Het zou een concertreis worden, maar vakantiesfeer opsnuiven was belangrijker



Dovnload 14.13 Kb.
Datum18.08.2016
Grootte14.13 Kb.


Na ons vertrek iets na 19 uur te Stokkem, was het een vlotte nachtreis geweest toen we zaterdag 8 juli rond 10 uur in de morgen de autobaan verlieten in het Oostenrijkse Spittal.

Onze groen gekleurde autocar, trouwens in perfecte harmonie met de uniformkleuren van de Stokkemer Stadsmuzikanten, koos hier richting Lienz, het Drautal in.

Daar was het dorpje Berg met het gastenhuis “Zur Schmiede” ons uiteindelijk doel en een onderkomen voor de volgende 4 dagen.


Er was een hele tijd aan voorbereiding aan vooraf gegaan, wie gaat er mee, wie kan er niet van de muzikanten, m.a.w. het was zeker niet als over één nacht ijs gaan.

Toch waren we vrijwel kompleet en moesten er slechts enkele vervangers gezocht worden om de gewenste volle bezetting te realiseren.

Het zou een concertreis worden, maar vakantiesfeer opsnuiven was belangrijker.

Velen zijn het er mee eens, regelmatig een mooie muzikale uitdaging aangaan en ook wel eens de remmen los gooien kan een hechte vriendenkring enkel bestendigen.


En inderdaad, de bus met 50 zitplaatsen zat eivol met de gebruikelijke bagage en de instrumentenkoffers. Gelukkig konden we gebruik maken van een camionette van de familie Schols om de plaatsvretende geluidinstallatie te vervoeren.
Was me dat een welkom door Frau Gretel, de bazin van het gastenhuis, ik was even van het been gebracht door het hartverwarmende onthaal door deze dame, een echte “ une grande chef ”.



De kamerverdeling was in een wip achter de rug, zodat er uitgepuft kon worden op de mooie kamers. Hoewel, de sneppigste hadden de bar snel gevonden om de nachtreis op hun manier door te spoelen, en dat onmiddellijk met degelijke halve liters, alsjeblief zeg!

Ondertussen dan maar naar de plaatselijke VVV om de Kärntnerpassen te laten maken voor de volledige groep. Het was wel een aderlating van € 34 per persoon maar die investering hebben we er achteraf dubbel en dik weer uitgehaald.

Na de lunch was er nog een vrije namiddag voorzien in afwachting van het eerste concert te Irchen rond 20:00u


En het moet gezegd worden, in de talrijke kleine dorpen in het Drautal weten ze nog met sobere middelen een mooi feest te bouwen. We waren ineens 50 jaar terug in de tijd gekatapulteerd in de appelboomweide die als feestweide was omgevormd.

Dit moet je kunnen begrijpen in 2006, onder de hoogstambomen hadden ze het netjes voor elkaar.

Een podium, tafels en stoelen, lampionnen in de kruinen, die iets later op de avond voor sfeervolle verlichting zorgden.

We mogen het zeggen, voor de plaatselijke organistoren waren deze onbekende Belgen met een Moravische sound op niveau, een complete verrassing.



Ik ben er zeker van dat de vakantiestemming onder de muzikanten ook wel aan de bron lag van het geslaagde optreden. Ook de aangeboden herinneringsschaal van de stad Dilsen-Stokkem die we hadden meegekregen van het stadsbestuur deed de deuren nog verder open gaan om een goede basis te leggen voor verdere toekomstplannen .

Katharina onze ervaringsrijke gids had het goed met ons voor. Ik hoor haar nog tegen mij zeggen: ” Nu ik jullie in Oostenrijk heb, zal ik mijn heimatland in alle facetten laten zien. De Karintiërs kennen jullie al een beetje sinds gisteren, rest ons nu nog proeven van onze tweede grote troef, de Alpen met hun geweldige natuur!”.

Dus, om op de volgende dagen met ongeveer 56 personen “den toerist” gaan uit te hangen , zou nu met zulke adviseur “a piece of cake “moeten zijn.

Liefst 4 bergtreintjes moesten we nemen naar de top van de Reisseck, om vervolgens al wandelend tot aan stuwmeren en de sneeuw te geraken. Het was een ultieme belevenis en voor sommigen “effe puffen




Onderweg een ergonomisch rotsblok zoeken bleek prioritair, al was het maar om dat puffen met de nodige zakdoeken en veegbewegingen kracht bij te zetten.
De Ragaschlucht is een geval apart, 800 m lang en 200m hoogteverschil.

Dit ravijn met looptrappen en bruggetjes over het kolkende water tussen de steile rotsen heeft een hoog amusementsgehalte met als eindmeet, een donderende en spectaculaire waterval.



En vandaar, startend aan de voet van de waterval kwam de finale. De resterende steile trappen over zo’n 800 m omhoog was bijna een never ending story
Maandagavond was er nog een tweede concert op de marktplaats van Lienz.

En je houdt het niet voor mogelijk, stond daar toch niet Vlado Kumpan in het publiek te luisteren. Die had vanuit zijn hotel Moravische klanken opgevangen waardoor hij onweerstaanbaar naar de plaats van het gebeuren werd gelokt. Groot was zijn verrassing, dat het de goede bekende collega’s uit Stokkem waren.

Achteraf bij een gezellige babbel mochten wij vernemen dat hij in Lienz was om een Cd-opname te maken met de “Kastelruther Spatzen”.

Ook hier bleek dat wij weer muzikaal hadden gescoord, de spreekbuizen van de plaatselijke kapellen hadden er wel oren naar. Om ons te strikken voor een volgend bezoek wilden zij wel het één en ander op poten zetten om in 2007 onze eventuele datums in te passen in hun plaatselijke activiteiten.
Na de daguitstappen naar het Maltadal,

de Ossiachersee bij Spittal en de Goldeck was het al snel dinsdagavond.

Na het door Frau Gretel beloofde grandioze Grillbuffet zouden we een afscheidsserenade geven aan haar en haar equipe.

Plots was er ook de al eerder ontmoette kofferdrager, licht mentaal gehandicapt, bleek deze Stefan een aardig stukje accordeon te kunnen spelen. Hij was van alle markten thuis, zelfs zingen en moppen tappen was ook al geen probleem tijdens het eetfestijn.

Trouwens, “Las die zaue raus” is ondertussen een bekend deuntje geworden binnen de groep.

Met onze meereizende supporters en de intussen bijgeschoven dorpsgenoten kregen ze “de avond van hun leven”.



Het geplande korte optreden deinde uit tot een volwaardig concert met natuurlijk de gewaardeerde solo’s van onze muzikanten. Eigenlijk mag ik niemand speciaal vernoemen, maar ik wil toch zondigen en ik hoop daar niemand mee voor de kop te stoten. De emotievolle solo van Franske in de late schemeruren aan zijn Muesli zal iedereen, en zeker de betrokkene, nog lang heugen.



Kortom, het was een formidabele laatste avond te Berg im Drautal.

Woensdagmorgen was het echter weer instappen geblazen met alle bagage, om nu in westelijke richting de terugrit naar Stokkem aan te vatten.

Iets na 22 uur werd er afscheid genomen van Jo, de chauffeur van de autobusonderneming

De Wilg, die ook met pijn in het hart afscheid nam van een gezellige bende. Maar niet getreurd, we hebben mooie herinneringen.

En wie weet, wat zal de toekomst brengen?



Francis Pernot.




De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina