Inleiding Enkele herfstbeelden bij rustige muziek. Ondertussen welkomstwoord: Verhalen hebben een boodschap. Verhalen kan je beluisteren en je kan er rustig bij worden. We luisteren naar enkele fragmenten Uit het verhaal “De keuze”



Dovnload 30.16 Kb.
Datum23.07.2016
Grootte30.16 Kb.
Een brug over de dood heen
Inleiding

Enkele herfstbeelden bij rustige muziek.

Ondertussen welkomstwoord:

Verhalen hebben een boodschap.


Verhalen kan je beluisteren en
je kan er rustig bij worden.

We luisteren naar enkele fragmenten

Uit het verhaal “De keuze”.

Meestal kan je niet kiezen tussen leven en dood.


Maar Jan-Willem weet het zeker.

Geef jezelf de kans om rustig te luisteren.


Verhaalfragment 1: “Ik ga dood”. (Bron: uit het boek 'De keuze' Karel Verleyen)

'Ik ga dood', zegt Jan-Willem. 'Dat is de stomste smoes die ik in jaren heb gehoord!' snauwde de leraar. 'Je maakt dat werk af, Jan-Willem. Tegen maandag, Jan-Willem.'
'Nee,' zei Jan-Willem. 'Ik kan mijn tijd wel beter gebruiken. En dag, meneer.'
Hij stond op, schoof netjes zijn stoel onder zijn tafel en liep de klas uit.
Zijn schooltas liet hij staan. De leraar keek hem na. Zijn mond hing een beetje open.
Toen de deur dicht was, ademde de klas uit.
'Jullie gaan door met die oefening,' zei de leraar.
Ze deden alsof.

Video clip uit ‘City of Angels

Iris (Bron: Goo Goo Dolls)

And I'd give up forever to touch you


'Cause I know that you feel me somehow
You're the closest to heaven that I'll ever be
And I don't want to go home right now
And all I can taste is this moment
And all I can breathe is your life
'Cause sooner or later it's over
I just don't want to miss you tonight
And I don't want the world to see me
'Cause I don't think that they'd understand
When everything's made to be broken
I just want you to know who I am
And you can't fight the tears that ain't coming
Or the moment of truth in your lies
When everything feels like the movies
Yeah you bleed just to know you're alive

En ik zou de eeuwigheid opgeven om je aan te raken

want ik weet dat je me voelt
Je bent het dichtste bij de hemel dat ik ooit kan raken

en ik wil nu niet naar huis


En al wat ik kan proeven is dit moment
En al wat ik kan ademen is jouw leven
Want vroeg of laat is het over
Ik wil je vanavond niet missen
En ik wil niet dat de wereld me ziet
Want ik denk niet dat ze het zouden verstaan
Als alles gemaakt is om gebroken te worden
Wil ik enkel dat jij weet wie ik ben
En je kan niet vechten tegen tranen die niet komen

of tegen de waarheid in je leugens


Als alles voelt zoals in de films
Ja, dan bloed je omdat je weet dat je leeft

And I don't want the world to see me


'Cause I don't think that they'd understand
When everything's made to be broken
I just want you to know who I am
And I don't want the world to see me
'Cause I don't think that they'd understand
When everything's made to be broken
I just want you to know who I am
And I don't want the world to see me
'Cause I don't think that they'd understand
When everything's made to be broken
I just want you to know who I am
I just want you to know who I am
I just want you to know who I am
I just want you to know who I am
En ik wil niet dat de wereld me ziet
Want ik denk niet dat ze het zouden verstaan
Als alles gemaakt is om gebroken te worden
Wil ik enkel dat jij weet wie ik ben
En ik wil niet dat de wereld me ziet
Want ik denk niet dat ze het zouden verstaan
Als alles gemaakt is om gebroken te worden
Wil ik enkel dat jij weet wie ik ben
En ik wil niet dat de wereld me ziet
Want ik denk niet dat ze het zouden verstaan
Als alles gemaakt is om gebroken te worden
Wil ik enkel dat jij weet wie ik ben
Ik wil enkel dat jij weet wie ik ben
Ik wil enkel dat jij weet wie ik ben
Ik wil enkel dat jij weet wie ik ben



Bezinningsmoment

Een dichter schreef:

Niets blijft duren,
niet de vuren
niet de muren van het ouderlijk huis
niet de kinderen in de straat
niet de vrienden 's avonds laat

en het is waar:


niets blijft duren
alles gaat voorbij
niet alleen de huizen met alles wat erin staat
of alles wat je meemaakt.
wijzelf verdwijnen ook
iedereen gaat dood.

onze grootouders, ouders,


onze kinderen en hun kinderen gaan dood.
het is onvermijdelijk.
ondanks alle boeiende, plezante, ernstige momenten
die een mens kan meemaken in zijn leven.
de dood maakt deel uit van het leven.
zeggen: 'Ik leef' betekent evenveel
als roepen 'Ik ga dood'
de dood kun je niet tegenhouden.
Verhaalfragment 2:'Jan Willem is kwaad, hij wil niet meer in het ziekenhuis blijven'

'Jan-Willem, alsjeblieft!' 'Nee, ik wil weg;'
Hij sloeg de hand van de verpleegster van zijn schouder, probeerde overeind te komen, duizelde en moest zich aan de rand van het bed vastklampen. Bijna was hij weer in het kussen teruggevallen.
Zijn voeten raakten de koude vloer. Een korte stoot van kilte schoot naar zijn achterhoofd. Toen droegen zijn benen hem naar de witte kast. Hij trok de deur open en graaide zijn jeansbroek en zijn sweater van de haakjes.
'Laat me verdomme los!'
Hij maaide naar de verpleegster, raakte haar schouder. Wankelend kreeg hij een voet door een broekspijp, en daarna de andere. Waar waren zijn schoenen?
Hij rukte het witte hemd dat ze hem hadden aangetrokken af. Hij hoorde bandjes knappen.
'Jan-Willem!'
De verpleegster rende naar de deur. Jan-Willem trok zijn sweater over zijn hoofd.
'Ik heb mama gezegd dat ik hier niet wil zijn. Als je niet wil dat ik wegloop om nooit meer terug te komen - en dat meen ik meer dan jij nu kunt snappen - moet je proberen me hier te houden. Ik wil niet!'
’Het kan misschien anders, jongen.’

Het kan niet anders. Laat mij daarover beslissen.'


Jan-Willem liep de kamer uit, maar bij de deur zwijmelde hij en hij stootte zijn schouder hard tegen de deurstijl.
'Jan-Willem, wacht!'
Hij liep door.



In the end (Bron: Linkin Park) ondertussen dia’s

It starts with one thing


I don't know why
It doesn't even matter how hard you try
keep that in mind
I designed this rhyme
To explain in due time
All I know
Time is a valuable thing
Watch it fly by as the pendulum swings
Watch it count down to the end of the day
The clock ticks life away
It's so unreal
Didn't look out below
Watch the time go right out the window
Trying to hold on, but didn't even know
Wasted it all just to watch you go
I kept everything inside and even though I tried, it all fell apart
What it meant to me will eventually be a memory of a time when

I tried so hard
And got so far
But in the end
It doesn't even matter
I had to fall
To lose it all
But in the end
It doesn't even matter

One thing, I don't know why


It doesn't even matter how hard you try
keep that in mind
I designed this rhyme, to explain in due time
I tried so hard
In spite of the way you were mocking me
Acting like I was part of your property
Het begint met één iets
Ik weet niet waarom
Het maakt niet eens uit hoe hard je probeert
Hou dat in gedachten
Ik bedacht dit vers
Om ten gepaste tijde uit te leggen
Wat ik allemaal weet
Tijd is een kostbaar ding
Kijk hoe hij voorbij vliegt als de klok tikt
Kijk hoe hij aftelt naar het einde van de dag
De klok tikt het leven weg
Het is zo onwezenlijk
Ik keek niet achterom
Keek hoe de tijd wegging langs het raam
Probeerde vast te houden, maar wist niet eens
Dat ik alles verprutste door jou te laten gaan
Ik hield alles voor mezelf en al probeerde ik,
Het viel allemaal uiteen
Wat het voor mij betekende zal later een herinnering zijn wanneer

Ik probeerde zo hard


En raakte zo ver
Maar uiteindelijk
Maakt het niet eens iets uit
Ik moest vallen
Om alles te verliezen
Maar uiteindelijk
Maakt het niet eens iets uit

Eén iets, ik weet niet waarom


Het maakt niet eens uit hoe hard je probeert
Hou dat in gedachten
Ik bedacht dit vers om ten gepasten tijde uit te leggen dat ik hard probeerde
Wat ik allemaal weet
Ik deed alsof ik deel uitmaakte van jouw eigendom

Remembering all the times you fought with me


I'm surprised it got so (far)
Things aren't the way they were before
You wouldn't even recognize me anymore
Not that you knew me back then
But it all comes back to me (in the end)

You kept everything inside and even though I tried, it all fell apart


What it meant to me will eventually be a memory of a time when I
Chorus
I've put my trust in you
Pushed as far as I can go
And for all this
There's only one thing you should know (2x)
Chorus
Ik herinner me al de keren dat je met me vocht
Ik sta versteld dat ik zo (ver) raakte
De dingen zijn niet meer zoals ze waren
Je zou me niet eens meer herkennen
Niet dat je me toen echt kende
Maak het komt (uiteindelijk) allemaal terug
Je hield alles voor jezelf en al probeerde ik,
Het viel allemaal uiteen
Wat het voor mij betekende zal later een herinnering zijn wanneer
Refrein
Ik vertrouwde op jou
Ging zo ver als ik kon
Voor dit alles
Er is maar één iets dat je moet weten (2x)

Refrein


Afscheid nemen (Bron: Elke Allemeersch)

Afscheid nemen doe je niet in één, twee, drie.


Het duurt weken, maanden... ja, zelfs soms jaren voor je
aan iemand kan terugdenken zonder te huilen.
Het doet soms zoveel pijn dat je niet eens helder kunt denken.
Het zit zo diep vanbinnen dat je het zelfs moeilijk kan vertellen aan anderen.

Verhaalfragment 3:’Jan-Willem sterft, omringd door zijn vrienden’

Stefaan hield het portier van de auto open.
'Ik kan nog altijd niet geloven dat wij dit nu doen', fluisterde Beatrice.
'En toch.... We zijn gek.'
'Nee,' zei Jan-Willem, 'jullie zijn vrienden.'
Terwijl hij het zei, knikten zijn knieën onder hem weg. 'Ho maar!'
Andy had hem onder de oksels beet en probeerde hem weer overeind te trekken. Inge stapte als eerste in. Achterin. Andy hielp Jan-Willem naar binnen.
Patricia ging voorin zitten.
'Waar gaan we naartoe?' vroeg de chauffeur.
'De stad uit, richting Wallegem. Daar de heuvel op.'
De auto begon te rijden. Jan-Willem leunde zwaar op Inge. Zin ademhaling was gejaagd. Het meisje zag dat er zweet op zijn voorhoofd stond, maar zijn handen waren koud.


'We zijn er nu gauw,' fluisterde Inge na een tijdje en ze gaf hem een kneepje in zijn vingers. Jan-Willem glimlachte. 'Dan gaan we toch nog eens vliegen.'
De auto draaide van de grote weg af en begon aan de slingerende klim.
'Jan-Willem?'
'Ja?'
'Gaat het.'
'Hoe lang nog?'
Het meisje rilde onwillekeurig.
'We zijn er zo.'
'Dan gaat het.'
De auto was boven, de koplampen streken over de lage struiken.
'Daar. Bij die boom,' zie Inge.
De chauffeur remde zacht, zette de motor af en leunde achterover.
Patricia kwam het portier opendoen.
'We zijn er, Jan-Willem. Nog even en dan kun je vliegen.'
Jan-Willem trilde over zijn hele lichaam. Hij liet zich uit de auto helpen en viel neer op de bank. Inge bleef zijn hand vasthouden.
Het was donker, maar verderop, bij de zilveren rivier, leek de helling lichter. Heel in de verte slingerde het lichtende lint van de autoweg zich om de stad heen.
'Ik ben hier nooit geweest,' zei Patricia zacht. 'Maar het is wel mooi hier.'
'Ja. Heel mooi.'
Patricia leunde tegen de kromme wilg. Ze zwegen. Jan-Willem leek de avond en het uitzicht te drinken met zijn ogen.


'Ik heb hier zo vaak zitten lezen. Gek... Dan werd alles anders. Ook in het boek. Ik had soms het gevoel dat ik kon vliegen. En zo kon ik.....'
Jan-Willem zweeg. Inge nam hem in haar armen.
'Dit neem je mee om je hemel te maken,' fluisterde ze. 'Jouw hemel. En ik zal hier later terugkomen en hetzelfde doen. Dan wordt jouw hemel ook een beetje de mijne.'
Jan-Willem knikte.
Hij fluisterde: 'Dank je, voor alles. Ik.....'
Ze legden allemaal hun hand op zijn schouders. Inge was de eerste die voelde hoe zijn lichaam slap werd en zijn ademhaling stilviel.
'Dag' fluisterde ze gauw. 'Dag, Jan-Willem!'
Toen ze naar hem keek, zag ze dat hij glimlachte.

Bezinningsmoment: hoop

Misschien was jij er vorige week ook bij.


Misschien ging jij ook naar een graf.
Misschien heb jij ook verdriet.
Misschien laat het je nooit los.
Misschien word je gewoon aan dat verdriet.
Misschien denk je dat niemand je begrijpt.

Blijf geloven dat er mensen rondom jou staan.


Je bent niet alleen, vele mensen voelen hetzelfde.

Laat ons proberen elkaar op te vangen.


De last wat helpen dragen.
Door een vangnet te maken.
We nodigen jullie uit om jullie eigen vangnet te bouwen.
Door de stukjes touw hier aan elkaar te knopen.
Doemoment

Misschien herinneren jullie je nog de eerste viering dit schooljaar.

Vooraan lag een brug, een gesjorde brug. Velen hebben er over gelopen.

De brug was goed gesjord. De stukken touw verbonden alles heel stevig aan elkaar.

Deze brug, verbonden door al deze touwen, staat ook als teken van verbondenheid

van alle leerlingen onder elkaar, van leerkrachten en leerlingen, van ouders, van opvoeders,

van alle mensen…

Je krijgt straks een stukje touw. En door dit touw vast te knopen in het net,

Drukken we eveneens onze verbondenheid uit met de mensen die reeds gestorven zijn.

De verbondenheid over de dood heen.

Al de touwen aan elkaar vormen een net dat als teken staat voor troost en verbondenheid

met anderen en dit over de dood heen.





If I would stay (Bron: Krezip)

if this is true, I thought then, what will I think


will I stay but rather I would get away
I'm scared that I won't find a thing
And afraid that I'll turn out to be alone, but I

I have to learn, have to try, have to trust I have to cry


Have to see, have to know that I can be myself, yeah

And if I could I would stay


And if they're not, not in my way
I'll stare here in the distance
but I'll grow up to be just like you, yeah
I'll grow up to be just like you, yeah

I see it all I'm sure but


do I know what's right
I thought I knew but it turns out the other way
I am scared that I won't find a thing
and afraid that I'll turn out to be alone, but I

I have to learn, have to try, have to trust I have to cry


I have to see, have to know that I can be myself

and if I could I would stay


and if they're not, not in my way
I'll stare here in the distance
but I'll grow up to be just like you, yeah
I'll grow up to be just like you

I want to tell you


why would I try to
you are all that I can see now
why would I try to and I want to tell you
why would I try to
you are all I can see now
I know I'll try to

I have to learn, have to try, have to trust I have to cry


I have to see, have to know that I can be myself

but if I could, yeah, I would stay


and if they're not, not in my way
I'll stare here in the distance
but I'll grow up to be just like you, yeah
I'll grow up to be just like you
like you

Als dit waar is, ik dacht dan wat zal ik denken


zal ik blijven maar ik zou liever weg geraken
ik ben bang dat ik helemaal niets vind
en bang dat ik uiteindelijk alleen zal zijn, maar ik
ik moet leren, moet proberen, moet vertrouwen,
ik moet huilen moet zien, moet weten dat ik mezelf kan zijn.
Als ik kon, zou ik blijven
en als ze me niet, niet in de weg staan
ik zal hier in de verte staren
maar ik zal volwassen worden en precies zijn zoals jij

ik zal volwassen worden en precies zijn zoals jij

Ik zie het allemaal daar ben ik zeker van maar
weet ik wat er juist is
ik dacht dat ik het wist maar het draait helemaal anders uit
Ik ben bang dat ik helemaal niets vind
en bang dat ik uiteindelijk alleen zal zijn, maar ik
Ik moet leren, moet proberen, moet vertrouwen, ik moet huilen, moet zien, moet weten dat ik mezelf kan zijn.
Als ik kon zou ik blijven
en als ze me niet, niet in de weg staan
ik zal hier in de verte staren
maar ik al volwassen worden en precies zijn zoals jij

ik al volwassen worden en precies zijn zoals jij

Ik wil het je zeggen
Waarom zou ik dat proberen
jij bent alles wat ik nu kan zien
ik weet dat ik zal proberen

ik weet dat ik zal proberen

jij bent alles wat ik nu kan zien
ik weet dat ik zal proberen

Ik moet leren, moet proberen, moet vertrouwen, ik moet huilen, moet zien, moet weten dat ik mezelf kan zijn,


als ik kon, zou ik blijven
en als ze me niet, niet in de weg staan
ik zal hier in de verte staren
maar ik zal volwassen worden en precies zijn zoals jij

ik zal volwassen worden en precies zijn zoals jij

zoals jij



verhaalfragment 4: ‘De glimlach van Willem’

Als er een leven is na dit leven en als er een hemel bestaat,



dan moet het een plek zijn waar je je vrienden ontmoet

en waar je terugkijkt op al je dromen die uitgekomen zijn.

Alleen mijn vrienden en één vriendin in het bijzonder

zullen begrijpen dat ik niet langer hoefde te leven,

dat al mijn wensen vervuld waren.

Jullie hebben meer voor me gedaan dan ik kon verlangen.

Heel erg bedankt, allemaal.

Ik heb van jullie gehouden

en ik hoop dat ik ook een stukje van jullie dromen heb ingevuld.

Maar dat bespreken we later wel.

Een fijn leven, intussen.’




De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina