Grass sickness disease



Dovnload 24.53 Kb.
Datum26.08.2016
Grootte24.53 Kb.
GRASS SICKNESS DISEASE

Andere namen voor Grass Sickness Disease zijn Grass Sickness, Grass Disease en Equine Dysautonomia. De naam geeft aan dat de aandoening voornamelijk voorkomt bij paarden die in de wei lopen en gras eten. Opvallend is dat niet alle paarden in diezelfde wei de ziekte krijgen, meestal gaat het om een enkel geval. Grass Sickness is niet besmettelijk.

Na ruim 100 jaar onderzoek is de oorzaak nog steeds niet bekend. In Engeland en Schotland doen zich de meeste gevallen voor, maar het komt ook vaak voor in Zweden, Denemarken, Duitsland, Ierland en Noord-Amerika. Minder vaak in Frankrijk, België, Nederland, Noorwegen, Finland en Zwitserland.

Grass Sickness Disease is een degeneratieve aandoening aan de neuronen van het autonome (onwillekeurige) zenuwstelsel, waarbij vooral het maagdarmstelsel is aangedaan.

Er vindt een grondige verstoring plaats van de functie van het sympathische en parasympathische zenuwstelsel in meerdere orgaansystemen waarbij schade wordt toegebracht aan de zenuwknopen (ganglia). De aantasting bestaat uit degeneratie van cellen die tot een ongecoördineerde prikkelgeleiding van de zenuwbanen leidt, wat zich uit in diverse symptomen. Het belangrijkste symptoom is het stil komen te liggen van het gehele maag-darmkanaal vanaf de oesophagus (slokdarm).

Er is inmiddels veel onderzoek gedaan naar mogelijke oorzaken zoals (giftige) plantensoorten, chemicaliën, bacteriën, schimmels, virussen, insecten of stofwisselingsproblemen, maar de oorzaak van de ziekte is nog steeds niet bekend. Gezien het type schade dat de ziekte aanbrengt in het zenuwstelsel lijkt het aannemelijk dat het om een giftige stof gaat. Er bestaat een vermoeden dat één van de veroorzakers van Grass Sickness de toxine van Clostridium botulinum type C is, omdat de verschijnselen van botulisme veel overeenkomsten hebben met de symptomen van Grass Sickness.

De diagnose Grass Sickness is niet altijd gemakkelijk te stellen omdat de symptomen kunnen variëren afhankelijk van de ernst van de aandoening, maar ook omdat symptomen veel op andere ziekten kunnen lijken, zoals bijv. koliek, botulisme en EMND (Equine Motor Neuron Disease). Vooral in de acute en subacute fase vertoont het paard koliekachtige symptomen zoals buikpijn, kijken naar de buik, veel liggen, zweten etc.

Het vroeg stellen van de diagnose is echter heel belangrijk voor de behandeling, maar ook om onnodig lijden van het paard te voorkomen. Momenteel is het overlijdenspercentage nog steeds 95%.

De ziekte wordt onderverdeeld in een acute, subacute en chronische vorm, afhankelijk van de duur en de ernst van de symptomen.



Overzicht klinische symptomen Grass Sickness

Opgesteld door Dr. Scott Pirie - School of Veterinary Studies, University of Edinburgh


















ACUTE Acute vorm

SUBACUTE Subacute vorm

CHRONIC Chronische vorm

  • Depression/somnolencedepressie / slaperigheid

  • Distended abdomenopgezwollen buik

  • Ileus (absence of gut sounds)afwezigheid van darm geluiden

  • verlamming van maagdarmstelsel

  • Tachycardia (high heart rate)verhoogde hartslag

  • sSalivationpeekselvloed

  • Gastric refluxgastro-oesofagale reflex

  • Muscle tremorsspiertrillingen

  • Ptosis (drooping eyelids)hangende oogleden

  • Patchy/generalised sweatingzweten op bepaalde plaatsen

  • Dysphagia (difficulty swallowing)moeite met slikken

  • Colic (occasionally)kolieken

  • Colon impactions (occasionally)obstipatieobstipatie

  • “tucked-up”abdomen, zichtbare ribben door vermagering"Tucked up" abdomen

  • Weight lossgewichtsverlies

  • Dysphagia (difficulty swallowing)moeite met slikken

  • Tachycardiaverhoogde hartslag

  • Colic (as disease progresses)koliek (in gevorderde status)Gastric reflux (as disease progresses)

  • Gastric refluxgastro-oesofagale reflex (in gevorderde status)

  • Patchy sweatingzweten op bepaalde plaatsen

  • Ptosis (drooping eyelids)hangende oogleden

  • Muscle tremorsspiertrillingen Colon impactiono

  • Reduced gut motilityverminderde darm activiteit

  • Rhinitis sicca (dried and inflamed nasal passages)rhinitis sicca (droog ontstoken neusslijmvlies)

  • Severe weight lossernstige gewichtsverlies

  • Markedly "tucked up" abdomenopvallende zichtbare ribben door vermagering Base narrow stancenauwe

  • Rhinitis sicca (inflamed nasal passages)rhinitis sicca (droog en ontstoken neusslijmvlies)

  • Ptosis (drooping eyelids)hangende oogleden

  • Slightly elevated heart rate (< 60 bpm usually)licht verhoogde hartslag

  • Muscle tremorsspiertrillingen

  • Patchy sweatingzweten op bepaalde plaatsen

  • mMild colicilde koliek

  • Reduced gut motilityverminderde darm activiteit

Deze symptoomindeling is gemaakt op basis van de symptomen die gezien zijn bij ‘doorsnee’ paarden met Grass sickness. Omdat de symptomen per geval kunnen verschillen, moet voor het beoordelen van de vorm van Grass Sickness niet alleen van deze tabel uitgegaan worden. Symptomen kunnen elkaar overlappen.

Behandeling is eigenlijk niet of nauwelijks het overwegen waard in de acute en subacute vorm.

Echter, als het paard niet al teveel pijn heeft en nog kan eten, ook al zijn het kleine beetjes, en nog een enigszins levenslustige indruk maakt, kan een genezing mogelijk zijn. In eerste instantie bestaat behandeling uit het toedienen van infusen om vocht en mineralenbestand aan te vullen, regelmatig leeghevelen van de maag en toedienen van pijnstillers en ontstekingremmers.

Een oogtest, waarbij Phenylefrine 0,5% oogdruppels in het oog worden gedruppeld, kan een belangrijke rol spelen bij het stellen van de diagnose. Als het resultaat van deze druppels is dat het oog meer open gaat staan en de hoek wimper-bot verandert t.o.v. het andere oog, dan kan, in combinatie met andere klinische symptomen, de diagnose Grass Sickness met vrij grote zekerheid gesteld worden.

De definitieve diagnose kan alleen gesteld worden na microscopisch onderzoek van de zenuwknoop na overlijden van het paard door operatief een stukje van de dunne darm te verwijderen en te onderzoeken. Je treft dan degeneratieve veranderingen aan in de zenuwcellen van het weefsel. Bij autopsie worden er eiwitklonten in de darmen gevonden.

Het grootste probleem bij de chronische gevallen is het gebrek aan eetlust en depressie.

Het is gebleken dat een intensieve verzorging met het vaak aanbieden van smakelijke hapjes, zoals geraspte wortel en appel en ‘high energy food’ (eventueel gedrenkt), veel borstelen, masseren e.d., veel contact met andere paarden en zo min mogelijk alleen zijn, het paard helpt te vechten voor zijn leven. Soms is gras het enige dat het paard wil eten. Veel paarden zweten erg en hebben moeite zichzelf warm te houden. Een deken, die door het overvloedige zweet vaak verwisseld moet worden, is dan noodzakelijk.

Gemiddeld kan gesteld worden dat als een paard binnen 6 tot 8 weken na diagnose verbeter, er een goede kans op herstel is. Dit herstel kan 3 tot 18 maanden duren.

Van de chronische gevallen geneest 70% van de paarden, waarvan ongeveer 40% geheel terugkwam in het werk.



Ieder paard kan Grass Sickness krijgen, van elk ras, op elke leeftijd, in iedere periode van het jaar,

maar Grass Sickness komt zelden voor bij paarden jonger dan 4 maanden en oude paarden hebben een verminderd risico. Paarden in de leeftijd tussen 2 en 7 jaar vallen in de hoogste risicogroep, met een piek onder de 3- en 4-jarigen. Grass Sickness komt gedurende het hele jaar voor, maar de meeste gevallen worden geconstateerd in de periode april tot juli, met een piek in mei.

De volgende punten blijken van invloed te zijn op het risico op het ontwikkelen van Grass Sickness:


  • Stress bij paarden. Denk aan situaties als verandering van leefomstandigheden (ook van stal naar wei), voerveranderingen, recent aangekochte paarden, te hoge prestaties moeten leveren, langdurig transport, castratie, beleren, inrijden, gedwongen dekking, verandering van kuddesamenstelling e.d.

  • De weerstand van het paard. De conditie van het paard, te denken valt aan een te hoog gewicht van het paard, overbelasting, vitamine en/of mineralentekort (selenium in het bijzonder), ongeschikt paardenvoer, voer en hooi van slechte kwaliteit.

  • Reguliere medicatie, vooral antibiotica, maar ook vaccinaties en wormenkuren (vooral met Ivermectine) hebben invloed op de darmflora, en dus op het immuunstelsel.

  • Weersveranderingen, vooral na een periode van 10 dagen koel en droog weer met temperaturen tussen 7 en 11 graden, en in een periode van warme dagen en koele nachten.

  • Goed gras management kan helpen de aandoening te voorkomen.

  • Mest uit de wei halen en de mest niet over het land verdelen.

GRASS SICKNESS DISEASE EN HOMEOPATHIE

Paarden met Grass Sickness moeten altijd direct onder behandeling van een dierenarts gesteld worden, maar daarnaast kan een homeopatische behandeling ingezet worden.

Homeopathie ziet ziekte in grote lijnen als een situatie waarbij de energiehuishouding van het lichaam uit balans is, een verstoring van de levenskracht dus, dat zich uit in symptomen. De symptomen die het individuele paard vertoont zijn dan uitgangspunt voor de keuze van een medicijn.

Homeopathie is een holistische geneeswijze. Dat wil zeggen dat er naar het hele dier gekeken wordt met al zijn symptomen. Omdat bij Grass Sickness de symptomen per geval zo kunnen verschillen, past dit mooi in het beeld van homeopathie

Er bestaan twee vormen van homeopathie, de klinische en de klassieke homeopathie.

In de klassieke homeopathie wordt er gezocht naar een middel dat past bij de totaliteit van het individuele dier, dus de gehele mentale, emotionele en fysieke toestand. Dus niet alleen de fysieke klacht wegnemen maar zoeken naar de diepere oorzaak waardoor de klachten zijn ontstaan.

Klinische homeopathie is vooral gericht op de fysieke klacht en dan wordt er een middel gegeven waarvan bekend is dat het op een bepaald orgaan werkt. Bij dieren is het niet altijd mogelijk, en soms heel moeilijk, om het dier in zijn totaliteit te bekijken.

Bij de acute en subacute vorm van Grass Sickness komt vooral de klinische homeopathie in eerste instantie in aanmerking. Er zijn homeopatische middelen die de belangrijkste symptomen in zich hebben zoals de koliekverschijnselen, het moeilijke slikken, het hangende ooglid, en de spiertrillingen. De belangrijkste klinische symptomen zijn dan doorslaggevend voor de keuze van een middel.

Voor de chronische vorm van Grass Sickness is de klassieke homeopathie geschikt, er wordt gekeken naar het hele dier, voor en na de ziekte. Aan de hand van een anamnese wordt dan een middel gekozen dat in zijn totaliteit bij het individuele dier past.



Dit artikel is gemaakt n.a.v. mijn scriptie over het onderwerp Grass Sickness Disease die ik heb gemaakt voor de School voor Homeopathie voor Dieren in Amersfoort.

Voor meer informatie kunt u mij bereiken op e-mailadres liessteup@hotmail.com of via telefoonnummer 06-40124764.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina