Het zijn beide situaties gelieerd aan wat een aantal schrijvers "respect" noemen, respect voor de natuur



Dovnload 6.9 Kb.
Datum26.08.2016
Grootte6.9 Kb.
De Aborigine vader die zijn zoon berispt omdat deze met een stok het strandzand openrijt en daardoor een harmonische biotoop respectloos en voor de lol stukmaakt. Niet enkel dieren maar ook materie als zand en water en rotsen zijn voor hem bezield.

De tienerjongen die bij het passeren van een heester enkele twijgjes afknakt en vervolgens door de psycholoog als sadistisch van aard wordt omschreven.

Het zijn beide situaties gelieerd aan wat een aantal schrijvers “respect” noemen, respect voor de natuur.

Maar de natuur heeft geen ethiek, enkel een functionele logica als basis. Gehandicapten worden geofferd; alleen wie zich het best aanpast kan zich voortplanten en dit type van specimen zal dan ook domineren totdat een volgende biotopische verandering anderen aangepaster maken.

Toevallig was de ontwikkeling van een derde hersenlaag het meest aangewezen overlevingswapen in een post-dynosaurus biotoop. En omdat het gras nogal hoog stond in de savanne, ging een soort rechtop lopen en kon daardoor de handen ontwikkelen om daardoor geraffineerder met tools om te gaan. Al heeft dat ook voor velen een hernia tot gevolg.

Intussen zitten wij opgezadeld met twee andere hersenlagen die alles behalve harmonisch accorderen met tolerant logisch inzicht. Zie Hans Van Temsche.


Respect voor de natuur? Why should we. De natuur is een probeersel. Wij zijn een boeiende toevalligheid. Boeiender dan waterstof. Maar we zijn met zo velen dat er wel altijd een massa mensjes zullen rondhuppelen die behoefte hebben aan een godsbeeld. Of die behoefte hebben aan Newtoniaanse wetmatige zekerheden (Einstein was er ook zo eentje). Alle moderne wetenschappelijke inzichten brengen ons dieper in het wezen van het chaotische. Maar tegelijk verklaren we steeds complexere (bv. dissipatieve) structuren en leggen we ingewikkeldere netwerken en relaties bloot.

Waarom vervangen sommigen onder de discussiërenden in dit forum het absolute van het creationisme door respect voor alles wat bestaat? Ik heb geen respect voor een kosmische logica gebaseerd op “eat or be eaten”. Ik hoef ook geen respect te hebben voor waterlopen die geen ziel hebben (tenzij je die erin wil leggen, maar dan doe je net hetzelfde als de creationist, je verfabelt de wereld). Ik kan de poëzie ervaren van een waterloop, maar als die rivier mijn huis binnenstroomt, valt er weinig schoons te beleven. Als we ecologisch moeten zijn, is dat wel in de eerste plaats uit egoïsme, n.l. het behoud van zuiver drinkbaar water. Maar als morgen de aardas opnieuw schommelt, zullen de klimaatswijzigingen fataal zijn voor quasi alle zoogdieren, ons incluis. Onze poging om vandaag het klimaat niet te laten wijzigen, geeft enkel respijt aan ons bestaan. Dit soort vaststellingen volstaan om creationisme uit de schoolbanken (en de hoofden van psychologisch onzekeren) te houden.

En het is géén nihilistisch gerelativeer. Mij geeft het in ieder geval een warm spiritueel gevoel want het doet me drinken met diepe teugen van dit complexe bestaan.

Het is evenmin een pleidooi voor een consumptiecultuur (die overigens ook door Marx werd gepropageerd; voor hem was de aarde niets anders dan een leverancier van grondstoffen) en een egocentrisch uitgebouwde samenleving.



En het is evenmin een pleidooi om ons DNA de kosmos in te schieten.
Waarom fulmineren sommigen tegen het positivisme en het vrijzinnige denken? Zie dat als historische stromingen die de sluwe koppeling van monotheïsme en maatschappelijke macht doorprikt hebben en daarom historisch bijzonder nuttig waren om intolerante op religie gebaseerde samenlevingsvormen te ontmantelen; maar helaas een nieuw absoluut zekerheidsdenken wensten in te voeren (ingebed in eigen soms rigide instellingen). Is het de moeite om zich daar over op te winden?
Misschien zit onze beschaving te wachten op nieuwe verhalen die niet allesomvattend zijn maar fragmentarisch inzicht brengen. Een houvast voor de een; een start om zelf verder te exploreren voor de ander. Deze verhalen zullen én objectieve informatie bevatten, én subjectieve impressies weergeven. Dat doen de meeste auteurs in dit forum ook en soms vergalopperen ze zich, gedreven door hun emoties (bv. wanneer ze willen afrekenen met instellingen die hen niet opgenomen hebben in hun contreien). Wie zijn dan die verhalenvertellers? Ze moeten de brede kijk van Da Vinci hebben, een mix van wetenschappelijk inzicht en artistieke outing. Dus geen Panamarenko’s of Fabres (zij zijn onbehouwen knutselaars en Aldifilosofen). Ook geen soapschrijvers of novellisten (hen ontbreekt de objectieve dimensie, voorbij het egocentrische).


De nieuwe verhalen beginnen met de zin: elke filosofie en elke wetenschappelijke theorie is een probeersel. Net als… de natuur.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina