Inhoudsopgave nieuwsbrief 186 – 15. 10. 2013


Bankenunie: EU-ministers besluiten vandaag over grootste roof en crash ooit



Dovnload 0.61 Mb.
Pagina16/16
Datum24.07.2016
Grootte0.61 Mb.
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16

Bankenunie: EU-ministers besluiten vandaag over grootste roof en crash ooit

'Armageddon plundermachine': Megabanken zullen met behulp van politiek complete landen leegroven


Vandaag besluiten de EU-ministers van Financiën over de volgende stap naar een Europese bankenunie. Daarmee zullen ze de weg vrijmaken voor de grote zelfvernietiging van het wereldwijde financiële systeem, waar de internationale megabanken enorm van zullen profiteren. De klanten van de banken en de belastingbetalers zullen opnieuw de rekening moeten betalen. De EU-ministers gaan ervoor zorgen dat deze massale, wereldwijde onteigening -de grootste roof uit de menselijke geschiedenis- volledig legaal kan worden uitgevoerd. Het internationale geldsysteem is in de afgelopen tientallen jaren veranderd in een wereldwijd casino, een gigantisch gokspel. Geld hoeft niet meer gebaseerd te zijn op zaken van echte waarde, maar op stukjes papier waarop staat dat deze geld waard zijn. Vroeger hadden we de goudstandaard, maar die was een blok aan de been van de grote financiële spelers, die niet alleen meer en meer winst wilden, maar ook totale controle over de geldstromen wilden krijgen.



Subprime-crisis en derivaten

President Bill Clinton en FED-topman Alan Greenspan stonden in de jaren '90 met hun beleid aan de basis van de subprime-crisis in 2008. Amerikaanse banken bleken voor miljarden aan kredieten te hebben verstrekt aan mensen die zich die totaal niet konden veroorloven. De banken hadden deze kredieten zo vaak opnieuw gebundeld en doorverkocht, dat niemand meer wist of deze schulden ooit nog zouden kunnen worden terugbetaald. Dit soort bundels noemde men derivaten. Mega-investeerder Warren Buffett waarschuwde al dat dit 'financiële massavernietigingswapens' zijn. Iedere keer als een bundel opnieuw werd ingepakt en doorverkocht, werden er opnieuw rente en vergoedingen over berekend. Hierdoor blies de derivatenhandel zichzelf gigantisch op, volgens sommige schattingen tot wel $ 1,5 biljard ($ 1.500.000.000.000.000). Om zoveel mogelijk van dit soort bundels te kunnen kopen, leenden de banken geld bij andere banken. Dat gebeurde door zogenaamde terugkoopovereenkomsten, repo's genoemd: Bank A verkoopt derivaten aan Bank B. Bank A krijgt daarvoor krediet, en betaalt dit na korte tijd aan Bank B terug. Zodra dit krediet met rente is afbetaald, krijgt Bank A zijn waardepapier terug.



Crisis in 2008 was gepland

Repo's werden gebruikt om snel hoge winsten te behalen. De kopers kregen snel geld om daarmee te speculeren, en de verkopers incasseerden de rente. Dat ging lang goed, totdat sommige spelers de andere banken niet meer vertrouwden en hun geld terug wilden. Dat hadden die banken echter niet meer. Als zo'n eis om terugbetaling -een 'margin call'- plotseling op tafel wordt gelegd, dan wordt het moeilijk: of de bank heeft voldoende eigen kapitaal en betaalt het bedrag terug, of de bank gaat failliet.

Dat overkwam Lehman Brothers en Bear Stearns in 2008. Overkwam, of was het doelbewust? Het wordt steeds duidelijker dat het omvallen van deze banken een geplande test was. Toen Bear Stearns instortte, was JP Morgan Chase de grote winnaar. Het Britse Barclays, het Japanse Nomura en -natuurlijk- Goldman Sachs profiteerden het meest van het omvallen van Lehman.

'Armageddon plundermachine'

Documentairemaker David Malone noemt dit systeem, waarmee de banken met behulp van derivaten en repo's het basisprincipe van geld zonder tegenwaarde geperfectioneerd hebben, 'de machine die aan het eind op de brutaalste rooftocht aller tijden zal uitlopen' (lett. 'Armageddon Looting Machine').

Het belangrijkste wat de 'too big to fail' megabanken van de crisis leerden is dat zij vrijwel zonder risico's onbeperkt konden doorgaan met hun extreem risicovolle speculaties, wetende dat de politiek hen uiteindelijk toch wel overeind zou houden, en de rekening daarvan op de belastingbetalers zou afwentelen.

Duivels plan geslaagd: Staatsgaranties voor derivaten

Om het spel te laten doorgaan, stuurde Goldman zijn beste man naar het Amerikaanse ministerie van Financiën, Hank Paulson. Hij beloofde dat de overheid haar geld met winst zou terugkrijgen. Voorwaarde was dat de banken gewoon konden blijven speculeren met derivaten en repo's, waarmee er onvoorstelbare hoeveelheid 'nieuw' geld konden worden geschapen. Dat was een aanbod wat Washington niet kon weigeren. Immers, ze zouden het aan de banken gegeven geld met winst weer terugkrijgen. De banken ging vervolgens verder met hun duivelse plan, dat verbijsterend genoeg nauwelijks werd opgemerkt: ze dwongen de politiek staatsgaranties voor hun derivaten te geven. Deze derivaten werden tot 'veilige havens' verklaard.

Om dit te bereiken werden de faillissementsregels voor de banken veranderd. Voortaan kregen banken een voorkeursbehandeling bij het bankroet van een tegenpartij, iets dat onder de klassieke regels was verboden. De klanten van de bank, de belastingdienst en de normale aandeelhouders hebben het nakijken, en verliezen hun geld. Dit is niets anders dan een volledig gelegaliseerde onteigening.

Beleggers door lage rente in derivaten gelokt

De deal: de banken verkopen derivaten met naar verhouding weinig rente aan beleggers en investeerders. Het motto: 'een veilige investering - lage rente'. Omdat de centrale banken de rente naar bijna nul terugschroefden, werden beleggers rechtstreeks in de derivatenhandel gelokt.

En voor de banken geldt: wie derivaten heeft, wint, want zo wordt niet alleen het eigendom van de schuldenaren in beslag genomen, maar wordt dit vervolgens ook nog eens met winst doorverkocht. Het spel gaat dus gewoon verder.

MF Global: ook gewone klanten onteigend

Na het omvallen van Lehman kwam er -ondanks de belofte het geld met rente terug te betalen- steeds meer weerstand tegen het redden van de banken met belastinggeld. Toen werd het tijd voor de volgende test: MF Global. In tegenstelling tot de investeringsbanken Bear Stearns en Lehman -die enkel met andere banken, ondernemingen en grootaandeelhouders werken- beheerde MF Global ook geld van gewone klanten.

MF Global kreeg 'liquiditeitsproblemen', omdat de andere banken de benodigde repo-kredieten weigerden. Van het ene op het andere moment werden de beleggers onteigend. Dankzij de 'safe haven' regels belandden de derivaten legaal bij andere banken. $ 1,2 miljard was verdwenen, maar uiteindelijk werd niemand daar verantwoordelijk voor gesteld. Het is niet te bewijzen, maar men vermoedt dat het geld in de vorm van derivaten bij JP Morgan terecht is gekomen.

Bankenwereld geeft niets om echte economie

Na het omvallen van MF Global werden de kleinere financiële spelers bang dat ze het volgende slachtoffer van de megabanken zouden worden, en wilden stoppen met het repo-spel. Oud Goldman Sachs bankier Mario Draghi verklaarde vervolgens, in zijn functie als president van de ECB, dat 'de interbancaire markt niet functioneert. De banken lenen elkaar geen geld meer.' Ook beklaagde hij zich erover de banken geen geld meer uitleenden aan de 'echte economie'.

Dat is een andere belangrijke peiler van het perverse financiële systeem: de echte economie zal de banken een worst wezen. Het geld wordt gebruikt voor de winstgevende derivatenhandel. Na de huizenmarktcrisis werden de banken enorm creatief in het vinden van nieuwe vormen derivaten: studentenleningen, goud, grondstoffen, levensmiddelen, ondernemingen. Dankzij deze 'Asset Backed Securities' kon de 'Armageddon-machine' van de banken op volle snelheid blijven doordraaien. Omdat al dit geld niet in de echte economie terecht komt, is de inflatie laag. De ECB noemt dat echter een verdienste van zichzelf. Het geld mág deze gesloten kringloop niet eens verlaten, want anders zou de inflatie exploderen.

Derivatenhouders kregen bevoorrechte status

Nadat de interbancaire markt was ingestort, begonnen de ECB, de FED en de andere belangrijke centrale banken massaal geld bij te drukken. De Fed koopt maandelijks voor $ 85 miljard aan Amerikaanse staatsobligaties op. In het permanente Europese noodfonds ESM zit € 700 miljard. Al dit geld wordt gedekt door de belastingbetalers. Ondertussen liep de Europese staatsschuldencrisis volledig uit de hand. De banken bijten echter niet in de handen van hun weldoeners in de politiek, dus blijven ze -met het nieuwe geld van de centrale banken- staatsobligaties opkopen.

Door twee geheime EU-richtlijnen kregen de derivatenhouders ook in Europa een bevoorrechte status. Dat maakte de weg vrij voor het volgende experiment: Cyprus. Hier werd voor het eerst besloten tot een gedwongen bijdrage van aandeel- en bankrekeninghouders, een 'bail-in'. De derivatenbezitters bleven buiten schot, want zij hadden van de politiek de status van bevoorrechte schuldeisers gekregen.

Geraffineerde misleiding door schaduwbankensysteem

Om de schijn op te houden dat de politici geleerd hadden van het uitbreken van de financiële crisis in 2008, voerde de EU nieuwe bankenregulering in. Volgens advocaat en financieel criticus Ellen Brown zijn deze regels een zeer geraffineerde misleiding van de aandeelhouders en belastingbetalers. De derivatenhandel werd namelijk verplaatst naar een schaduwbankensysteem, die volgens persbureau Reuters zo'n $ 60 biljoen groot is. De profiteurs zijn dezelfde megabanken, die tegenover het publiek doen alsof ze zich aan de nieuwe regels onderwerpen. Met behulp van Hedgefondsen, Private Equity firma's en andere creatieve middelen werden de enorme risico's die de banken bleven nemen verhuld, zodat de officiële balansen er opeens een stuk gezonder uitzagen. Dit systeem werd met volledige en uitdrukkelijke toestemming van de machtigste bank ter wereld opgezet, de Bank for International Settlements (BIS), die de belangen van de grote centrale banken vertegenwoordigt.



Belastingbetalers en klanten hebben nog steeds niets door

Als de EU-ministers van Financiën vandaag met veel vertoon aankondigen dat de bankenunie op de goede weg is, betekent dit in werkelijkheid dat de eindstrijd, het beruchte 'End Game', van de financiële haaien om Europa is begonnen. Banken zullen op basis van de zorgvuldig in elkaar gedraaide 'stresstesten' failliet worden verklaard. De daarop volgende crash zal in etappes plaatsvinden. Iedere keer zal er in Europa een nieuwe Bear Stearns, Lehman of Dexia zijn - banken die omvallen, ook als ze -zoals het Frans-Belgische Dexia- in eerdere stresstesten voor 'gezond' werden verklaard.

Bizar genoeg hebben degenen die uiteindelijk totaal zullen worden onteigend, de belastingbetalers, de aandeelhouders, de spaarders en de bankenklanten, nog altijd niets in de gaten. Die zullen 'verrast' worden door het plotselinge failliet van hun banken. Op een dag zullen burgers, als ze geld willen pinnen, merken dat hun geld 'plotseling' verdwenen is, net als de klanten van MF Global moesten ondervinden.

Bankrun op lege pinautomaten

Er zal een bankrun ontstaan, maar de kassen en pinautomaten zullen leeg zijn. Het geld zal namelijk volledig legaal naar de zakken van de derivatenbezitters zijn verplaatst, zodat die vrolijk door kunnen blijven gaan met hun grote gokspel. Klagen en rechtszaken zullen niet helpen, want de grote spelers met het geld hebben van de politiek een veel betere rechtspositie gekregen dan degenen van wie het geld eigenlijk is. Of beter gezegd: was. De compleet uitgeplunderde, radeloze belastingbetalers, spaarders en aandeelhouders zullen echter nooit te weten komen waar hun geld gebleven is.



Megabanken zullen landen compleet leegroven

Wanneer dit precies gaat gebeuren, weet niemand. Malone schrijft dat dit 'Plan B' van de megabanken niet enkel bedoeld is om de kwetsbare banken in zwakkere landen te vernietigen, maar ook om de landen zélf leeg te roven. Deze rooftocht hoeft geen maanden te duren, maar kan in enkele uren en zelfs minuten worden voltooid.

De politiek heeft ervoor gezorgd, dat niet één bankier hier ooit voor terecht zal hoeven staan. Het enige wat er nog hoeft te gebeuren is een 'trigger' voor de volgende crash, die de megabanken nodig hebben om enkele van hun kleinere tegenstanders te verpletteren.

Dat bevel kan in Washington, maar ook in Beijing worden gegeven. Het slachtoffer kan een grote bank zijn, maar ook een aantal kleinere. Er zullen hoe dan ook veel verliezers zijn, die gegarandeerd te laat zullen komen en alles zullen kwijtraken. Vandaag maken de Europese ministers van Financiën opnieuw een stukje zekerder, dat de megabanken als de grote overwinnaars uit de chaos tevoorschijn zullen komen.

Xander - (1) Deutsche Wirtschafts Nachrichten

Mega cycloon op ramkoers met kerncentrale Fukushima

Dinsdag, 15 oktober 2013





In Japan heeft men alarmcode “rood” afgegeven in verband met de nadering van een zeer krachtige cycloon.

De route van dit natuurmonster zal dwars door de kreupele kerncentrale in Fukushima voeren.

Japan is wel wat gewend als het gaat over cyclonen. Nu is er echter één onderweg waarvan men zegt dat deze zo krachtig is dat het maar eens in de tien jaar voor komt.

Dat is nog daar aantoe, maar wat erger is; de kracht van deze cycloon met de mooie naam Wipha, zal neerbeuken op de half ingestorte gebouwen van wat er van de kerncentrale in Fukushima nog overeind staat. Men verwacht dit keer letterlijk zwaar weer.

Er zijn al 450 vluchten gecancelled waardoor inmiddels al bijna 70.000 passagiers zijn gestrand. De cycloon bevindt zich nu nog boven zee en zal morgen aan land komen met windsnelheden tegen de 150 kilometer per uur. Men verwacht dat deze cycloon woensdag vroeg (lokale tijd) aan land zal komen en rond het middaguur Fukushima bereikt zal hebben. Dat is in de nachtelijke uren die nu eraan komen in Nederland.

Uiteraard horen we geruststellende geluiden vanuit Tepco, het energiebedrijf dat tot nu toe heeft laten zien dat het niet om kan gaan met een ramp van deze omvang.

Ze krijgen te maken met geweldige regenval wat er waarschijnlijk weer voor gaat zorgen dat er nog meer besmet water zal weglekken, maar het grootste probleem dit keer is de wind.

De grote angst tot nu toe was altijd een aardbeving die kon veroorzaken dat het gebouw van reactor 4 inelkaar zou storten. Als dit gebeurt en de staven die open en bloot in een bassin liggen in datzelfde gebouw tuimelen naar beneden en raken elkaar, dan zijn de rapen meer dan gaar.

Zo ziet het gebouw van reactor 4 er op dit moment uit:

Zoals we schreven in een eerder artikel:

Professor Charles Perrow van de Yale Universiteit zegt:

“De condities in het bassin van unit 4, dertig meter boven de grond, zijn hachelijk en als twee van de staven in dat bad elkaar raken, dan kan dit een nucleaire reactie veroorzaken die niet onder controle te houden is.

De straling die dan zou vrijkomen zou de evacuatie betekenen van alle omringende gebieden, inclusief Tokyo. Als de 6.375 staven in het bassin van unit 4 niet afdoende gekoeld kunnen worden dan zal dit kernsplijting veroorzaken en zal de mensheid duizenden jaren lang worden bedreigd”.

Dan nu de krachtigste cycloon in tien jaar tijd die met volle kracht tegen het gebouw van unit 4 zal beuken.

Een paar schietgebedjes lijken hier geen overbodige luxe.

Bronnen: RT News ; Real Agenda



http://www.niburu.co/index.php?option=com_content&view=article&id=6060:mega-cycloon-op-ramkoers-met-kapotte-kerncentrale-fukushima&catid=10:buitenland&Itemid=23



autovorm 1
Nieuwsbrief 186 – 15 oktober 2013 – pag.




1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina