Gods koninkrijk en de wereld christenen bewegen zich vaak in een spanningsveld



Dovnload 28.54 Kb.
Datum16.08.2016
Grootte28.54 Kb.
GODS KONINKRIJK EN DE WERELD
CHRISTENEN BEWEGEN ZICH VAAK IN EEN SPANNINGSVELD

TUSSEN GODS KONINKRIJK EN DE WERELD!

Deze stelling kan op verschillende manieren opgevat worden, heb ik ontdekt naar aanleiding van de reacties die ik erop gekregen heb op Hyves.


Toen ik de stelling bedacht, was ik meer gefocust op de strijd in mezelf: op het heen-en-weer geslingerd worden tussen datgene WAT IK WIL MAAR NIET DOE EN DOE MAAR NIET WIL, en de feiten die ik daarover lees in de Bijbel en die God mij subtiel, via teksten die me onder ogen komen of opmerkingen die ik van andere christenen lees of hoor, laat weten.


De meeste reacties die ik op de stelling gekregen heb zijn ook wel van die aard, maar er zijn ook andere invalshoeken. Neem bijvoorbeeld de reactie van Michel; ik citeer een gedeelte: “Natuurlijk is er een verschil tussen de wereld en Gods Koninkrijk. Onze huidige wereld heeft verschillende soorten religies. Tussen al die religies komt natuurlijk een spanningsveld te liggen, en dat komt het Koninkrijk van Hem niet ten goede. Want door die spanningen tussen die religies ontstaan de oorlogen. De niet-gelovigen krijgen dus de indruk dat als God zou bestaan, Hij wel in zou grijpen, en dus dat er geen oorlog meer zou zijn. Vandaar dat de christenen vaak in een hoekje worden gedrukt, omdat er makkelijk gezegd wordt dat Hij niet bestaat, omdat Hij er niets aan doet. Daar is al een deel van een spanningsveld tussen christenen, niet-christenen, en anders-gelovigen.”


Of neem de reactie van Engeltje. Ik citeer haar complete reactie: “Ja waar leef je: in de wereld of met God; maar dan ook in alles. Ook op Hyves is er verstrengeling met elkaar, en zoek dan maar uit wie en waarin zij geloven. New Age zit er tussen terwijl het christenen zijn, en ze verleiden heel wat mensen. Ik was er haast ingetrapt. O Heer, ik hoop en bid dat ik U alleen ga volgen, en niet dan weer het ene en dan weer het andere. Bewaar mij voor gevaren van deze wereld en leidt mij waar U mij hebben wilt. Laten we elkander waarschuwen en ik bid dat we staande blijven voor Jezus als onze Koning en Heer.”


De godsdienstoorlogen waar Michel het over heeft kunnen je als christen in gesprekken daarover inderdaad het nodige zweet op je voorhoofd kosten.


Tegenwoordig als ik met niet-christenen daarover in discussie raak, probeer ik ze altijd duidelijk te maken dat het door satan komt en waaróm.


Dan kom je op het punt terecht dat God nu eenmaal geen robots gemaakt heeft, maar mensen met een eigen wil, en dat wij vanaf de confrontatie van Eva met satan, in de vermomming van een slang, daar meteen verkeerd mee om zijn gegaan.


En waar Engeltje het over heeft, is ook een heftig punt: de gevaren van valse profeten en valse christussen. Iets kan voor 99% waarheid lijken, maar die ene % maakt het nou net een gevaarlijke leugen!


We leven in een gevoels-maatschappij. “Het voelt goed, dus is het ook vast wel goed”. Het is levensgevaarlijk om als christen alleen op je gevoel af te gaan. We moeten niet VOELEN, maar we moeten WETEN!

In het Bijbelboek Hosea zegt God dat Zijn volk in het einde der tijden ten onder zal gaan door gebrek aan kennis. Die opmerking van Hem moeten wij zeer ter harte nemen!


Het is belangrijk om vaak in de Bijbel te lezen. Als we ons daarin verdiepen, krijgen we Gods Waarheid binnen. Dan raken we meer en meer op Hem afgestemd.


Als we alleen op ons gevoel afgaan, slaan we de plank mis. Denk maar aan dat gedicht van die voetstappen langs het strand. De schrijver voelt God op een gegeven moment helemaal niet, terwijl hij het wel heel moeilijk heeft. Achterom kijkend denkt hij ook in zijn gevoel bevestigd te worden, omdat hij op de momenten dat hij het zwaar heeft maar één paar voetstappen ziet afgedrukt.


“Here God, u liep toch met mij mee, en was toch aan mijn zijde? Waar was U dan toen ik het moeilijk had?” Maar dan antwoordt God: “Mijn kind, daar waar jij maar één paar voetstappen ziet, daar heb Ik je gedragen!” Hier zie je duidelijk hoe bedrieglijk gevoel kan zijn.


Maar wat het spanningsveld betreft waarin christenen zich vaak bewegen tussen Gods koninkrijk en de wereld, wil ik even terug naar mijn eigen insteek. De meeste reacties sloegen ook hierop.


WAT IK WIL DAT DOE IK NIET, EN WAT IK DOE DAT WIL IK NIET.

Bijbelgetrouwe christenen herkennen hier een uitspraak van Paulus, persoonlijk mijn favoriete apostel.


Paulus durft zich zwak op te stellen en is eerlijk.

Over de doorn in zijn vlees zijn de meningen verdeeld. Ik denk niet dat het over een ziekte gaat, maar over een slechte gewoonte die hij maar niet af kon leren.


David Maasbach zegt terecht dat alle slechte gewoontes aangeleerd zijn, en dat we datgene wat we aangeleerd hebben óók weer af kunnen leren! De man heeft helemaal gelijk.


Maar uit eigen ervaring weet ik dat sommige slechte gewoontes zeer hardnekkig zijn en behoorlijk moeilijk om af te leren.


Er is één hele hardnekkige gewoonte uit mijn oude leven waar ik de overwinning nog niet op gehaald heb, en dat is roken.


En wat vind ik mezelf een loser in dat verhaal! Een gevoel wat trouwens niet opbouwend is voor je eigenwaarde. Het gekke is dat ik wél het geloof heb dat ik eraf kom, maar in de praktijk zie ik er nog niets van.


Maar goed, ik troost me met de gedachten dat we allemaal zo onze struikelblokken hebben.


Wat mij als christen ook een spanning kan geven in mijn spagaat tussen Gods Koninkrijk en de wereld, is vergeving van bepaalde mensen. Ze hebben me pijn gedaan, ik weet dat ik het los moet laten en het aan God moet geven, maar ik zou soms zo graag voor eigen rechter willen spelen.


Het spanningsveld zit ‘m bij mij hierin, dat ik door mijn vergevingsgezinde houding echt het gevoel krijg dat bepaalde mensen denken gewoon over mij heen te kunnen lopen.


En als je het dan over eigenwaarde hebt; dat gevoel is nou ook niet echt opbouwend daarvoor.


Maar dan kom ik terug op het feit waar ik het in dit artikel al over gehad heb; we moeten niet VOELEN maar WETEN. En ik weet dat God heel blij wordt als Hij ziet dat ik die mensen vergeef, ik weet ook dat het gevoel dat er over me heen gelopen wordt een leugen van satan is, omdat God dat heel anders ziet. Sylvia, mijn vrouw, en ik zeggen in dat soort situaties als troost vaak tegen elkaar dat onze kroon hierboven er weer een paar mooie edelstenen bij heeft gekregen.


Maar mijn vlees kan soms flink jeuken, en in plaats van liefdevol te reageren en ook nog voor die mensen te bidden en ze te zegenen wat Jezus van ons vraagt, zou ik ze af en toe liever letterlijk of figuurlijk een hoek willen geven. Als ik dat gevoel heb, moet ik ook echt bidden en God vragen mij te helpen om te vergeven.


Ik ben ervan overtuigd dat ik nog maar een klein gedeelte van het totale gebied van spanning tussen Gods Koninkrijk en de wereld behandeld heb in dit artikel. Het is voor een ieder van ons persoonlijk ook weer anders.


Waar de één heel veel moeite mee heeft, doet de ander fluitend en andersom.


Ik eindig met een hele mooie opmerking van Wouter Weistra van Evangelisatie Team Friesland, die hij maakte toen ik hem interviewde voor CHRIST-HITS. Hij zei dat de meeste mensen denken dat als je Jezus aanneemt in je leven als je persoonlijke Redder en Verlosser, je dan wakker wordt in een rustig kabbelend bootje maar dat niets minder waar is, en je wakker wordt op een oorlogsbodem.


Gelukkig maar dat Jezus dag en nacht klaar staat om ons bij te staan in die oorlog!

13 Hyvers respecteren dit

Henriët.

Niet door eigenwijsheid en eigen inzicht, maar het is eenvoudig en wie het begrijpt, begrijpen alleen de eenvoudigen van hart ! en zien het koninkrijk van God! De wereld kent Hem niet en ziet en hoort niet. Zijn Koninkrijk totaal anders als de wereld ( waar christenen van los komen en op hemelse hoogte komen! Bolwerken - hoogspanningsveld, gaat door de hele Bijbel . van kaft tot kaft: In Gelovigen : Gods mannen en vrouwen en ongelovigen, de Heer werkt alles uit voor Zijn grote plan met deze wereld in ieders hart voor Zijn Naams Heerlijkheid! Op welke manier gaat altijd boven bidden en denken.. Zijn liefelijke geur is voor ons allen een geur ten leven of ten dood.


Tineke


Graag wil ik je vertellen hoe ik van het roken af kwam.
Ik was al een paar jaar bezig om er mee te stoppen en dat deed ik dan maar de volgende dag ging ik weer de mist in en kocht weer een pakje sigarette. Dat had ik al weer 20 keer gedaan en toch wou ik er af en ik geloofde ook dat ik er af kwam. Ik voelde me erg onmachtig. Geen loser. Het aparte is dat ik me nooit een loser voel, hoe bont ik het soms ook maak(te). Toen ik tot bekering kwam, en dat is al weer 34 jaar geleden, begreep ik heel goed dat er niets goeds in mij woonde (dat zegt God zelf) en dus vond ik het onzin om me waar dan ook over, een loser te voelen. God weet dat ik van mezelf niets goeds heb en dus verwacht Hij dat ook niet van me. Wel kan er iets goed in me wonen, maar dan alleen door de Heilige Geest. Dus vergeet dat "loser" nu maar, want dat slaat helemaal nergens op.
Op een avond kwam er een Christen bij me op bezoek die ook graag van het roken af wilde. We zaten in een wolk van sigarettenrook en we gingen voor elkaar bidden. Ik dacht er daarna niet meer over na. De volgende dag ging ik tegen 10 u. boodschappen doen en ik had, toen ik de winkel uit was, een gevoel van "Er is iets". En ineens besefte ik dat ik geen sigaretten had gekocht terwijl ik elke ochtend een pakje kocht. Maar het werd nog gekker toen ik besefte dat ik die ochtend helemaal geen sigaret opgestoken had, terwijl dat toch één van de eerste dingen was die ik deed als ik opgestaan was. Thuisgekomen dacht ik er verder over na en ik herinnerde me dat ik de vorige nacht wakker geworden was en een raar gevoel in mijn hoofd had gehad. Alsof er iets gebroken werd. Dat rare gevoel was vlot over en ik sliep weer verder. Maar thuisgekomen, na die boodschappen, besefte ik dat ik die nacht bevrijd was van nicotineverslaving. De verslaving was verbroken. Ik belde die kennis op en vroeg hoe het ging met het roken, Nou, hij rookt e nog, Ik vertelde hem dat ik er af was en hoe dat gegaan was. We waren beiden heel blij. Ik vroeg hem hoe het nu kwam dat hij niet bevrijd was. Ik dacht "Heb ik verkeerd gebeden of zo?" Hij zei dat hij dacht dat het kwam omdat ik er heel graag van af wilde en hij iets minder graag en dat God het doet als je het echt wilt. Dit is wat hij dacht dus. Het kan wel zo zijn hoor.
Ik heb nooit meer gerookt. Heb er ook nooit maar één moment meer behoefte aan gehad. Nooit meer de neiging gehad sigaretten te kopen of zo, terwijl ik toch 20 jaar gerookt had. Ik was echt 100 % bevrijd van het roken. Als het een sterke verslaving is is het dus iets wat je niet kunt stoppen in eigen kracht. Je kunt het dan alleen maar willen en dan doet God het in je. We worstelen vaak in eigen kracht met zulke zaken en daardoor voelen mensen zich dan ook een loser als het niet lukt, Maar ja, het is ook zo moeilijk hè om te zeggen dat je het niet kunt, maar dat God het wel in je kan. Afhankelijkheid is dan de oplossing.
Hopelijk helpt mijn verhaal.
Gods zegen toegewenst.

maandag, 18:18


Trijntje

Prachtig Tineke,


de Heer is zo groot en ook mij heeft Hij verlost van mijn nicotine verslaving.

maandag, 18:30


Henriët.

Mij ook, alles lukt samen met de Heer!



Jezus Redt!

En dit zeg ik ook elke keer tegen een vrouw die ik ken
van de kerk. Als ik het op eigen kracht doet, is het werken vanuit je zelf, dus niet goed.
Ik wacht gewoon tot God ingrijpt, dus vertrouwen erin blijven houden, en ik heb echt het idee alsof het dan zal zijn alsof je nooit gerookt hebt, dat is echt mijn wens, en weet dat dit een keer zal gebeuren
Die verhalen van Tineke heb ik meer gehoord, zodoende Waarom zegt de Heer anders, leg je problemen bij mij neer, ik zorg er wel voor, dat doe je toch met alles? Dus ook met roken!!!!

Gods Zegen

Antonia

maandag, 21:15


Rene
Beste Leo,
dank voor het delen van je persoonlijke worsteling, met name op het punt van vergeven.

Ik werd geprikkeld door de titel van je blog, omdat ik zelf de laatste tijd ook in zo'n spanningsveld terecht kom.

Laat ik beginnen met zo maar een strofe uit Opwekking 629: Want als er vergeving is, kan er genezing zijn. En de weg naar herstel kan beginnen.

Ik zoek zelf regelmatig met wat prikkelende stellingen of reacties op de "Laat zien dat je christen bent"-hyves de confrontatie op met onwetende gelovigen of wolven in schaapskleren die duidelijk een ander evangelie lopen te verkodingen. Ongelofelijk veel mensen ondersteunen een stelling als dat er vele wegen tot god zouden leiden, in de meest recente aanval op mijn stellingname wordt zelfs het opstandingsverhaal uit Marcus 16 ontkracht.

Vooral twijfel en verdeeldheid zaaien is een gemene misleidende truc om 1% gif aan 99% geloofszekerheid toe te voegen. Afhankelijk van de concentratie van dat gif vreet het in en gaat het stilletjes een eigen leven leiden. Wat laten we zelf toe in ons eigen leven, zetten we niet zelf de deur open naar aardse zaken die niet van God zijn?

Persoonlijk heb ik als voormalig woonbegeleider op een asielzoekerscentrum enige twijfel bij de geciteerde stellingname over de geloofsrichtenstrijd. Natuurlijk ligt er in radicale uitingen een voedingsbodem voor haatzaaierij, maar als je werkelijk je best doet op een respectvolle wijze op zoek te gaan naar datgene wat ons als mensen verbindt, blijkt ook in een dergelijke getraumatiseerde omgeving het beeld over het 3-voudig gevlochten koord uit Prediker zeker op te gaan.


De wereld blijkt dan erg klein als je bij inschrijving 2 verloren gewaande familieleden van een Afghaans slagveld alsnog in Nederland mag koppelen. Een schijnbare toevalligheid dat ik met eerdere werkervaring in het hotelwezen de familiegeschiedenis van de inmiddels geheel ingeburgerde neef kende. Vreemd dat zo'n vluchteling enkele jaren later mij in een andere rol een zelfde verhaal doet?

In dit spanningsveld heb ik helaas voortijdig ontslag gekregen, omdat de bijbelse opdracht na de opstanding (o.a. het elders betwiste Marcus 16) zieken de handen op te leggen en in Jezus' Naam bidden om genezing volgens COA-gedragsnormen toch wel een brug te ver was. Nadat de hele wereldse weg langs dokters en medicijnen was doorlopen dachten een christen-beveiliger en ik dat er voor een geestelijk hevig verwarde Russische vrouw misschien toch een geestelijke uitweg was. Nadat zij en haar verwanten hierin hadden toegestemd, spraken omstanders in onwetendheid een vals getuigenis tegen de leidinggevende over ons af. Tijdens de in de loop van de daarop volgende week zagen we tijdens ons ontslaggesprek de betreffende vrouw godzijdank weer normaal aan het sociale verkeer op het centrum deelnemen, zodat we met opgeheven hoofd deze tent konden verlaten. Als kerkelijk kinderwerker ben ik pas enkele jaren geleden op het geloof van een 6-jarig meisje aangevuurd om op momenten dat het erop aan komt uit de boot te stappen, of "out of the box" te gaan denken. 's Ochtends hadden we de kinderen tijdens een kamp het verhaal over de 4 vrienden die hun zieke vriend aan Jezus' voeten lieten zakken verteld. 's Avonds zouden we rond het kampvuur helaas voortijdig afscheid moeten nemen van 2 zieke vrienden. "Waarom vertellen jullie ons 's ochtends verhaaltjes waar je 's avonds niet meer in lijkt te geloven", dreunt in het beschreven spanningsveld nog regelmatig na. Tijdens een kringgebed werden de 2 vrienden ter plekke genezen. Een grote geloofservaring voor de andere kinderen natuurlijk, en in alle nederige beschiedenheid en dankbaarheid dat God door kinderen laat zien hoe Hij werkt voor ons als zondagsschoolleiding.

"Genieten van de mensen om je heen?", was het preekthema van afgelopen zondag bij ons in de kerk, gebaseerd op gegevens uit hoofdstuk 1 aan de Filippenzen. Als je daarin de kracht van het geloof van Paulus leest dwars door alle beproevingen heen en hierin de vergevingsgezinde liefde blijft uitdragen, lijkt het een uitdaging voor ons allen toch vooral "het goede" van onze naasten te herinneren en er geen voorwaarden aan te verbinden!
dinsdag, 09:18

Daughter of the King


Lieve Leo,
Ik denk dat we inderdaad in een spanningsveld leven, niet alleen tussen christenen en niet-christenen, maar ook als christenen onder elkaar. Wat is werelds, en wat komt van God?
De één vindt dat gebedsgenezing niet mag, de ander is er enthousiast over.
De één vindt dat dansen in de kerk pure aanbidding is, de ander vindt het te werelds!
Ik denk dat het belangrijk is dat we elkaar dan respecteren. Want je ziet vaak dat een discussie mensen uit elkaar drijft, in plaats van dat het ons bij elkaar brengt. Het zorgt dat mensen elkaar steeds minder begrijpen, terwijl het doel van Jezus toch was om ons samen één te maken, één kerk waarvan Hij het Hoofd is... Succes met de uitzending, wel een lastige stelling! Liefs Jolinde
woensdag, 16:47

Tineke
Doughter of the King, toch denk ik dat we geen water bij de wijn moeten doen omdat we elkaar zo nodig moeten respecteren. Het doel van Jezus was niet dat wij een éénheid zouden bouwen zonder waarheid. Er staat in de Bijbel ook dat er wel scheuringen onder ons zullen zijn opdat de echtheid van ons geloof aan het licht komt. Er zijn b.v. geen 2 waarheden over gebedsgenezing en om dan de waarheid niet te zeggen, omdat men bang is dat de éénheid verdwijnt, is niet Bijbels.



woensdag, 18:33
GEWELDIG OM TE HOREN DAT ONZE ONMACHT EN OVERGAVE VAN ONZE WIL BEVRIJDING GEEFT DOOR HET WERK VAN DE HEERE JEZUS IN DE WEDERGEBOREN GELOVIGE! KEES B.








De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina