Inleiding: 1 Geschiedenis van de jeugdculturen 2



Dovnload 67.21 Kb.
Datum25.07.2016
Grootte67.21 Kb.
Jeugdculturen van 1950 tot nu

Inhoudsopgave





Inhoudsopgave 1

Inleiding: 1

Geschiedenis van de jeugdculturen 2

De jaren 50 3

De jaren 60 3

De jaren 70 5

De jaren 80 6

De jaren 90 7

Een aantal jeugdculturen 8

Hippies 8

Metalheads 10

Punkers 11

Hiphoppers 14

Skinheads 15

Bronvermelding 18



Inleiding:

Je bent jong en wilt zelf je manier van leven bepalen. Je wilt lekker opvallen door je gedrag en door je kleding. Je wilt grenzen aftasten om er vervolgens overheen te gaan.

Er zijn verschillende jongerengroeperingen die elk op hun eigen manier zich kleden en zich gedragen, deze groeperingen zijn door de tijd heen door de maatschappij geaccepteerd. Door de tijd heen zijn er steeds sterker bepaalde jeugdgroeperingen naar voren gekomen. Deze groepen kregen een steeds grotere aanhang en vormden op den duur zelfs een subcultuur, vroeger waren de subculturen nog niet volledig aanvaard door de maatschappij, maar tegenwoordig wel. Ook tegenwoordig hebben we met subculturen te maken, maar daarover later meer. Eerst zal hieronder een uitleg volgen, van wat een jeugd(sub)cultuur nu eigenlijk is, hoe deze zich uit en wat ze doen (inhouden).
Een jongerencultuur is eigenlijk een bijzondere vorm van cultuur. Een cultuur is een geheel van waarden, normen, opvattingen, rituelen, gedragsvoorschriften, symbolen en tekens die worden gedeeld door de leden van deze groep of samenleving. Een subcultuur is een cultuur die een andere cultuur deels overlapt, maar die ook duidelijk hun eigen aspecten kennen. Een jongerencultuur is dus een cultuur van een gedeelte van de jongere mensen in de samenleving. Jongeren krijgen een toenemende zelfstandigheid (in de periode van 12 tot 20 jaar) en vormen een groep met mede-jongeren waarbij zij zich op hun gemak voelen. Ook al komen deze leden uit andere landen en kennen zij ze niet, ze voelen zich tot dezelfde cultuur aangetrokken en dus tot elkaar. Een jongerencultuur kent geen lang bestaan, sommige vinden geen aanhang of na een tijdje gaan de leden weg. Ook kan het zo zijn dat de groep te veel aanhang krijgt en daarom een mainstream wordt. Een jongerencultuur bestaat uit een harde kern en daaromheen sympathisanten en de "meelopers" . De harde kern zorgt voor de vorm, ontwerpen de stijl en vormen de "achterliggende" gedachte van de groep. De harde kern voelt zich duidelijk meer dan de meelopers daarom verzinnen ze zelfs namen voor de meelopers, denk aan: zwabbers (meeloop-gabbers) ook verzetten zij zich tegen vermainstreaming (een echte cultuur worden).

Hoe de stijl van een jongerencultuur eruit ziet, bestaat uit drie elementen:



Image: het naar buiten toe eruit zien door middel van kleding, haardracht, make-up en sieraden.

Houding: gezichtsuitdrukking, de manier van lopen, pose en de uiting van de groep naar buiten toe.

Taalvariant: (=slang) typische woordenschat en wijze van uitspreken, ook hebben ze bepaalde groeten en woorden die ze hierbij gebruiken.

De cultuur heeft veel geld over om de stijl te uiten. Meestal komen de harde kernleden met nieuwe ideeën om de stijl "bij te werken".


De jongerencultuur vindt zichzelf de beste cultuur en vindt alle andere culturen, die van de hunne afwijken, minder. Zo ook die van hun ouders; in de tijd dat een jongere zich bij een jongerencultuur heeft aangesloten treden er vaker dan voorheen meningsverschillen over opvattingen op tussen jongeren en hun ouders. Dit is ook een reden waarom veel jongeren bij zo'n jongerencultuur gaan, maar ook om alvast een beetje te proeven van de verantwoordelijkheid en het zelf kiezen, wat ze op latere leeftijd onder de knie zullen moeten krijgen.
De tijd dat jongeren zo'n cultuur vergezellen is een mooie tijd om erachter te komen wie ze nu echt zijn. De meeste jongeren willen bij een bepaalde groep horen, omdat juist deze groep hen aanspreekt en dan vooral qua stijl en levensstijl (en misschien omdat veel vrienden er al bij zitten). Men voelt zich met elkaar verbonden in zo'n groep en ze vinden zichzelf de beste groep. Daarom worden andere jeugdculturen al gauw als mindere gezien. Soms trekken de verschillende culturen niks van elkaar aan, maar vaak is er sprake van rivaliteit of zelfs regelrechte vijandigheid tussen de culturen. Denk hier aan bijvoorbeeld uitlachen, uitschelden, krachtmetingen of zelfs (hevige) gevechten (de laatste kan zelfs uitlopen tot erge bende-oorlogen.)
Wat volgt is een uitgebreid verslag volgen over de jeugdculturen in Nederland, vanaf 1950. De meest grote culturen zullen worden behandeld. Over deze culturen zal apart worden verteld, over dingen als kleding, taal, stijl enz. Alles bij elkaar is zo een overzicht interessant, want het toont het belang van deze jongerenculturen en tegelijk de relativiteit ervan. Het onthult de mogelijkheden voor jongeren om zichzelf te realiseren, maar stipt tegelijk de gevaren van onverdraagzaamheid en blind navolgen.


Geschiedenis van de jeugdculturen




De jaren 50


I
Figuur 1 De filmlegende James Dean
n de loop van de jaren vijftig, komen in Nederland de eerste jongeren subculturen tot ontwikke­ling. Dit komt voornamelijk doordat jongeren beschikking krijgen over eigen geld en omdat ze meer vrije tijd hebben. Nieuwe ideeën ontstonden in de hoofden van de jeugd. Overal in de samenleving kwamen mensen in opstand en dit was het begin van de jeugdculturen. Er ontstonden verschillende muziekstijlen waar vooral jongeren naar luisterden. Rock 'n roll, Jazz, Folk, Beatniks. Hieruit stamt de muziek van tegenwoordig. In de jaren vijftig, kent Nederland twee jongeren subculturen, de kuiven en de artistieken. De kuivencultuur steunt op het voorbeeld van Amerikaanse rock 'n roll-en filmsterren. De artistiekelingen halen hun inspiratie deels uit Amerika en deels uit Parijs. Onder de ouderen heerste hierdoor grote paniek, ze wisten niet wat er zou gaan gebeuren en vreesden het ergste. Maar als we terugkijken is het moeilijk te begrijpen wat de reden was van alle drukte. Misschien dat de oudere mensen zagen wat komen ging? Als je naar de drugsproblemen en de sociale problemen van de 90-er jaren kijkt, was er toen weinig aan de hand. Misschien vreesde men de kleine scheurtjes in de stabiele samenleving van die tijd. In de jaren 60 ging het alleen maar sneller. Democratisering, ontkerkelijking en het verlies van respect voor het gezag. Oude normen werden afgebroken en de jeugd had een doel.


De jaren 60



Figuur 2 The Beatles in hun beginperiode
De jaren 60 waren de start van een andere tijd waarin de jeugd iets had te vertellen en meer serieus genomen werd. Bovendien werd de jeugd in de 60-er jaren niet meer als een probleem gezien, maar als een consument. In die tijd vormen in Nederland jongeren van 6 tot 19 jaar een groep van 2,8 miljoen mensen die jaarlijks 3 miljard euro uitgeven. Jongere kinderen kopen ook meer.
Dit was de periode van protest en sitdown-acties. Jongeren streden voor allerlei zaken. Dit was ook de periode waarin jonge mensen geïnteresseerd raakten in politiek, in de rassenproblematiek. Blanke beatniks en zwarte jongeren streden samen tegen racisme. Ze werden een deel van de vrijheidsstrijd. De maatschappij gaf de schuld aan de opvoeding. Falende ouders waren de oorzaak van deze problemen.


Figuur 3 Parijs mei 1968



Figuur 4 Hippies
Veel jongeren hadden ideeën over persoonlijke vrijheid en grotere individualiteit. Jammer genoeg zijn deze gedachten zeldzaam geworden. De tegenwoordige jeugd­cul­turen hebben vooral com­puterspelletjes, televisie, pretentieloze muziek gebracht door commerciële media als belangrijkste interessen. De media hebben veel geld verdiend aan Woodstock 2. De daardoor aangetrokken jeugd­culturen zullen daardoor nooit meer volledig terugkeren. Aan het begin van de jaren zestig, verschijnen de kikkers op het jongerentoneel. Deze groep combineert een aantal elementen van de kuiven, met die van de artistieken. Eigen inbreng vormen de beatmuziek met bijbehorende dans en de kledingstukken. Vanaf circa 1964 komt de soulcultuur op. Soulkikkers houden van soulmuziek, zwarte muziek uit Amerika. Deze groep leefde over het algemeen langs de andere culturen heen en maakte als een van de enige (bijna) geen ruzie met andere groepen. In 1965 word de provo opgericht in Amsterdam. Provo is eigenlijk geen echte jongerencultuur, in die zin, dat een eigen muziekstijl ontbreekt, het was meer een ideologische be­we­ging. Wanneer deze beweging in 1967 ontbonden wordt, ontstaat als vanzelf de hippie­cultuur. Als muziekstijl geven zij de voorkeur aan rock­mu­ziek, underground, folk­songs en pro­test­songs.

De jaren 70



Figuur 5 Punk
In de jaren zeventig, komen de rasta's opzetten. De rasta's vormen een spirituele beweging met een eigen muziek (reggae), een eigen geloof (rastafari) en een sterk zwart bewustzijn. In de Ver­e­nig­de Staten ont­staat rond 1970 de hardrockers of de me­tal­heads, de oudste muziekvariant binnen deze stroming heet heavy metal, zwaar versterkte gitaarrock met een denderende beat. Deze stroming wordt vaal agressief afgeschilderd door hun ruige uiterlijk, de wilde dansen en de harde muziek met teksten over (zelf)moord, oorlog en geweld. Rond 1976 komen de disco's op in Nederland. Dit is oorspronkelijk een zwarte en homocultuur, afkomstig uit Amerika, maar in Nederland heeft deze subcultuur over het algemeen blanke twintigers tot leden. Bij disco's gaat het er in de eerste plaats om een goede tijd hebben en lekker lang en heftig dansen in de seksueel uiterst tolerante sfeer van de discotheken. Hier wordt veel drugs gebruikt (vooral cocaïne) om langer door te kunnen gaan. In 1977 breekt de punk door in Nederland. Deze cultuur was opzienbarend door de haardracht, geverfd in alle kleuren van de regenboog en in de meest vreemde vormen geknipt. Kleding was meestal zwart en gescheurd, door veiligheidsspelden bijeengehouden. Pogo was de dans (op en neer springen). Punks hadden verschillende achtergronden. Binnen de punkbeweging bestonden meerdere subculturen: beehive punks en in politiek geïnteresseerde punks. Anarchisme is een onderdeel van hun levensfilosofie. Op deze manier zijn ze niet in een hokje te stoppen en staan ze los van alle politieke partijen. Ongeveer tegelijkertijd met de punk, waait de skinhead beweging over vanuit Engeland. De stijl van de skinheads is agressief. De kleding is ontleend aan het traditionele arbeidersleven van Engeland: bretellen, spijkerbroeken met omgeslagen pijpen, kale koppen en werkmansschoenen. Verder zijn legerkleding, tatoeages en piercings vaak terug te vinden bij deze subcultuur. In de jaren 60 was de leuze "De jeugd heeft de toekomst". De jaren 70 hadden ook een leuze: "De jeugd heeft geen toekomst" (No Future). Men noemde hen 'de buitengesloten generatie'. De punk scène had geen positieve aspecten. Hoe kunnen die gevonden worden in een cultuur die tot doel had overal tegen te zijn?


Figuur 6 Skinhead
De subculturen reageerden verschillend op de economische crisis van de jaren 70. Skinheads wilden de oude normen en waarden van de arbeiders terugbrengen. Punks vielen deze juist aan.

De jaren 80



Figuur 7 Breakdance in Moskou

Figuur 8 Skaters
De jaren 80 hebben minder te betekenen dan de jaren 60 en 70. Verschillen tussen groepen jongeren zijn minder makkelijk te zien. En er zijn veel verschillende types: kakkers, punks, hiphop, rasta's, disco's, alternatievelingen, hippies, drop outs, dijkers, rockers, blowers, etc. Dit maakt het moeilijk onderscheid te maken. Overal zag je graffiti, hard­rock, punk, new wave, jon­ge­ren­cen­tra. Jeugd­cul­tu­ren wer­den een normaal verschijnsel. Veel veranderingen in de samenleving ontstonden door de jeugd. De commercie verdiende veel aan de jeugd. En de strijd tegen de samenleving was voorbij. Jeugdcriminaliteit groeide, er ontstonden jeugdbendes. In de jaren 80 ontstonden er maar weinig nieuwe jeugdculturen: die van de jaren 70 bleven bestaan. De hiphop cultuur en de housecultuur waren de grootste nieuwe subculturen, maar ze hebben weinig met elkaar te maken. Rond 1980 kwam de hiphop cultuur in Nederland, deze cultuur kwam uit Amerika. Aanhangers waren vooral jongeren uit de ghetto's die weinig mogelijkheden hadden in de maatschappij. Dit was een van de meest zuivere culturen die ooit ontstaan is. In deze cultuur waren ook een aantal subculturen zoals rap (sprekend zingen), breakdance, electric boogie (eigen dansstijl) en graffiti (illegaal beschilderen van muren met spuitbus en stift). Deze kunstvorm werd overgenomen door buitenlandse jongeren en door blanke jongeren uit de lagere milieus. Je zag veel breakdancers op straat en graffiti was "in". In de jaren tachtig komen uit de punkscene vier nieuwe jongerenculturen voort: new wave, hardcore, straight-edge en alto's. New wave ontstaat rond 1980 en is een niet zo agressieve tak van de punk. De muziek is melodieuzer. Begin jaren tachtig komt de hardcorepunk tevoorschijn. Volgens hen is ideologisch in orde zijn, belangrijker dan het uiterlijk. Deze jongerencultuur blijft vrij klein qua omvang. Uit de hardcorehoek komt rond 1980 ook de straight-edge voort. In tegenstelling tot veel andere jongerenculturen uit die tijd, wijzen zij seks, roken, drugs en drank af, maar gaan wel uit hun dak op hardcore muziek. De alto's hebben een bepaalde levensstijl, die aan moet geven dat de aanhangers kritisch in het leven staan en zich niks laten wijsmaken door bijvoorbeeld commercie en mode. De muzikale voorkeur loopt uiteen: folk, rock, bowie, hardcore en metal. In de jaren tachtig komen ook de skaters in Nederland. Dit is de enige jongerencultuur die rond een sport is ontstaan, het uithalen van ingewikkelde stunts op hun skateboard is dat ook een van de belangrijkste herkenningpunten van de skaters. Rond 1987 bereikt de house Nederland, deze van oorsprong zwarte danscultuur is een verzamelnaam voor diverse muziekvarianten, die met elkaar gemeen hebben, dat ze op de computer zijn gemaakt. De acid house is daarvan de meest toonaangevende variant.

De jaren 90


In de jaren negentig, bereikt een stortvloed aan informatie de mens, via de uitbreiding van televisiekanalen, de zendtijd en de digitale snelweg, waarop steeds meer mensen zijn aangesloten. Jongeren maken veel gebruik van deze mogelijkheden en kunnen zo mensen van hun jongeren-(sub)cultuur in binnen- en buitenland nu zeer snel bereiken.

I
Figuur 9 Gabbers


n het begin van de jaren negentig, raakt de Acid house op z'n retour, maar treden er andere housevarianten op, zoals de techno en de Goatrance. Ook komt er een echte Nederlandse, de gabberhouse of hardcore. Gabbers gaan uit hun dak op super harde en snelle muziek en h ebben hun eigen dansvorm, het hakkûh. Verder zijn ze duidelijk herkenbaar door hun dure Australian (of Cavello) trainingspak, Air Max Nikes, bomberjacks, vaak met vlaggetjes op de mouw, een baseballpet en een geheel of gedeeltelijk kaalgeschoren hoofd. Gabbers worden vaak agressief afgeschilderd en in verband met drugs gebracht. Alhoewel lang niet alle gabbers zo zijn. Vanaf circa 1995, groeit de populariteit van jungle in Nederland. Deze housevariant afkomstig uit Londen, combineerde elementen uit de techno en ragga (elektronische reggae) en is een stuk softer dan gabber, niet alleen qua muziek, maar ook qua sfeer en stijl. Na de eerste housedode in 1993, stelt burgemeester Thijn van Amsterdam een meldingsplicht in voor houseparty's, zodat er voor meer veiligheid en controle gezorgd kan worden.

Een aantal jeugdculturen




Hippies


"Alles was zo nieuw, zo sprankelend en zo vol leven….. Je kon de zindering in de lucht heel sterk voelen. Zo veel mensen waren bezig met dingen anders te doen."
De naam "hippies" is overgenomen uit Amerika, waar de hippie beweging in 1965 ontstond in California en New York. Tussen 1970 en 1975 trok de hippiecultuur zoveel jongeren aan totdat zij verwaterde en mainstream werd. Bij die stroom droegen de jongens en meisjes lang haar vaak tot over de schouders. De meesten hadden een lange pony of een scheiding in het midden. De voorkeur ging uit naar steil haar. En ook "afro-kapsels" waren erg in. Zowel jongens als meisjes kleurden hun haar vaak (oranje) rood met Henna.

Ook lieten veel mannen een snor of een baard staan, dat deden ze om niet te verwijfd te lijken met hun lange haren. In die tijd droegen de meisjes weinig of geen make-up.


Figuur 10 Hippie

Figuur 11 San Francisco 1966: Make love not war
Bij feesten en pop concerten zag je verscheidene hippies, vooral meisjes met kleurrijke bodapaint. Qua kleding zagen hippies er armoedig uit en droegen vooral tweedehandskleding. Ze hielden van vale verwassen T-shirts en versleten spijkerbroeken. Overhemden en grote uitgezakte truien deden het ook heel goed. Aan de voeten droegen ze laarzen of sandalen. Vooral in 1970 kwamen de felle en vrolijke kleuren meer in de mode. De stoffen waren effen of hadden een patroon zoals cirkels, spiralen of blokjesprint. Ook droegen ze graag kleding met bloemetjes erop. Voor jongens waren er heupbroeken met uitlopende pijpen, overhemden jasjes en dassen. Meisjes droegen vooral korte broeken en super korte rokjes en jurkjes. En de zonnebrillen met hele grote glazen. Later kwamen de plateauzolen in. De meest kenmerkende hippie kleding was die in exotische stijl. Veel Indiase kleding en veel enkel- en armbanden en veel kettingen. Al snel vond je in Nederland veel van dit soort winkels waar ze zulke kleding verkochten.

Hippies hielden niet van luxe dingen, ze verafschuwden dure snelle auto's. Alles moest het liefst zo goedkoop en zo zuinig mogelijk. Met hun eigen vervoermiddel of liftend trokken ze over de hele wereld. Ze bleven vaak lang weg. Om zichzelf te bewijzen en te leren kennen trokken velen er alleen op uit.



Hippies hielden van psychedelische rock, een combinatie van rock, blues, country en western, folk en indiaanse ragas. Deze muziek was eenvoudig van melodie en emotioneel. Ook oosterse muziek werd veel beluisterd. Ze luisterden meestal samen naar muziek, mediteerde en blowden. Hippies zagen dansen als een vorm van zelfexpressie. Ze gingen veel naar concerten die vaak in de openlucht plaats vonden daarbij ging het hun vooral om het samen zijn.


Figuur 12 Peace


Hippies dronken vooral thee, geen smaakjes maar vooral kruidenthee alweer een kenmerk uit India. Ze aten vegetarisch zoals peulvruchten en veel granen. Hippies wilden het liefst onbespoten eten en verbouwden de groenten vaak zelf. Hippies dronken niet of nauwelijks alcohol. Een enkele keer wijn of tequilla.

Hippies waren ook graag stoned. Dat lukte het beste met hasj en wiet. Blowen hoorde er bij.

Er gebeurde vaak ongelukken met te veel drugs. Omdat ze er ook veel mee experimenteerden.

Hippies troffen elkaar in cafés en jongerencentra en bij popconcerten. Ze waren veel buiten te vinden, zowel in de natuur als op straat. Vaak woonden ze met anderen samen in één huis. Het interieur was vaak tweedehands en met oosterse accenten. En vaak veranderden ze het.


Figuur 13 Hippiegirl


Ze waren een hechte groep, ze communiceerden veel met elkaar en deden nooit echt iemand kwaad. Je hoorde volgens hen vriendelijk en gastvrij te zijn en veel samen te delen. Ze vonden het milieu erg belangrijk en hielden erg van de natuur. In hun relatie hadden ze veel seks. De meesten hadden ernaast ook seksuele contacten met anderen. Veel relaties gingen daardoor kapot. Hippies dachten heel laconiek over opvoeding dus het gebeurde regelmatig dat ze bewust of onbewust zwanger raakten en kinderen kregen. Ze vonden het maar niets om eerst te studeren en daarna een burgerlijk bestaan te leiden. Je moest naast je studie veel ruimte nemen voor andere dingen. Ze waren vaak kunstenaars of schilders of hadden meerdere baantjes.

Metalheads


"Het was zo bruut gewoon, ik vond het heerlijk"

Figuur 14 Metalhead uit Toronto
Metal bestaat nu ongeveer 30 jaar en heeft zich van een kleine subcultuur tot een grote en ook opvallende beweging ontwikkeld. De meest oorspronkelijke vorm is Heavy Metal, een vorm van hardrock, die aan het eind van de jaren 60 begin jaren 70 ontstond met bands als Deep Purple en Led Zeppelin. Aan het eind van de jaren 80 leek Metal enigszins in te zakken, omdat er toen allerlei verschillende vormen van ontwikkeld waren die zeer populair werden. Een paar voorbeelden zijn Blackmetal dat rond het midden van de jaren '80 ontstond en de zwaardere en nog agressievere vorm daarvan: Death Metal in het begin van de jaren 90. Ruig, agressief, hard, energiek, dynamisch en authentiek zijn de trefwoorden voor zowel de muziek en de levensstijl. Metalheads vinden hun haar heel belangrijk en verzorgen het goed. Het is lang en bijvoorkeur sluik en hoe meer hoe beter: volume wordt op prijs gesteld. Een snor en een baardje of duivelssik mag, maar zonder kan ook. De kleding moet een ruige en onverschillige indruk maken: verscheurde broeken en T-shirts, long sleeves met gaten in de ellebogen, mouwloze jacks of vesten van daim of leer, lange leren jassen of jacks en als schoeisel sportschoenen, maar nu kisten, motorlaarzen of cowboylaarzen.


Figuur 15 Metalbabes


Motorlaarzen worden soms aan de voorzijde voorzien van metalen platen. Zwart is, zeker bij Death en Black Metal, de favoriete kleur maar ook blauwe of stonewashed jeans behoren nog steeds tot hun kledingstijl. De broek, die ook van leer kan zijn heeft een strak of recht model, het shirt wordt er los overheen gedragen en daar overheen een mouwloos vest. De basiskleur van de T-shirts en long sleeves is zwart en zowel voor- als achterzijde en mouwen hebben prints van bands of choquerende plaatjes. De T-shirts worden vaak bij concerten gekocht. Tot een jaar of 5 geleden was een spijkerjasje, met of zonder mouwen, en indien mouwloos meestal over het leren jack heen gedragen, een geliefd kledingstuk.

Vrouwelijke Metalheads dragen ongeveer hetzelfde als de jongens en daarnaast ook hele korte leren rokjes, strakke truitjes en bloesjes of bustiers met metalen versieringen, netpanty's en schoenen met hoge hakken en metalen stukjes erop. Het beeld is stoer en sexy. Het ruige imago van Metalheads wordt vooral opgeroepen door de metalen versieringen op de kleding. Bovendien dragen zowel jongens als meisjes zwartleren halsbanden en armbanden met metalen klinknagels.

De armbanden kunnen heel breed zijn en de arm van pols tot elleboog bedekken. Daarnaast dragen jongens en meisjes ook kettingen om de hals en de taille of aan de riem met als hanger een omgekeerd kruis een pentagram of een ander symbool uit de sfeer van zwarte magie en satanisme. Doods- en andere duivelsymboliek komen veelvuldig voor, ook in de tatoeages waarvan de meeste Metalheads en wel een of meerdere van hebben. Verdere accessoires zijn metalen ringen en oorbellen, en ook piercings, zowel in wenkbrauw, onderlip, en neus als in tepel of navel. Jongens en vooral bandleden maken hun ogen vaak op met zwarte zware randen. Voor meisjes is zware opmaak verplicht: het gezicht is wit, de lippenstift donker of fel rood met donkere randen, de wenkbrauwen worden geaccentueerd en om de ogen worden zwarte randen gezet.

Kenmerkend voor het geluid van Metal zijn het enorme volume, de zware drums en bas met een heftige beat. Als er gezongen wordt is dat vaak krachtig en wordt er geschreeuwd en gekrijst. Bij veel popconcerten gaan Metalheads helemaal uit hun dak en zijn helemaal kapot daarna. Hun motto is: heel je leven lang feesten. Ze dansen niet, ze headbangen alleen, op het ritme van de muziek hoofd en haren heen en weer zwaaien. En ritmisch tegen elkaar opspringen en tegen elkaar opslaan. Ze drinken alleen maar bier en gooien daar ook mee. En er wordt ook wel eens een joint gerookt. Ze houden altijd protesten tegen de samenleving door hun muziek.


Figuur 16 Haar is heel belangrijk

Punkers


"Chaos dat was wat je wou. 's Nachts leven. Bier drinken, wanneer je wilde. Nooit meer naar je werk gaan. Leven om te leven. Muziek maken, omdat je muziek wilt maken. Kunst omdat je kunst wilt maken."
Punkmuziek ontstond in de Verenigde Staten als een poging de authentieke underground van de jaren 60 te doen herleven. Daar kreeg Punk ook zijn naam: "Punk" is slang voor straatschoffie, wat paste bij het ongepolijste geluid, gedrag en uiterlijk van de muziekanten. Deze muziek werd rond 1975 in Engeland opgepikt door bands. Ongeveer in 1977 brak Punk ook door in Nederland. In Nederland werden studenten van de kunstacademie de eerste punkers. Vrij snel breidde de aanhang uit met vaak veel jongere mensen.

H
Figuur 17 Piercings en tattoos


aar was heel belangrijk voor punkers. Meerdere stijlen waren mogelijk als het maar afwijkend was. Mensen hadden lokken, pieken, kleuren, delen kaal, getoupeerd haar. Dat laatste kwam het meeste voor, zowel bij jongens als bij meisjes. Het opvallendste kapsel was wel de hanenkam. De kam zetten deed je met zeep. Je haar was pas echt punk met een opvallend kleurtje. Meisjes hielden van een opvallende make-up. Lange lijnen om de ogen, ook wel tekeningen in het gezicht. Met zwart. Om de ogen wel vaak wat extremere kleuren: roze, paars. Heel veel met potlood werken. Randjes om je lippen, of helemaal zwarte lippen.

Vooral je ogen moesten heel heftig. Zeker bij concerten waren ook veel jongens in die stijl opgemaakt.

O
Figuur 18 Geen "Millet" voor een punker


p kledinggebied deden punkers heel veel zelf. Ze kochten veel bij de tweedehandswinkel. Later kwamen er speciale winkeltjes voor punkers. Vele van hen versierden hun kleding met metaalwerk, zoals studs, kettinkjes, buttons, kroonkurken, veiligheidsspelden en scheermesjes. Punkers droegen veel T-shirts maar die werden wel aan de punkmode aangepast. Van de T-shirts gingen de mouwen eraf en de hals eruit. Ook broeken werden omgebouwd. Een broek deden ze in een emmer met chloor en zo kregen ze aparte vlekken. Punkers droegen vaak zwarte spijkerbroeken van het merk Lois. Ze moesten helemaal strak om je benen zitten en daarom werden de pijpen ingenomen. Elke punker had wel een zwart leren jack, die ze zelf versierden. Als schoeisel kozen veel punkers voor zwarte, puntige laarsjes, soms ook wel versleten basketbal schoenen. Als accessoires waren met studs versierde leren riemen, halsbanden en polsbanden in de mode. Ze droegen ook veel ringetjes en oorbellen. Sieraden werden veel zelf gemaakt. Veel punkers hadden piercings en niet alleen in oren. Dat deden ze vaak zelf of bij elkaar. Tatoeages waren ook populair. Meestal zaten die op arm of schouder, maar er waren ook veel punkers die tatoeages op hun vingers hadden. Dat deden ze ook vaak bij zichzelf en bij anderen. Punkers bekommerden zich weinig om hun lichaamverzorging, ze wasten zich niet vaak en trokken zich niet veel aan van hygiëne. Vaak woonden ze in een kraakpand en daar was geen warm water. Meisjes konden dezelfde kleding als jongens dragen, maar ze kozen ook vaak voor rokjes. En het liefst heel strak, heel erg kort en van leer. Daaronder netpanty's met gaten of roze, rode of groene panty's. Punkers moesten zich ook aan de "kledingcodes" houden, anders werden ze door andere Punkers als Hippies beschouwd. Punkmuziek was hard en energiek en er zit geen melodie in. Bij het optreden is de act van de band erg belangrijk. De tekst stelt niet veel voor maar dat is ook niet te bedoeling. Veel punkers zaten in een bandje. Bier was de drank voor de punkers en ook jenever en wodka. Veel punkers gebruikten ook drugs. Er werd veel geblowd en speed of heroïne was erg populair. In veel leegstaande grote gebouwen woonden de punkers samen. De meubels kwamen van de kringloop of het grofvuil. Punkers liepen vaak mee met demonstraties en andere acties. Dat was één van hun dagelijkse bezigheden. Het verzet tegen de maatschappij was sterk agressief. Het was de bedoeling dat je er extreem uitzag en je extreem gedroeg. De punk ideologie legde sterk de nadruk op persoonlijke autonomie en individualisme.


Hiphoppers


"Het mooie van hiphop dat is de originaliteit… Je mag wel nadoen, je mag wel afkijken, maar je moet er iets mee doen. Je moet gewoon jouw manier van denken en leven verwerken in je eigen muziek of je eigen dans."

Figuur 19 Hiphoppers
Hiphop komt van oorsprong uit New York en was een zwarte danscultuur. Het begon in 1975 toen DJ Hollywood in een discotheek in een zwarte wijk in South Bronx de hiphop draaide. En zo ontstond er ook een nieuwe manier van dansen: Breakdancen en Electric boogie.

Vanuit New York breidde de hiphop cultuur zich over Amerika uit. In Nederland waren de eerste hiphoppers vanaf 1979 actief. In de jaren 80 groeide het nog meer uit en in de jaren 90 werd het publiek breder doordat R&B en reggae erbij kwamen. In de jaren 80 hadden veel hiphoppers een "Blockheadmodel" Eind jaren 80 kwamen er meer rapgroepen en die hadden dreadlocks (je haar in soort strengen vastdraaien, en veel gel erin gooien), die haarstijl werd toen door veel hiphoppers overgenomen. Anderen hadden grote krullen die ze ook vaak kleurden, en ze deden er ook veel vet in. Eerst droegen de eerste breakdancers joggingbroeken maar die ruilde ze later in voor trainingspakken. Hun trainingspakken waren meestal van merken als Puma, Adidas, Kappa en Fila. Ze hadden ook altijd sportschoenen aan. Meestal van het merk Adidas.

Er was ook een soort hiphoppers die graffiti spoot. Deze hiphoppers droegen in tegenstelling tot de Breakdancers donkere kleding en grote truien en broeken die makkelijk zaten. Ook hadden ze meestal petten op.

Schoenen werden op een speciale manier geveterd, namelijk de veter om je voet gewikkeld of onder de lip van de schoen doorgehaald zodat de schoen open stond. Ook hadden ze een spinmuts op, om goed op hun hoofd te kunnen draaien bij het dansen. Zo gebruikten ze polsbanden tegen blessures. Na 1985 maakten de sweatsuits plaats voor de spijkerbroeken, met stoere jassen erop en een baseballpet.



Kenmerkend voor deze periode zijn de grote gouden kettingen met grote hangers eraan.


Figuur 20 Hiphopsters
Om te laten zien bij welke groep ze hoorden, lieten ze meestal een tatoeage zetten met een afdruk van een belangrijk teken van die groep. Meisjes hadden niet echt een speciale kledingstijl, maar zagen er wel sportief uit. Pas later gingen ze meer jongenskleding dragen, zoals grote truien en broeken. Kleding en uiterlijk waren erg belangrijk voor hiphoppers. En als je een "goed" merk aanhad dan hoorde je er echt bij en had je veel aanzien. Hiphop muziek heeft een beetje van Soul, Funk en Reggae. Belangrijk voor deze muziek waren de DJ's. Zij maakten muziek doormiddel van platen te draaien op draaitafels. Later gingen ze ook muziek maken met gezongen teksten. Zo iemand heette een rapper. Rappers kozen woorden uit die goed in het ritme pasten. Rappers werden absolute sterren in de hiphopmuziek. Halverwege de jaren '80 werd de sobere muziekstijl populair van Run DMC en LL Cool J. Ze rapten vooral over het harde leven in de Getto's. Hun uitstraling was vaak macho en agressief. Muziek was erg belangrijk voor hiphoppers, dus ze trainden heel hard en heel lang om op nieuwe muziek te kunnen dansen. Hiphoppers hadden hun eigen taal, ze bedachten overal een term voor en allerlei namen voor elkaar. Door middel van graffiti werden teksten met rare termen op grote openbare bouwwerken en vervoermiddelen gespoten. Het waren vaak grote en kunstzinnige ontwerpen. Ze werden op het gebied van kleding, taal, dansstijl en gedrag geïnspireerd door films, bekendheden en videoclips. In het begin gebruikten ze geen alcohol of drugs. Omdat anders je lichaam gedesoriënteerd raakt en ze niet goed meer kunnen breakdancen. Later gingen ze joints en marihuana gebruiken en er werd veel bier gedronken. Hiphoppers wilden altijd de beste zijn, en deden erg hun best om een goed aanzien te krijgen. Hiphoppers kwamen meestal uit de Getto en troffen elkaar meestal 's avonds op straat. Je had speciale groepen die uit één bepaalde wijk kwamen en die zochten dan ruzie met de andere wijkgroepen om zichzelf te bewijzen. In het begin waren er vooral veel jongens die hiphopper waren, maar er kwamen steeds meer meisjes bij die ook gingen rappen. Dat waren meestal wat stoerdere meisjes dan anderen.


Skinheads


"Trots op je achtergrond, op je land, dat hoort bij skins. Je eigen brood verdienen, werken, fun maken, je mond niet dicht houden.. Wij gaan ons niet zielig voelen."



Figuur 21 Typische symbolen van extreemrechtse skinheads

Figuur 22 Neo-nazi skinconcert
Skinheads waren voor het eerst in 1968 in Engeland te zien. Ze kwamen volgens hen op voor de arbeiders belangen. En vonden dat je hard moest werken voor je geld. Naast hun werk hielden ze zich bezig met bier drinken met andere skinheads, zich afzetten tegen de maatschappij, en voor zichzelf opkomen. Een kenmerk van skinheads is hun kale kop, en daaraan hebben ze ook de naam skinheads te danken. De meisjes waren niet helemaal kaal, maar hadden een blonde pluk naar voren. Ze hadden meestal kleding aan die op arbeiderskleding leek, bijvoorbeeld grote stevige schoenen met stalen neuzen, grote spijkerbroeken met je pijpen opgerold, grote T-shirts met bretellen er overheen, het liefst heel smal en rood. Ook was legerkleding met legerkistjes erg in. En vooral het bomberjack was heel populair. De verschillende kleuren veters in hun kisten, lieten zien bij welke groep je hoorde. In Skinhead muziek stonden de teksten centraal en de teksten gingen over maatschappelijke problemen. Dansen deden ze niet, alleen springen op het ritme en tegen elkaar aan duwen. Op concerten werd veel met bier gegooid en er werd veel gevochten tijdens concerten. Dan gingen de verschillende groepen tegen elkaar vechten vaak vielen daar ook doden bij. Voetbal was de sport van de skinheads omdat het een echte arbeiderssport was. Er werd veel gedronken en drugs gebruikt zoals speed en coke. Naar buiten toe leken skinheads heel agressief maar binnen de groep zijn ze heel hecht. Er waren veel meer mannen dan vrouwen, maar de vrouwen die er waren deden dan ook met alles mee.

Skaters

"Eigenlijk is het zo dat het om die plank met wielen gaat en daaromheen kan je er van alles bij halen."


De cultuur komt oorspronkelijk uit de Verenigde Staten, waar het belangrijkste kenmerk van een skater wordt gemaakt: het skateboard. Het kwam rond de jaren 80 al wel een beetje in Nederland maar rond 1993 werd het heel populair. Hun uiterlijk wordt bepaald door het skaten. Ze hebben kort haar, dragen een wijde broek, een wijd T-shirt en sportschoenen.


Figuur 23 I love New York Skate Jam
Bij Skaters hebben de topskaters een voorbeeldfunctie, zij brengen dingen in de mode.


Figuur 24 Skater in Rusland
Vroeger droegen skaters grote joggingbroeken. Daarna kwamen de wijde spijkerbroeken waarbij het kruis tussen de knieën hing, maar die broeken werden gedragen door skaters die zelf niet skaten. Sieraden dragen ze niet, maar piercings en tatoeages kunnen wel. Skaters zijn erg individualistisch maar worden door mensen gezien als een groep. Skateboarden zijn erg belangrijk voor een skater, dus versieren en verzorgen ze de skateboarden goed. Ook is het belangrijk dat je elke keer weer nieuwe trucs kan met je skateboard. Eén van hun dagelijkse bezigheden is dan ook het oefenen en bedenken van nieuwe trucs. Als skaters iets anders doen dan skaten, dan zijn bier drinken en wiet roken het enige wat ze doen. Iedereen kan meedoen met skaten, ze laten iedereen toe in hun groep. Alleen voor meisjes is het moeilijk om een skater te zijn, er zijn maar weinig meisjes die een "echte" skater zijn.

Niet alleen binnen de eigen groep maar ook naar buiten toe, zijn skaters erg tolerant.

Ze hebben ook veel respect voor andere jeugdculturen.

Nawoord
Met dit overzicht hebben wij een goed beeld gekregen van de jeugdculturen van vroeger en tegenwoordig. De jeugdculturen zijn door de tijd heen steeds erg veranderd. Ook zijn er jeugdculturen "uitgestorven" en mainstream geworden. Zo zal het over een tijd ook zijn, de jeugdculturen die nu bestaan zullen veranderen, uitbreiden of uitsterven. Als de culturen uitbreiden en een mainstream worden zullen ze meer invloed in de maatschappij krijgen. De jongerenculturen worden door de rest van de bevolking uiteindelijk meestal wel geaccepteerd. Het zijn tenslotte zelfmanifestaties van jongeren in onze cultuur. Op die manier komen ze ook uit voor hun mening. Dat zijn soms best extreme acties en dat brengt dan onrust in de buitenwereld.
De vraag is of de jeugdculturen niet meer en meer op elkaar gaan lijken waardoor het allemaal niet meer zo extreem meer zal zijn. De hippies en de punkers zijn vroeger grote mainstreams geweest, maar daar zijn er nu nog maar een paar van over.
De jeugd is de toekomst, wordt nog altijd beweerd. Inderdaad kunnen we in deze randstromingen van de maatschappij vernieuwende tendenzen aan voelen komen. Laten we de vinger op de pols houden...


Bronvermelding

Boek:


de Leeuw, Kitty, Sjouk Hoitsma, Ingrid de Jager, Peter Schonewille (red.): Jong!, Jongerencultuur en stijl in Nederland 1950-2000.
Internet:

1. http://teleacnot.kennisnet.nl/schooltv/aspecten/cult/shock/index.html



2. http://www.internetcollege.nl/verslagen/view.php3?id=5355

Peter Keersmaekers - Godsdienst 3de jaar: Omgaan met verschil - p.




De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina