Inhoudsopgave Voorwoord 1 1 Excursies



Dovnload 358.14 Kb.
Pagina2/4
Datum22.07.2016
Grootte358.14 Kb.
1   2   3   4

Toneelweekend zaterdag 28 februari en zondag 29 februari 2004



"Altijd al eens op toneel willen staan? Of heeft u juist zin om eens lekker gek te doen, nergens aan te denken en u helemaal uit te leven? Dan is het toneelweekend dat de Stichting KUBES aanbiedt wellicht iets voor u!!!", zo luidde de aankondigingtekst in onze KUBES-Nieuwsbrief van januari 2004.
Het toneelweekend bleek voor zowel mensen met weinig of geen speelervaring als voor mensen die al enige ervaring hebben op het gebied van toneel een groot succes.

Alle basisvaardigheden van het toneelspelen werden - onder leiding van de docente Annemarie Corjanus - door alle vijftien deelnemers geoefend, zoals o.a. stemgebruik, houding, improviseren, incasseren – reageren, samenspel en nog veel meer.
De zaterdagavond werd op educatieve wijze ingevuld met een optreden van kleinkunstenares Charlotte Glorie.
De verblijfslocatie "Het Loo Erf" te Apeldoorn was comfortabel, "een gedekte tafel en een gedekt bed", het programma liep gesmeerd, de sfeer was uitstekend; al met al voldoende ingrediënten om dit als een geslaagd weekend te bestempelen.


2.3 De eerste KUBES-workshop Primitieve Dans

Op zaterdag 27 maart 2004 werd onder leiding van docente Christianne Kramer een workshop "Primitieve dans" gegeven in "De Vlasborch" te Vught, waarin de nadruk lag op het verkennen en bewust worden van je eigen bewegingsmogelijkheden en lichaamshouding.


Een dertiental deelnemers nam hier met veel plezier en enthousiasme aan deel, er werd flink gewerkt aan de beleving van het bewegen. Het bleek een spannende inspanning, speels, aandachtig genieten, die alle deelnemers voldoening gaven.

2.4 Workshop "De kunst van het vertellen"

Op initiatief van Roland Grangé en George Kabel werd een vertelworkshop georganiseerd.


De wervende tekst in de KUBES-Nieuwsbrief luidde destijds;
Boeiend vertellen, hoe doe je dat? Een workshop waarin we verhalen uitwisselen en met elkaar oefenen hoe we zo kunnen vertellen dat ieders verhaal overkomt. Als het weer het toelaat, beginnen we met een wandeling door de duinen. Binnengekomen in "De Vertelschuur" vertellen we elkaar wat we tijdens de wandeling beleefd hebben. We gaan werken aan korte verhalen uit het gewone leven: ervaringen en waarnemingen die ieder uitwerkt tot een kort verhaal. We kijken ook hoe een bestaand verhaal, bijvoorbeeld een sprookje, in elkaar zit.
Daarna is er tijd voor de verhalen van ieders keuze. Dat kan een sprookje zijn of een anekdote of een zelfgemaakt verhaal. Hoe zit dit verhaal in elkaar, hoe kun je werken aan de taal, hoe vraag je aandacht, hoe kun je je stem gebruiken?

Als je je wilt voorbereiden op de workshop, dan kun je b.v. nagaan:

- Wat voor verhalen vertel ik?

- Hoe doe ik dat nu (waar, wanneer en hoe)?

- Wat gaat goed en wat zou beter kunnen, wat wil ik leren?
- Welk verhaal zou ik willen vertellen in de workshop?

Het antwoord op deze vragen kun je mailen of doorbellen aan George Kabel.


Die geeft dit dan door aan de docente Anne van Delft, zodat zij zich goed kan voorbereiden.

Anne van Delft is vertelster. Ze treedt op, geeft workshops en trainingen, regisseert theatervoorstellingen en maakt verhalenprogramma's met zeer diverse groepen mensen.

Deze geslaagde workshop vond plaats in "De Vertelschuur" van Taletta Bierens de Haan te Bloemendaal, en was voor herhaling vatbaar.

2.4.1 Impressie Verteldag in Bloemendaal

Zondag 31 oktober 2004

Door Roland Grangé

Deze zondag kweet de NS zich voorbeeldig van zijn taak en zo stond er een groepje op het plein bij het station in Bloemendaal. Wat kwamen zij doen in deze stille van haar zondagsrust genietende gemeente? Waren het verloren gelopen betogers, uitgeprocedeerde asielzoekers, vroege wandelaars of kerkgangers. De aanwezige geleidehond leek toch te wijzen in een andere richting over de bestemming en bedoeling van deze kleine groep mannen en vooral vrouwen. De groep werd vriendelijk welkom geheten door Anne en Taletta. Na een rustige wandeling door de herfstige gemeente, kwamen zij aan bij de “Vertelschuur”, van Taletta.

Het houten gebouwtje stond bezijden een woonhuis en geitenweitje in een prachtig bosperceel.

Bij binnenkomst rook het naar koffie en versgebakken appeltaart.

Stoelen werden gerangschikt in een kring en de plaatsen ingenomen naargelang hinder van lichtinval en gehoorsafstand. Iedere deelnemer bracht de wensen voor deze dag naar voor, de welke door Anne, vertelster, geïnventariseerd werden. Hoe boei ik mijn publiek, ik wens een verhaal aan mijn kleinkinderen te vertellen, ik ben uitvoerig in mijn betogen, ik treed op in literaire cafés, ik ben tè kort van stof.

Haar eerste opdracht luidde: "ga in je geheugen op zoek naar een waarneming in de natuur die jou getroffen heeft en vertel die aan ons".


Bloemen die zich oprichten en dringen om haantje de voorste te zijn, een regengordijn wat zich sluit over het Veerse meer, bliksem die het zwerk doorklieft, een boot die hetzelfde doet over het meer, een uil die uit een boom valt, een andere boom in de herfstbrand en de zon die drie kwebbelende vrouwen het zwijgen oplegt, werden als kleine schilderijtjes in ons midden gelegd. Spontaan gegroeid uit de stilte en een belevenis. Elke waarneming ontsproten vanuit de zintuigen, horen, ruiken, zien, proeven, voelen, kan uitgroeien tot een verhaal.

Zo, ook het wandelen door het paradijsje van Taletta, de kruidentuin, de oude beuken, het golvende terrein bedekt met een bladertapijt en de hier en daar aan weer en wind overgelaten boomstronken.


Vertellen is anders dan voorlezen. Bij voorlezen staat het weer te geven verhaal reeds op papier, en is het de stem van de voorlezer die het publiek boeit.

De verteller daarentegen ontmoet het publiek, krijgt als het ware toestemming door houding en toeneiging hen mee te nemen op een reis door een wondere wereld. Een verhaal wordt gevormd tijdens het vertellen, al bestaat er mogelijk een raamwerk of traditie die het vertelde schragen. Ofwel leert de verteller het gehele verhaal van buiten en weet het zo te brengen alsof het verhaal op dat moment spontaan groeit. De toehoorders worden meegenomen, laten zich meevoeren door het spiegelpaleis van de verteller.

Er is een duidelijk verschil in trant en vorm tussen schrijftaal, het geschreven verhaal en de orale traditie waarin de verteller staat.

Door enkele deelnemers werd getracht op deze wijze ons publiek te boeien, Anne gaf ieder nuttige tips mee.

Zo werd de dag schemerig en verzamelde de groep zich om de terugreis aan te vangen door het nog steeds slaperige Bloemendaal.

Het enige negatieve aan deze dag was, dat hij ten einde liep.

En voor diegenen die er niet waren, hun zondagsrust niet wensten te verstoren, de kat uit de boom keken, ik heb horen fluisteren… misschien… dat op een dag…ooit…
Roland Grangé

Deelnemer aan de verteldag



2.5 Beeldhouwcursus beeldhouwen in Frankrijk

In juni 2004 bood Stichting KUBES haar donateurs de mogelijkheid om een beeldhouwcursus te volgen in Revers, een plaatsje in de Dordogne in Frankrijk. De locatie was een oude boerderij, die voorzien is van gastenverblijven, een kleine camping, een zwembad; een prima ruimte om zowel buiten, als onder een overkapping te beeldhouwen.


Tijdens de cursus kon met hardsteen, speksteen en albast gewerkt worden, maar ook kon men keramiek maken, waarbij ook de raku-techniek werd gebruikt.

Onze docente Ineke Crans - uit Wapenveld - had al veel ervaring met het geven van beeldhouwcursussen. Zij werd bijgestaan door beeldend kunstenaar Leendert Wijtman, evenals een aantal KUBES-begeleiders.


De cursus duurde van 10 juni tot en met 20 juni, waarvan zeven cursusdagen en één dag excursie naar het Zadkine museum.


Ineke Crans heb ik leren kennen tijdens de "Open atelier route" in 2002.

Zij is beeldend kunstenaar. Ik heb bij haar een cursus gevolgd in keramiek met raku-techniek. Dat geeft speciale effecten door na het glazuren de werkstukken in een zaagselton te stoken. Zij geeft ook cursussen in de Dordogne in Frankrijk. Een Nederlands gast echtpaar verzorgt werkvakanties op een oude boerderij. In een voormalige open tabaksschuur kun je een week, of zo als ik veertien dagen, naar hartelust hakken, raspen en keramiek maken. Het omgaan met blinden en slechtzienden gaat haar bijzonder goed af. Ik was de enige visueel gehandicapte van de tien deelnemers. De vakantie is geheel verzorgd, het onderkomen is eenvoudig maar netjes.

Er is een heerlijk zwembad en een terrein waar je desnoods met eigen caravan of tent kunt staan. Het is rustig gelegen op een heuveltop. Het eten en de wijn waren heerlijk. Het is bereikbaar met de Euroliner, een internationale lijnbus. Ook voor mensen met een geleidehond, zoals ik een prima locatie. Inbegrepen is ook een excursie naar het Zadkine museum, dat niet zo ver weg is. Al met al is het heerlijk genieten en toch lekker werken. 
Liese-Lotte Middelburg

E-mail van Adri Hopman aan Jan en Bets Sluiter

Lieve Jan en Bets,
...wat is de wereld toch klein, en hoe dichtbij de warmte, genegenheid en liefde.
Er liggen slechts een kleine 1.200 kilometers tussen mijn drukke, hectische leven en jullie "paradijs op aarde". Het "vivre comme Dieu en France" wordt hier letterlijk bewaarheid...
Dank voor jullie open armen, jullie luisterend oor, jullie sterke schouders en de twinkeling in de ogen. Ik hoop ooit weer eens in de gelegenheid te zijn hier terug te komen en opnieuw een flinke hap frisse lucht - gelardeerd met wijn en lekker eten - tot mij te nemen.
Het ga jullie goed!
Heel veel dank en liefs,

Adri Hopman

19 juni 2004
2.5.1 Impressie deelnemer beeldhouwcursus Frankrijk

Impressie beeldhouwcursus Frankrijk

10-07-t/m 20-07-2004.

Door Angelique ten Holter

Foto's; Angelique ten Holter, Fred Kramer, Bob Middelburg, Jan en Bets Sluiter, Jan Sandberg




Werkvakantie in de Perigord Noir

Verslag van Angelique Ten Holter, deelneemster
Toen ik voor het eerst hoorde van de creatieve vakantie van KUBES in Frankrijk, was ik er als de kippen bij. De combinatie van buiten onder begeleiding creatief bezig zijn, lekker volledig verzorgd worden, de zonnige bosrijke omgeving, culturele uitstapjes maken en gezellig met een groep zijn klonk me als muziek in de oren. Ook mijn goed ziende partner Fred zag het meteen zitten, ondanks dat hij hard zou moeten studeren voor twee examens. Na een eerste kennismaking met de docenten, gastheer en gastvrouw Jan en Bets Sluiter, de groepsleden en begeleiders werden we zo mogelijk nog enthousiaster.
Twee dagen eerder dan de rest van de groep arriveerden we met onze eigen auto bij huize Sluiter in het gehucht Revers in de prachtige Perigord Noir. Daar ontmoetten we opnieuw de zeer sympathieke Jan en Bets en hulptroepen Tineke en Anne die onze maaltijden zouden gaan verzorgen. We kregen direct een knusse caravan toegewezen op de minicamping. Na de volgende ochtend lekker in het zwembad gedobberd te hebben, hadden we twee vrij te besteden dagen voor onszelf. Op 10 juni arriveerden in de namiddag, zoals gepland, ook de anderen.
Om tragische redenen hadden helaas een begeleider/chauffeur en een cursiste moeten afzeggen.

De overige groepsleden, begeleiders en geleidehonden kregen ook hun slaapplaatsen toegewezen, veelal in het grote gastenverblijf. Die avond dineerden we voor het eerst met het hele gezelschap buiten. Heerlijk! Het weer werkte de hele vakantie mee en dit tafereel zou zich dagelijks herhalen.


De volgende dag was het werken geblazen in de halfopen tabaksschuur. Ineke Crans leerde ons de fijne kneepjes van het werken met keramiek. De gulden regel luidde: zorg dat er geen lucht in zit, anders knapt je werkstuk in de oven uit elkaar! Eerst maakten we volgens de aloude Japanse traditie een zomer- en een winterkommetje, om kennis te maken met het materiaal. Daarna was het tijd voor vrij werk. Dit varieerde van een eend tot een cavia en van een Romeins schip tot een pennenbakje. Het werd me al snel duidelijk dat er veel talent was in de groep. Na drie werkstukken gefabriceerd te hebben hield ik de klei na anderhalve dag voor gezien en ging ik aan de slag met speksteen. Ik zag direct een kat in het brok steen dat ik had uitgekozen en verdomd; die kwam er ook uit tevoorschijn!

Op zondag hadden we vrij en bezochten Fred en ik op eigen gelegenheid het lieflijke bergdorpje Domme. Na deze break-out zette Fred zijn studie en ik mijn beeldhouwwerk voort. Op gezette tijden werden we voorzien van koffie, thee en een heerlijke lunch. De arbeid vorderde gestaag en de stemming in de groep zat er goed in.

De woensdagmiddag was gereserveerd voor een bezoek aan het Zadkine museum. Bij hoge uitzondering mochten wij, met dunne handschoenen aan, het veelzijdige werk van de Franse kunstenaar Ossip Zadkine betasten.

Aansluitend bezochten we de nabijgelegen kerk om de sfeer van het houten Christusbeeld en de Piëta te proeven. Een en ander had een extra dimensie gekregen doordat Zadkine-fan Anne voor ons een lezing had verzorgd ter voorbereiding op de excursie.


Vol inspiratie gingen we de dag daarop weer met onze eigen beelden aan de slag. De klei, speksteen, albast en serpentijn kregen de fraaiste vormen. Na het voltooien van mijn spekstenen kat, besloot ik voor het eerst van mijn leven een prachtig stuk wit albast te lijf te gaan. Tussen de bedrijven door werd er op vrijdag Raku gestookt. Alle werkstukken hadden het biscuit bakken goed doorstaan. Na geglazuurd te zijn mochten ze in de duizend graden oven. Het was spectaculair om Ineke en Tineke de gloeiend hete beelden van de oven naar de zaagselton te zien verplaatsen. Door de hitte van de beelden ontbrandde het zaagsel en stro in de ondergrondse tonnen direct en laaide het vuur hoog op. Een poosje later werden de werken met de grootst mogelijke zorg van de zaagselton naar een teil met water gebracht om af te koelen en de asresten af te spoelen. Weer hadden alle kunstwerken deze vuurdoop glansrijk doorstaan en we waren diep onder de indruk van de resultaten. Na een middag vol kunst- en vliegwerk van Ineke en de heren sokkelmakers, konden we ’s avonds in vol ornaat de vernissage beleven. Onder het genot van een hapje en drankje werden er ontroerende en lovende woorden gesproken. Ik mocht aan alle begeleiders namens Stichting KUBES een cadeau aanbieden. Een eervolle taak, want deze mensen waren stuk voor stuk goud waard!

Alvorens we de terugreis moesten aanvaarden, kregen we op zaterdag de gelegenheid om de markt in Sarlat te bezoeken. Deze kans liet ik me niet ontglippen en het was zoals de hele vakantie: genieten met volle teugen! Tevreden kijk ik terug op een zeer productieve en geslaagde vakantie. Wat mij betreft: graag volgend jaar weer!


Beeldhouwvakantiecursus in Frankrijk, 9 tot en met 20 juni 2004

Verslag van Bob Middelburg

Wij schrijven het jaar 2003. Bob en Liese-Lotte komen terug van een heerlijke beeldhouwvakantie in het Dordognegebied in Frankrijk. Zij zijn erg enthousiast over de accommodatie en de docente Ineke Crans. Haar manier van lesgeven in raku-techniek en steen bewerken - en met Liese-Lotte als visueel gehandicapte - gaf aanleiding om te zeggen: dit is iets voor Stichting KUBES. Er werd een plan gemaakt, dit werd gepubliceerd in de KUBES-Nieuwsbrief. De eerste potentiële deelnemers meldden zich aan. Fondsen werden aangeschreven om de financiële bijdragen voor kosten van begeleiding en extra vervoer. Ineke Crans zegt spontaan toe om de cursus te willen leiden. Ook Bets en Jan Sluiter in Revers (Frankrijk) geven aan dat Stichting KUBES welkom is. Leendert Wijtman werd aangetrokken als assistent docent. Op 1 mei 2004 vindt een kennismakingsbijeenkomst plaats.
Op 9 juni 2004 staan op het Jaarbeursplein in Utrecht twee busjes gereed om twaalf personen en drie honden naar Frankrijk te brengen. Helaas moest Marianne Matthijsen op het laatste moment afzeggen vanwege het overlijden van haar moeder. De busjes worden volgestouwd met koffers, rugzakken, nog onbewerkte stenen, voer en water voor de honden, koelboxen met drinken en versnaperingen voor onderweg.
Deelnemers zijn: Jody van den Brink, Marianne Poppenk - Copper, Liese-Lotte Middelburg, Rob van der Jagt, Angelique ten Holter en Josée Kwakkel.

Begeleiders zijn: Adri Hopman, Jan Sandberg (tevens chauffeur), Bob Middelburg (tevens chauffeur). Als extra chauffeur en begeleider tijdens de reis: Rita Voets.

Persoonlijk begeleiders zijn: Helma Teunissen en Fred Kramer.

Angelique en Fred gingen een dag eerder op eigen gelegenheid om het verblijf op zijn oranje best in te richten vanwege het EK voetbal. In Frankrijk waren reeds; Jan en Bets Sluiter, Ineke en Simon Crans, Anne Wiersma - de Wijs en Tieneke Boender.


Dag 1

10:00 uur vertrek uit Utrecht.

Via Antwerpen, Gent, Lille en Parijs reden we deze dag tot Orléans. Tijdens spitsuur langs Parijs, behoorlijk druk dus. Veel Parijzenaars gaan op de motor naar het werk. Zij flitsen met een flinke snelheid tussen de files door. Onderweg werd om de ca. twee uur een stop gemaakt voor versnaperingen en sanitaire behoeften van mens en hond. Om 07:00 uur arriveerden we bij ons verblijf voor de eerste nacht, het Premiëre Classe hotel in Saran bij Orléans.

Dit ging gepaard met een oefening geheugentraining, wie had key-card 176283?

Na snel de bagage op de kamers te hebben gebracht gingen we eten in een toevallig ontdekt restaurant (we zochten een ander restaurant). We hebben daar heerlijk gegeten. Vermoeid na een lange, warme dag ging een ieder op tijd naar bed.
Dag 2

Na een goed ontbijt op het terras - al helemaal Frans - gingen we weer op weg naar onze bestemming. Vandaag wachtte ons een ontspannende rit door een mooi glooiend landschap. Via Vierzon en Limoges snorden onze busjes bij Souillac het binnenland, door ons polder genoemd, in. Het gaat nu steeds bergop, ook met de stemming want de bestemming nadert. Na nog wat inkopen te hebben gedaan in het dorpje Payrac, reden we de laatste kilometers, via kleine weggetjes naar Revers. Daar stond het comité van ontvangst, bestaande uit Bets en Jan Sluiter, Ineke en Simon Crans, Anne Wijsman en Tineke Boender al klaar om ons het welkomstdrankje aan te bieden. De "ferme Sluiter" is een heerlijk oord.

Iedereen voelt zich hier al snel thuis. Bij de kamerverdeling bleek dat Jan en Bets goed hadden nagedacht over ons gezelschap. Zij hadden geleidetouwen, voorzien van knopen, gespannen om de WC, douche en de trap te kunnen vinden. Daarna werden we buiten verwacht voor de eerste warme maaltijd. Na het eten werd het terrein verkend. Tegenover het gastenverblijf staat een oude, half open tabaksschuur, die als onze werkplaats dient. Ook het zwembad trok de aandacht. Achter de tabaksschuur is een kleine camping met enkele tenten en caravans, waar een gedeelte van ons gezelschap werd ondergebracht. Na het genot van nog een laatste glas wijn, zocht iedereen zijn slaapplaats op. Want morgen begint het grote werk.

Dag 3

Half negen ontbijt. Onze begeleiders voorzien ons van knapperig brood, een eitje, sapje en yoghurt. Om half tien kent Ineke geen pardon meer………het is nu werken geblazen!


De helft van de schuur is ingericht als werkplaats voor keramiek, de andere helft voor steen bewerken. Wij gaan de eerste twee dagen met klei werken, want dan kan dit alvast drogen om de volgende week gebakken te worden.

Iedereen had al nagedacht over het geen hij of zij zou willen maken. Zo draaide Marianne al de hele reis met een stukje hout uit Noorwegen in haar handen. Dit moest de boegspriet van een Vikingschip worden.


Jody droomde al weken over een cavia en José wilde een voerderbakje voor haar parkiet maken, Liese-Lotte bedacht lugubere maskers en Angelique maakte de vlinders in haar buik na. Zo had iedereen zijn voorstellingen.
Dag 4

Ook deze dag werd nog hard gewerkt aan het gereedkomen van alle werkstukken.

Er werd niet alleen maar gewerkt, we werden door de begeleiders tussendoor verzorgd met koffie en frisdrank. De lunch was, zoals elke dag rijkelijk met een frisse salade, of een "plateau fromage" en steeds voorzien van een heerlijk glas wijn, verzorgd door onze sommelier Simon. Zo als ook op andere dagen, kraakte Jody ’s avonds een ieders hersens met het oplossen van haar cryptogrammen.
Dag 5

Een rustdag. Voorzien was een bezoek aan twee galerieën, waarvan één met beeldentuin.

Maar helaas, de ene galerie had op dat moment slechts een paar beelden, de andere was wegens verbouwing gesloten. Maar het was een prachtige rit door de omgeving, soms via smalle bergweggetjes, langs oude kastelen en een weidse blik over de Dordogne.

Marianne hield van het bezoek aan de gesloten galerie een oude roestige vergrendeling van een poort over. Het moet ooit een kunstwerk worden. We zijn heel benieuwd Marianne!

Na terugkomst in Revers werd er geluierd in de zon en gezwommen. En zo als ieder dag genoten we ‘avonds weer van een lekker driegangen menu; wat een verwennerij!
Dag 6

Sommigen van ons zijn al toe aan het uitzoeken van een steen om te bewerken, anderen leggen nog de laatste hand aan eend, cavia of Vikingschip. Ineke en Leendert waren druk met verdelen van speksteen, albast en serpentijn. Er wordt gehakt en geraspt dat het een lieve lust is. Vage contouren van dikke memmen werden later op de dag bij Jody zichtbaar.

Josée moest nog even nadenken of het een foetus of een walvis moest worden; in ieder geval had Bob er al twee gaten in geboord.

Angelique had al snel de vorm van een kat te pakken. Iedereen was zo enthousiast, dat Ineke overuren moest maken, en dat niet alleen deze dag. Na het werken afspoelen onder de douche of een plons in het zwembad. Of wandelen met de honden. De hond van Josée heette jonkheer Jan.


Dag 7

Zoals iedere dag eerst buiten ontbijten, en dan weer fris aan de slag.

Het is iedere dag weer een gekeuvel en gelach. Fred staat morgens al heel nerveus op vanwege de wedstrijd Duitsland – Nederland deze avond. Hij komt als hooligan verkleed aan het ontbijt, en valt iedereen lastig en bedelt om euro’s voor de voetbalpool.

Angelique ondergaat dit lijdzaam en werkt gestaag door aan haar poes.

’s Avonds zit iedereen - door Fred geschminkt, met vlaggetjes en zonnetjes op het gezicht - voor de televisie. Het wordt 1-1. Wie wint de pool?

Degene die dit echt verdient: Bob! De buit wordt echter omgezet in drankjes voor iedereen.



Dag 8

In de morgen wordt nog gewerkt. ’s Middags staat echter een bezoek aan het Zadkine museum in het plaatsje Les Arques op het programma. We zijn al goed voorbereid doordat Anne op maandagavond voor ons een lezing over Zadkine heeft gehouden.

Tijdens de lunch past iedereen doktershandschoenen aan, want de beelden in het museum mogen alleen met handschoenen worden aangeraakt.

Er zijn verschillende maten, zowel een "S" voor Leendert zijn kleine handjes, als een "L" voor de kolenschoppen van Adri.

De rit naar Les Arques - ongeveer 40 kilometer - gaat door een zonovergoten, zomers warm, mooi landschap.
Les Arques is een verdroomd heel oud klein dorpje, dat op zich al een museum is.

Wij worden vriendelijk ontvangen in het museum. In kleine groepjes gaan we het museum door. Er staan prachtige beelden, zowel klein, als meters hoog.

Zadkine werkte met verschillende materialen, hout, brons en steen, de beelden zijn soms wonderbaarlijk gedetailleerd fijn en glad, maar ook heel grof uit een flinke dikke boom gehouwen, zoals het beeld Orpheus. Zijn bronzen muzikanten drukken ondanks hun simpele lijnen vreugde en levenslust uit. Sculpturen van Frans zandsteen spraken ons minder aan omdat zij voor ons moeilijk herkenbaar waren. Zijn meesterlijke manier om op een eenvoudige wijze uitdrukkingen van gezicht en lichaam te geven is al in de grote beelden buiten voor het museum, te zien. Soms geeft de aanzet van een been of de stand van een hand uitdrukking aan het geheel. In de kapel tegenover het museum staat de piëta (Maria met de lijdende Jezus op schoot) Indrukwekkend was de zang van het nonnenkoor, bestaande uit Jody en Marianne. Zij roerden ook andere bezoekers tot tranen. Het was zeer indrukwekkend. En dat na slechts een half uur oefenen in de bus op de heenreis. We hebben er erg van genoten.
Op de terugweg hebben we een heerlijk terrasje in het kleine stadje Cazals opgezocht. We genoten van een heerlijke Pernod of "une bière pression".

Weer terug in Revers werden we verrast met een uitgebreide barbecue.

Het aanslepen van worstjes, spiesen en hamburgers hield maar niet op.

Dat was smullen. Er werd nog veel nagepraat over de interessante excursie van die middag.


Dag 9

Hoera; de eerste baksels (gelukkig geen "mis") kwamen uit de oven.

Alles is nog wit, je kunt je niet voorstellen hoe het eindresultaat zal zijn.

Vandaag is het de visdag van Marianne en Simon; zij gaan zorgen voor een forel op ieders bord. Niet uit de winkel, maar zelf gevangen. Het heeft Simon een slapeloze nacht bezorgd, om na te denken hoe hij Marianne moet laten vissen.

Arme Simon; voor dat hij het wist had Marianne al iemand (vergissing, het was een forel) aan de haak geslagen. Trots en voldaan kwamen ze met achttien forellen thuis.

Deze werden met zorg klaar gemaakt en kwamen boterzacht, voorzien van Provençaalse kruiden, op ons bord. Luid applaus werd gegeven voor de vangers, de kokers, de gratenverwijderaars en de eters. Vis moet zwemmen, dat is bij Bets en Jan geen probleem; de wijn vloeit tweemaal per dag naar binnen.

’s Avonds gaan Jody en Anne, uitgerust met kompas en Andor, de bossen in om een naburig dorp onveilig te maken. Dank zij Jody’s kompas vinden zij - als het al bijna donker is - toch nog de weg terug.
Dag 10

Vandaag is een feestdag, maar wel heel spannend. Alle baksels zijn gereed.

Een aantal kunstwerken is al geglazuurd, vanmorgen volgt de rest.

Wij kunnen kiezen wat zwart moet worden door het raku-stoken en wat door Ineke’s toverglazuur verrassende kleureffecten moet brengen. Ondertussen worden ook aan de beeldhouwwerken de laatste hand gelegd. Er wordt geschuurd en gepolijst bij het leven.

Jan Sandberg wordt tot sokkelproducent benoemd. Er worden wijnstokken, walnoothout en oude balken uit hoeken en gaten tevoorschijn gehaald; er wordt gezaagd, geboord en geschroefd om straks alle kunstwerken bij de "vernissage" te kunnen tonen.

Ondertussen is de oven bezig om op 950° de glazuur te bakken.

Het plaatsen in de oven is voor Ineke een zenuwenkarwei om eenden, cavia’s, schalen, kippen en Vikingschepen zo te plaatsen dat niets elkaar raakt. Want glazuur aan elkaar is het absolute einde van een kunstwerk. De zaagseltonnen voor raku-stoken zijn gevuld. Na een half uur komen alle voorwerpen roodgloeiend uit de oven en gaan rechtstreeks de zaagselton in.

Alles gaat meteen branden.

Het deksel gaat er op en wordt met zand afgedekt. Nu is het met spanning wachten wat het eindresultaat zal zijn. Omdat er zoveel gemaakt is moet deze procedure driemaal herhaald worden. Er staan grote teilen en emmers met water staan al klaar. Hierin moet alles straks afgeschrobd worden. Na een half uur gaan de deksels van de zaagseltonnen open.

Scherpe rook en enorme hitte komen op ons af. Met tangen moeten nu de kunstwerken stuk voor stuk uit de ton worden gehaald om meteen in water te worden ondergedompeld.

Iedereen mag nu zijn kunstwerk afsoppen. Daarna gaan vele luide, bewonderende ah’s en oh’s op. Wat de oxides voor prachtige kleuren hebben getoverd; het gaat van rood, naar goud, turquoise, blauw, groen, roestbruin enzovoort.

Het is niet te geloven hoe mooi onze werkstukken nu zijn. Vooral het zwart in combinatie met de kleuren geeft prachtige effecten. Hierna wordt de werkplaats in snel tempo opgeruimd en schoongemaakt voor de vernissage.

Op lange tafels worden alle kunstwerken geëtaleerd. Wij krijgen de tijd om ons even op te tutten. Angelique heeft wat extra tijd nodig voor haar prachtige hoed. Dan is het zover, de feestelijke vernissage gaat gepaard met toespraken, bedankjes, cadeautjes, hapjes en drankjes. Daarna worden de kunstwerken uitgebreid bewonderd en gefotografeerd.

De bijeenkomst wordt afgesloten door een staatsiefoto op de trap, met de drie honden voor op de grond. Die avond genieten we van een smakelijke nasischotel.



Dag 11

Vroeg opstaan; om half acht staan de bussen klaar, de portemonnees gevuld, want we gaan naar de markt in Sarlat. Dit is een eeuwenoud stadje, ca 30 kilometer van Revers.

We gaan in kleine groepjes over de markt. Iedereen heeft zo zijn eigen ideeën wat te kopen: kruiden, walnootolie, knoflook, kleding, sieraden, aardewerk, enz. We hadden afgesproken om op een bepaald terrasje koffie te drinken. Daar werden de eerste schatten getoond,

Marianne's lapjesbroek en een hoofddoekhoedje, Tineke's driekwartbroek en omslagdoek.


Één bus met de "kort marktgangers" ging tegen half één weer terug. Zij werden door Bets ontvangen met een plateau fromage. De bus met "lang marktgangers" vertrok tegen drie uur. Zij hebben nog op een terrasje van de lunch genoten. Een ieder bracht de middag op zijn eigen manier door, koffers pakken, wandelen, zwemmen of luieren.

De maaltijd; sudderlapjes en patates werd daarna bij kaarslicht geserveerd onder de overkapping van de werkplaats. Na het eten werden de bussen volgestouwd met bagage en goed verpakte kunstwerken.


Dag 12

Nog vroeger op! Afscheid nemen en om zes uur vertrek naar huis. De koelboxen zijn weer goed gevuld. We zijn voorzien van rijkelijke lunchpakketten. De terugreis verliep heel voorspoedig, precies volgens planning. Kort voor de Belgische grens nog een laatste gezamenlijke maaltijd. Het was geen luxe afscheidsdiner, maar de magen waren gevuld.


Hier werd de groep gesplitst in een bus richting Utrecht en een bus richting Nijmegen en Apeldoorn. Iedereen werd thuis afgeleverd. Om tien uur stonden de bussen weer geparkeerd in ’t Harde.
Einde van een fantastische werkvakantie!!


Lied op Ineke
Tijdens de vernissage gezongen door het duo Jody en Marianne

Tekst: Jody van den Brink en Marianne Poppenk

Op de wijs van: Le coq est mort
Het was een week met heel veel zon

Niemand die wist dat hij zoveel kon

't Kwam door Ineke's grote talent

Ineke je was een super docent

Ineke heeft ons artistiek verwend


Hoofdstuk 3 Exposities

Stichting KUBES streeft er naar om minstens één keer per jaar een expositie met werk van blinde en slechtziende kunstenaars te organiseren.

In 2006 is ons dat door een samenloop van externe tegenvallers echter niet gelukt: ondanks het feit dat de plannen al in een vergevorderd stadium waren, trokken onverwacht drie mogelijke locaties zich terug, de een vanwege een "gewijzigd expositiebeleid", de anderen vanwege het niet nakomen van eerder gemaakte afspraken en toezeggingen.

Uiteindelijk kon Stichting KUBES - met alleen werk in het platte vlak - exposeren in het Gemeentehuis van Capelle aan den IJssel.


2002
3.1 Sociale Verzekeringsbank Amstelveen

In de periode van 1 tot en met 29 maart 2002 richtte Stichting KUBES - op uitnodiging van de SVB te Amstelveen een expositie in. In de zeer ruime en lichte hal werden 25 beelden en 15 schilderijen geëxposeerd, waarvan er al enkele tijdens het inrichten verkocht werden.

Een heel mooie locatie waar zowel personeel als cliënten van de SVB zich positief uitspraken over de geëxposeerde objecten.

3.2 "De kunst van het anders zien VI"

Museum Dorestad te Wijk bij Duurstede

Aansluitend op de expositie in Amstelveen werden alle objecten direct naar Wijk bij Duurstede getransporteerd en volgde in de periode van 12 april tot en met 9 juni 2002 een expositie in Museum Dorestad te Wijk bij Duurstede onder te titel "De Kunst van het Anders Zien VI".


Museum Dorestad bezit een uitgebreide collectie oudheidkundige en archeologische voorwerpen uit de rijke geschiedenis van Wijk bij Duurstede. In het museum bevinden zich voorwerpen uit de Brons- en IJzertijd. Het museum geeft daarnaast een prachtig overzicht van de bloei van deze stad vanaf de Romeinse tijd tot het recente verleden Daarnaast organiseert het museum wisselexposities van o.a. hedendaagse kunst.

Onze expositie bevatte 69 beelden en 19 schilderijen; de beelden waren voornamelijk geplaatst in de sfeervolle tuin van het museum.

De immer enthousiaste Lisette le Blanc organiseerde tijdens deze expositie nog diverse lezingen en ook een groep revalidanten van het Loo Erf kwam deze expositie bezoeken.
Op gezette tijden waren exposerend kunstenaars aanwezig en werd een workshop steen polijsten - onder leiding van Jac Schmidt en Leendert Wijtman - georganiseerd. Dit laatste vond in de prachtige tuin plaats, waar men tevens van een - door Lisette goed verzorgde - lunch kon genieten.

Een prachtige expositie in een gemoedelijke en huiselijke sfeer.



3.3 Expositie in verzorgingstehuis "De Vlasborch" te Vught

In dit centrum, waar visueel gehandicapte volwassenen en ouderen wonen, mocht Stichting KUBES van 23 september 2002 tot en met 11 januari 2003 een expositie inrichten.

30 schilderijen en 13 beelden werden door bewoners, personeel en bezoekers bewonderd. De inrichting en afbouw van de expositie vond in zeer goede harmonie plaats met medewerking van de Facilitaire Dienst van "De Vlasborch".

2003
3.4 Jubileumexpositie "De kunst van het anders zien VII"

Pulchri Studio te Den Haag
In 2003 bestond Stichting KUBES 15 jaar en dat lustrum moest gevierd worden met een grote overzichtstentoonstelling op een mooie locatie.

Zo opende de Pulchri Studio te Den Haag haar deuren voor ons en stelde ons in de gelegenheid een expositie in te richten.

Dit alles vond plaats van 20 juli tot en met 10 augustus 2003.
Ter gelegenheid van deze jubileumexpositie bracht Stichting KUBES een nieuwe catalogus uit met een fraai overzicht in foto’s van de getoonde werken maar tevens met twee interessante essays, te weten: "Kunst en blindheid in historisch perspectief" van Volkmar Mühleis en "The beauty of blur” (De Schoonheid van onscherpte) van Berry den Brinker.
Naast de 46 geëxposeerde beelden en 7 schilderijen, toont Berry den Brinker - slechtziend fotograaf - hier voor het eerst in KUBES-verband zijn door hem digitaal bewerkte en op aluminiumplaten afgedrukte foto’s die veel aandacht kregen.

Bezoekers genieten van de expositie


Op deze bladzijde stond een foto van Leendert Wijtman, terwijl hij een beeld betast.

Op initiatief van Anneke Kuilman van "Rondleidingennet Den Haag", wordt voorgesteld om gelijktijdig met het bezoeken van onze expositie een "aangepaste" rondleiding te verzorgen naar de grote buitenexpositie "Den Haag Sculptuur 2003" op de Lange Voorhout.


Omdat "Rondleidingennet Den Haag" geen enkele ervaring heeft met het verzorgen van rondleidingen voor blinden en slechtzienden, wordt een proefrondleiding met enkele mensen van Stichting KUBES georganiseerd.

Het wederzijds enthousiasme leidde uiteindelijk tot een geslaagde rondleiding, waar menig bezoeker letterlijk "in diverse beelden klom".

Vanaf dit moment biedt Rondleidingennet Den Haag Stichting KUBES jaarlijks de mogelijkheid de expositie Den Haag Sculptuur "aangepast" te bezoeken.

2004
3.5 Dubbelexpositie

"De kunst van het anders zien VIII" en "Water - Dichter bij het Beeld"

Uit het brein van George Kabel en Roland Grangé ontsproot het idee om naast een reguliere KUBES-expositie, ditmaal getiteld "De kunst van het anders zien VIII", nog een tweede expositie te organiseren gelijktijdig met een presentatie van gedichten, geïnspireerd op een deel van de daar getoonde kunstwerken.


Alle kunst op deze speciale expositie, genaamd "Water - Dichter bij het Beeld" was geïnspireerd op het thema water.

De keuze voor dit thema werd als volgt gemotiveerd: "Kampen is een Hanzestad langs de IJssel. De rivier draagt op haar rug mensen, goederen, gedachten en verlangens. Er vindt ontmoeting en uitwisseling plaats langs haar oevers. Water gaf voeding aan het maatschappelijke, politieke, culturele en religieuze leven aldaar".


Op 22 november 2003 - voorafgaande aan de expositie "Water - Dichter bij het Beeld" - werden de te exposeren beelden, schilderijen en foto's samengebracht in "De Vlasborch" te Vught en konden de dichters zich laten inspireren.
Deze ontmoeting tussen een groep enthousiaste blinde en slechtziende dichters en beeldend kunstenaars uit de KUBES-kring leidde tot een aantal boeiende gedichten, ontsprongen aan de associaties en gevoelens die de beelden en schilderijen bij de dichters opriepen.

Onderstaand een verslag van de bijeenkomst op 22 november 2003.

Uit MACULA VISIE

Door Lutgarde Lievense - Nauts



Nadat ik een netvliesaandoening kreeg aan beide ogen, ging ik op zoek naar mogelijkheden om samen met lotgenoten fijne dingen te doen. En een daarvan is het schrijven van gedichten.
Op zaterdag 22 november 2003 had ik mijn eerste workshop.

Tien dichters schreven onder de leiding van dichter Frans Tak over het thema: "Water - Dichter bij het Beeld".
Deze workshop werd gehouden in de Vlasborg te Vught, een verzorgingstehuis voor meervoudige visueel gehandicapten. Na een welkomstgroet en de kennismaking begonnen we om 11 uur.
De 10 beeldende kunstenaars vertelden om de beurt echt álles over hun werk aan de dichters, zodat deze later aan de slag konden. Iedereen mocht kijken met de handen. Er werd wat afgetast, betast, gestreeld en zelfs geflirt met de diverse kunstwerken. Van brons tot speksteen, graniet en nog vele andere materialen. De schilderijen werden zeer gedetailleerd besproken. Dat terwijl enkele dichters notities maakten met pen of braille. Een recorder was ook een fijn hulpmiddel voor de blinden. Tussen de middag hadden we een keurig verzorgde lunch. Daarna zijn we als 2 groepen verder gegaan.
De eerste literaire spinsels en invallen kwamen ‘boven water drijven’, om ze later uit te werken thuis. Als het goed gaat zijn de meeste teksten ingeleverd, want in mei zal te Kampen alles geëxposeerd worden .

Met verlangen kijk ik uit naar de eindresultaten, maar zeker ook naar alle deelnemers.
Zij hebben me allen hun onvoorwaardelijke warmte en vertrouwen gegeven, dat als je slechtziende of blind bent, er een nieuwe wereld voor je open kan gaan. "Als je het maar wilt zien".

Van 19 mei t/m 3 juli 2004 waren beide exposities te bewonderen in de Gemeentelijke expositieruimte "de Synagoge" te Kampen.


Ter gelegenheid van de expositie "Water - dichter bij het beeld" is ook als alternatieve catalogus een uniek klankbeeld op Audio-Cd uitgebracht.
De gedichten, geïnspireerd op de geëxposeerde werken zijn op de Cd voorgedragen door Jacques Klöters - bekend kleinkunstcoryfee van radio en tv - ingebed in en gelardeerd met muzikale improvisaties door Bert van den Brink, pianist.
Voorafgaand aan ieder gedicht is een uitgebreide beschrijving van het kunstwerk gegeven, zodat de luisteraar een goed "beeld" kan krijgen van de relatie tussen kunstwerk en gedicht.
In het bijgevoegde boekje zijn - naast de teksten van alle gedichten - foto’s afgedrukt van de werken waarop die gedichten betrekking hebben.

Deze catalogus werd geleverd in een z.g. Dvd-box, waarin zowel de Audio-Cd als het boekje veilig verpakt zitten.


Stichting KUBES wilde door middel van deze Cd de deelname van blinden en slechtzienden aan het culturele leven bevorderen. De bundel is volledig gebaseerd op het werk van kunstenaars met een visuele beperking.
Op 26 juni 2004 werd een excursie naar deze dubbelexpositie georganiseerd, en was zeer geslaagd. Speciaal was dat na de gezamenlijke lunch enkele beeldend kunstenaars over hun werkwijze en werken vertelden en enkele dichters, gedichten - geïnspireerd op de aanwezige kunstwerken - declameerden.

2005
3.6 Expositie

"De ontmoeting"
Ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van de Thematuin (in de Botanische Tuinen van de Universiteit Utrecht in de Uithof) had de Universiteit Utrecht het initiatief genomen deze bijzondere expositie, met kunst gemaakt door mensen met een handicap, te organiseren. Het thema was de ontmoeting tussen mens en natuur en tussen mensen onderling in de natuur.
Op deze expositie - een samenwerking van de Universiteit Utrecht, Stichting KUBES en Very Special Arts Nederland - waren in de tuin een 13-tal beelden van kunstenaars uit de KUBES-kring te bewonderen, evenals keramiek en afdrukken van linoleumsnedes van geestelijk gehandicapte kunstenaars van Ateliers de Wijde Doelen in Utrecht. Van een aantal van deze linoleumsnedes waren ook transparante reliëfs aanwezig. Deze bijzondere expositie liep van 1 juni tot 1 oktober 2005.
2006
3.7 Expositie te Groningen
Tijdens een door VISIO georganiseerd internationaal symposium ten behoeve van doofblinden ("6th European Seminar of the acquired deafblindness Network"), werd Stichting KUBES in de gelegenheid gesteld om een aantal workshops te verzorgen en een expositie in te richten. Dit symposium, met als thema "the art of communication" vond plaats in de periode van 1 tot 6 november 2006 in Hampshire Hotel Plaza Groningen.


3.8 Overlijden beeldend kunstenaar Martin Erkens.
Op zaterdag 26 januari 2006 bereikte ons het droeve bericht dat beeldend kunstenaar Martin Erkens uit Heerlen op 63-jarige leeftijd was overleden.
Velen kenden Martin als een warm, gezellig, gastvrij, optimistisch en vooral vrolijk mens, altijd positief en bereid voor anderen klaar te staan, in woord en daad.
Zijn experimenten met voelkunst in de vorm van reliëfschilderijen lieten zien hoe hij zich inleefde in lotgenoten die helemaal niets meer kunnen zien.

Hoofdstuk 4 Externe contacten / Publiciteit



1   2   3   4


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina