrum Ferdinand Bolstraat 6 3583 AR Utrecht

tel. 030-522962
CIP-GEGEVENS KONINKLIJKE BIBLIOTHEEK, DEN HAAG Roberts, Jane (1929-1984)

Gesprekken met Seth I : een Seth-boek / Jane Roberts, Susan M. Watkins ; [vert. uit het Engels door Anneke Thole-Velthuyse]. - Deventer : Ankh-Hermes I / met een inl. van Jane Roberts ; [ill.: George Rhoads]. - III. -Vert. van: Conversations with Seth, the story of Jane Roberts's ESP class. - Englewood Cliffs : Prentice-Hall, 1980.


ISBN 90-202-5536-3 geb.

SISO 423 UDC 133.9 NUGI 625

Trefw.: spiritisme.
© `Volg jezelf, Berichten aan een jonge man', `Inleiding' en al het niet eerder gepubliceerde Seth-materiaal, 1980 Jane Roberts. Overname met toestemming.

© Oorspronkelijke uitgave 1980, Susan M. Watkins

© Nederlandse vertaling 1990, Uitgeverij Ankh-Hermes bv, Deventer
Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.
Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photoprint, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

Inhoud
Inleiding door Jane Roberts
Voorwoord
1. Wie zei dat de waarheid vreemder was dan wat men kan verzinnen? (Zo wist de Bundu)

2. De vorm van de cursus en hoe hij groeide

3. Experimenten: waarin tafels dansten en deuren hun symbolen onthulden

4. Wie heeft er geen geheim? (zeiden de zelven die we graag haten)

5. Overtuigingen: Seth draagt ons op onszelf te horen denken

6. Terug naar ESP: leven en dood en soortgelijke vreemde gebeurtenissen

7. De Sumari (en anderen) komen thuis

8. Reïncarnatie: overleving van diegenen die geschikt zijn'

9. Het naakt en de vrees - of hoe we onze kleren uitdeden en de andere sekse aantrokken

10. Het experiment gaat door: Seth 2, mentale gebeurtenissen en het ontstaan van de stad


Aanhangsel 1. Sessie van 7 juli 1971: een alfareis

Aanhangsel 2. Selecties uit `De grote zaal' door Theodore Muldoon

Aanhangsel 3. De tijd waar mijn grootvader was

Aanhangsel 4. Op zoek naar de kosmische `lieve raadgever' - Persoonlijk advies en uitbranders



de wereld neemt deze ideeën naar eigen goeddunken op. Ik geef ze speels, met plezier en nederig, dat ze mogen vallen als de za­den van een reusachtige eikeboom. Ik zeg niet dat iedereen een van die zaden voor zichzelf moet oppakken en gebruiken. Ik zeg alleen. 'Ik ben. ' En legen jou zeg ik: `Jij bent.'
Seth in de cursus

7 mei 1974



Voor Sean, mijn ruimtevaarder




Speciale dank aan:
Jane en Rob voor alle jaren van steun en liefde;

Jeff en zijn statistieken, Hugh W. en zijn kopieën en lijsten; George R. en zijn tekeningen; Richie en zijn uitbundige telefoontjes; iedereen die de tijd en de ruimte nam (al bestaan ze misschien niet) om mijn lange vragenlijst te beantwoorden; en aan: de geest van de oude Nebene, die mede vorm voor dit boek aangaf, gebed als het was in verschillende andere boeken, alle aparte waarschijnlijkheden.


(Te jingjo le é bordujo - mayando.)


Inleiding
Tegen de tijd dat dit boek in de winkels ligt zal het vijf jaar geleden zijn sinds mijn man Rob en ik uit onze appartementen in West Waterstreet verhuisden waar ik de ongeveer 400 ESPlessen gaf waarover Sue Watkins in deze bladzijden schrijft. Nu rijden Rob en ik vaak langs dat oude flatgebouw en bijna altijd kijk ik naar boven naar die bekende erkerramen op de tweede verdieping, peinzend: Zit er nog steeds een ander zelf in de schommelstoel in de woonkamer die 'Seth wordt?' Gaan die lessen door in een of andere dimensie van de geest die nooit binnendringt bij de huidige bewoner van het appartement? Hoewel de fysieke tijd ons `voorbij' die lessen heeft gevoerd lijkt het mij vaak dat ze nog steeds doorgaan en nog steeds in een of ander ruimtelijk heden bestaan zoals het huis nog-steeds in de ruimte bestaat. Als ik de Seth-sessies uit de cursus echter in Sue's boek lees, zie ik dat Seths woorden niet ouderwets zijn. Ze zijn niet minder waard geworden. Ze leven en achteraf gezien verkrijgen ze zelfs een grotere bezieling dan we er misschien ooit aan hebben toegekend. Iedere keer als Seth sprak was ik in trance en het was Seth die door mijn open ogen tegen de studenten lachte. Sue Watkins woonde de meeste van die lessen bij en ze beschrijft mijntransformatie' tot Seth en Seths wisselwerking met de studenten erg goed - een knappe prestatie vanwege het gecompliceerde karakter ervan. Dit was niet zomaar een cursus over het wezen van de psyche, het verruimde bewustzijn of de buitengewone vermogens van de menselijke persoonlijkheid. Dit was een voortgaande demonstratie als ik steeds weer in 'Seth veranderde', mijn eigen mentale kleren uittrok en ze voor een psychologisch superieure kledij verwisselde. Superieur alleen omdat Seth een overvloed aan energie, meeleven, wijsheid en uitbundigheid ten toon spreidde - die, zo verzekert hij ons, deel zijn van onze eigen menselijke erfenis.

Naar deze lessen is verwezen in mijn eigen boeken, Adventures in Consciousness en Psychic Politics en in Robs aantekeningen in Seth's boeken; maar nergens zijn ze diepgaand behandeld. Naast het dicteren van Seth spreekt, Het wezen van de persoon­lijke werkelijkheid en The `Unknown' Reality gaf Seth ongeveer 300 cursussessies gedurende de achtjaren die in Sue's boek be­handeld worden. Hij richtte zich tot de studenten, beantwoord­de hun vragen en nam deel aan levendige discussies over en weer.

Rob en ik wilden die stof wel publiceren maar we hadden geen van beiden tijd voor het werk dat bij zo'n project komt kijken. Gesprekken met Seth dient dat doel en geeft ook de 'pittigste' uittreksels van die sessies. Het stond de mensen vrij om in de cursus een bandje op te nemen van wat ze maar wilden maar voornamelijk één student nam de Seth-sessies officieel op, hij zette ze om, maakte kopieën en gaf ze aan de studenten voor vijfentwintig dollarcent per stuk. Het is duidelijk dat de kosten nauwelijks al het werk compenseerden en ik wil H. W. hier graag in het openbaar voor die dienst bedanken.

Sue legt de uitbundigheid, de rumoerigheid, de vergaande nieuwsgierigheid en de gedurfde beschouwingen waar ieder­een in de cursus aan deelnam, vast. Daarnaast vloog ik echter, toen ik dit boek las, in gedachten de drie kilometer van ons nieuwe huis naar het oude terug en zag mezelf, in een plotselinge serie beelden, verdiept in mijn eigen situatie in een periode van mijn leven die Sue zo goed be­schrijft. Eerst zag ik mezelf op een of andere voorbije midder­nacht uit de kleine keukenramen kijken terwijl mijn studenten beneden naar buiten kwamen op weg naar hun auto's, mijn uit­zicht gedeeltelijk geblokkeerd door het mooie portiek dat later werd afgebroken om plaats te maken voor een parkeerplaats daarnaast. Dan, me omdraaiend, ging ik terug naar de woonka­mer om de berg plastic kopjes, asbakken en verdere rommel op te ruimen en de hoeveelheid vouwstoelen weg te zetten - zacht­jes om Rob niet te storen die aan de achterkant van het appar­tement sliep. Dit mentale beeld moet uit de eerste jaren van de cursus zijn geweest omdat we later een tweede appartement aan de overkant van de hal huurden; Rob gaf zijn baan bij de kunstafdeling van een plaatselijke firma op en, veel later, begon hij zelf bij de lessen te komen.

Ik noem deze punten om er de nadruk op te leggen dat de Seth­sessies en de meest esoterische avonturen van de cursisten plaatsvonden in het kader van het normale leven. Omdat ik, terwijl ik in trance Seth was, als ik niet in trance was, mezelf was. Seth maakte iedere dinsdag die kamer niet klaar voor der­tig tot veertig mensen; dat deed ik. Hij kleedde zich niet zo vlug mogelijk om en haastte met het avondeten om de laatste paar minuten voor de cursus te wachten en zich af te vragen: `Wat doe ik in godsnaam, al die mensen ontvangen? Waarom eigen­lijk?' Jarenlang besteedde ik bijna een halve dag aan het klaar­maken van het appartement voor de cursus en de halve dag daarna om schoon te maken hoewel Rob me later veel mee­hielp; en vaak herinnerde ik de cursisten eraan dat de hoogste vlucht van de verbeelding stevig geworteld moet zijn in het da­gelijks leven.

Rob en ik hielden zo'n 375 privé-sessies voor ik besloot een cursus te geven en zelfs toen had ik nog een tijdlang geen sessie - in de les. Ten eerste waren onze regelmatige se s gepro­grammeerd om 9 uur op maandag- en woensdagavond en ik was niet gewend aan het idee dat Seth spontaan door kon ko­men, zelfs met het nieuwe cursuskader. Tot op dat moment was ik niet in trance gegaan zonder dat Rob in de kamer was. In het begin van de cursus was het voor mij een grote stap om een ses­sie te houden zonder dat Rob er was en voor een groep van be­trekkelijk vreemden. Ik besloot echter dat ik op mezelf moest staan: ik ging me niet gedragen als een zwijmelend vrouwsper­soon met de sterke man erbij die voor mij en mijn trances zorg­de. Ik moest in staat zijn op mezelf en mijn vermogens te ver­trouwen; en als ik steeds moeite zou hebben om uit de trance te komen dan moest ik er om te beginnen ook niet in gaan. Zo re­deneerde ik althans, maar het werd nooit een probleem. In ie­der geval begon ik toen de cursisten en ik elkaar beter leerden kennen, vaak Seth-sessies te houden. Tenslotte sprak Seth bij­na in iedere les, soms uren achter elkaar. De sessies werden voor mij toch nooit `oude koek'. Zelfs nu in onze privé-sessies ben ik steeds opnieuw verbaasd over de rijk­dom van Seths kennis en de buitengewone psychologische or­ganisatie die voor het dictaat van zijn boeken nodig is. Seth dicteerde echter niet in de cursus. Hij `kwam spontaan door' in antwoord op de vraag van een student of naar aanleiding van onze discussie of even vaak om een algemene bijdrage te leveren. Hij was zich best bewust van de 'Seth-uitlokkerij' die vaak voorkwam als sommige studenten provocerende vragen stelden die bedoeld waren om hem te laten `verschijnen'. Ik denk dat Seth het een soort spelletje van hen vond. Maar door het voornamelijk ondersteunende kader van de cursus leerde ik de fijne nuances van het tranceleven en ontwikkelde een betrouwbaar psychologisch evenwicht: ik leerde om soepel de vele subtiele subjectieve toestanden te bevaren die Seths realiteit met de mijne verbond; knipperde uit en aan van de ene focus naar de andere, van mijn focus naar die van Seth en weer terug. Daardoor leerde ik me ook beter hier te concentreren. In de cursus was ik `meer mezelf terwijl Seth zoals altijd zichzelf was.

Als ik `meer mezelf was, waren de studenten ook meer zichzelf op de een of andere vreemde manier. Seth leek altijd het beste in hen naar voren te brengen - niet de vroomste, maar de creatiefste, essentiële en intelligente delen van hun persoonlijkheden. Seth was bijvoorbeeld niet gereserveerd. Hij hield niet alleen een voordracht, hij luisterde ook. Hij beantwoordde specifieke vragen duidelijk of legde zijn redenen uit als hij het op een gegeven moment niet deed. En - belangrijk punt om te onthouden bij het lezen van dit boek - Seth sprak tegen mensen die week na week terugkwamen, dus hij formuleerde zijn sessies in termen van hun achtergrond en cultuur - zoals iedere goede leraar. Als hij soms iets verklaarde om een schok teweeg te brengen dan wist hij dat de meesten van deze mensen de volgende week terug zouden komen wanneer hij of ik hun vragen kon beantwoorden. Hij paste zijn discussies aan hun behoeften aan en daardoor schiep hij een ongelooflijk leermilieu. Dat is op zichzelf geen geringe prestatie. De humor van Seth komt in deze cursussessies meer tot uiting dan in zijn gedicteerd boekmateriaal. Ofschoon hij ieder woord in onze boeksessies hardop uitspreekt, gebruikt hij meer een `geschreven Engels' dat geschikt is voor manuscripten terwijl hij in de cursus gewoonlijk spreektaal gebruikte. Toch speelde er zich in de cursus altijd meer af dan de studenten konden bevatten. Ik had soms het idee dat ik een spirituele `verspiller' was en het stemde me droevig dat er zoveel onuitgesproken gevolgtrekkingen verloren gingen. Maar het verkwistende deel van mij vond dat niet erg: we hebben gedaan wat we hebben gedaan en gehad wat we hebben gehad. En ik denk dat ik wel vaker spiritueel verkwistend wil zijn! Maar dan neemt een ander deel van mij het over, dat precies wil weten wat we geleerd hadden, hoe we die kennis gebruikten en hoe anders we waren na de les. Nogmaals, het verkwistende deel van mij denkt: wat kan het schelen? Wat we ook leerden is nu zozeer een deel van ons dat het onmogelijk is die kennis te scheiden van wat we zijn. De lessen begonnen en eindigden en volgden hun eigen patroon. Wanneer we ze nu proberen te bekijken, worden ze vanzelf wat anders dan ze waren. Dat aannemend heeft Sue Watkins een buitengewoon werk verricht door niet alleen te vermelden wat er in de cursus gebeurde maar door hem grotere psychologische klimaat te beschrijven waarin die-gebeurtenissen plaatsvonden.

Terugkijkend kan men onze onconventionele houding en ons uitgelaten gevloek en geschreeuw zien als een eigen soort conventie en misschien was dat ook zo. Het was ook een gezonde herinnering aan het feit dat we niet geïntimideerd wilden worden, zelfs niet door onze eigen paranormale ervaringen, zelfs niet door Seths onorthodoxe aanwezigheid en misschien is dat juist een van de redenen waarom Seth zo van de cursus genoot. Want dat deed hij. Hij genoot van iedereen die op de cursus kwam: de regelmatige leden, de bezoekers die soms kwamen en degenen die maar een avond kwamen. En door de verscheidenheid aan mensen van over het hele land die de lessen bijwoonden, werd ik me bewust van de verschillende, soms amusante en soms vervelende houdingen die mensen tegenover mediums, paranormaal begaafden in het algemeen aannemen. Soms werd ik beschouwd als een noodzakelijke maar kwalijke tussenpersoon tussen Seth en het individu; iemand die je moest vleien en gelukkig moest maken zodat ik de gouden poorten tot de Onmiddellijke Kennis zou openen. Sommige mensen verwachtten een heilige vrouw, vreeswekkend en fascinerend tegelijk, met een dominante elektrische persoonlijkheid, altijd `in', met flitsende ogen die naar willekeur gedachten kon lezen. Anderen wilden een kwetsbaar passief vrouwelijk kanaal, wier lichaam `bezeten' was in zwijmelende psychologische overgave. Anderen zochten een charmante fraudeur, slim en berekenend, een actrice in een listig esoterisch drama die een `wreed' spel speelde met lichtgelovige, door hoop verblinde volgelingen of die betrokken was in paranormale manipulaties waarin ze onderbewust zichzelf zowel als anderen misleidde. En een paar kwamen, gestimuleerd door het idee Seth `uit te dagen' of een schrander spelletje te spelen met Seth of mij. Maar de meeste mensen kwamen in eerste instantie alleen maar kijken wat er gaande was, als er al iets was; en later kwamen ze om iets over zichzelf te weten te komen. Ze waren meer geïnteresseerd in het ontdekken van hun eigen werkelijkheid en waarde, meer geïnteresseerd in hoe ze zichzelf en anderen konden helpen dan in het spelen van paranormale spelletjes.

In de eerste plaats speelde ik geen paranormale spelletjes. Ik gebruikte ook geen seksuele bijbetekenissen. Als ik vloekte en wijn dronk en als de lucht soms vol sigarettenrook was, dan was die atmosfeer een uitgelaten, eerlijke atmosfeer. Zij koesterde geen geheime verwachtingen dat de Heilige Geest of de Maagd Maria misschien in magische schaduwen zou rondzweven. Zij moedigde ook geen andere suggesties aan. Als er tafels over de vloer hotsten (en dat gebeurde) dan kon iedereen in de kamer de positie van de ander ten opzichte van de tafel ook zien omdat alle lichten aan waren. En als we vreemde, nevelige figuren zagen 's avonds (en dat gebeurde) dan moesten ze verschijnen in het licht van verschillende goede 60 watt lampen.

Over het geheel genomen waren de mensen die de cursus bijwoonden fantastisch. Zij waren van alle leeftijden en zowat uit ieder vakgebied. Als er een opvatting was die ons als groep verenigde, dan was het de zekerheid dat er meer was in het leven - en de dood - dan onze officiële wetenschappen erkenden of wilden onderzoeken; en dat we apart en samen misschien - heel misschien - een flauw idee konden krijgen over wat er werkelijk aan de hand was. Dit gaf ons een gevoel van wezenlijke kameraadschap. Ik zou zeggen dat de meesten van ons, ikzelf incluis, meer kregen dan we verwacht hadden; en Sue Watkins' boek beschrijft onze individuele en gezamenlijke ervaringen, experimenten, `proeftochten' en prestaties met geestdrift en inzicht. Omdat Sue ook een persoonlijke vriendin is, kon ze ook putten uit andere gebeurtenissen waarin Seth, Rob of ik buiten de cursus om waren betrokken om meer licht te werpen op een bepaalde gebeurtenis die zich tijdens de cursus voordeed, of om onze psychologische houding van toen uit te leggen. Sommige gebeurtenissen drongen bijvoorbeeld door in ons privé-leven, vooral in onze vrijdagavondbijeenkomsten met vrienden waar Sue vaak bij was. Seth en ik maakten altijd grappen met een bepaalde student over zijn pogingen om in het universum `rond te spoken' maar op een bepaalde manier waren we dat allemaal aan het proberen. We hadden het gevoel dat we vanaf dat appartement op de tweede verdieping met zijn grote erkerramen het universum aan het bespieden waren, rusteloos rondsluipend aan de rand van de gewone werkelijkheid, snuffelend aan de grenzen van tijd en ruimte.

Wanneer Seth zijn `energieding' deed, donderde zijn (mijn) stem met kracht; de kamer en wij allemaal leken te sidderen, klaar om te starten, te drijven op onstuimige vlagen van energie die, zoals Seth benadrukte, van onszelf waren. Ik denk niet dat een van ons erg verbaasd zou zijn geweest als we het huis letterlijk op zijn kop hadden gezet. Maar iedereen `startte' inderdaad op zijn manier. We worstelden met onze eigen overtuigingen over onszelf en de wereld in het algemeen en onze plaats daarin. De studenten stelden rake, tijdloze vragen over de zeer tijdgebonden gebeurtenissen in hun leven; over het leven, de dood, liefde, haat, oorlog en vrede, goed en kwaad. En bij het beantwoorden behandelde Seth iedere persoon altijd met respect. Hij maakte nooit grappen ten koste van een ander.

Ik gebruikte geen bepaald soort leermethode. In plaats daarvan voelde ik dat iedere les van nature haar eigen drama had; ik voelde alleen haar dramatische vorm en hielp bij het sturen. Zoals uit Sue's boek blijkt, was er bij de lessen veel meer dan de Seth-sessies zelf betrokken. Daar waren onze `reïncarnatiedrama's', het uitbeelden van overtuigingen, verwisseling van seksuele rollen en kleding, de opdrachten en de verschillende oefeningen in telepathie en helderziendheid en, altijd, het droomwerk dat ons zo interesseerde.

Het leek er echt op dat we elkaar in onze dromen ontmoetten. Sommige van onze ontmoetingen met anderen buiten het lichaam in de droomtoestand klopten volgens onze verslagen. En er bestaat naar onze mening weinig twijfel over dat we ramen op andere werkelijkheidsniveaus openden dan op het normale geaccepteerde niveau.

Sue Watkins heeft deze verschillende elementen te samen geweven zodat ze het verhaal vertellen van wat er in de cursus gebeurde en bij wie; maar haar woorden wijzen op het niet vertelde verhaal van persoonlijkheid en identiteit dat in ons allemaal huist. Zij beschrijft bijvoorbeeld wanneer en hoe de Sumariontwikkeling plotseling in een les te voorschijn kwam en doet dat op zo'n manier dat we allemaal de aard van onze eigen identiteit en de onofficiële connecties van ons eigen bewustzijn moeten onderzoeken.

Gesprekken met Seth bevat een paar uitstekende gedichten en ik had een kleine cursus creatief schrijven gedurende de periode die in dit boek beschreven wordt. Maar Seth legt ook de nadruk op de nog grotere levende kunst die we van ons leven kunnen maken en beklemtoont dat de creatieve vermogens niet alleen gewijd zijn aan specifieke kunsten en ambachten, maar aan heel ons leven. In die zin was de cursus zeker even creatief als iedere kunstvorm en het was een soort van esoterisch theater van de geest met zijn eigen dramatische voorvallen. En de cursus bleef veranderen, zoals Sue's boek aantoont. De mensen kwamen en gingen door de jaren heen. Soms waren er meer eenmalige bezoekers en mensen die langskwamen dan regelmatige cursisten. We konden slechts een bepaald aantal mensen comfortabel in die ene kamer bergen, toch probeerde ik zoveel mogelijk mensen de gelegenheid te geven Seth te horen spreken. Daarom ben ik zo verbaasd wanneer ik soms hoor dat een of andere geleerde gelooft dat het `allemaal bedrog' is, dat er geen Seth is; of omgekeerd dat ik een blind geloof aanwakker bij mijnvolgelingen'. Het feit is dat Seth in die achtjaren zo'n 300 keer doorkwam in het volle licht, spontaan reageerde op directe vragen op een manier die van tevoren onmogelijk kon zijn voorbereid. Hoewel ik speciale moeite deed om iedere wetenschapper toe te laten, waren er maar zeer weinig die met ons contact opnamen. Ik denk dat er in die hele periode van acht jaar vier of vijf psychologen naar de cursus kwamen en twee fysici. Dat waren geweldige mensen; maar het is erg jammer dat er niet meer van hun collega's bijkwamen. Nu leggen veel meer professionelen contact met ons en we doen ons best om ze zo mogelijk te ontvangen. Vaak komt Seth door tijdens zulke bezoeken maar tussen 1967 en 1975 boden de lessen een kant en klaar kader voor zulke activiteiten. Eigenlijk wilden we meestal echt geen pottekijkers in de cursus. Maar als er een was, dan was er iets waardevols te beleven. We waren de aard van het bewustzijn aan het onderzoeken, zijn officieel vastgestelde grenzen aan het wegduwen en we ontdekten dat ze meegaven; ze losten op. De officiële grenzen waren kunstmatig.

Sue Watkins is een zeer begaafd schrijfster en haar woorden roepen de psychologische atmosfeer die in de cursus bestond, weer op. Haar eigen paranormale ervaringen zijn van een zeer hoog gehalte, op zich fascinerend, en ze bezit een goede mengeling van paranormale ontvankelijkheid en kritisch gezond verstand; een combinatie die verre van gewoon is. En zoals ik in mijn eigen nog niet voltooide boek The God of Jane; A Psychic Manifesto benadruk, we moeten toch leren ons intellect en onze intuïties te vermengen. Want als we geloven dat het een het tegengestelde van het andere is, doet het er niet toe wat we kiezen maar dan verliezen we.

Seths eigen creativiteit was waarschijnlijk evenzeer verantwoordelijk als iets anders voor mijn beslissing niet meer aan de cursus te beginnen nadat we in ons nieuwe huis getrokken waren. Rob en ik hebben het heel moeilijk gehad om Seths schijnbaar onuitputtelijke energie bij te houden; hij voltooide het dictaat van deel twee van The 'Unknown' Reality bijvoorbeeld vlak na onze verhuizing en stortte zich bijna onmiddellijk in “Het wezen van de psyche; haar menselijke expressie.” Sindsdien heeft hij “Individu en wereldgebeuren” voltooid en is hij net aan een ander begonnen: “Dromen, evolutie en waardevervulling.”

Dus sinds de cursus is afgelopen, is Seth nog nooit zo druk geweest. Door zijn boeken kan zijn `boodschap' natuurlijk een veel groter aantal mensen bereiken dan ooit in een cursus.

Rob heeft al die boeksessies op papier gezet, zijn eigen onschatbare aantekeningen eraan toegevoegd en zowat al het werk gedaan om ze voor publikatie klaar te maken. Hij besteedt ook een deel van de dag aan zijn schilderwerk.

Ik heb zelf verschillende boeken geschreven sinds de cursus is afgelopen en ik heb geprobeerd om de steeds groeiende correspondentie van onze lezers bij te houden. Op een bepaalde manier geloof ik dat ik aan hen denk als aan een soort uitgebreide familie; vrienden in een heel essentiële dimensie van de geest.

In ieder geval heb ik geen idee wat ik in de toekomst misschien zal doen, maar op dit moment is het weer Rob en ik en Seth alleen; behalve een paar bezoekers nu en dan. Door de sessies houden wij onze privé-afspraken met het universum en als Seth zijn boeken dicteert, spreekt hij tegen een grotere klas, niet afhankelijk van enige tijd of plaats, een `klas' waarin iedere lezer een welkome leerling is.
Jane Roberts



Voorwoord
In oktober 1978 begon ik dit boek te schrijven met het idee dat liet een tamelijk veilig project zou zijn; dat wil zeggen, ik kon doen als een verslaggeefster - de herinneringen van Jane Roberts' vroegere cursisten verzamelen en opschrijven - en mezelf erbuiten laten zoals iedere gewone verslaggever moet doen. Ik dacht dat ik de waarlijk intieme soort plaats die door .Jane en Rob in hun boeken over Seth wordt ingenomen, de esoterische onthullingen en de zoektocht naar een groter identiteitskader, kon ontwijken. Ik had al Jane's boeken gelezen en bewonderde diepgaand haar moed, vooral met de publikatie van The Afterdeath Journal of an American Philosopher in 1978. Stiekem echter begon ik mijn eigen uitstapjes in deze gebieden en voelde me nogal zelfvoldaan; ik riskeerde niets. Nou, zo werkt dat natuurlijk niet. Het is een feit dat ik bijna tien jaar lid was van Jane Roberts' ESP-cursus en ik kan op geen enkele wijze pretenderen dat ik een objectief toeschouwer was - en dat zou ik ook niet willen als ik die tijd weer over moest doen. Ik was een hartstochtelijk deelneemster die aan de gebeurtenissen van de les meedeed of er zich van terugtrok als mijn individuele reacties dat subjectief zo voorschreven, erin betrokken op de unieke geef-en-neem-manier van mezelf zoals iedereen. En dus begon ik, terwijl ik dit boek schreef, te begrijpen dat het belachelijk was me voor te stellen dat het boek een soort integriteit kon hebben zonder mijn volledige subjectieve inbreng. Want terugkijkend op de dinsdagavondles van Jane zie ik het effect daarvan op mijn eigen overtuigingen, intenties en doeleinden als een haast archetypische leerervaring voor liet standpunt dat vraagt: hoe scheppen mensen - zoals we Seth wel duizend keer hoorden zeggen - hun eigen werkelijkheid, en hoe schept iedere groep of groepen of de som van alle leven op aarde de wereld die we kennen? Welke zijn de innerlijke gelijkenissen van uiterlijke gebeurtenissen? Welke bewegingen van verlangens leiden ons ertoe dingen te doen waar we later op terugkijken, vaak met verbazing en pijn? Kennen we, als in­dividu en als soort, in feite een goedwillende innerlijke logica die, als ze begrepen werd, ons de zin van wat chaos en radicale krankzinnigheid lijkt, zou aantonen?

Ik geloof dat Jane's ESP-cursus op haar manier een verreiken­de revolutionaire ervaring van het zelf was, in niets gelijkend op iets dat de beschaving tot dusverre aan haar leden heeft toe­gestaan. Dat wil zeggen, de fundamentele vooronderstelling van de cursus - zelfs al moesten we `leren' het te geloven - was deze: de persoonlijkheid is onschuldig; en vanuit de overtuigin­gen en verlangens van die onschuldige persoonlijkheid schep je de wereld die je ervaart. Vanuit die vooronderstelling van een multidimensionale activiteit begonnen de cursisten de waarde van subjectieve perceptie te begrijpen en te gebruiken - religi­eus, therapeutisch, academisch of wetenschappelijk - als mis­schien geen andere groep ooit heeft gedaan. En ik geloof ver­der dat de uitwerking van Jane's cursus en de gebeurtenissen daarin op de `studenten' en op de anderen die daar kwamen, het soort innerlijke revolutie vertegenwoordigt die de persoon­lijke en maatschappelijke werkelijkheid kan gaan herstructure­ren volgens de fundamenteel cooperatieve intentie van het mensdom.

Deze `niet-organisatie', zoals Seth haar graag noem­de, legde geen regels op, gaf geen bevelen en streefde alleen maar naar de erkenning van het kunstenaarstalent van het zelf; toch raakte en herschikte ze de veronderstellingen en terreinen van al diegenen die er deel van uitmaakten.

Door de jaren heen werden Seths commentaren bewaard door twee of drie regelmatig aanwezige studenten die de sessies op de band opnamen, op schrift zetten en vermenigvuldigden als attentie voor Jane en Rob en de rest van ons. Ofschoon ontel­baar veel leden bandjes maakten van wat er in de les gebeurde, de verantwoordelijkheid voor het op schrift stellen van Seth's opmerkingen werd gewoonlijk door één persoon op zich geno­men, die het op een of andere manier klaarspeelde om de vol­gende dinsdag kopieën voor ons te hebben. In de eerste lessen deden Florence Maclntyre en Brad Linton het werk; daarna Natalie Swing een aantal jaren met soms een onderbreking als ik het deed (het duurt minstens twee keer zo lang om iets op schrift te stellen en te typen als het duurt om het op te nemen)- Harold Wiles, manager van de plaatselijke winkelpromenade, maakte de bandjes en geschreven teksten gedurende de laatste vier of vijf jaar, hij typte ploeterend stencils en draaide ze door een oude met de hand bediende stencilmachine zodat we allen zeker waren van kopieën.

'Zonder die mensen van wie ik erop aan kon dat ze kopieën van de sessies zouden maken', zegt Jane, `had ik Seth nooit in de les laten doorkomen'. De cursisten maakten vaak aantekeningen en bijna iedereen hield droomverslagen bij. Het belangrijkste van de cursus werd dus al in het kort be­waard. Maar zelfs al had Jane taferelen uit de cursus in haar boeken beschreven, een kroniek van alle tien jaren was een project dat zij noch Rob wilde aanpakken. Omdat ik zo'n vijf jaar redactrice en reporter van een krant was geweest en nog langer een intieme vriendin van Jane en Rob, speelde ik een tijdlang met het idee om een boek over de cursus te schrijven naar het voorbeeld van Studs Terkels Working, waarin individuele sprekers het verhaal vertellen. Zowel vanuit mijn standpunt als vanuit het `levende mozaïek' van de cursus zelf leek het gebruik van het interview natuurlijk. Er waren din­gen die ik me herinnerde waarvan ik wilde dat de mensen ze vanuit hun standpunt zouden beschrijven: twee volkomen vreemden die plotseling tegen elkaar begonnen te schreeuwen over een gelijktijdig waargenomen gebeurtenis die blijkbaar eeuwen daarvoor had plaatsgehad... de helft van de klas die alle kleren uitdeed als reactie op een overtuigingensessie over ver­antwoordelijkheid ('Je houding tegenover je lichaam is hetzelf­de als je houding tegenover verantwoordelijkheid' verklaarde Seth die avond) ...een meisje met de ziekte van Hodgkin dat voor het eerst zag hoezeer ze afhankelijk was van haar sympto­men voor haar eigen identiteit... Seth die een uitgebreide dia­loog over goed en kwaad voert met een sceptische jongeman die geloofde dat Hitler Seths ideeën gebruikt zou kunnen hebben om zijn handelingen te rechtvaardigen... cursusdromen waarin de leden fascinerende onderlinge relaties tussen hun droomverslagen zouden ontdekken, soms zelfs tussen de droomgesprekken en vaak was de hele groep erin betrokken, Seth incluis... de les waarin ons werd opgedragen om je te kleden als de andere sekse... personen die de les bijwoonden en in het klein overtuigingenstelsels leken te illustreren... de plotse­linge verschijning van Sumari en de Sumari-minidrama's en -liederen... al deze herinneringen en ontelbaar veel andere wa­ren te goed om te laten liggen. Toen, op een van Jane en Robs vrijdagavondbijeenkomsten vroeg Robbie me wat er gebeurd was met mijn idee over een cursusboek. `Dat interviewachtige boek datje voor ogen had', hield hij aan. `Wanneer ga je eraan beginnen?' De volgende dag kwam ik toevallig een vroegere cursist tegen in een plaatselijk restaurant. We hadden elkaar in geen maanden gezien maar de eerste woorden die uit zijn mond kwamen waren: `Hoi Sue - wanneer ga je dat boek over de cursus schrijven?'

Ik zat eraan vast.

Daarna maakte ik een vragenlijst om naar zoveel cursisten als ik kon achterhalen, te sturen. Later interviewde ik sommigen ervan door de telefoon en persoonlijk. Dientengevolge zijn de verklaringen van de cursisten in dit boek een combinatie van het geschreven en gesproken woord; maar om het eenvoudiger te maken heb ik hun herinneringen beschreven als werden ze meer `verteld' dan geschreven, behalve waar ik passages van aantekeningen heb gebruikt die in de les zelf gemaakt werden. En al gauw ontdekte ik dat het proces van de keuze, wat ik weg moest laten, moeilijker kan zijn dan het beschrijven van wat er wel in moest. Maar zelfs na uitgebreid (en spijtig) schrappen van cursusvoorvallen, werd mijn boek al snel te dik om in één deel te passen.

Dus verzamelde ik met medewerking van vroegere cursisten het verhaal van Jane's cursus van de samenstellers. Hiermee bedoel ik geenszins dat de cursus alle problemen oploste, vol­maakte antwoorden gaf (of volmaakte vragen) of probeerde `de weg' voor een of ander nieuw soort godsdienst te worden, compleet met haar eigen mystieke priesteres-leidster. In feite werd er in de cursus betrekkelijk weinig aan de directe oplos­sing van persoonlijke problemen gedaan. In plaats daarvan was het een elastisch kader - of proefveld - waar de ideeën uitge­drukt in de Seth-materie en in Jane's eigen boeken door een grote hoeveelheid dagelijkse werkelijkheden gefilterd konden worden. Wij accepteerden de context van Seths ideeën en gin­gen vanaf dat niveau om met de vreugde en het verdriet van het dagelijks leven. En uit de overtuiging dat `je je eigen werkelijk­heid schept', leerden we de persoonlijke kracht van de enige ware autoriteit - de autoriteit van het zelf. Ik moet eraan toevoegen dat alle namen van de cursisten die in dit boek gebruikt zijn, pseudoniemen zijn, met uitzondering van George Rhoads, wiens leuke tekeningen dit boek illustre­ren. Iedere dinsdag vulde George dozijnen bloknootvelletjes niet van alles, van abstracte schetsen tot lijntekeningen van de mensen rondom hem - alle geïnspireerd door het moment. De illustraties van Gesprekken met Seth zijn verzameld uit deze blaadjes. (George komt in beide delen van The 'Unknown' Reality voor als Peter Smith.)

De originele gedichten die hierin staan, werden geschreven door cursisten en werden gebruikt met hun toestemming, zon­der pseudoniem.


1. Wie zei dat de waarheid vreemder was dan wat men kan verzinnen?

(Zo wist de Bundu)
Mijn vriendin is op de maandagavonden een medium

(voor Jane)


Minuscuul gele ruimteschip-kamer

Kijk in je grinnikende ramen en zie het universum bezwijken

Zie boom-gedachten houden zwart de wacht en eikels

Zien toe achter de lucht...




  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   30


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina