Kfl antwerpen 03 238 45 33



Dovnload 16.84 Kb.
Datum25.07.2016
Grootte16.84 Kb.

kfl - antwerpen 03 238 45 33


maandag 2 - dinsdag 3 december 2002

mortsel agfa-gevaert deurne cc rix

vooraf living apart together 8 min.


Nicole Van Goethem heeft postuum een bevreemdende kortfilm nagelaten: L.A.T.

Technisch feilloos gemaakt in de kleurrijke en zwierige stijl die haar eerdere werk kenmerkt. Maar het absurde verhaaltje over een blinde schilder die een LAT-relatie heeft met een blinde vrouw plus een affaire met zijn doof model, verdrinkt in de snelheid, het chaotische gebeuren en het kabaal (in Antwerps dialect) van het trio plus papegaai.

L.A.T. was voor tachtig procent af toen de animatiefilmster - die in 1986, als eerste en totnogtoe enige Belg, een Oscar kreeg voor Een Griekse Tragedie - op 3 maart 2000 onverwacht, op 58-jarige leeftijd, overleed. Met vertraging omdat een van de partners in de coproductie “met financiële problemen kampte” werd het filmpje voltooid onder leiding van haar partner en medewerker Rudy Rensen. Getrouw zoals Nicole Van Goethem het had uitgedacht. L,A.T is sinds het voorjaar af, werd ingestuurd voor het belangrijke animatiefilmfestival van Annecy, (waar Van Goethem in 1985 de Grote Prijs in de wacht sleepte), maar strandde in de niet-competitieve sectie Panorama. Zijn Belgische première kreeg L.A.T. in oktober op het Filmfestival van Gent waar hij op het laatste moment werd toegevoegd aan openingsflim Hop van Dominique Standaert. En tijdens de openingsavond van het Filmfestival Antwerpen werd hulde gebracht aan deze uitgesproken Antwerpse animatiefilmster met de projectie van haar drie kortfilms.

In haar aanvraag voor subsidie, ondertussen al tien jaar geleden, schreef Nicole Van Goethem, dat L.A.T. de kortzichtigheid wou tonen van velen in onze samenleving “die blind zijn, doof en raaskallen” in plaats van het wijze horen, zien en zwijgen te beoefenen. Ze noemde het “een symbolische parodie op de fundamentele eenzaamheid” die ze om zich heen vaststelde.

Een bijkomend thema is dat van de waanzinnige kunsthandel, de blinde schilder borstelt, onwetend, het ene meesterwerk, Picasso, Magritte, Mondriaan, …. na het andere, om ze daarna te vernietigen.

Het invoegen van een continue dialoog zag Nicole Van Goethem als een verrijking van haar techniek. In het afgewerkte filmpje werkt dat voortdurende getater wat verwarrend en leidt af van het verhaal dat helaas geen goede pointe(s) bevat.

Luk Menten in Film & Televisie+video


m i n o e s
Nederland - 2001 90 minuten Film & Televisie+video 519

regie: Vincent Bal

scenario: Tamara Bos naar het boek van Annie M.G. Schmidt

art direction: Vincent de Pater

camera: Walther Vanden Ende

montage: Peter Alderliesten

muziek: Peter Vermeersch

vertolking: Carice van Houten, Theo Maassen, Sarah Bannier, Pierre Bokma,

Hans Kesting, Olga Zuiderhoek, Jack Wouterse



productie: Burny Bos

90 minuten Film & Televisie+video 519

minoes


Minoes is een juffrouw die vroeger een kat was. Vandaar dat ze nog tal van katse manieren heeft. Ze geeft kopjes, spint en slaapt opgerold in een doos. Sardientjes zijn haar lievelingskost en ze is vooral bang van honden. Op een dag ontmoet ze Tibbe, journalist bij de Killendoornse Courant. Tibbe schrijft graag over katten, maar zijn hoofdredactrice vindt dat geen nieuws. Er dreigt ontslag. Daarop besluit Minoes om de schuchtere Tibbe te helpen. Ze bezorgt hem via haar kattennetwerk exclusieve nieuwtjes. Maar daarmee zit Tibbe nog niet op rozen.

bal


U kent Vincent Bal nog. We onthaalden hem voor de vertoning van zijn veelbelovende kortfilms (Joli môme (1997), The Bloody Olive (1996), Tour de France (1994) of voor Man van Staal (1999). Dat Man van Staal hem geen windeieren zou leggen, mocht toen al blijken, ook al trok zijn langspeelfilmdebuut het grote publiek niet aan. Dat lag duidelijk meer aan het tekort aan promotie dan aan de kwaliteiten van de film. Maar zijn prestatie bleef niet onopgemerkt. Niet zo verwonderlijk dat de voorgeschiedenis van Minoes dan ook twee jaar geleden op de Berlinale begon. Vincent Bal won er met Man van Staal de grote prijs van het kinderfilmfestival. De Nederlandse producent Berny Bos ontmoette Bal later en herinnerde zich diens bekroonde film. Daarop volgde een aanbod om Minoes van Annie M.G. Schmidt te verfilmen. Vincent Bal is dus een tevreden man. Met minoes maakte hij de film die hij wilde en in Nederland vonden ze niet genoeg superlatieven om zijn werkstuk te loven. Bovendien omschrijft de persmap hem als 'meest veelbelovende, multigetalenteerde en ambitieuze regisseur van dit moment'. Vincent Bal: “Yeah right, dat heb ik natuurlijk zelf geschreven.”

jeugdfilm?


De Nederlandse jeugdfilm mag zo langzamerhand wel volwassen genoemd worden. Groeistuipen als schmierende B-acteurs en opgeheven wijsvingers behoren tot het verleden, op een incidentele Kabouter Plop na. Dat blijkt niet alleen uit het feit dat men zware thema's durft aan te snijden in films als Het Zakmes, Krassen in het Tafelblad en Blazen tot Honderd. Juist de serieuze benadering van meer fantastische onderwerpen spreekt boekdelen. De verfilming van Annie M. G. Schmidts 'Minoes' zou vroeger makkelijk hebben geresulteerd in een kneuterig niemendalletje, te prullerig voor volwassenen en kinderen onwaardig. In de handen van regisseur Vincent Bal wist het sprookjesachtige gegeven een zaal vol filmcritici te raken en vermaken, en dat zegt een hoop. Ongetwijfeld zat het mee dat de film het perspectief kiest van de volwassen kerel Tibbe (Theo Maassen) en zijn vriendin Minoes (Carice van Houten), en niet dat van een kind. Zo wordt in elk geval een van de obstakels omzeild die voor jeugdfilms vaak de weg naar een ouder publiek versperren. Kinderen vereenzelvigen zich echter zeker met Sarah Bannier als Bibi, het beste vriendinnetje van Minoes en Tibbe.Het helpt ook dat Minoes een per ongeluk naar mens getransformeerde kat is: iedereen zal wel iets herkennen van de toch zo menselijke strijd tussen lichaam en geest. Minoes gaat die aan zodra ze haar katse geaardheid begint te verliezen. En Tibbe verdient eveneens genoeg sympathie als verlegen komkommerjournalist die het dankzij zijn maatje en haar kattenpersdienst tot dorpsheld schopt.

Terwijl Tamara Bos' scenario ruimte schept voor een geloofwaardige ontwikkeling van de voornaamste karakters, overtuigt de film in de eerste plaats als een intelligente, vlotte amusementsfilm die het hart op de juiste plaats heeft. Dat hart klopt vooral uit bewondering voor Schmidts gedachtegoed. Van de dialoog tot de prachtige decors, het sluit allemaal nauw aan bij de voor Schmidt zo typische stijl: gezellig, gevat en kleurrijk. Van heiligenverering is gelukkig geen sprake. Het dertig jaar oude boek kon volgens de makers wel wat updates gebruiken. Tibbe tikt nu op een laptop in plaats van een schrijfmachine (al klinkt hij nog wel zo), en bliept zijn auto vanop afstand op slot. En zinnetjes als "Ik ben een kat in een verkeerd lichaam" klinken de toeschouwer van de 21e eeuw redelijk vertrouwd in de oren. Het spreekt voor Vincent Bals affiniteit met de sfeer van het verhaal, dat hij de welhaast verplichte computertrucages tot een minimum beperkt: de scènes waarin Minoes poezelige acrobatentoeren uithaalt, zijn op één hand te tellen. Eén ding heeft de film voor op de oorspronkelijke uitgave van Schmidts klassieker. Carice van Houten vindt bovendien in uiterlijk, maar ook gedrag precies de juiste balans tussen dier en mens, en geeft zo volop dimensie aan haar onwaarschijnlijke personage. Theo Maassen en de rest van de cast bieden geweldig tegenspel, maar Van Houten steelt toch de show.


bronnen:


Kevin Toma in de Filmkrant

Raf Butstraen in De Standaard



We verwijzen graag naar het interview met Vincent Bal in Knack Focus van 30 januari 2002. www.knack.be/film

Nico Krols, medewerker kfl antwerpen



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina