Karel Meuleman



Dovnload 15.87 Kb.
Datum17.08.2016
Grootte15.87 Kb.
Oost-Canada

Karel Meuleman




Hoeveel Vlamingen hebben er niet van gedroomd om te emigreren naar Canada! Ikzelf ook, 40 jaar geleden, toen ik net als zovelen als student naar Canada trok om tabak te plukken bij Vlaamse boeren. Een uitgestrekt land, vriendelijke mensen met tijd, waar men nog echte winters en echte zomers kent, een land waar alles kan. Het is er niet van gekomen.
Nu ben ik er teruggekeerd. En 'k moet zeggen: m'n indruk van toen is nog overeind gebleven. Het is nog uitgestrekter dan toen, de natuur nog mooier, de mensen even vriendelijk, alleen het weer viel (af en toe) wat tegen. Van echte winters kon men vorig jaar meespreken want het was de strengste in 30 jaar: in Montreal viel in totaal 5 meter sneeuw. En de zomers kunnen warm zijn, tot meer dan 110°, Fahrenheit ;-) of 43° Celsius. Hoewel men al van in de jaren 70 in metrische waarden rekent, zijn de oude eenheden nog niet verdwenen, vooral niet in de grensstreken met de VS.
Hierna volgen enkele teksten over dit indrukwekkende land; ze zijn noodgedwongen fragmentarisch als je weet dat het slechts gaat over de Oostkust en dat het land vele, vele malen groter is; het is zelfs het 2de grootste land terwereld, na Rusland. De meeste van de zowat 33 miljoen inwoners wonen in een 200 km brede strook langs de grens met de Verenigde Staten, ter hoogte van de 49ste breedtegraad.


Niet zomaar de zoveelste stad

Québec is een aangename stad om te verblijven, te flaneren, te shoppen, een terrasje te doen. Het meest aangename is Vieux-Québec, palend aan de machtige St. Lawrencestroom; eigenlijk de St. Laurent, want Québec is Franstalig, hoewel niet helemaal fanatiek: het gebeurt dat men overgaat van het Frans naar 't Engels en omgekeerd, in eenzelfde zin. Daar kunnen wij als Belgen nog een lesje uit leren. Alleen wat opletten met de uitspraak: soms doen ze denken aan een Hollander die tracht Frans te spreken... Het grote Fontenackasteel torent hoog boven de oude stad uit, net naast de brede St. Lawrence, langs een mooie promenade waarop 's zomers tal van zangers en artiesten het beste van zich laten horen en zien. Een wandeling van een klein uurtje op de vesten toont je de tegelijk de oude en de nieuwe stad. Natuurlijk loop je er niet alleen, maar 's avonds is het er net als in Brugge rustig als de dagtoeristen weg zijn.




De Grote Stroom

De St. Lawrence doet er meer dan 3000 kilometer over om van de Grote Meren naar de Atlantische Oceaan te stromen. Grote oceaanstomers en cruiseschepen kunnen tot ver in het binnenland de stroom opvaren naar Toronto, Detroit en Chicago. Tussen haakjes: het Franse Fleuve St. Laurent is niet correct in het Engels vertaald omdat het woord “stroom” niet bestaat; vandaar St. Lawrence river.




Eén van de grootste natuurwonderen

De Niagarawatervallen, pal op de grens met de Verenigde Staten, liggen op diezelfde St. Lawrence. Het is één van de grootste natuurattracties in de wereld met zo'n 12 miljoen bezoekers per jaar, Japanners op kop, blijven het geweldige natuurwonderen. Je staat op een meter van waar het machtige water zich meer dan 50 meter in de diepte stort. Het blijft indrukwekkend, ook na 40 jaar. Een constant gedonder, een waaier van water die je doornat maakt, een regenboog die alleen met de zon verdwijnt: een wonder, maar ook geen wonder dat het zoveel toeristen aantrekt. Met de Maid of the Mist vaar je tot op enkele meters van het neerdonderende water, weer in gezelschap van de eeuwige Japanners, maar nu zien we'r allemaal 't zelfde uit in onze blauwe regenjasjes. De “ah's” en de “oh's” zijn niet van de lucht. Vermijd als je kan drukke periodes als Thanksgiving begin oktober, een maand vroeger dan in de Verenigde Staten, je zal er des te meer van genieten. De watervallen hebben een boeiende geschiedenis, maar één van de strafste verhalen is dat van 2 kinderen die op de St. Lawrence mee met een man uitvoeren in een klein bootje. Het kapseist, de man verdrinkt en beide kinderen, met zwemvest, worden meegesleurd richting waterval. Toeristen kunnen het meisje net voor de afgrond uit het water sleuren maar de jongen verdwijnt over de rand. Wonder boven wonder komt hij beneden terug boven in de buurt van de Maid of the Mist en kan hij zonder al te veel verwondingen het verhaal navertellen. Vele anderen hebben het voor- en nadien geprobeerd in een ton of met zelfgebouwde tuigen, al dan niet met succes. Deze en vele andere verhalen kan je nalezen in de boeken die erover verschenen zijn: o.m. over het baggerschip dat losgerukt wordt van z'n ankers en richting waterval vaart en waarbij de 2 opvarenden na heroïsche pogingen toch gered zijn (het schip ligt er nog altijd), het opgehoopte ijs dat 's nachts het stromende water ophoudt zodat het plots stil wordt ... en alle omwonenden wakker wordend ... tot ineens het ijs breekt, enz. Wil je een breed overzicht over de Falls dan heb je van op de Skylon Tower op meer dan 200 meter hoogte een schitterend zicht. Je kan er lekker eten in een ronddraaiend restaurant. Leg dan wel niet je servet aan de vensterrand zoals ik, want het restaurant draait, de ramen niet ...




Vlamingen in de Wereld

Niet zo ver van de watervallen vestigden zich in de vorige eeuw zo'n 60 000 Vlaamse families, hoofdzakelijk in de tabaksplantages. Vooral na de Tweede Wereldoorlog hadden vele West-Vlamingen er genoeg van: ze wilden echt geen derde keer meer onder de voet gelopen worden door de Duitsers. In de streek rond de Grote Meren ontstond een actief Vlaams cultuurleven met o.m. een Vlaamse krant “De Gazette van Detroit” die nu na 90 jaar nog elke 14 dagen verschijnt, gedeeltelijk Vlaams, deels in het Engels. Ook komen in de Belgian Delhi Club nog geregeld Vlamingen samen om een Stella of Hoegaarden te drinken en een kaartje te leggen. De tabaksteelt is echter op de terugweg omdat men minder rookt en o.v. de zware investeringen in volautomaten voor de oogst. Een aantal zijn omgeschakeld naar perzikenkweek maar sinds de conservenfabriek gesloten is, gaat men uitkijken naar alternatieven, o.m. de ginsengcultuur, een zware investering want het duurt 3 jaar voor de plant opbrengt.




Terug naar Québec en omgeving

Canada heeft een groot aantal Indianenreservaten. Eén daarvan, in Wendake, vlakbij Québec, is speciaal want het biedt een rehabiliteringsprogramma voor Indianen. De oorspronkelijke bevolking is niet geliefd bij een groot gedeelte van de Canadezen: het zijn dronkaards en drugsverslaafden en ze betalen taksen noch belastingen. Het eerste is niet waar, het tweede wel. Drank en drugs zijn inderdaad de kwelgeesten van heelwat Indianen, wellicht ook veroorzaakt doordat ze geen taksen betalen op wat ze in de reservaten aankopen; ook hun verdiensten zijn vrijgesteld van belastingen. In het Huronreservaat vangen ze dus probleemgevallen op. Ze leren hen terug fier te zijn, bv. als ze mogen poseren voor een foto. Als je hen hoort vertellen, valt het pas op hoe weinig we echt weten van de Indianen zelf. “Indianenverhalen” ja, maar het echte indianenleven is nog boeiender. Zo staat er op het domein een meditatiehut, een kleine 2 m² “groot” waarin men kan gaan nadenken over een probleem; bij een groot probleem kan dat zelfs 4 jaar duren; kunnen wij ons dat voorstellen? De vrouwen waren (zijn?) geëmancipeerd: zij kozen bv. het opperhoofd en ook de man trok bij hen in. Een heleboel ziekten genezen ze met eigen kruiden, veel beter dan de huidige geneeskunde kan. Hun verbondenheid met de natuur is legendarisch, maar in dit reservaat leer je dit pas naar waarde schatten. Weinig commercieel, des te meer authentiek!




Walvisspotten

Zowat 3 uren ten Noorden van Québec vind je op de St. Lawence één van de grootste populaties van walvisachtigen met o.m. potvissen en beluga's maar ook zeehonden en haaien. Je bent nog maar net de haven bij Baie St. Cathérine uitgevaren of je ziet de witte beluga al zwemmen. Wat verder duidt Agathe, de gids, je de komst van een school kleinere walvissen aan; kleiner maar toch nog altijd zo'n 8000 kilogram. Even later raakt ze bijna in vervoering als ze enkele blauwe walvissen aanwijst op “1 uur” (rechts vooraan dus), zeker als ze ook onder het schip doorzwemmen, na het obligate spuiten. Als ervaren biologe kan ze aanstekelijk vertellen over deze grootste zoogdieren die er ooit bestaan hebben. Zo is ze zeer bezorgd om het gehoor van de walvissen, dat dikwijls op de proef wordt gesteld door het geluid van schepen en onderwaterontploffingen. En walvissen hebben hun gehoor broodnodig, eigenlijk visnodig. Ze laat je ook een balein zien: in de mond van de walvis houden de baleinen het plankton tegen waarvan ze per dag een 4000 kilogram in hun tot 130 000 kilogram zwaar lijf verteren.


Het is en blijft een speciaal land





  • Op een stadsbus zag ik “Hors service – désolé” “geen dienst - jammer”; vriendelijk toch?




  • Men heeft er een speciale dienst voor het onderhoud van de 6000 km vaarwegen voor ... kano's




  • Voortuintjes werden vroeger belast; vandaar dat men in de steden de markante beelden kent van de trappen aan de buitenkant van de huizen: men vermijdt zo belastingen en tegelijk wint men plaatsruimte binnen




  • In Montreal mag men op een terrasje wel een sigaret roken maar een sigaar is verboden







  • Voorrang van rechts bestaat niet: op elke hoek van een kruispunt staat een stopteken en wie eerst stopt, mag eerst vertrekken. En als er verkeerslichten staan, bevinden die zich aan de overkant van de straat. Even wennen, maar het is zoveel logischer en beter zichtbaar.




  • Het blijft gevaarlijk om ernaar toe te gaan want je wil gegarandeerd terugkomen!


De Indian Summer vanaf de 2de helft van september is de mooiste tijd van het jaar. Wil je het zelf mee beleven dan kan je intekenen op de rondreis van Pasar van 20 tot 30 september 2009. In de brochure “Wandelen-fietsen-reizen”, meegestuurd met Pasarmagazine van januari, staat het volledig programma. Je vindt het ook op de website www.pasar.be/vakantie_kiezen/pasarvakanties/default.asp. Wil je ook wat meer foto's zien dan kan het hier: oostcanadametpasar.shutterly.com




De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina