Idyl – as to answer that picture



Dovnload 16.82 Kb.
Datum27.08.2016
Grootte16.82 Kb.
IDYL – as to answer that picture

29 mei – 25 september 2005




Deze zomer staat er na lange tijd weer een groepstentoonstelling in het Middelheimmuseum.

Philippe Pirotte, kersvers directeur van de Kunsthalle in Bern, bracht op verzoek van het museum en in samenwerking met objectif-exhibitions, negen kunstenaars samen onder de titel IDYL – as to answer that picture.


De auteur Longus (Lesbos, eind 2de-begin 3de eeuw) schrijft met het herdersverhaal Daphnis & Chloe de eerste ‘idylle’: een verhaal over een prille liefde zonder verdere intriges. Hij zou dit werk geschreven hebben als een antwoord op een rotstekening van een liefdesgeschiedenis.

Dit laat-antieke werk is in de 16de en 17de eeuw één van de belangrijkste bronnen voor verdere idyllische verhalen en beelden en essentieel verbonden met het pastorale landschapsbeeld. De Fransman Amyot leverde dan ook in de 16de eeuw een veel gelezen vertaling, waarover Goethe zich zeer enthousiast heeft uitgelaten. Het gegeven heeft de componist Ravel geïnspireerd tot de gelijknamige balletsuite.


Het beeldenpark op zich, met zijn kunsthistorische verleden, biedt het thema van de tentoonstelling aan: een plaats voor het idyllische.

Het woord idylle verwijst daarbij naar een tijdelijk opheffen van de realiteit, naar een geheel van ideale omstandigheden. Heel vaak gaat het daarbij om de verhouding van een figuur ten opzichte van een landschap.

Een park als het Middelheimmuseum, ooit aangelegd als een overwinning op de natuur, wordt nu door de stadsmens beschouwd als een idyllische plek, waar rust en gezonde lucht ons even weghalen uit de drukke werkelijkheid van de stad.

Maar wat heeft kunst daarmee te maken? Waarom zou de kunstenaar de confrontatie aangaan met de scheppende kracht van de natuur? Het is precies de stad die de natuurlijke habitat van een kunstwerk vormt…. Het park, waar de natuur eigenlijk een soort menselijk artefact is, is de plaats om die spanning op te zoeken.

Curator Philippe Pirotte selecteerde kunstenaars wiens werk die confrontatie graag aangaat.
Op de binnenkoer, voor het documentatiecentrum staat de constructie ‘Winterreise, 2005’ van de Poolse kunstenaar Miroslaw Balka. Hij onderzoekt in zijn werk het ongeloofwaardige van de idylle. Een grote metalen constructie draagt een glasplaat, waar je onderdoor kan lopen. Op de glasplaat is een grote video-still aangebracht, waarop men een park ziet. Bomen met een cirkelvormige open plek. De kunstenaar beweert dat dit beeld de kenmerken van een postkaart lijkt te hebben: onschuldig. Het beeld is gefilmd tijdens een reisin de winter naar het concentratiekamp Brezinka. De ronde open plek, een vijver, diende als strooiplaats voor de menselijke asse. De kloof tussen het idyllische van het beeld en de kennis van de achtergrond ervan maakt de ervaring des te beangstigender.

Boven de vijver zweeft het werk van Lee Bul. Zij wordt beschouwd als een toonaangevende figuur binnen de nieuwe generatie Koreaanse kunstenaars. ‘Crush 2000’ is een voorbeeld voor het samengaan van het monsterlijke en het esthetische, voor de fascinatie voor mythische figuren en futuristische cyborgs (half mens, half robot). Een transparant netwerk waarin kristallen samenklitten omschrijft de vorm van een vrouwenlichaam. Het spel van lichamelijkheid, het bovenmenselijke van de transparantie en de lichtweerkaatsing wordt nog versterkt door de waterpartij waarboven het werk is opgehangen. De titel verwijst zowel naar een verliefdheid als naar de manier waarop een superheld bijvoorbeeld zijn vijanden verplettert.


De Belgische fotograaf Niels Donckers liep langs de omheining van het Middelheimmuseum en legde de omgeving van het park vast: de residentiële buitenwijken van de stad. Hij koos voor een neutrale registratie en zeer gedetailleerde beelden. Want als het park de idylle moet voorstellen, wat is dan de realiteit? Wat ligt er buiten het hek van Eden? De foto’s zijn gebundeld in een boek, te koop aan 10€ in het tentoonstellingspaviljoen van architect Renaat Braem uit 1971.
In het Braempaviljoen creëert de Japanner Yutaka Sone een soort junglelandschap als decor voor zijn marmersculpturen. Deze horizontale sculpturen ‘Highway Junction 405-10, 2003’ en ‘Highway Junction 110-105, 2002’ zijn als stedelijke landschappen waarin zowel handmatig als machinaal kruispunten van snelwegen, uit sociaal achtergestelde wijken van Los Angeles zijn uitgewerkt. Deze kunstenaar heeft een uitgesproken voorliefde voor het onmogelijke en het paradoxale. In zijn werk brengt hem dat tot een combinatie van amusement, kunstmatige natuur en de technologie van het fantastische. Hij houdt van landschappen die een verhevigde ervaring oproepen en een menselijke aanwezigheid bevatten.
Met ‘Yayoi, 2005’ kiest Corey McCorkle (USA) resoluut voor een minimale sculpturale oplossing met een maximum aan effect. De grote spiegelende metalen bol is gebaseerd op zeventiende-eeuwse Franse tuinversiering. Uitvergroot tot een levensgroot formaat ligt de bol als een buitenaards voorwerp tussen de bomen en het groen. Hoewel het werk de kleuren en vormen uit de omgeving lijkt op te nemen, blijft het volledig in zichzelf gekeerd en geïsoleerd. De titel verwijst naar de kunstenares Yayoi Kusama, die een openluchtinstallatie maakte met duizenden kleine blinkende balletjes voor het Japanse paviljoen op de Biënnale van Venetië in 1966.
Achter de glassculptuur ‘Belgian Fun’ (2001-04) van de Amerikaanse kunstenaar Dan Graham staat het werk ‘Village 2005. The panic zone. The disappearance of the black thought hip hop dance floor’ van de Belgische kunstenaar Boy & Erik Stappaerts. Hij creëerde een plaats die verwijst naar de manier waarop b.v. een dorpskern ontstaat: organisch, vanuit een kern van ‘onvaste data’. In deze installatie vormt de dansvloer een belangrijk element, als symbolische en werkelijke plaats voor ongedwongen ontmoetingen. De sculpturen in de installatie zijn als designvoorwerpen die zich kenmerken door hun bijna klinische afwerking, hun gladheid en hun mathematische perfectie. Het werk maakt deel uit van één geheel, dat terug te vinden is op de site van de kunstenaar www.boy-erik.org
In de containerstapeling ‘Orbino’ (2004) van Luc Deleu installeerde de Noor Knut Ǻsdam de videosound-installatie ‘Abyss, 2005’. Het raam fungeert als halftransparant scherm waarop het werk geprojecteerd wordt. Zo zien we deels het park buiten en deels de video. De projectie toont conversaties tussen jonge mensen in een stad over vriendschap, relaties en conflict. De film moet voortdurend de concurrentie aangaan met dat andere verhaal dat zich afspeelt in het park en de stad, zichtbaar achter het raam.
In het depot van architect Stephane Beel (2000) toont de Canadese kunstenaar Mark Lewis zijn film Jay’s Garden, Malibu, 2001. In dit werk vloeien verschillende ideeën omtrent de hedendaagse idylle samen: het concept van de vrije tijd, van de verwachting, de verleiding en het verlangen, van het compensatiemiddel, van de maakbaarheid, … Met zijn film verbindt Lewis zijn visie op het idyllisch landschap aan pornografie, een geven dat volgens de kunstenaar veronderstelt dat “genot zich op elk moment kan en zal voordoen”.
In Franchise Unit (2002), een polyvalente ruimte van de architect Joep van Lieshout, toont de Belgische kunstenaar Sven Augustijnen zijn video Le guide du parc, 2001. Deze pseudo-documentaire (een rondleiding in het Brusselse Warandepark) onderzoekt het park als publiek domein. De kunstenaar speelt met enscenering en toeval, wanneer hij het park in beeld brengt als decor voor huwelijksfoto’s, romantische ontmoetingsplaats of ‘gay cruising’. En dan blijken de bezoekers een heel specifieke sociale code toe te passen.


Naar aanleiding van deze tentoonstelling verschijnt in de loop van juni een catalogus met daarin foto’s van de werken in situ. De foto’s zijn eveneens van Niels Donckers. Deze publicatie zal verkocht worden aan 15€. In het Braempaviljoen ligt een intekenlijst.

Middelheimmuseum

Middelheimlaan 61 - 2020 Antwerpen

Tel 03/827.15.34 en 03/828.13.50

Fax 03/825.28.35

middelheimopenluchtmuseum@stad.antwerpen.be

http://museum.antwerpen.be

Open van di t.e.m. zo, in mei en augustus van 10 tot 20u, in juni en juli van 10 tot 21u, in september van 10 tot 19u

gesloten op maandag

Museumwandeling met gids

op zondag 12/6, 10/7, 14/8, 11/9, 14 tot 16u

op donderdag 9/6, 14/7, 11/8, 18 tot 20u

samenkomst aan hoofdingang

gratis, zonder reservatie











De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina