Het tegoed op de hemelse bankrekening 1 Kor. 15: 44-53



Dovnload 59.13 Kb.
Datum23.07.2016
Grootte59.13 Kb.
XVI. HET TEGOED OP DE HEMELSE BANKREKENING

1 Kor. 15:44-53


44.Een natuurlijk lichaam wordt er gezaaid, een geestelijk lichaam wordt er opgewekt. Er is een natuurlijk lichaam, en er is een geestelijk lichaam.

45.Alzo is er ook geschreven: De eerste mens Adam is geworden tot een levende ziel; de laatste Adam tot een levendmakende Geest.

46.Doch het geestelijke is niet eerst, maar het natuurlijke, daarna het geestelijke.

47.De eerste mens is uit de aarde, aards; de tweede Mens is de Heere uit de hemel.

48.Gelijk de aardse is, zo zijn ook de aardsen; en gelijk de hemelse is, zo zijn ook de hemelsen.

49.En gelijk wij het beeld van de aardse gedragen hebben, alzo zullen wij ook het beeld van de hemelse dragen.

50.Doch dit zeg ik, broeders, dat vlees en bloed het Koninkrijk Gods niet beërven kunnen, en de verderfelijkheid beërft de onverderfelijkheid niet.

51.Ziet, ik zeg u een verborgenheid: wij zullen wel niet allen ontslapen, maar wij zullen allen veranderd worden;

52.In een punt des tijds, in een ogenblik, met de laatste bazuin; want de bazuin zal slaan, en de doden zullen onverderfelijk opgewekt worden, en wij zullen veranderd worden.

53.Want dit verderfelijke moet onverderfelijkheid aandoen, en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen.
Niemand vindt het aangenaam om in de rode cijfers te komen. Wie heeft er niet graag op zijn bankrekening een positief saldo, een tegoed waarop hij kan terugvallen in onvoorziene omstandigheden?
Tot op zekere hoogte zouden wij ook van een christenmens kunnen zeggen, dat hij een tegoed heeft. Er staat voor hem op de hemelse bankrekening zelfs een groot kapitaal. In Christus, de Opgestane is hem een waarborg gegeven van zijn opstanding ten eeuwigen leven. En is hij daarmee dan niet schatrijk? Hij heeft in de meest barre omstandigheden van het leven gelukkig nog wat om op te teren. Hij is gedekt tegen een eeuwige ondergang. Hij reist een zalige toekomst tegemoet, hem in het vooruitzicht gesteld door zijn Meester.
Dat is een reden om altijd goede moed te hebben. Vooral als de strijd in 'het aardse tranendal' van dit leven ons soms zwaar valt. En vooral als wij ons vanwege onze voortdurende zondige neigingen een arme bedelaar gevoelen.

'Alle genadegiften van God die ons nu (in dit leven) verleend worden, zijn niet meer dan wat klein geld in onze beurs; het goud ligt thuis in onze koffers; in Christus, mijn Heere en Zaligmaker.' Aldus John Bunyan, toen hij midden in zijn geloofsworsteling opeens ging zien, dat de Heere het beste voor straks had bewaard. Hij schrijft: 'Nu was Christus alles, al mijn wijsheid, al mijn rechtvaardigheid, al mijn heiligmaking en al mijn verlossing.'

Wij hebben nog wat te goed. Het beste komt straks. Als de Heere uit de dodenakker als uit een korenakker het gouden graan van een nieuw opstandingslichaam doet opstaan. Een geestelijk lichaam dat niet meer behept is met de beperktheden en zwakheden, de zonden en wonden van ons aardse sterfelijke bestaan.

Ziel-ig contra pneumatisch

Van dat geheim, die machtige toekomst, het saldo op de hemelse bankrekening spreekt 1 Kor.15. Met het beeld van het stervend en herlevend koren heeft de apostel in de verzen 35vv over het 'wat' en het 'hoe' van de opstanding geschreven. Hij heeft er bij de Korinthiërs ook begrip voor gevraagd, dat de Heere God als Schepper en Herschepper zeer gevariëerd en rijk geschakeerd te werk gaat.

Uit de stervende graankorrel schiet geen nieuwe graansoort op. Maar hetzelfde graan. Echter wel in een nieuwe gedaante. Zo ook, als de Herschepper uit het broze, sterfelijke en zwakke bestaan van de Zijnen een nieuwe bestaanswijze tevoorschijn roept op de dag van Christus' wederkomst. Dezelfde mens; nu echter niet meer met een psychisch, maar met een pneumatisch lichaam.
Het zijn deze diepzinnige woorden die gebruikt worden in vs. 44 Een natuurlijk lichaam wordt er gezaaid, een geestelijk lichaam wordt er opgewekt. Er is een natuurlijk lichaam en er is een geestelijk lichaam. Het gaat hier niet over twee verschillende lichamen die niets met elkaar te maken hebben. Bedoeld is hetzelfde lichaam van de gelovige, maar dan van twee kanten bezien. 1.
Allereerst het aardse lichaam van de mens, zijn verschijningsvorm aan deze kant van het graf, bezien vanuit de schepping. Het is een ziel-ig lichaam. Zo staat het er letterlijk. Be-ziel-d.

Want alzo is er ook geschreven: de eerste mens Adam is geworden tot een levende ziel...(vs.45a). Ziedaar de verklaring die de apostel geeft van dat z.g. natuurlijke bestaan van de mens en van zijn ziel-ig lichaam. We lezen ervan in Gen. 2:7. Hoe God de mens, genomen uit het stof van de aarde bezielde met een levensadem, waardoor hij 'levend wezen' werd.

Dat hield echter voor hem in, dat hij volstrekt aangewezen bleef op zijn Maker. Hij had geen leven in zichzelf. Hij zou, wanneer hij met God zou breken, elk ogenblik kunnen sterven. Bedreigd bestaan dus.

Lichamelijk leven speelt zich, zeker sinds de zondeval, af in de schaduw van de dood. Het is derhalve bepaald een ziel-ig leven. Althans bezien vanuit de schepping en vanuit de zondeval. 2.


Maar als er een natuurlijk lichaam is, dan ook een geestelijk. Zo schrijft de apostel. 3. Dat lichaam van de mens mag ook bezien worden vanuit de hemel, vanuit God de Herschepper. Aan gindse kant van graf en dood. Want als de tweede Adam Christus eraan te pas gaat komen, dan zal er iets gebeuren dat sprekend lijkt op het inblazen van de levensadem in Adams neusgaten. De mens in Adam I werd een levend wezen door de 'animatio', de inblazing van God de Schepper. 4. Maar de mens in de tweede Adam wordt een eeuwig levend wezen door de 'inpiratio', de levendmaking van Christus, de Herschepper (J. Calvijn). Hij deelt de Zijnen uit kracht van Zijn opstanding uit de doden hun geestelijk lichaam mee.

Uit kracht van Zijn opstanding uit de doden en op grond daarvan. Want: de laatste Adam (is geworden) tot een levendmakende Geest (vs.45 b). Tegenover Adam I staat dus deze laatste (Gr.'eschatos') Adam. Zie die Mens: Christus. De Mens van de eindtijd die beslissend en definitief voor een nieuwe mensheid zorgt. Als Hij straks herscheppend door Zijn Geest in ons aardse bestaan zal blazen, dan zal Hij het lichamelijke en veelszins ellendige bestaan van Zijn kinderen in hun opwekking uit de doden 'pneumatisch' vernieuwen. 5. Vgl. 1 Petr. 3:18.


D.w.z. dat Hij er een dimensie aan zal geven, die het nooit eerder heeft gehad. Hij zal het herscheppen, transformeren en het onder het regiem van Zijn Geest tot een bestaan maken waaraan geen dood en verderf meer zijn te bekennen. Dat nieuwe opstandingslichaam zal ook nooit meer verpulveren. Het zal voortaan, verbonden met Hem als met een krachtcentrale, niet meer behoeven te teren op vergankelijke spijze en drank. Het zal voor eeuwig gloriëren. De laatste traan is uit de ogen weggewist.
Met dat alles zal de gelovige tot hoger heerlijkheid gekomen zijn dan die van de mens in het paradijs op aarde. Hij komt boven de natuurlijke bestaanswijze van Adam I uit. Of om een bekend beeld te gebruiken. Het is hier als met een kerkorgel, gebouwd tegen één van de wanden van een kerkruimte; terwijl de speeltafel ergens boven op de gaanderij staat; ze is met dat orgel verbonden door vele en lange windkanalen. En als de organist de toetsen indrukt, doet de wind de rest. Alle pijpen gaan zingen. Zo zal het zijn op de dag van Christus' komst. Het in zichzelf levenloze instrument van Gods gemeente op de aarde, gaat juichen tot Gods eer. Door het bezielde spel van Christus. Via de pneumatische kanalen van Zijn Geest.

Men zal van dit alles in Korinthe overigens wel opgekeken hebben. Op zo'n toekomst rekende men niet bepaald. Want men kon daar niet op twee niveaus leven. Hun 'pneumatologie' was er één van één verdieping. Kennelijk was het hun genoeg, dat Christus hen innerlijk door Zijn Geest volgoot met genade en gaven. Hier en nu. Daarmee meenden zij het gehele kapitaal reeds op zak te hebben.



Met als gevolg, dat ze zich bepaald geen arme bedelaars meer gevoelden. Ze hadden alles al in erfelijke bezitting. Een gevaarlijke theologie. Eén schrede boven de rechtvaardiging uit. Wanneer men er zo'n geloof op nahoudt, hallelujaht men dan niet spoedig ook boven dat 'armetierig' christendom uit, dat altijd met vragen van heilstoeëigening zit? 6.
Tegen deze achtergrond is het te verstaan,dat Paulus schrijft: Doch het geestelijke is niet eerst, maar het natuurlijke, daar na het geestelijke (vs.46). Van dat 'geestelijke' had men in Korinthe een hoge pet op. Het was om zo te zeggen hun één en al. Maar de apostel herinnert er hier Korinthe nog eens aan, dat het natuurlijke voorop blijft gaan. Vooreerst staan wij nog midden in het leven dat wij van Adam I geleerd hebben. En dan bedoelt Paulus niet, dat wij van dat leven voorlopig maar eens goed moeten genieten en het geestelijke voor het sterfbed moeten reserveren. Nee, Paulus wil er Korinthe en ons aan herinnerd hebben, dat wij nog in een voorstadium verkeren. Wij krijgen de dingen op aarde nooit op zak. Het blijft hier een arme-zondaars-bestaan. Een bezitten in hope. Wie daar nu reeds bovenuit wil, komt in een opgepept wereldje terecht. En hij houdt ook in feite geen boodschap, geen groot nieuws voor later meer over. Want hij kan het toch bijna niet beter krijgen dan hij het nu al heeft.
Het natuurlijke echter, d.i. het veelszins zwakke en zondige bestaan van de gelovige op de aarde, is op zijn best een voorschot. Dat is er eerst. Het voluit geestelijke, de complete uitkering van het kapitaal staat nog uit op de hemelse bankrekening. Dat komt later.
Aards - hemels
Naast de tegenstelling tussen natuurlijk en geestelijk, noemt Paulus nu echter verder in de vss.46vv nog een andere tegenstelling, nl. die tussen aards en hemels. En ook deze beide woorden zijn er goed voor om duidelijk te maken, dat er voor Gods kind twee bestaanswijzen zijn. Eén van beneden, één van boven. Eén van Adamswege, één van Christus uit. De gelovige is burger van twee werelden. Hij is volop 'twee-mens'. Vgl. Joh. 6:63.
Het gaat hier om een nadere karakterisering van onze afkomst en om een duidelijke kwalificering van onze bestemming. Waar komen we vandaan en waar gaan we heen? Wat ligt er achter ons en wat voor ons uit?

De eerste mens is uit de aarde aards; de tweede Mens is de Heere uit de hemel (vs.47). 7. Vanuit Adam gezien zijn wij allen aards. Daarmee zijn we ten voeten uit getekend. Zwak, vergankelijk, voorbijgaand, grafklaar. Mensen die de laatste adem nog moeten uitblazen. En wie ooit aan een sterfbed heeft gestaan, weet wat dat betekent. Hoe kleeft onze ziel aan 't stof! Vgl. Gen. 2:7 (LXX); 2 Kor. 3:6, 17.
Maar vanuit de tweede Mens, Christus valt er hemels licht over het sterfbed van Zijn geliefden. Dat afgetakelde en ontzielde lichaam - het geloof mag het weten, al lijkt het ongelooflijk -is bestemd tot hoger heerlijkheid. Het is geroepen om te gloriëren. Vgl. Rom. 8:11.
En zo pendelt dan ons bestaan tussen die twee punten heen en weer. Tussen afbraak en nieuwbouw. Wij lopen weliswaar soms met de neus op de schoenen. Maar toch steken wij ook het hoofd omhoog; wij zullen d' eerkroon dragen.
Daar gaat het Paulus om. Typeringen vanuit de eerste en de tweede mens. Daarom voegt hij er meteen aan toe: Gelijk de aardse is, zo zijn ook de aardsen; en gelijk de hemelse is, zo zijn ook de hemelsen. En gelijk wij het beeld van de aardse gedragen hebben, alzo zullen wij ook het beeld van de Hemelse dragen (vs.48, 49). Adam I levert alleen aardse mensenkinderen op, vergankelijk en op de aarde gericht. Ieder mensenkind moet met de armzalige plunje van Adam I door het leven. 8. Vgl. Gen. 5:3; Joh. 3:13, 31.
Maar als straks dit aardse leven verwisseld mag zijn voor d' eeuwigheidskroon, gelijken dan al Gods kinderen niet sprekend op hun Meester? Dan wonen zij bij Hem in. Zij zijn hemels geworden en dragen het beeld van de Hemelse. Omgekleed met het bruiloftskleed, het kleed des heils. Doorstraald door Zijn Geest, getransponeerd tot de heerlijkheid van de tweede Adam. 9. Naar ziel en lichaam. Vgl. Rom. 8:29; 1 Kor. 15:40; 2 Kor. 3:18; 5:8.
Welk een overgang! Een 'oneindig kwalitatief verschil' (Kierkegaard). Er is immers geen brug van het ondermaanse bestaan naar de hemelse heerlijkheid zonder meer. Wij komen nooit eigenhandig uit het bestaan van Adam I omhoog geklauterd Daar is niets minder dan een daad van de Herschepper voor nodig. Want, aldus de apostel: Doch dit zeg ik, broeders, dat vlees en bloed het Koninkrijk Gods niet beërven kunnen en de verderfelijkheid beërft de onverderfelijkheid niet (vs.5O). Vgl. 1 Kor. 7:29.
Vlees en bloed. Een (ook onder Joden) bekende uitdrukking voor het bestaan van de mens in zijn zwakheid, onwetendheid en vergankelijkheid. 10.Het staat parallel aan de verderfelijkheid in het tweede deel van vs. 50.

Nogmaals, daarmee is ons aardse bestaan omschreven. Maar dat is dan ook een categorie die geheel anders is dan die van het Koninkrijk van God.


In het Godsrijk komt men niet binnen op basis van vlees en bloed, hoezeer het ook van adel moge schijnen. Men moet ook vooral niet denken, dat men in de dag van de opstanding al zijn zondige pleziertjes uit zijn vroegere leven van vlees en bloed wel weer terugkrijgt. Wie zou dat trouwens eigenlijk nog begeren? Vgl. 1 Kor. 6:9v, 13.

Om het Koninkrijk van God binnen te gaan is voor ons een geboorte uit de Geest noodzakelijk en een absolute transformatie van verderfelijkheid tot onverderfelijkheid. 11. Vgl. Joh. 3:6.


Een geheimenis
En dan gaat Paulus het alles toespitsen op het punt van de grote verandering die zal plaatsgrijpen, als de sterfelijke lichamen van de gelovigen de komende heerlijkheid des Heeren zullen binnengaan. Als de Heere komt, zullen de doden opgewekt worden. Dat zal een afleggen van al het aardse en vergankelijke betekenen en een binnentreden in de wereld van onverderfelijkheid en onsterfelijkheid.
Maar - zo zou iemand kunnen vragen - hoe moet het nu aflopen met hen die op de dag van Christus' komst nog in leven zijn? De apostel schrijft: Ziet, 12. ik zeg u een verborgenheid; wij zullen wel niet allen ontslapen, maar wij zullen allen veranderd worden (vs.51). Let op, er volgt groot nieuws voor u. Een geheimenis. 13. Dat is een openbaring van iets dat eens verborgen was, maar nu in Christus is geopenbaard. En de inhoud ervan is, dat wij allen veranderd zullen worden. Er is een geweldige verandering op komst. Een overgang naar een staat des levens als nooit op aarde het geval is geweest in het mensenleven. 14. Vgl. 1 Kor.14:2.
Paulus schrijft hier in de wij-vorm. Blijkbaar verwachtte hij, dat hij en sommigen van zijn leeftijdgenoten niet zouden sterven, maar de wederkomst van Christus zouden meemaken. De Heere was voor hem altijd zeer nabij. Later heeft hij er meer en meer mee leren rekenen, dat hij eerst zou sterven, alvorens de dag van Christus zou komen. 15. Vgl. 1 Thess. 4:15, 17.
Maar hoe dit ook zij, als die dag aanbreekt, zullen er op de aarde zijn, die het graf niet gezien zullen hebben. Moeten zij dan eerst nog door de dood heen om het rijk der onsterfelijkheid te kunnen binnengaan? Nee, weliswaar is het graf voor de gestorven gelovigen een kleedkamer waarin zij zich omkleden voor hoger heerlijkheid. Maar zij die bij Christus' wederkomst nog niet ontslapen zijn, zullen op een andere wijze omgekleed worden. De Herschepper zal hen veranderen. Want wat Hij in het ene geval doet in de opwekking van gestorvenen, dat doet Hij in het andere geval zonder tussenkomst van de dood, in de verandering van levenden.
Een machtige transformatie. Een overgang zoals niemand ooit in zijn aardse leven zal hebben meegemaakt. Alles wat herinnert aan het door de zonde gebeukte bestaan hier op aarde zal dan plaats moeten maken voor een leven dat doodsbestendig is. De machten van zonde, dood en verderf zullen worden weggejaagd. De almacht van Jezus' Zaligmakersliefde zal dan eeuwig de boventoon voeren. 16.
Zoals indertijd bij Henoch. Henoch wandelde met God en hij was niet meer. Want God nam hem weg. 'Elke dag', aldus een zondagsschoolkind dat het verhaal van Henoch navertelde, 'elke dag ging Henoch uit wandelen met de Heere God. Elke dag een eindje verder van huis. Totdat zij tenslotte zover weg waren gegaan, dat God tegen Henoch zei: Nu zijn we zo dicht bij Mijn huis; zou je nu maar niet met Mij meegaan? Naar Mijn huis?'
Mag zo ook niet het leven van alle bij Christus' wederkomst nog levende gelovigen uitlopen op een afreis naar het Vaderhuis? Tot hun eeuwige verwondering zullen ze opeens wegraken uit het leven hier en nu. Ze worden aan Jezus' hand meegenomen. Voor hen geen sterfbed met pijn en angst. Voor hen geen donker graf. De Herschepper zal op hen blazen. En zo zullen zij worden tot eeuwig levende wezens.
Maar wie kan dit ten diepste beschrijven? Het is een geheimenis voor gelovigen. Over ongelovigen wordt hier door Paulus met geen woord gerept. Wat niet betekent, dat hun alleen maar een lichamelijke dood te wachten zal staan. Wat dan wel, dat lezen we elders in de Schrift. Er blijft voor hen wening en knersing der tanden over. Een haastig verderf.
Wie zal het beschrijven? In vs.52 van 1 Kor.15 wordt een tip van de sluier opgelicht. In een punt des tijds, in een ogenblik, met de laatste bazuin; want de bazuin zal slaan en de doden zullen onverderfelijk opgewekt worden en wij zullen veranderd worden (vs.52). Vgl. Matth. 24:31.

Bij vs. 23vv hebben we reeds opgemerkt, dat de opwekking der doden bij de dag van Christus' wederkomst vooropgaat. Er zijn zo vele wachtenden voor hen die dan nog leven, 'in de hope des eeuwigen levens' uit dit leven heengegaan. Zij worden als eersten geholpen. Zij mogen de beslissende dag van Christus' definitieve victorie meemaken als even zo vele levende getuigen en bewijzen van Zijn overwinning op alle machten.


Maar zij niet alleen. En wij zullen veranderd worden, schrijft Paulus. In 1 Thess. 4:17 schrijft hij: 'Daarna wij die levend overgebleven zijn, zullen te zamen met hen opgenomen worden in de wolken, de Heere tegemoet, in de lucht; en alzo zullen wij altijd met de Heere wezen.'

Hoe zich dat alles voltrekken zal? Nogmaals, wie zal dit geheimenis tot op de bodem peilen? Veranderingsprocessen voltrekken zich in het bestaan van de mens op aarde meestal geleidelijk aan, hoewel er zo nu en dan ook wel een plotselinge 'Wende' kan zijn. Denken we slechts aan de 'Wende' in de landen van het Oostblok enkele jaren geleden.

De verandering echter waarvan in 1 Kor. 15:45vv sprake is, is geen zaak van een immanent proces in de geschiedenis. En ze bestaat ook niet alleen maar uit een ongedachte en onverwachte ommekeer in het leven der mensen.

Deze verandering zal door een hoogst persoonlijk ingrijpen van de Heere God plaatsvinden. In 'no time'. De overgang van het verderfelijke naar het onverderfelijke bij Christus' komst zal geschieden in een ondeelbaar ogenblik 17. In één oogopslag of oogwenk. J. Calvijn schrijft: 'Het zal een haastige doorgang wezen van de verderfelijke natuur tot de zalige onsterfelijkheid' (a.w., blz. 275). Het is het exclusieve werk van de levende God. Hij, de Herschepper komt eraan te pas. En daarbij heeft Hij geen laboratorium nodig. Want Hij spreekt en het is er; Hij gebiedt en het staat er' (Ps. 33:9). Aanbidt het. Want begrijpen doen we 't niet.

En bedriegen wij onszelf vooral ook niet met de ijdele hoop, dat wij na die grote wending op de dag van Christus' wederkomst nog van een vagevuur zouden kunnen overstappen op een hemelse heerlijkheid.

Het komt er absoluut op aan, dat we paraat zijn, als het signaal dat deze grote dag aankondigt, zal klinken. Het geluid van de bazuin. De laatste bazuin. Let hierop. Want de laatste bazuin zal definitief en beslissend zijn. Daarna zal er nooit meer zo'n bazuingeluid op de aarde worden gehoord.


Onder oud-Israël klonken er bazuinen als er mannen moesten worden opgeroepen voor een oorlog 18. Maar vooral als de Heere Zelf in aantocht was om Israël te bezoeken met Zijn heil, werd er een sterk geluid van bazuinen vernomen. Zo werd het geluid van een zeer sterke bazuin gehoord bij de Sinaï, toen Mozes het volk de Heere tegemoet leidde, opdat het Gods heilige wet zou ontvangen. Ook spreken de profeten telkens over de grote bazuin die zal klinken bij de nadering van Israëls God op de dag der verlossing van alle vijanden. Vgl. Ex. 19:16vv; Jes. 27:13; Jer. 51:27 ; Joël 2:1; Zef. 1:16; Zach. 9:14.

De bazuin is het signaal van de eindstrijd, van de dag des Heeren: 'Blaast de bazuin te Sion en roept luide op de berg Mijner heiligheid; laat alle inwoners des lands beroerd zijn, want de dag des Heeren komt, want hij is nabij.'


Over die dag des Heeren sprak ook Jezus, toen Hij zei: 'En alsdan zal in de hemel verschijnen het teken van de Zoon des mensen; en dan zullen al de geslachten der aarde wenen en zullen de Zoon des mensen zien, komende op de wolken des hemels, met grote kracht en heerlijkheid. En Hij zal Zijn engelen uitzenden met een bazuin van groot geluid en zij zullen zijn uitverkorenen bijeenvergaderen uit de vier winden, van het ene uiterste der hemelen tot het andere uiterste derzelve'. Vgl. Matth. 24:30v.
De dag des Heeren is de dag van de grote oogst. Het is de dag van de grote verandering. Iedereen moet het horen. Weest paraat.
Want dit verderfelijke moet onverderfelijkheid aandoen en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen (vs.53). 'Alles, hoe schoon ook, 't zal eenmaal vergaan.' Zal het alleen maar vergaan? Nee, de gelovigen zullen met alles wat ze waren en hadden tot hoger heerlijkheid komen. Als de tijd eeuwigheid wordt, zal er niets meer te gronde gaan en er zal niets meer wegsterven. 19. Stel u gerust. Hier is geen sprake van een 'misschientje'. Het moet alzo zijn. God staat er zelf voor in. 20. Vgl. 2 Kor. 5:4.
Als een kleed zal t'al verouden;

Niets kan hier zijn stand behouden;

Wat uit stof neemt een end

Door de tijd die alles schendt.

Maar Gij hebt, o Opperwezen,

Nooit verandering te vrezen;

Gij Die 'd eeuwen acht als uren,

Zult all' eeuwigheid verduren (Psalm 102:15 ber.).


Echt, er blijft niet alleen naaktheid en schande over. Ja, wel voor allen die ver van Christus bleven. Bij hen geen heerlijke verandering zoals bij gelovigen. Voor hen blijft alles bij het oude. Zij konden alleen maar sterven en zullen ook eeuwig de dood sterven.

Maar voor al Gods vromen blijft er geen naaktheid en schande over. Zij zullen gekleed zijn met de 'investituur' (plechtige waardigheidskledij) van de opstanding. 21. In een overtrek van hemelse behuizing. Zij kunnen nooit meer sterven. Zij zijn gepantserd tegen de dood.

'Ik ben zeer vrolijk in de Heere, mijn ziel verheugt zich in mijn God, want Hij heeft mij bekleed met de klederen des heils, de mantel der gerechtigheid heeft Hij mij omgedaan; gelijk een bruidegom zich met priesterlijk sieraad versiert en als een bruid zich versiert met haar gereedschap.' Vgl. Jes. 51:10.
Prof. dr. Joh. de Groot schreef eens een bijdrage in een boek dat tot titel heeft: 'Het geloof en zijn moeilijkheden'.22. Daarin handelt hij over 'vragen aangaande het Godsbestuur'. En dan begint hij zijn verhaal met een gebod uit de Misjna m.b.t. de Joodse priester die midden in de nacht naar het altaar op het tempelplein moest gaan om de as op te ruimen van het vuur dat dag en nacht daarop brandde.

Deze priester moest die gang naar dat altaar heel alleen maken. Hij mocht ook geen lamp meenemen. Hij zocht zijn weg bij het licht van het altaarvuur. En zo ging hij veilig. Hij kon niet verdwalen.


Groot zijn soms de moeilijkheden die de gelovige op zijn weg door dit leven moet doorstaan. En donker is ook de wereld om hem heen. Maar wie de toekomst van 1 Kor.15 voor ogen heeft, mag gaan. Ziende op het altaarvuur dat brandt. Op de aanlichtende dag van de wederkomende Christus. Op het rotsvaste Woord van Gods belofte: 'En Ik geef hun het eeuwige leven; en zij zullen niet verloren gaan in der eeuwigheid en niemand zal ze uit Mijn hand rukken. Mijn Vader die ze Mij gegeven heeft, is meerder dan allen; en niemand kan ze rukken uit de hand van Mijn Vader' (Joh. 1O:28v).
Dat is bepaald geen projectie van een mens die angstvallig aan het leven hecht en niet sterven wil. Dit is het geloof, dat God en Zijn Christus Waarmakers van hun Woord zijn.

NOTEN



1. J. Calvijn legt er in zijn commentaar op deze verzen o.i. terecht nadruk op, dat de substantie van het lichaam niet verandert. 'Er is hier van de substantie des lichaams geen melding en ook zal zij niet veranderd worden' (a.w., blz. 271). Veeleer gaat het hier om de kwaliteit van hetzelfde lichaam die 'door de levendmakende Geest van Christus door de genade der wedergeboorte over ons uitgegoten is en waardoor de staat die wij door Christus verkrijgen veel beter is dan de staat van de eerste mens..' (a.w., blz. 272).

H.D.Wendland (a.w., S. 157) schrijft: 'Das Leben im neuen himmlischen Auferstehungsleibe ist nicht die gradlinige Fort-setzung des irdischen Lebens nach dem Tode, sondern ein wesenhaft anderes '. Het is zeker ook waar wat Werner de Boor schrijft (a.w., S. 287), nl. dat de opstanding niet het herstel is van het door de dood helaas verstoorde en afgebroken leven. Hij noemt dit een 'bürgerliche Ewigkeitshoffnung'. Al met al moeten we niet vergeten wat Calvijn over de substantie van het lichaam schrijft.


2. Paulus citeert en interpreteert tegelijk (vgl. 1 Kor. 14:21). In Gen. 2:7 ontbreken immers de woorden 'eerste' en 'Adam'. Vanwege de beoogde parallellie met Christus voegt Paulus echter deze woorden toe. Het tweede deel van vs. 45 behoort niet bij het citaat. Het is Paulus' eigen 'toepassing'. Hij kijkt hier vooral naar Adam als de representant van de mensheid en van de bestaanswijze van de mens. Tevens moduleert hij, d.w.z. dat hij een toon hoger inzet, door op de tweede Adam te wijzen als de representant en tegelijk ook de bron van de nieuwe menselijke bestaanswijze. Terecht ontkennen o.a. F.J. Pop (a.w., blz. 393 noot 89) en F.W.Grosheide (a.w., blz. 145 noot 424), dat Paulus in vs. 45 van 1 Kor.15 werkt met de filosofische en speculatieve idee van Philo die de mens van Gen.1 (hemels, onverderfelijk, onlichamelijk, niet- geslachtelijk: de 'oer- en ideaalmens') stelt tegenover de mens van Gen.2 (aards en zwak).
3. Het Grieks heeft een indien-zin: indien er een natuurlijk lichaam is, dan ook (Gr.'epeita', zie vs. 23) een geestelijk. Met het eerste stipuleert Paulus het tweede. Omdat hij ervan verzekerd is, dat Gods scheppingswerk met de creatie van de eerste mens Adam nog niet voltooid was. Er is ook herschepping.
4. De tegenstelling tussen 'de psychische mens' en 'de pneumatische mens' in 1 Kor. 2:14 is niet dezelfde tegenstelling als die Paulus hier maakt. Zie onze verklaring van dit vers. In 1 Kor. 15:44 gaat het om twee verschillende bestaanswijzen van de gelovige: a) psychisch, d.w.z. een lichamelijk bestaan dat te typeren en te karakteriseren is met het woord 'psyche' = beademd, levend wezen (het Hebr.'nèfèsj' = levend wezen = het Gr.'psuchè' (LXX) - ziel). b) pneumatisch, d.w.z. door de Geest van Christus beademd en herschapen.
5. Christus heet hier de 'levendmakende Geest'. Over het 'levendmaken (Gr.'dzooöpoieoo') zie onder vs. 21. Over de verhouding tussen Christus en de Geest: zie J.P. Versteeg, Christus en de Geest, een exegetisch onderzoek naar de verhouding van de opgestane Christus en de Geest van God volgens de brieven van Paulus, Kampen 1971, vooral blz. 50vv.
6. H.D. Wendland (a.w., S. 155) meent, dat Paulus hier opponeert tegen de gnostisch getinte christenen te Korinthe die in een wezenlijke verbinding dachten te staan met de goddelijke oermens en daardoor de ware menselijke existentie beweerden te bezitten.
7. De meest acceptabele lezing van de grondtekst van het tweede zinsdeel is: de tweede mens uit de hemel. Eerste en tweede mens staan tegenover elkaar (de Adamitische tegenover de door Christus vertegenwoordigde Mens). 'Tweede' is hier parallel aan 'laatste' (vs. 45). Er is geen derde. Verder staan hier ook de kwalificaties tegenover elkaar: uit aarde aards (Gr.'ek gès choïkos' = uit aarde 'aarde-lijk', d.i. met het aardse = vergankelijke behept; van aardse makelij) en 'uit hemel' (Gr.ek ouranou' = van hemelse kwaliteit). Een aantal handschriften heeft na 'tweede mens': 'ho kurios'; in dit geval kunnen we vertalen zoals de Statenvertaling doet: de tweede Mens is de Heere uit de hemel.

Het gaat er hier Paulus echter niet om te wijzen op de hemelse (preëxistente) oorsprong van Christus en ook wil hij zeker niet zeggen, dat Christus bij de incarnatie Zijn lichaam uit de hemel heeft meegebracht. Integendeel, Christus heeft het psychische lichaam van de eerste Adam aangenomen. De apostel doelt hier veeleer op de hemelse bestaanswijze van Christus na Zijn verrijzenis. Deze tweede Mens had Paulus zelf op de weg naar Damaskus ontmoet. Terecht wijst Gordon D.Fee de gedachte van de hand, dat Paulus beïnvloed zou zijn geweest door de mythe van een 'oer-mens' of van een 'verloste Verlosser'. Paulus zou wel hebben kunnen denken aan een thema uit de Joodse apocalyptische literatuur, nl. dat van het herstel van Adam tot een hemelse existentie (a.w., p. 793).


8. 'Het beeld (Gr.'eikoon'- verschijningsvorm) dragen (Gr.'phoreoo'; de intensieve vorm van 'pheroo'; dus:gewoonlijk en voortdurend dragen) = de gelijkenis vertonen van...
9. Er is een brede discussie onder de uitleggers over de originele tekst. Schreef Paulus: wij zullen dragen (Gr.'phoresomen' - futurum) of : laat ons dan dragen (Gr.'phoresoomen'- aoristus conjunctivus adhortativus)? De beste tekstgetuigen pleiten voor het laatste. In dat geval zou Paulus ons dan opwekken om hier en nu in handel en wandel aan de hemelse Christus gelijkvormig te worden en het leven van een hemelse mens te leiden. J. Calvijn (a.w., blz. 273) leest deze woorden liever als een futurum ('zuivere leer'). Het blijft z.i. over de wederopstanding des vleses gaan. Hij schrijft: 'Want wij beginnen nu het beeld van Christus te dragen en worden van dag tot dag meer en meer daarnaar veranderd; maar dit beeld is in de geestelijke wedergeboorte gelegen en zal alsdan volkomenlijk wederopgericht worden, zowel in het lichaam als in de ziel en wat nu begonnen is, zal volmaakt worden...'

De context wijst o.i. geheel in deze richting. Paulus geeft een stuk onderwijs en geen aansporing. Op exegetische gronden kiezen we hier dus tegen de tekstgetuigen die volgens velen de voorkeur hebben. Trouwens belangrijke handschriften (waaronder ook de codex Sinaïticus) hebben het futurum. Het gaat Paulus hier om de toekomstige heerlijkheid. Gordon D.Fee (a.w., p. 787, note 5 en p. 795) meent , dat de adhortativus het meest oorspronkelijk moet zijn (later gewijzigd in een begrijpelijker futurum). Het kan echter ook wel zijn, dat F.W. Grosheide (a.w., blz. 427) gelijk heeft, wanneer hij zegt, dat het verschil in betekenis niet groot behoeft te zijn ('Paulus denkt bepaald aan het ogenblik, waarop we ons verheerlijkte lichaam bezitten zullen'). Zie verder: Leon Morris, a.w., p. 226.


1O. Voor de uitdrukking 'vlees en bloed' (aanduiding van de mens in zijn zwakheid, vergankelijkheid en onwetendheid) zie: Rom. 11:14; Gal. 1:16; Ef. 6:12. Zij staat parallel aan het woord 'verderfelijkheid' (Gr.'phthora'). De geboorte uit vlees en bloed staat tegenover de geboorte uit de Geest (Joh. 1:13).
11. Gr. 'aphtharsia' = onvergankelijkheid (zie vs. 42). Over het Koninkrijk van God zie: onder 1 Kor. 6:9v en 15:24. Beërven (Gr. 'klèronomeoo') = deelkrijgen aan (vgl. 1 Kor. 6:9v; Gal. 5:21).
12. Voor het Gr.'idou' (ziet), zie: 2 Kor. 5:17; 6:9; 7:11; 12:14; Gal. 1:20.
13. Voor het Gr.woord 'mustèrion' zie onder 1 Kor. 2:1, 7v; 4:1; 13:2; 14:2. Vgl. ook Rom. 11:25; 16:25; Ef. 1:9; 3:3v, 9; 5:32; 6:19; Kol. 1:26v; 2:2; 4:3; 2 Thess. 2:7. Hier betekent het woord: het thans geopenbaarde heilsplan.

Paulus schrijft met insluiting van zichzelf, zoals hij vaker doet. Vgl. 1 Kor. 1:18, 3O; 2:7, 12v; 6:14; 9:25; 15:49.


14. De grondtekst van vs. 51 is in de handschriften zeer verschillend overgeleverd: a) we zullen niet allen ontslapen, maar we zullen allen veranderd worden (zeer waarschijnlijk de beste lezing blijkens het verband; aldus ook J. Calvijn, a.w., blz. 274v); b) we zullen allen ontslapen, maar we zullen niet allen veranderd worden (alle mensen sterven; alleen gelovigen worden veranderd); c) we zullen niet allen ontslapen en we zullen niet allen veranderd worden (een ineenvlechting van a en b); d) we zullen allen ontslapen en we zullen allen veranderd worden; e) we zullen allen opgewekt worden, maar we zullen niet allen veranderd worden (Marcion o.a.; het laatste zinsdeel ziet dan op de ongelovigen). Vermoedelijk hebben latere overschrij-vers van het handschrift moeite gehad met de hoop van Paulus en de eerste christenen op de wederkomst van Christus nog tijdens hun leven. Zie Gordon D.Fee, a.w., p. 796, note 3.

15. Vgl. Fil. 4:5; 1 Thess. 4:13-18. Over het woord ontslapen (Gr.'koimaomai') zie onder 1 Kor. 7:39; 11:3O; 15:6, 18, 20.
16. Vgl. F. Büchsel in G.Kittel, a.w., Bnd.I, S.252, s.v. 'allassoo'. Hoewel Paulus een ander woord gebruikt dan het woord dat de Evangeliën gebruiken voor de 'verheerlijking' van Jezus op de berg (Gr.'metamorphoöo'; ook het woord dat Paulus elders gebruikt voor de transfiguratie van het aardse christenleven, de gelijkvormigmaking aan de gelijkenis van God/ Christus (Rom. 12:2; 2 Kor. 3:18) is de gedachte van de verandering bij Christus' wederkomst inhoudelijk daarmee te vergelijken.
17. Gr.'en atomooi' = in een ondeelbaar (moment); 'en ripèi ofthalmou' = in een ogenblik. Sommige handschriften lezen: 'ropèi' = doorslag van de weegschaal, kritiek ogenblik.
18. Zie voor het Gr. woord 'salpinx' - bazuin (als oproep tot de oorlog) onder 1 Kor. 14:8. Verder werd de bazuin/ 'sjoofaar' (Hebr.) gebruikt in de cultus van oud-Israël. Ook was zij het teken van de komst des Heeren (eschatologisch); zie (naast de bovengenoemde teksten) o.a. Jes. 18:3; Jer. 4:5; Hosea 5:8; Openb. 4:1; 8:2-9:14. In de Joodse traditie (b.v. r.Akiba) wordt bij de opstanding der doden in de toekomende wereld door God zelf tot zevenmaal toe op een grote bazuin (van 1000 ellen lang) geblazen. Elke bazuinstoot betekent een stap verder in het proces van de levendmaking der doden. Bij de zesde bazuinstoot komen de zielen of geesten weer terug in hun lichamen. Bij de zevende en laatste bazuinstoot worden zij weer levend en staan gekleed en wel op hun voeten. Zie H.L. Strack-P.Billerbeck, a.w., Bnd.III, S. 481. Paulus zal hier echter in een andere zin over de 'laatste' bazuin hebben gesproken. Zie onze verklaring.
19. Het Gr. woord 'phthartos' = te gronde gaande, vergankelijk en zijn tegenstelling 'aphtharsia' = onvergankelijkheid/ onbedorvenheid. 'Thnètos' = sterfelijk en zijn tegenstelling 'athanasia' = onsterfelijkheid (het woord komt in het NT zelden voor; alleen nog in vs. 54 en 1 Tim. 6:16).
20. Vs.53 begint met 'dei' (Gr.) dat betekent: moet (volgens de noodzakelijke wilsbeschikking van God en uit kracht van de opstanding van Christus). Het kan niet missen. Vgl. W. Grundmann in G. Kittel, a.w., Bnd.II, S. 24f.
21. Gr.'enduoo' = aantrekken (hier mediaal aor., dus: zij zullen het aangetrokken hebben; zij zijn ermee bekleed). Zie ook 1 Kor. 15:49. In 2 Kor. 5:2 spreekt Paulus over een 'overtrek van een hemelse behuizing'.
22. Uit prof.dr. J.H. Bavinck, prof.dr. Joh. de Groot, prof. dr. M.J.A. de Vrijer, Het geloof en zijn moeilijkheden, Wageningen z.j.


G E S P R E K S V R A G E N
1. Het opstandingslichaam van de gelovige zal blijkens 1 Kor. 15:44 een geestelijk lichaam zijn en niet langer een natuurlijk (ziel-ig) lichaam. Maar het zal wel hetzelfde lichaam zijn. In welk opzicht zal het hetzelfde en waarin zal het anders zijn?
2. Betekent dit ook, dat de gelovigen in het rijk der heerlijkheid elkaar zullen herkennen?
3. Paulus herinnert er de Korinthiërs er steeds aan, dat zij niet moeten denken nu al het natuurlijke/ aardse bestaan te boven te kunnen komen. Zou daarmee ook gezegd zijn, dat Gods kinderen tijdens hun aardse leven veel te klagen hebben?
4. Wat wordt bedoeld met de zin: 'Vlees en bloed kunnen het Koninkrijk van God niet beërven' (vs.50)?
5. Waarom heet in vs. 52 de bazuin de laatste bazuin?
6. Paulus schrijft in 1 Kor.15 vooral over de opstanding van de gelovigen. Wat zegt de Bijbel over het eeuwig lot van ongelovigen?









De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina