Inaugural speech by President Stefano Bolognini and Vice-President Alexandra Billinghurst



Dovnload 60.6 Kb.
Datum21.08.2016
Grootte60.6 Kb.


Inaugural speech by President Stefano Bolognini and Vice-President Alexandra Billinghurst

Inaugurale rede van President Stefano Bolignini en vice presidente

Alexandra Billinghurst

Uitgesproken op het IPA Congres in Praag Augustus 2013

Beste collega's,

We kunnen ons voorstellen dat er een zekere nieuwsgierigheid bestaat naar wie wij zijn, wij het nieuwe bestuur, en welke nieuwe plannen we hebben voor de toekomst van de IPA. Wij zij hier vandaag om daar meer over te vertellen. Allereerst, echter, sta mij toe onze dank uit te spreken naar onze Tsjechische collega's, die ons hebben verwelkomd in deze prachtige “mitteleuropaeische” stad, zo wonderwel behouden ondanks oorlogen en dictators (net zoals dat met de psychoanalyse het geval is), en die ons in staat stellen de oorsprong van deze atmosfeer te her-ontdekken.

Hier niet ver vandaan, in Pribor, is Freud geboren, en precies daar, 157 jaar geleden is onze toekomst begonnen. Hoewel deze speech onderdeel is van het traditionele protocol bij deze gelegenheden, wil ik meer informeel, maar direct aan jullie allen laten weten hoe diep het me raakt deel uit te maken van de functies van dit Instituut, samen met vice-president Alexandra Billinghurst, penningmeester Juan Carlos Weissmann en alle Representatives van de IPA board. Ik wil onze dank laten horen voor het vertrouwen dat jullie in ons stellen evenals ons verlangen tonen om met het grootste commitment de Psychoanalyse en de IPA verder te ontwikkelen. Deze grote Vereniging die ons een eeuw lang vanuit vele gezichtspunten heeft verenigd; historisch, wetenschappelijk, educatief, professioneel, qua organisatie en in identiteit.

We ervaren een gevoel van continuïteit in alle waarden van collega’s die ons voor gingen en willen onze analytische passie en liefde voor dit 'gedeelde huis' combineren met een gevoel van verantwoordelijkheid dat nodig is om zo'n groot, goed gestructureerd en voornaam instituut te besturen.

Daar onze tijd met u beperkt is -vandaag en hier-, maar dit een enorm waardevolle gelegenheid is om jullie allen, en persoonlijk, te laten horen wat onze overkoepelende visie is, welke onze inspirerende uitgangspunten zijn en tenminste enkele details te geven van onze plannen voor de toekomst, zal ik meteen to the point komen en enkele fundamentele kwesties aansnijden.

EEN ALGEMEEN OVERZICHT

Wij leven in en tijdperk dat sterk verschilt van de tijden hiervoor, gekenmerkt door een snelheid in informatie en communicatie die onze relatie met elkaar compleet getransformeerd heeft.

In een korte periode van een aantal jaren, hebben er radicale veranderingen plaatsgevonden in politieke en educatieve systemen, in de tred van het dagelijks leven, in seksuele gewoontes, in het samenleven en scheiden door paren, families en werkgroepen, in de kernwaarden die gedeeld worden in diverse gemeenschappen, in nieuwe sociale kenmerken en meervoudige gelaagdheid, zowel als in de toenemende diversiteit en interactieve dynamiek tussen culturele en etnische identiteiten. Het is niet zonder meer toevallig dat we als nieuwe titel van het congres in Boston 2015 hebben gekozen: "Changing World.The shape and the use of psychoanalytic tools today".

Hoewel ons tijdperk buitengewoon positieve mogelijkheden biedt, stelt het ons ontegenzeggelijk bloot aan risico's in termen van verlies van identiteit en contact met de realiteit met als consequentie weinig balans hierin, oftewel een versterking van onze reactieve verdedigingsmechanismen.

Het is een periode met minder oorlogen in de ontwikkelde wereld, maar met verstrekkende en inmiddels chronisch geworden destructiviteit waar het gaat om drugs, terrorisme en gelegaliseerde gecommercialiseerde perversies.

De aanval op ons denken komt in nieuwe gedaantes, meer sophisticated dan de algemene repressie die in het verleden heerste.

De balans tussen de macht van het Super-ego en die van de andere instanties, op sociaal zowel als intrapsychisch niveau, schijnt opnieuw te verschuiven, geheel anders dan de balans die aan het begin van de Psychoanalyse werd ervaren. In onze spreekkamers dienen nieuwe pathologieen zich aan die een niveau van begrijpen en voortdurende theoretische en technische aanpassing vereisen welke niet altijd eenvoudig is voor de analyticus.

Er is minder acceptatie van fysieke afhankelijkheid, in de analyse zowel als in het leven, waarschijnlijk een gevolg van defensies en andere investeringen en narcistische organisaties in een wereld waarin basisobjecten, als punten van herkenning, node worden gemist of verdwijnen; voornamelijk binnen ons werk en vaak veel eerder dan in het verleden. We verwijzen naar de primaire fysieke neiging tot fusie en de noodzakelijke continuïteit in relaties zoals baby's die kennen. Duur en ritme in de behandeling worden vandaag de dag in gevaar gebracht door deze nieuwe defensies en het is niet ongebruikelijk dat, in vele gevallen, analytici beginnen te behandelen in een lagere frequentie om de patient dan te leiden naar een regelmatig analytisch ritme dat past bij diens behoefte en bij de methode.

Ervaringen van grootheid die worden gevoed door de virtuele sfeer en door het gemak van communicatie op afstand, openen nieuwe mogelijkheden maar evenzo nieuwe methodologische vraagstukken voor psychoanalytici die geconfronteerd worden met de vraag naar te behandelen over de telefoon of beeldbellen, waarover nu een vurig theoretisch-klinisch debat ontstaat over de geloofwaardigheid en de beperkingen hiervan.

In veel landen wordt de waarde van de psychoanalyse op het spel gezet door ministeriele besluiten. Universiteiten lijken hardnekkig een overmatig aantal docentenfuncties toe te wijzen aan de behavioristische scholen en de concurrentie van psychotherapeutische verenigingen met minder intensieve trainingen en lagere professionele standaards dan die van de IPA, is alom en nadrukkelijk aanwezig.

Ondanks alles geven de positieve hulpbronnen die de psychoanalyse en de IPA ter beschikking staan ons een gevoel van een gegrond respect voor onszelf, onze methode en onze toekomst.

We worden geschraagd door de sterke psychoanalytische ideeënwereld, zijnde het bewijs van het bestaan van het onbewuste, de overdracht, door het proces en de transformaties die worden ingezet wanneer 2 mensen elkaar regelmatig ontmoeten en leren samen werken om gedachten te ontwikkelen, gevoelens uit te wisselen onder de strenge leefregel van cognitieve en relationele oprechtheid.

We worden gedragen door de intensiteit van de ervaring die voor ieder van ons geworteld is in een persoonlijk analytisch verhaal, dat vaak meer dan minder ons leven veranderd heeft. Inderdaad, de psychoanalyse heeft ons leven als menselijk wezen veranderd hetgeen te intens is om te worden vergeten, ontkend of verloren te gaan: net als een nieuw complex instinct geeft deze ervaring ons een natuurlijke wijze mee van kunnen luisteren, afstemmen, resoneren, begrijpen, het werk delen, en interpretaties kunnen formulen, van generatie tot generatie.

Net als ouders voor wie ooit gezorgd is en wie gevoed zijn als kinderen en ook weer graag voor hun nieuwgeborene zorgen en ze voeden.

We worden ondersteund door een enorme rijkdom aan onderzoek en theoretische en klinische kennis, die nu al een eeuw lang wordt doorgegeven.

Enkele vaak gebruikte citaten in onze papers die verwijzen naar het denken een zekere genius, niet ver hier vandaan geboren in 1856, helpen ons niet om de flanken van de berg van de "impacte factor" te beklimmen, maar zij belonen ons met een “compacte factor" -effect dat onze wetenschappelijke gemeenschap bijeen houdt: als een enkele stam die het gebladerte van een wijdvertakte boom doet gedijen, maar wel een stam die zijn oorsprong vindt in een stevig wortelgestel.

We worden gekend in de internationale aard van onze organisatie, uniek in het waarborgen van buitengewone mogelijkheden tot contact, discussie en voortdurende samenwerking van analytici over alle continenten.



Op dit punt in de toespraak geeft Stefano Bolognini het woord aan vice-president Alexandra Billinghurst:

Ik wil allereerst een ervaring met jullie delen die ik had in het Joseph Sandler seminar in maart dit jaar (2013).

Ik luisterde naar Bernard Reith die op een magnifieke manier discussiant was bij twee zeer goede en zeer verschillende papers door Alessandra Lemma en door Johannes Lehtonen. Hij had zojuist aan den lijve laten zien hoe het voelt om dat te doen, alsof je in spagaat gaat. Hij herinnerde ons aan een presentatie op de avond ervoor door Mark Solms en zei: “Ik was blij Mark te horen refereren aan “das Ding“. Op hetzelfde moment hoorde ik mezelf dit vertalen in het Spaans: " fue contento escuche mark Solmes." Ik vroeg me af waarom ik in hemelsnaam oversprong naar het Spaans.

Ik wil u eerst even zeggen dat ik, sinds ik Buenos Aires en Montevideo was vorig jaar oktober, Spaans studeer en dit eigenlijk een passie geworden is waar ik veel plezier aan beleef. Tot nu toe vertaalde ik wel vaker in gedachten, maar dit was de eerste keer dat dat het Spaans bij mij boven kwam tijdens deze conferentie. Dus vroeg ik mij af waarom dat juist nu gebeurde. Ik dacht aan dat hetgeen Bernard zei en wat hij deed een poging was om twee zeer verschillende papers te bevatten en ons te helpen hetzelfde te doen. Op het moment waarop hij, door dit te doen, een derde inbrengt, van de avond ervoor, besluit ik te gaan vertalen. Hij liet ons ruimtelijk zien hoe het voelde en bracht het aspect tijd in door te referen aan een derde, een derde die zelf een brug sloeg tussen theorie en neuroscience, een brug tussen 1923 en 2013. Dus op dat moment besluit mijn onbewuste mij de reden te onthullen waarom het Spaans leren mijn passie werd. Ik realiseerde me dat deze passie voor het Spaans een heel concrete manier is om, in mezelf, alle verschillende manieren van zijn en kijken naar de psychoanalyse in de IPA te overbruggen.

Door mezelf onder te dompelen in het Spaans bereidde ik mezelf voor om hier naast Stefano te zitten met jullie en om, samen met Stefano, morgen hier in Praag aan het hoofd van de tafel te zitten met het nieuwe bestuur.

De IPA zelf is een heel complexe orgsanisatie. Ze herbergt 12000 leden in 63 landen, onderverdeeld in 3 regio’s. Over de geografie van de IPA valt meer te zeggen maar daar ga ik hier niet verder op in. Er zijn 70 component societies, 6 provisional societies en 19 study groups, drie opleidingmodellen, vele en vele visies op wat psychoanalyse is, diverse culuturen en 14 officiele talen. Dit alleen al geeft aan dat werken in de IPA een continu vertalen en bruggen bouwen inhoudt.

Zodra we studeren om analyticus te worden moet een ieder van ons zich de theorie eigen maken, Van daaraf kunnen we beginnen onze gedachten te verfijnen in een dialoog met elkaar. Hopelijk krijgen we daar ruim de gelegenheid voor in een omgeving met alle mogelijkheden die een vereniging ons kan bieden in onze opleiding.

We worden gevormd door onze moedervereniging en beginnen daarna de psychoanalyse te bezien vanuit ons plaatselijke perspectief. Zodra we naar internationale internationale congressen gaan krijgen we de kans om te ontdekken hoe de psychoanalytische praktijk, de realiteit in de verenigingen en de theoretische verschillen kunnen varieren in de diverse gebieden maar ook hetgeen psychoanalyse in deze landen met elkaar verbindt.

Dit maakt de IPA zo uniek. Het kan een werkelijke ontmoetingsplaats zijn, niet slechts een plaats om te leren van de experts onder ons; maar voor ieder van ons kan het een plek zijn om elkaar te ontmoeten en ideeën uit te wisselen. Tegelijkertijd kan louter de omvang van onze organisatie en de congressen ons al overstelpen en ons belemmeren om elkaar te leren kennen. Toch is een echte ontmoetingsplaats precies het beeld dat zowel Stefano als ik willen hebben van de IPA, zoals je zult horen van Stefano als hij straks onze plannen zal presenteren. Toen Stefano mij vroeg om ons samen kandidaat te stellen kenden we elkaar nog niet echt. We hadden elkaar in actie gezien in de EPF Council waar we beiden in zaten als voorzitter van onze verenigingen.

De manier waarop hij mij het soort leiderschap beschreef dat hij voor zich zag en de visie die hij op de IPA had, heeft mij zijn uitnodiging om samen te werken doen aan nemen. Dus de twee jaar die vooraf gingen aan vandaag waren een periode om hem te leren kennen. En te meer ik met hem omga te meer ben ik onder de indruk gekomen van zijn bescheiden houding, zijn milde kracht en zijn wijsheid.

We leven in een tijd waarin de psychoanalyse wordt geacht aan kritiek bloot te staan. Het wordt ook de crisis in de psychoanalyse genoemd. En ja, op veel plaatsen ligt de psychoanalyse onder vuur. Maar ik denk dat we ons bewust moeten worden en zorgvuldig zijn in welke bewoordingen en welke metaforen we hier over spreken. Als we, bijvoorbeeld, het woord verdedigen gebruiken in 'het verdedigen van de psychoanalyse', wat houdt dit dan in en wat is het effect op onszelf en in de communicatie met de ander? Voor mij betekent verdedigen hier het verdedigen van iets statisch.Terwijl als ik zeg 'ergens voor staan' brengt dit een ander beeld in mijn gedachten.

Ik wil graag duidelijk maken, zoals anderen al voor mij deden, dat het feit op zich dat de psychoanalyse ondervraagd wordt impliceert dat psychoanalyse wordt ingeschat als iets dat benoemd en gedefinieerd kan worden. De bevraging van de psychoanalyse geeft ons met name de kans om onze eigen theorieën te definiëren en te verfijnen. Een van de uitdagingen is om ons psychoanalytisch denken zo te vertalen dat het begrijpelijk is voor anderen en een dialoog mogelijk maakt. We hopen onder meer dat we in de komende jaren de psychoanalyse weer een stem kunnen geven in de psychiatrie.

De psychiatrie heeft ons perspectief nodig en een van de manieren om daar voor te zorgen is onze kennis te vertalen in begrijpelijk taal waardoor we weer een opening kunnen zoeken naar de dialoog en de vragen die onze opponenten ons stellen. Ik ga er vanuit dat als we zorgvuldig reflecteren op hoe we denken en spreken, op de metaforen die we gebruiken, als we ons eigen perspectief in hoe we staan voor de psychoanalyse kunnen veranderen, we een goede kans maken om gehoord te worden,

Er is een trieste tendens in die zin dat veel verenigingen zich opsplitsen. Mogelijk komt dit doordat zij geen brug kunnen slaan tussen verschillen in denken. Het wordt een onoverbrugbaar verschil in de plaats van het definieren en verfijnen daarvan in de dialoog met elkaar.

Ik hoop echt dat de IPA verenigingen kan helpen een integratieproces mogelijk te maken om verder op-splitsen tegen te gaan. Om te waarborgen dat verenigingen gezond blijven en open blijven staan voor een positieve ontwikkeling inplaats van statisch te blijven, verlangt dit van de verenigingen dat ze reflecteren op hun eigen organisatie. Maar dit vereist moed, te vergelijken met de moed die nodig is om een analyse te beginnen. Ik denk dat de IPA hier een ondersteunende rol in kan vervullen.

Ik heb ervaren dat de IPA voor veel van haar leden als op een afstand wordt ervaren. Tenzij je in de organisatie betrokken bent of op congressen komt is de IPA ver van je bed. Een van de dingen die Stefano en ik hopen te doen is de IPA meer betekenis te geven en dichterbij te halen voor meer leden.

Zoals ik al eerder zei, zien wij de IPA als een plaats voor ontmoeting. Een poging hiertoe is de wijze waarop we het eerstvolgende congres plannen dat zal plaats vinden in Boston in 2015. We hebben een prachtige plek gevonden in een architectonisch mooie buurt, die mogelijkheden geeft elkaar te ontmoeten, met een heleboel kamers met veel daglicht hetgeen een gevoel van 'hoge plafonds' kan geven en de reflectie bevordert. We plannen een nieuw model met kleine groepsdiscussies zodat leden uit verschillende delen van de wereld met elkaar kunnen werken.

Ik wil graag eindigen met een gedicht voor jullie. Hiermee wil ik ook een traditie met jullie delen van mijn moeder-vereniging en van Arne Jemstedt die als president onze jaarvergaderingen altijd afsloot met een gedicht.

Het gedicht is van John Wipp, en is oorspronkelijk in het Zweeds geschreven. Je zult het drie keer horen, in het Zweeds, in het Engels en in het Spaans. In mijn moedertaal, mijn tweede taal en in de taal die ik aan het leren ben. Ik vertaalde het zelf in het Engels en speelde met de vertaling in het Spaans met de hulp van mijn meertalige assistent Andreas Silva, die het voor me corrigeerde. Ik heb de simultaan vertalers gevraagd even niet te vertalen terwijl ik het voorlees, zodat ik de klank van het Zweeds kan laten horen; maar ik zal pauzeren zodat ze het uiteindelijk kunnen vertalen voor ik het woord terug geef aan Stefano.

Låt mörkret inom mig, för mig

bli synligt

Som dammens botten   

när jag med handenskymmer himlaljuset    

för att inte ytan     

skall spegla himladjupet.      Djupet

som ljusa       spegelbilden döljer

lever. Förvandlas  

under blanka hinnor    

som jag måste se igenom 

 

Let the darkness within me, for me



be visible

Like the bottom of the pond as I with my hand

screen the light from above

so as not the surface shall mirror

the depth of the sky

The depth which the light reflection conceal

lives.

Transforms under shiny membranes which I have to see through



Tranformaties onder een glanzend vlies waar ik doorheen moet kijken.

Deje la oscurida

dentro de mi, para mihacerse visible

Como el fondo de la charca cuando yo con mi mano tapo la luz del cielo

para que la superficie no

refleje la profundidad del cielo

La profundidad que la clara reflexión oculta

vive. Transformándose debajo de membranas brillantesque mi vista tiene que atravesar

Laat de duisternis in mij zichtbaar zijn voor mij

Als de bodem van de vijver die ik met mijn hand

tegen het licht van boven bescherm

tegen de diepte van de spiegel in het watervlak

De diepte die heimelijk leven reflecteert

Tranformaties onder een glanzend vlies waar ik doorheen moet kijken.



John Wipp, Blick, 1996

 

Nu geef ik het woord aan Stefano.

De IPA, opgericht door Freud in 1910, is een thuis voor psychoanalytici uit de hele wereld.

Het IPA hoofdkantoor in Broomhills (Londen), met haar zeer gekwalificeerde staf, geleid door uitvoerend directeur Paul Crake, ondersteunt ons op alle mogelijke manieren om een coherente samenhang te krijgen in de organisatie; zo kunnen we ook het beste gebruik maken van alle bekwaamheden en talenten van de IPA leden.

Ons Bestuur zal, net zoals onze voorgangers, de geest en de functies van de IPA bewaren, maar deze niet laten verstarren.

Juist om die redenen hebben we een aantal innovatieve ontwikkelingen gepland en verbeter-plannen ingezet om de vereniging efficiënt, representatief en heilzaam te houden voor haar leden, voor de verenigingen die zij aanstuurt en die ze alsnog zou kunnen gaan bereiken, zowel als die instituten die vruchtbaar zouden kunnen samenwerken met de IPA. En, inderdaad, haar sterker maken in een veranderende wereld.

Deze ontwikkelingen en veranderingen zijn het focus van onze presentatie vandaag, zodat we met jullie de globale visie die deze plannen kenmerkt kunnen delen.

Wij zien de psychoanalyse als een levend organisme dat in verbinding moet staan met de buitenwereld zowel als met haar eigen binnenwereld. Een organisme dat de essentie van de psychoanalytische gedachte intact houdt maar open staat voor de veranderingen die voortschrijdend wetenschappelijk inzicht kan aanreiken; een organisme dat in staat is zichzelf te transformeren op een intelligente wijze (en dus een lang leven te genieten, in zowel de selectief Darwiniaanse als genetisch transformatieve Neo-Lamarckiaanse zin van het woord).



1) Communicatie plan

We hebben besloten het communicatiesysteem voor onze psychoanalytische gemeenschap te reorganiseren, intern zowel als extern naar en van buiten de Association.

We onderzoeken hoe we ons naar de buitenwereld effectiever kunnen presenteren (een Leitmotiv is: “Als het object psychoanalyse zichzelf niet presenteert dan weet het subject het niet te vinden”) en hoe we de communicatie tussen de leden ten aanzien van alle activiteiten kunnen aanmoedigen. Dit alles om een collectieve participatie te bereiken die niet alleen informatie oplevert maar ook het gevoel van bij een gemeenschap te horen.

Natuurlijk vereisen deze veranderingen de juiste informatie en transparantheid zowel als de abolute noodzaak van juridische correctheid en respect voor de regels van vertrouwelijkheid, die van jaar tot jaar veranderen.

Meer specifiek doelen we op het verbeteren van de verbindingen tussen de verschillende onderdelen van de organisatie, door bijvoorbeeld veel van de Commissies samen te voegen in een noodzakelijk synaptisch netwerk, breder, efficiënter en in staat tot een rijker geïntegreerd mentaal leven.

2) De website als een mentaal speelveld voor de psychoanalytische gemeenschap.

De website is geen bulletin bord voor boodschappen: het is een levendige expressie van het wetenschappelijke, culturele en interactieve leven van een eigentijdse psychoanalyse.

Onze wens is nieuwsgierigheid te stimuleren en op te bouwen, plezier en interesse in het bezoeken van de website: niet alleen door leden maar voor een ieder die bruikbare elementen zoekt om een niet oppervlakkige betekenis te geven aan zijn of haar persoonlijk en cultureel leven, door het hier kunnen lezen van een varieëteit van heldere en zorgvuldig geselecteerde artikelen.

We stellen ons een “veelzijdig tijdschrift” voor, -tenminste voor het publieke gedeelte-, dat psychoanalyse brengt in een niet academische stijl die verder lezen en verder contact aanmoedigt.

Voor een deel zal dit interactief zijn, met blogs en discussiefora die steeds evolueren. We hebben de personen, de technische tools en de ideeën om het te doen, en het zou een schande zijn deze bronnen en mogelijkheden niet te gebruiken.

3) Uitwisseling van inzicht in de training en opleiding

Net als elke intelligente en complexe organisatie, moet psychoanalyse voortdurend reflecteren over het doorstromen van de expertise naar de volgende generatie analytici.

Ons doel is een serieuze en oprechte discussie te bewerkstelligen tussen de verschillende verenigingen over hun opleiding, opdat het lidmaatschap van de IPA niet alleen gebaseerd is op formele en/of kwantitatieve krtiteria, maar dat de ervaringen en specifieke eigenheden van de diverse psychoanalytische scholen beter bekend raken en object zijn van gedeelde kennis.

Persoonlijk vind ik dat alleen een werkelijk diepgaande discussie de scheidslijn tussen een wetenschappelijke gemeenschap en een religieuze gemeenschap kan bewerkstelligen om te kunnen onderscheiden wat aan een kant als echt essentieel wordt herkend en hetgeen ervaren wordt als heilig aan de andere kant. We moeten het “werkelijke goud” van de Psychoanalyse bewaren zonder in de gevangenis te geraken van “het kasteel” dat Franz Kafka zo doeltreffend verbeeldde in zijn onvergetelijke roman.



4) Kinderen and Adolescenten

In onze visie vereist dit gebeid ook speciale aandacht en een voortdurende confrontatie tussen de diverse psychoanalytische verenigingen.

We beschouwen dit als extreem belangrijk, voor de toekomst van de psychoanalyse zowel als van de toekomst van de nieuwe generaties. Behalve in de specifieke behandeling van veel individuen, en ondanks herhaalde kritiek en controverses in de media, weten we hoe sterk psychoanalyse de huidige cultuur beinvloedt, en speciaal de stijl van opvoeden van de kinderen en adolescenten in een meerderheid van vooruitstrevende gemeenschappen.

Naast alle traumatische situaties die het leven ons brengt, moeten we opmerkzaamzijn op veel nieuwe “statistisch gezien normale abnormaliteiten”. Zoals de crisis in gezinnen bij het systematisch misbruik van TV, cartoons en Playstations, die als vermaak bij kinderen een exces in “valse fantasieën” hebben opgeroepen ten koste van creatieve en antipicatoire verbeelding. De collectieve tragedie van niet erkend of onderschat geestelijk lijden in de kindertijd vraagt onze verantwoordelijkheid als analyticus door het onder- bouwen van een geëigende cultuur en meer competente praktijk en in het aanwezig zijn bij het helpen van kinderen en hun verzorgers.

Wij vinden werkelijk dat de IPA de plicht heeft daar “consistent en voortdurend beschikbaar” in te zijn om wetenschappelijke zowel als om humanitaire redenen, en wij zullen hier vast en zeker in investeren.

5) Psychoanalyse en Psychiatrie

Wij nemen ons voor aanzienlijk veel energie te investeren in het heropenen van de eens bloeiende dialoog tussen de psychoanalyse en de psychiatrie.

Deze cruciale sector was getuige van een paradoxale situatie in vele landen: veel psychiaters zoeken op persoonlijk niveau hulp in de psychoanalyse , voor zichzelf en voor hun families, en veel psychiatrische teams hebben binnen hun instituut supervisie van psychoanalytici. Echter, deze samenwerking blijft een afgesplitst gebied, institutioneel en educatief gezien zowel als in termen van het doceren op de universiteit en in de gezondheidszorg, waar de aanwezigheid van de psychoanalyse of ontkend of openlijk tegengewerkt wordt.

We hebben Professor Claudio Eizirik verzocht een specifieke Commissie Psychoanalyse en Psychiatrie te organiseren en deze voor te zitten, met de hulp van vooraanstaande collega’s in dat veld, in samenwerking met de Commissie Universiteit en Psychoanalyse en de collega’s Research. We durven er op te vertrouwen dat we een brug kunnen bouwen tussen de psychoanalyse en de publieke sector van de geestelijke gezondheidzorg.

Het is zeer ongerijmd dat de keuze voor een psychoanalytische behandeling vaak een laatste is voor zovelen die er van hadden kunnen profiteren aan het begin van hun reis als patient temidden van ziekenhuisopnames en massale niet altijd geëeigende doses psychofarmaca. Psychiaters en psychoanalitici kunnen ieder hun eigen expertise herkennen en samenwerken in de strijd tegen geestelijke ziekten: een veld waar plaats is voor iedereen en waar de wederzijds support een noodzaak is.

6) Research: IPA leden en onderzoekers met elkaar in contact brengen

De gehele organisatie van de afdeling Research is bestudeerd, samen met de nieuwe voorzitter Mark Solms: het centrale idee was om de structuur te vereenvoudigen door een centraal Research Executive gebied in te stellen met drie sub-terreinen: Conceptual, Clinical en Extra-clinical.

We zullen meer pro-actief gaan werken dan tot nu toe het geval was en we zullen eerder toepassingen zoeken die we baseren op onderzoeksprioriteiten, dan te wachten op toepassingen en ze dan invoeren.

Drie andere kernpuntenzijn:



  1. Voortdurend contact tussen het IPA bestuur en de Research Executive, vooral om interesses aan te geven of een bepaalde behoefte die het ontwikkelen van specifieke onderzoeksprojecten noodzakelijk maken.

  2. Een voortdurende informatiestroom van hen naar de leden over de onderzoeksactiviteiten die gefinancierd worden, in een speciaal item op de IPA website.

  3. de mogelijkheid van interactieve communicatie, weer via de website, tussen IPA leden en onderzoekers.

In essentie, sinds de economische investeringen van IPA in Research substantieel zijn (ongeveer 20 % van het totale budget), lijkt het niet meer dan juist dat de IPA de leden regelmatig informeert over de activiteiten op dit gebied, en dat zij constructief hun mening kunnen geven over deze activiteiten.

7) DE IPA/REGIONS Electronic Journal

Na een gedurende vele jaren zeer vruchtbaar samenwerking met de PIEE en ILAP opleidingsinstituten hebben de regionale organisaties EPF, FEDAL en NAPSAC ( gesteund door de APsaA) besloten samen te gaan in een nieuwe uitgevers onderneming in een eveneens, en gelijk- en mede-verantwoordelijke “Joint venture”.

Het "IPA/REGIONS E-JOURNAL", een supranational wetenschappelijk orgaan (noch van een vereniging, noch van particulieren, maar van de bovengenoemd instituten), wordt sinds kort bestudeerd door een speciale commissie van representatives en technici, die een plan voorbereiden dat in korte tijd wordt geïmplementeerd.

Dit plan kreeg een ruime consensus daar het paradoxaal leek dat ondanks dat we al sinds een eeuw een internationaal psychoanalytisch instituut zijn, men geen nieuwsbrief kende die het geheel en onpartijdig representeerde.

Dit nieuwe journal zal anders zijn dan het huidige en al lang bestaande en streeft in haar editorial management met name het absoluut internationale karakter na, inclusief een rotatiebeleid voor editors en vertegenwoordigers van alle landen op ieder niveau.

Indien we, waar het nu zeker op lijkt, kunnen slagen in dit veelzijdige nieuwe intiatief, is het een onderneming waar onze zusterverenigingen trots kunnen zijn. Cultureel en wetenschappelijk in balans, open voor bijdragen van verschillende scholen van denken, geheel onafhankelijk en politiek gezien landen overstijgend.



8) Het IPA Encyclopedic Psychoanalytic Dictionary

Ten slotte; we geloven dat de tijd rijp is om nog een ander avontuur aan te vangen en wel de voorbereiding van een IPA PSYCHOANALYTIC DICTIONARY.

Er bestaan meerdere uitstekende woordenboeken van de psychoanalyse maar de IPA (en, naar onze mening, hier vóór alles de IPA) heeft de human resources, het wetenschappelijk potentieel en de culturele kenmerken om een buitengewoon complete, gevariëeerde en vooruitstrevende versie te creeëren die werkelijk representatief is voor de veelvuldige theoretische trends en scholen in de psychoanalytische wereld. Een dergelijk omvangrijk werk vergt niet alleen een uitgebreide kennis van de psychoanalyse in het heden en verleden, maar ook ruime redigeer- en organisatorische vaardigheden. Het werk zal niet alleen door een handvol onderzoekers -hoe waardevol ook-, gedaan worden, maar door diverse gecoordineerde werkgroepen.

Het doel is alle psychoanalytici en psychotherapeuten die analytisch werken een up to date tool te verschaffen om te kunnen raadplegen en naar te kunnen refereren, van de beste kwaliteit met een ´wide scope´, die zowel de stam als de takken van het psychoanalytische boom laat zien, zoals die groeide vanaf Freud tot aan de dag van vandaag.

 

CONCLUSIE

Al deze ideen kunnen werkelijkheid worden wanneer we in staat zijn om samen te gaan en samen te werken met onze collega´s uit de diverse regio´s. Persoonlijk, net als velen van jullie, besteed ik een groot deel van mijn tijd aan clinisch werk met patienten, in contact met hun en mijn innerlijk leven; het clinisch werk is de ware kern van de psychoanalyse; daar vinden we diepgang, kostbaar, bijna tijdloos en de immense potentie van de psychoanalyse met “geheime passages” die innerlijke deuren openen en ontdekkingen, transformaties en integratie laten zien die anders niet mogelijk waren.

Echter ik ben ook al heel lang gewend aan het werken met collega´s: in mijn Vereniging, in de Working Parties, in het IPA bestuur, en ik heb, zoals velen van jullie, een groot deel van mijn energie besteed aan onze psycho-analytische gemeenschap.

Zoals we allen beseffen komt onze inspiratie en kracht min of meer bewust voort uit onze persoonlijk “Urszene”, het scenario van onze oorsprong: ieder van ons heeft zijn en haar eigen “Pribor”en kunnen, (als het goed gaat en Kafka’s gevangenis ons niet insluit) onze eigen “Bergasse”, onze eigen Vereniging en uiteindelijk de International Association bereiken.

Mijn initiele wereld lag rond een grote keuken van een oud huis in de heuvels bij Bologna, waar zich elke avond mijn ouders, grootouders, ooms en tantes, nichtjes en neefjes, en zussen en broers verzamelden onder een grote gekromde eik die dateert vanuit de 15e eeuw.

Mijn huidige leven heeft iets weg van deze oorsprong en brengt haar weer tot leven hier in deze grote wetenschappelijke en professionele gemeenschap die ook zorgt voor de integratie van de oude ervaring van separatie en de verdere ontwikkeling ervan, eerst door de school, dan via de universiteit, specialist zijn, seminars en conferenties.



Mijn oude gebogen eik van vroeger is de Psychoanalyse van vandaag: hieronder gaat in vele talen en culturen een onuitputtelijke rijkdom aan bronnen schuil en zullen we samen werken om te waarborgen dat de IPA werkelijk een huis is voor alle psychoanalytici, in de werkelijkheid maar vooral in de innerlijke wereld.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina