Kiss the anus of a black cat



Dovnload 35.97 Kb.
Datum22.08.2016
Grootte35.97 Kb.
Review KTAOABC op Kwadratuur

01-07-'05
KISS THE ANUS OF A BLACK CAT

‘If the Sky Falls, we Shall Catch Larks’


Kiss the Anus of a Black Kat is het soloproject van de muzikant en instrumentenbouwer Stef Heeren, hier en daar bijgestaan door Bart Reekmans. De naam van de "band" verwijst naar een (vermeend) gebruik van middeleeuwse heksen op hun orgieën. Echte kabbalistische interesses heeft Heeren naar eigen zeggen niet. Integendeel: hij is geboeid door religieuze muziek uit oosterse tradities, meerbepaald door het repetitieve, mantra-achtige. Hoewel dit herhalende wel enigszins in de nummers op 'If the Sky Falls, we Shall Catch Larks' terug te vinden is, situeert Stef Heerens muziek zich niet in de (pseudo) exotische hoek. Met de eenvoudige melodieën, de drones van de hurdy-gurdy, eenvoudige percussie-instrumenten als tamboerijnen en vooral de prominente plaats voor de akoestische gitaar situeert Kiss the Anus of a Black Cat zich eerder in de folksector. Zij het dan soms best ritueel, zoals in het openende 'Sevenfold'.
Zoals zijn muziek niet satanisch of oosters is, zo laat Heern ook het naïef, onbevangen van de folk liggen. Zijn volksmuziek is voorzien van een grimas, van een "in your face" attitude die eerder aanzet tot luisteren dan tot hups dansen. Heerens akoestische gitaar en stem klinken bij momenten hard zonder daarom luid te zijn. Piano, harmonium, bijkomende effecten – elektronische of vervormde, akoestische geluiden – en een elektrische gitaar (inclusief distortion) verstrakken en vervreemden het totaalgeluid. Het opmerkelijke is dat deze folky muziek, ondanks het hoge DIY-gehalte, nergens geknutseld gaat klinken. Ook niet wanneer hij in het 20 minuten durende 'Sighing, Seething, Soothing' ver over de klassieke songduur gaat. De track ontwikkelt zich traag vanuit abstract, ritselend metaal, een pianoriffje en hogere tingeltonen tot een drammende elektrische gitaar alles in een vast ritme trekt en de muziek laat dreunen. Deze duidelijkheid gaat later deels verloren, wanneer een haperende melodie, voorzien van licht ontregelende maatwisselingen, het derde deel van de track domineert.
Van alle nummers maakt het laatste het meeste kans om bij een breed publiek ingang te vinden. Ook hier kiest Heeren voor een klassieke songstructuur, maar hij plaatst die in een mooi en iets sneller opbouwend arrangement, waarbij per refrein of strofe elementen worden bijgevoegd of weggenomen. Zo laat hij de song geregeld van gedaante veranderen zonder naar een grote climax toe te werken of naar grote contrasterende breuken te streven.
Dat Kiss the Anus of a Black Cat zo niet is, wat het allemaal zou kunnen zijn – duivels, oosters, folkloristisch of sympathiek amateuristisch – bepaalt voor een groot gedeelte de kwaliteit van de cd. Bovendien slaagt Heeren er in deze clichés te omzeilen zonder te vervallen in gezochte complexiteit. 'If the Sky Falls, we Shall Catch Larks' klinkt zo niet alleen mooi, maar ook evenwichtig.
Koen Van Meel

18/06/2005


8 sterren
http://www.kwadratuur.be/releases.php?id=1688

Review Kiss The Anus Of A Black Cat in Gonzo Circus

25-06-'05
Kiss The Anus Of A Black Cat

If The Sky Falls We Shall Catch Larks



(K-RAA-K)3
Wit licht, dag zeven en alles werd stil. ‘Sighing Seething Soothing’ sleept zich vierentwintig minuten lang voort. Schoorvoetend, als een trein die nooit echt snelheid neemt, als het geprevel van een oude monnik, een eeuwigdurende mantra. Het geluid van de Apocalyps, de stilte voor, na en tijdens de storm. Kiss The Anus Of A Black Cat – het soloproject van instrumentenbouwer Stef Heeren - vertrekt van de beste folktraditie, ‘Almost Silver’ is gesneden brood, maar botst onderweg tegen een muur van drones, tintelende noise en een gebroken leven aan. Reïncarnatie, de zeven levens van een song, het leven na de song. Postdronefolk, zoveel meer en vaak ook – bewust – zoveel minder. Je wacht op het moment dat de voorhamer passeert, met een ruige klap er definitief een einde aan maakt. Zoete droom. Zijn stem refereert naar Luka Bloom, twintig jaar en een verspild, verpletterend leven later. Ook pijn is energie en op dag zeven was er wit licht en engelengezang. De bom valt nooit, behalve in ´If The Sky Falls We Shall Catch Larks´. Tweeduizend jaar evolutie, wiegend op wit-zwarte tegels draaien we in cirkels, navelstaarderij. De akker omgeploegd. Ik blijf kleven aan de schaduwzijde van ‘Sighing Seething Soothing’. Vat ik de essentie of mis ik de helft van het ongeschreven verhaal? Je struikelt over zijn stem of je bewaart het evenwicht. ‘If The Sky Falls, We Shall Catch Larks’ is een eigenzinnige plaat, een wankelend debuut dat soms kracht mist - heel even tussen twee stoelen invalt - maar ook en misschien vooral moedig en integer is. Wit licht. De engelen zongen in koor. Wit licht, dag zeven en alles werd stil. (www.kraak.net) (pds)

Review KTAOABC op Muziekcentrum Vlaanderen

15-06-'05
Kiss The Anus Of A Black Cat - ´If The Sky Falls, We Shall Catch Larks´
Wanneer de Vlaamse John Peel Luc Jansen een debuut uitroept tot sterkste Belgische plaat van het jaar, en ze vergelijkt met het vroege werk van Nick Cave, spitsen we aandachtig onze oren. Van het Gentse (K-RAA-K)³ label verwachten we ons gewoonlijk aan experimentele scapes en klankruis, maar de nieuwste aanwinst Kiss the anus of a black cat past niet zo vlot in het rijtje Köhn/Tuk/Ovil Bianca. Een (grotendeels) éénmansproject van Gentenaar Stef Heeren, die met zijn ongetitelde debuut zich meteen manifesteert als een buitenbeentje tout court. Geen laptops en geen instrumentale electronica, maar wel één begeesterende trip van 40 minuten vol raga-geluiden, mijmerende drones en donkere teksten die een bijzonder unheimlich sfeertje uitademen. De projectnaam is geïnspireerd door een frase uit oude Middeleeuwse schriften, over nachtelijke orgieën van ketters die de anus van Satan -in de vorm van een zwarte kat- kusten. We geven het maar mee omdat het helpt de plaat in zijn context te plaatsen. Het lot en lijden van de mens zijn de belangrijkste inspiratiebron voor Heeren, wat de gitzwarte teksten en ditto sfeer verklaart. Zwaar spul, maar wie muzikaal tegen een stootje kan zal zeker eens aan dit kattengat willen snuiven.

www.kattengat.be
http://www.flandersmusic.com/index.php?page=news&Id=258

Review KTAOABC in juni-editie Oor

14-06-'05
DARK FOLK

KISS THE ANUS OF A BLACK CAT

IF THE SKY FALLS, WE SHALL CATCH LARKS (KRAAK RECORDS) (kattengat.be)

Een project met zo’n naam moet wel uit België komen. Kiss The Anus Of A Black Cat is het soloding van de Belgische muzikant en instrumentbouwer Stef Heeren. Vanuit een punkband besloot hij alleen nog zijn hart te volgen. Dat is nu uitgekomen bij experimentele folkmuziek, donker van toon, bijzonder van klank en hypnotiserend van karakter. Zeker de track Sighing, Seething, Soothing, die maar liefst ruim 19 minuten minutieus voortschrijdt. Repetitief zoals in sommige religieuze muziekstukken, spannend als de soundtrack van een trage thriller. De drie andere, wat kortere tracks bezitten wel een meer duidelijke songstructuur. Nihil, As In Nihilism bezit zelfs alle kenmerken van een protestsong. Vergelijkingen maken heeft weinig zin, maar qua sfeer en bezieling komt KTAOABC soms in de buurt van de groep Sophia. Dit fantastisch eigenzinnige product van deze Vlaamse anarchist met smaak en een mening is in ieder geval minstens even meeslepend en indrukwekkend. WILLEM JONGENEELEN



Review KTAOABC op Norman Records

13-06-'05
The first tune on that last record was called 'Biting Machine' which reminds me of my cat Mitten. He bites everything around him. He is a black cat and the last thing I would ever want to do is kiss his anus. He'd go beserk. The reason I mention this is because improbably the next band I am going to review is called Kiss the Anus of a Black Cat. With a name like that you would think it was terrifying noise. But it's not really. Its dark (like a black cat) and romantic (like kissing the anus of something....maybe) - so perhaps it makes sense. The most obvious influence is Nick 'Dick' Cave. Its quite gothy acoustic stuff. The singer is obviously tortured about something but the music is quite pleasant throughout. On KRAAK). One for hanging around churchyards. (Fats say this sounds exactly like later Swans!)
http://www.normanrecords.com/archive.php?date=2005-06-10&searchterm=%22kiss+the+anus+of+a+black+cat%22

Review KTAOABC in Rif Raf MEI

03-05-'05
Kiss The Anus Of A Black Cat

"If The Sky Falls, We Shall Catch Larks"

Wat iemand ertoe drijft om een dergelijke groepsnaam te kiezen (een verwijzing naar middeleeuwse heidense rituelen), Joost mag het weten. Geïntrigeerd stoppen wij het kleinood in onze in onze cd-speler, en wat blijkt? Geen satanische black-metal toestanden, ook geen noise-gedoe. Kiss The Anus Of A Black Cat is het project van Stef Heeren die onder andere met zelfgemaakte instrumenten vier lange folksongs heeft opgenomen; goed voor bijna veertig minuten muziek. Nee, niet weglopen! Het klinkt niet zo erg als het lijkt, integendeel. Dit is een boeiend, hedendaags klinkend album geworden: vier allemaal redelijk verschillende nummers, opgebouwd rond repetitieve, bijna mantra-achtige/droney riffs. Daarbij komt nog dat Heeren een bijzonder krachtige stem heeft die de nodige dramatiek (niet pathos) weet te geven aan z´n composities. Folk is the new black? (nr)

Review Kiss the Anus of a Black Cat op Urbanmag

02-05-'05
KUS EENS EEN KATTENGAT

Kiss the Anus of a Black Cat – If the sky falls, we catch larks (K-RAA-K)3


Psychedelische - of “outsider” folk krijgt een steeds grotere media-aandacht. Nu de laatste jaren iets minder verrassingen te bespeuren lijken binnen het elektronica genre, verschuift de focus van muziekpers en publiek gedeeltelijk naar meer organische experimenten en komt een voorheen enkel underground opererende scene aan de oppervlakte. De jonge Devendra Banhart is op dit ogenblik zowat de vaandeldrager van de indie folk beweging, maar ook ancien David Tibet alias Current 93 lijkt getuige talloze re-issues van de psych revival te profiteren. Deze tendens was duidelijk op te merken op het (k-raa-k)3 festival in Hasselt (12 maart jl.) met optredens van Six Organs of Admittance en Kiss the Anus of a Black Cat, de nieuwste (k-raa-k)3 release.
Kiss the Anus of a Black Cat is het project van instrumentenbouwer Stef Heeren die jaren geleden met de muziek van Current 93 in contact kwam, wat voor hem het startschot was tot het ontwikkelen van een eigen sound. Op zijn debuutcd vormt het bijna 20 minuten durende sinistere “sighing, seething, soothing” het magnum opus. De intro van deze bloedstollende track is een meeslepend pianomotief dat vermengd wordt met atmosferische en grimmige drony ambientgeluiden waardoor de luisteraar trancematig wordt meegezogen in de paranoïde sfeer van dit nummer. Na 8 minuten valt de klagelijke stem van Stef in wat de song meer ademruimte meegeeft, maar de apocalyptische dreiging blijft verder aanwezig tot op het eind van de track.
De overige tracks zijn een stuk minder onheilspellend en lijken eerder hoop en hunkering te verklanken. Op de mantra-achtige opener Sevenfold klinkt de zanglijn als die van een moderne sjamaan, waarbij de spirtituele sfeer verder benadrukt wordt door een mystieke gitaarmelodie. De toegankelijke afsluiter Almost, Silver daarentegen is intiem en introspectief, met spaarzaam gebruikte keyboard-effecten die de toon zetten voor een romantisch en melancholisch nummer.
Een sterk debuut waaruit blijkt dat Stef Heeren het experiment niet schuwt en we nog veel goeds van Kiss the Anus of a Black Cat mogen verwachten.
2005-05-01

Servaas Carbonez


http://www.urbanmag.be/dyn/servlet/artikel?type=artikel_muziek_sub&type=artikel_muziek&action=show&artikel=1016

Review Kiss the Anus of a Black Cat op subjectivisten

26-04-'05
Kiss The Anus Of A Black Cat - If The Sky Falls, We Shall Catch Larks

[cd, (K-RAA-K)³]


In het Engels kan je een persoon waarvan je vindt dat deze een absurd voorstel doet, dit laten weten middels de uitdrukking “When The Sky Falls We Shall Catch Larks”. Dat zou ik bijvoorbeeld kunnen zeggen tegen iemand die mij verzoekt om de anus van mijn zwarte kater te kussen, want er zijn grenzen. Instrumentbouwer en muzikant Stef Heeren, ook wel Stef’anus’ en Stef Irritant, heeft net zijn debuut If The Sky Falls, We Shall Catch Larks uitgebracht onder de naam Kiss The Anus Of A Black Cat. Vanuit het kattengat maakt hij samen met Bart Reekmans (Nostoc) singer-songwritermuziek, die door het bijzondere instrumentgebruik vooral in (uiteraard) donkere folk-hoek uitkomt. Het geluid van de akoestische gitaar is prachtig helder, de zang van Stef krachtig en overtuigend en de inzet vol overgave. Achter dit akoestische geluid hoor je allerlei drones, gemaakt met elektronica, elektrische gitaar en niet altijd thuis te brengen (zelfgemaakte) instrumenten. Belletjes, piano, orgel en diverse effecten zorgen voor de rest van de ingrediënten van het oorspronkelijke geluid, dat soms zelfs Barokke trekjes heeft. Het is lastig referenties te vinden voor deze unieke muziek, maar denk aan een vreemde combinatie van The Iditarod, King Crimson, Current 93, Nick Cave en de Virgin Prunes. Door de heldere klanken is het album goed toegankelijk, maar dat blijkt verraderlijk, want eenmaal in het kattengat gedoken blijkt er een enorme diepgang in te zitten. Het slokt je dan volledig op, zeker het 19 minuten durende en meest gedetailleerde nummer “Sighing, Seething, Soothing”. Met de verslavende afsluiter “Almost, Silver” geeft troubadour Stef de cd een geweldig eind. Sensationeel album!
Jan Willem Broek | 26 april 2005
http://www.subjectivisten.org/caleidoscoop/archief/001683.php

Review Kiss the Anus of a Black Cat op Psychedelicfolk

19-04-'05
Kiss The Anus Of A Black Cat – If The Sky Falls, We Shall Catch Larks (K-RAA-K)3
This project has a strange and “loaded” name I must say, which derived from the idea that in dark age days witches were supposed to confess they had kissed the anus of the black cat, -say the devil- when they were accused and were preferred to be condemned of being witches with at least some standard confessions. I assume the idea behind the choice of name it is one of a disappointed vision on irrational logical tendencies in society. “Nihil, as in Nihilism” for instance is a some sort of protestsong, caused by the angered seeing of the kind of money-collecting rage mediacircus after the Tsunami disaster. “Almost, Silver” is more personal song, about an unrequited love. The music itself is built up by two parallel shadowy existences : the disappointing real evolutions on one hand, with songs sung by a dark voice, comparable to David Tibet’s Current 93 band, and a utopian mood / sphere with a desire to beauty, stylistically expressed by a background of a more acid folk kind of improvisation which includes some drones and fingerpicking. The acid folk element is partly inspired in idea by shaman or religious music, and this part is flavoured with a kind of Psychic TV inspiration. The guitar picking confirm the song structure and general evolutions. The song and word expressions aren’t so forward expressions and as focused as with Current 93, and for me are absolved by the general mood- trance evolution.

For “Sevenfold”, my favourite track of the album, people I think will remind here Current 93 mostly, and it sounds also like some specific tracks of them. This track is more performed as a ritualistic complaint, with some nice semi-eastern pickings near the end. The voice here has additional layers of howling murmuring. “Nihil, as in nihilism”, my second favourite, with more nice fingerpicking, is mixed nicely with a tampura drone effect, some keyboard, a well understood effect which also benefits the colours and evolution in singing / structure of the song. “Sighing, seething, soothing” is for most of the long track, a nice spherical minimal ambient-acoustic track, with repetitive minimal gothic electric piano, lead by second member Bart Reekmansmixed with moody drones, like chimes, gongs, bells and keyboards effects, causing a slower evolving wave throughout the track, before the song reveals itself, with additional distorted guitar drones, flute-like keyboards, hurdy-gurdy-like drones and background vocals. Last track, “Almost, Silver” is another fingerpicking song with additional strummed guitar, sparse percussion and keyboards, accordion (?).

Leader of the band is Stef Heeren. On the CD he is called Stef Irritant (=irritating Stef) or Stef ‘Anus’. He had started in a punk band. Since a few years this is his own direction, vision expression and project. (gvw)
http://psychedelicfolk.homestead.com/acidfolkreview10.html

Review Kiss the Anus of a Black Cat op Vital Weekly

07-04-'05
KISS THE ANUS OF A BLACK CAT - IF THE SKY FALLS, WE SHALL CATCH LARKS (CD by Kraak)
Kissing the anus of a black cat may sound like a very a stupid bandname, but it refers to heretics, or rather the way the catholic church viewed the activities of heretics, in the middle ages that is. Kiss The Anus Of A Black Cat is also the solo project of one Stef Heeren, a Belgium bloke who used to be in a punk band. He plays guitar, self-built instruments, organ and bells. I find it very hard to judge this work. The instrumental part is quite nice. Acoustic guitars, drones, some distorted guitars, the bells: it all sounds quite alright, a bit like a stripped down Godspeed, or maybe a bit like Silver Mt Zion. The four lengthy pieces here quite nice, varied in playing, changing moods. So what´s wrong, if anything? I must admit, I am not very fond of the singing of Stef Heeren, it sounds to me a bit too much like David Tibet. Especially in the parts where there is just singing and acoustic guitar playing, the parallel with Current 93 (or at least several aspects thereof, I´m not a devoted fan of Current 93) is very strong, and that is a pity. The folky atmosphere of the release is quite nice, but I guess folky music comes with folky singing, and that is, at least for me, a pity. Otherwise a quite enjoyable CD. (FdW)
http://www.staalplaat.com/vital_archive/469.txt


Review KTAOABC op Kindamuzik.net

06-04-'05
KISS THE ANUS OF A BLACK CAT | IF THE SKY FALLS, WE SHALL CATCH LARKS

CD, (k-raa-k)³


(k-raa-k)³ spoorde de Belgische muzikant en instrumentenbouwer Stef Heeren aan om de ideeën die al een tijdje door zijn hoofd spookten eens te ordenen. Dit leidde tot If the Sky Falls, We Shall Catch Larks, het debuut van Kiss The Anus Of A Black Cat waarop de man duidelijk laat blijken dat hij heel wat in zijn mars heeft.
Kiss The Anus Of A Black Cat laat zich gemakkelijkheidshalve omschrijven als ‘dark folk’ en daarbij wordt Current 93 vaak als referentie genoemd. Dit laatste heeft veel met het stemgeluid van Stef Heeren te maken dat toch bijna even opmerkelijk is als dat van David Tibet. Een ander belangrijk element zijn de op folk drijvende structuren die eindeloos schijnen voor te kabbelen. Constant voel je de aanwezigheid van cyclische drones maar toch wordt dat element enkel suggestief aangebracht door het gebruik van piano, belletjes, gitaren en effecten.
Zoals hij met de bandnaam aangeeft, is Herren geïnteresseerd in mystiek en geschiedenis. Gelukkig krijgen deze gedachten ook op inhoudelijk muzikaal vlak een weerslag en zo vertoont If the Sky Falls, We Shall Catch Larks de nodige diepgang. De volgorde van de vier nummers is daarbij erg belangrijk. Na opener ‘Sevenfold’ wordt de klanktoon steeds donkerder en de structuur steeds ijler, waarbij de minimalistische percussie goed wordt ingezet. Deze evolutie vindt een hoogtepunt in ‘Sighing, Seething, Soothing’ dat gedurende twintig minuten langzaam een evolutie van de kerninstrumenten laat zien. Van piano over zang naar gitaar. Op die momenten laat Kiss The Anus Of A Black Cat het beste van zichzelf horen en de band kan daarbij best konkurreren met gelijkende initiatieven die aan de overkant van de oceaan onder de noemer van de nieuwe folkbeweging momenteel in opmars zijn. Maar Kiss The Anus Of A Black Cat slaagt erin om een eigen gezicht te laten zien en dat spreekt enkel in het voordeel van dit toch wel sterke debuut.
tekst: Hans van der Linden
http://www.kindamuzik.net/mars/article.shtml?id=9026



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina