Hier werd voor mij echt een grens overschreden



Dovnload 7.76 Kb.
Datum19.08.2016
Grootte7.76 Kb.
Aan de vooravond van iedere grote verandering brengen verschillende groepen en individuen hun ongenoegen over allerlei zaken naar buiten. Dat is logisch. Veranderen gaat nu eenmaal niet vanzelf.

De invoering van de basisverzekering ís een grote verandering en – jawél – natuurlijk wordt er veel geklaagd. Voor verzekeraars is de arbeidsdruk enorm, voor de overheid is het spannend, voor de huisartsen is de verandering heel groot, de ziekenhuizen en de specialisten moeten de dbc’s maar allemaal zien te verwerken. Het is echt allemaal niet niks; die nieuwe zorgverzekering.


Hoe echter (gelukkig een klein aantal) medisch specialisten zich ontevreden en boos presenteren in de media heeft mij – als relatieve nieuwkomer binnen zorgverzekeraarsland- verbaasd. De manier waarop de plastisch chirurgen momenteel via de media hun ongenoegen uiten heeft mij zelfs verbijsterd. Ik kom zelf uit de gezondheidszorg, heb jarenlang als bestuurder van een grote GGZ-instelling in Amsterdam aan de ‘andere kant van de tafel’ gezeten, maar nooit – echt nooit – heb ik het venijn gevoeld zoals deze beroepsgroep het nu naar buiten brengt.
In verschillende media er is gewezen en beschuldigd. De NOVA-uitzending van afgelopen dinsdag spande absoluut de kroon. De woordvoerder van de plastisch chirurgen veegde alle in zijn ogen bestaande ellende over zijn vak op één mooie hoop en legde deze hoop op het bordje van de verzekeraars, of – zoals hij het zei – bij vertegenwoordigers van de “arrogantie van de macht”. De ex-voorzitter van de vereniging van plastische chirurgen dreigde dat patiënten niet meer behandeld zouden worden als verzekeraars niet exact zouden doen wat de plastisch chirurgen wenselijk achten.

Hier werd voor mij echt een grens overschreden.


Even de feiten op een rijtje: vorig jaar januari heeft de overheid het basispakket (toen nog ziekenfondspakket) aanzienlijk verkleind t.a.v. plastische chirurgie. De regels zijn veel strenger geworden en dat is wettelijk vastgesteld. Aan dit wettelijke kader moeten we ons aan houden. Lang niet alles mag nog vergoed worden. Ooglidcorrecties bijvoorbeeld. Mag niet meer. Levert dit altijd het gewenste resultaat? Nee. We zien regelmatig echt schrijnende gevallen. Het pakket is behoorlijk smal geworden en dat is niet altijd goed.
Er zijn wel meer obstakels. Ingewikkelde bureaucratie en machtigingenprocedures is er zo eentje. Wij zijn er niet op uit om het de plastisch chirurgen zo lastig mogelijk te maken met allerlei formuliertjes. Wij zijn er om het potje geld dat bij elkaar is gebracht door onze leden zo goed en zo fair mogelijk te verdelen. Dat doen wij als Agis zonder winstoogmerk. De overheid heeft de zorgverzekeraars een bepaalde rol toebedeeld. Het is onze zorg de premie betaalbaar te houden en wij willen het belang van onze verzekerden niet uit het oog verliezen. Echter, over het pakket en de pakketverkleining van een jaar geleden zal discussie blijven bestaan en er zal altijd sprake blijven van schrijnende gevallen. En daar moeten oplossingen voor gezocht worden.

En dat doen we in eerste instantie volgens verzekeringsvoorwaarden. Voorwaarden die horen bij een pakket, zoals dat in Den Haag is samengesteld. Als er iets te vereenvoudigen valt; procedures of papierwerk, dan willen we daar graag – graag!- met de beroepsgroep over praten. Dat geldt ook voor zaken die wij niet goed doen.


Want ik ben ervan overtuigd dat het mogelijk moet zijn een goede relatie met elkaar op te bouwen in de gezondheidszorg. Gelukkig lukt dat nu ook al in een groot aantal gevallen met de collega’s van de plastisch chirurgen. Zorgverzekeraars zullen in gesprek moeten blijven met zorgverleners (huisartsen, medisch specialisten et cetera) en vice versa. Samenwerking is noodzakelijk en moet mogelijk zijn mits alle partijen maar transparant zijn. En mits we allemaal als doel hebben aan de patiënt kwalitatief goede zorg te leveren die doelmatig is, zorg die voor iedereen betaalbaar, en dus toegankelijk is én blijft.
Laten we nu stoppen met het gemopper over en weer, ons ongenoegen aan de gesprekstafel uitwisselen en gezamenlijk zoeken naar een oplossing. Het uiten van ongenoegen via de media (over de pakketverkleining, over schrijnende gevallen) is niet constructief, geeft een eenzijdig beeld, en vooral: het schept grote ongerustheid bij de verzekerden en angst bij de patiënten. Dat kan en mag niet de bedoeling zijn. Wij willen luisteren naar de noden van onze leden en doen dit binnen het kader dat ons door de overheid gegeven is. Het heen en weer schuiven van de Zwarte Piet doet geen recht aan de professionele verantwoordelijkheid van de zorgverleners en de zorgverzekeraars.
Laten we nu als goed voornemen voor 2006 snel om de tafel gaan zitten, met elkaar in gesprek gaan en komen tot een constructief overleg.

Diana Monissen


(Diana Monissen is sinds 1 december 2005 directeur Zorg bij Agis Zorgverzekeringen)



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina