Kunstbalie Lezing Inspirerende Fotografen, Goirle 11 oktober 2012 Max Pam



Dovnload 109.08 Kb.
Pagina1/3
Datum22.08.2016
Grootte109.08 Kb.
  1   2   3
Kunstbalie

Lezing Inspirerende Fotografen, Goirle 11 oktober 2012

Max Pam

Max Pam (Amsterdam, 14 september 1946) is een Nederlands journalist, schaker, schrijver en televisiemaker.

Max Pam is een van de belangrijkste hedendaagse Australische fotografen.

Zijn succes is gebaseerd op een reeks provocerende en dwingend intieme beelden van mensen over de hele wereld. reizen is nog steeds een cruciale en voortdurende band met zijn creatieve en persoonlijke ontwikkeling. Reizen en vooral de mensen die hij ontmoet tijdens zijn reizen vormen een belangrijke bron van inspiratie. Elke foto is een verslag van een ervaring, een persoonlijk verslag/ dagboek van een ontmoeting ergens in de wereld. Elke glimp is onderdeel van een zich ontvouwend verhaal in plaats van gewoon een verslag van waargenomen een plaats. Voor Max Pam is de camera een vertaler van een visuele chaos. Je gaat naar buiten en alles gebeurt tegelijkertijd. Het verkeer snelt voorbij, de vogels fluiten en de zon gaat onder. De camera geeft zin aan die chaos. Dat geldt vooral voor Azie, waar het leven zich vooral op straat afspeelt. Alles gebeurt op straat: wandelen, praten,kopen,verkopen,slapen…Of een foto scherp is, is ook niet zo belangrijk. Daar gaat het niet om. Het gaat in laatste instantie om het beeld. Dat moet je grijpen….




Machiel Botman

Machiel Botman, geboren in 1955.

I photograph because I love someone or something….

Dagboekachtige vorm, fotografisch gedicht, handgeschreven teksten.

Fragmentarisch, gedachten/foto scherp/onscherp.

Een foto is meer een vraagteken dan een antwoord, de foto hoeft niet aft e zijn. All photographs are self-portraits… Visual diary of selfexploration.

His desire simply to make sense of his life and the life of those around him…

Machiel Botman is bekend geworden door een hoogst persoonlijk handschrift. In zijn zelfvormgegeven fotoboeken (Heartbeat 1994, Rainchild 2004, One Tree 2011) hanteert hij het fototoestel als ware het een pen of een tekenstift. Voorvalletjes, lichtschitteringen, de seizoensgebonden veranderingen die een geliefde boom in de tuin doormaakt- alles om hem heen dient als interpunctie van het dagelijks leven.




Nan Goldin

Nancy "Nan" Goldin (born, September 12, 1953, Washington, D.C.) is an American photographer.

Kenmerkend voor de fotografie van Nan Goldin is de intimiteit en kwetsbaarheid, baanbrekend haar ‘snapshotstijl’ en het onverbloemd tonen van haar priveleven. De directe foto’s en persoonlijke foto’s van Nan Goldin raken je recht in het hart. Goldin fotografeerde altijd met een kleinbeeldcamera bij bestaand licht, waardoor haar foto’s vaak onscherp en bewogen zijn. De ‘snapshotstijl’ draagt bij aan het gevoel van authenticiteit en directheid en heft wereldwijd grote invloed gehad op een hele generatie jongere fotografen, die de pretentieloze stijl al seen bevrijding ervoer.

Al die foto’s die onverbloemd seks, druqsgebruik, aids en relationeel geweld tonen, weerspiegelen de thema’s waar het altijd om draait in het leven: liefde, geweld, vreugde, verdriet, dood en nieuw leven. Op 11 jarige leeftijd verliest Nan haar 7 jaar oudere zus door zelfmoord, deze gebeurtenis maakte zo’n impact op haar leven dat ze heel vroeg (14 jaar) het ouderlijk huis verlaat en aan de zelfkant van het leven verzeilt raakt waar ze haar nieuwe familie vind in draqqueens en een vriendenclub waarmee ze liefde, vriendschap, sex, druqs en geld deelt. De foto’s van Nan Goldin zijn een visual diary, waar een ieder in mag kijken. Nan goldin zegt in een interview dat door te fotograferen ze de momenten voor altijd kan blijven vasthouden, de camera is mijn geheugen. Door de camara houdt ze de controle en tegelijk kan ze de controle verliezen. In control, out control…

Nan Goldin werd wereldberoemd met haar foto’s, die ze presenteerde aan het publiek in de vorm van live diavoorstellingen met muziek, waarbij ze zelf plaatjes draaide.


Miroslav Tichy

Miroslav Tichý (Kyjov, 20 november 1926 – aldaar, 12 april 2011)

Was een Tjechisch kunstenaar, die bekendheid geniet omwille van zijn opzettelijk “slechte” foto’s. Hij werd pas laat in zijn leven ontdekt. Hij was een zonderling, die zich nooit schoor of waste, die leefde van een kleine uitkering, zonder veel contact met andere mensen, en die in een vuil en rommelig huis woonde, tussen zijn schilderijen, tekeningen en foto’s. Een van zijn bekendste uitspraken is: “om beroemd te worden, moet je iets slechter doen dan wie ook ter wereld.” Zijn meest geliefkoosde onderwerp waren de vrouwen van zijn geboortedorp Kyjov in Moravië (Tsjechië), die hij meestal stiekem fotografeerde op straat en aan het zwembad. Doordat zijn zelfgemaakte fototoestellen er zo onecht uitzagen, beseften zijn “modellen” vaak niet dat ze gefotografeerd werden. Soms poseerden ze voor hem in glamoureuze houdingen, in de overtuiging dat hij niet echt een camera had. Hij fotografeerde alledaagse taferelen, met wandelende, zittende, zonnende of badende vrouwen. Zijn fototoestellen maakte hij uit afval en recyclagemateriaal – plankjes hout, blikjes, garenklosjes, touw, elastiek, asfalt - om het geheel lichtdicht te maken. Zijn doka was ingericht met pannen, emmers en stukken tuinschutting. Hij maakte zijn eigen lenzen door stukken glas, oude brillenglazen en plexiglas te polijsten met een mengsel van sigarettenas en tandpasta. Door deze opzettelijke technische onvolkomenheden zijn al zijn foto’s wazig, bewogen, slecht afgedrukt, gekrast en onduidelijk. Daarna ondergingen de negatieven en afdrukken nog een hele reeks semi-gecontroleerde bewerkingen of beschadigingen, wat ze een grote poëtische uitstraling bezorgde: hij liet ze buiten in de regen liggen, gebruikte ze om een gammele tafel te stutten, kraste er in, maakte opzettelijk vingerafdrukken op de negatieven, maakte bewust fouten bij het afdrukken, gooide de negatieven en de afdrukken op de grond, liet ze door de ratten aanknagen, vroeg bezoekers om er op te trappen, en zo meer. Hij zei: “Een fout is wat de poëzie creëert.” Maar hij selecteerde zorgvuldig uit de vele tientallen foto’s die hij iedere dag opnieuw maakte die beelden die hem het meest raakten, knipte ze uit en kleefde ze op stukken karton of stak ze in eenvoudige kaders. Vaak tekende hij dan lijnen of omtrekken op de foto’s en tekende hij sierlijke of gewild onhandige kadertjes, lijnen en versieringen rond de gekozen foto’s. Soms verknipte hij zijn afdrukken om een betere kadrering te bereiken, want uit zijn composities blijkt duidelijk de invloed van zijn degelijke kunstopleiding.

Nadat hij het negatief had afgedrukt, gooide hij het weg – hij maakte nooit meer dan één afdruk. Zijn werk is nooit gedateerd of genummerd. Behalve de chemicaliën voor het ontwikkelproces, de filmrolletjes en het fotopapier, gebruikte Tichý niets dat hij moest kopen.




Michel Kryzanowski

Michel Szulc-Krzyzanowski (Oosterhout, 23 april 1949) is een Nederlandse fotograaf. Szulc-Krzyzanowski’s sequenties zijn gemaakt vanuit spontaniteit en pure intuïtie. De fotosessies op de stranden en in de woestijnen begonnen altijd zonder dat de fotograaf enig idee had wat te gaan maken. Hij had echter de animo om visuele ontdekkingen te willen doen, de realiteit binnenste buiten te kunnen keren. Naar eigen zeggen om verrast en geëxalteerd te willen worden door het beeld wat een ongebruikelijke weergave van de realiteit zou opleveren. “Sequences are able to reveal the fundamental elements of life with a clarity and depth hardly any upbringing can offer.

De sequenties van Szulc-Krzyzanowski zijn tijdloos. Het zijn spannende, verassende, en soms zelfs filosofische reeksen die het oog van een geduldige en nieuwsgierige man verraden. Fotografie is voor mij altijd een middel geweest om op dat spoor van permanente groei en verandering te blijven. Daarom is er een breed scala aan vormen van fotografie die ik in de loop der jaren heb beoefend. Sequenties, portretten, fotoprojekten, conceptuele fotografie, met Photoshop gemanipuleerde fotografie, fotoseries, fotoreportages, documentaire fotografie, et cetera. Door de keuze van onderwerpen en de vormen van fotografie kan ik de geestelijke groei en ontwikkeling in mijzelf spiegelen, stimuleren en vorm en inhoud geven.”

De documentaire serie over Henny. Het idee wat ik hen voorlegde was dat wanneer je meer begrip wilde kweken voor werkende jongeren en Vormingscentra je op moest passen niet verloren te raken in die abstracte begrippen. Vormingscentra en werkende jongeren zegt het publiek grosso modo niks.Het voorstel wat ik aan Barents en de LOVWJ deed was om geen algemene brochure over werkende jongeren en Vormingscentra te maken maar een fotoboek waarin in werkende jongere figureerde wiens leven uitvoerig in beeld zou worden gebracht. De wereld waarin Henny leefde was mij volledig onbekend. Ik kwam uit een totaal ander milieu. Het fascineerde me mateloos. Het waren bezoeken aan een andere planeet. Ik wist niet dat mensen zo leefden en werkten. Met mijn camera9s absorbeerde ik met nieuwsgierigheid en gretigheid die nieuwe realiteit. Er ontwikkelde zich een relatie tussen Henny en mij. Het Brabantse dialect wat Henny sprak kon ik verstaan en zelf ook spreken. Ik had respect en bewondering voor de wijze waarop ze in haar wereld leefde en werkte. Henny kwam deels ook in mijn wereld en was even verbijsterd.



Cindy Sherman
Cindy Sherman (1954) is een Amerikaans kunstenares.
Aanvankelijk studeerde ze schilderkunst aan de State University College in Buffalo. Al gauw zal ze de schilderkunst echter voor bekeken houden en zich toeleggen op de fotografie. Samen met een aantal medestudenten zal ze Hallwalls oprichten, een onafhankelijke tentoonstellingsplek in New York.

Cindy Sherman vormt zelf het hoofdonderwerp van haar kunst: ze is tegelijkertijd fotograaf en model. Toch noemt ze haar foto’s nooit zelfportretten. Integendeel, Sherman gaat juist haar eigen identiteit uit de weg door zichzelf keer op keer in een volstrekt andere gedaante te fotograferen, als in een film-still.Ze onderzoekt en speelt met de veranderende verschijningsvormen.

Shermans bedoelingen zijn tweeërlei. Aan de ene kant hekelt ze de willekeur van het clichébeeld waaraan de vrouw dient te voldoen. Aan de andere kant wil ze aantonen dat wij allemaal een rol spelen en dat onze gezichten slechts façades zijn waarbij een authentiek karakter ontbreekt.
Passend gekleed en met de juiste make-up voegt zij zich even makkelijk in de rol van de mythische Marilyn Monroe als het tuttige secretaresse-type of de verveelde huisvrouw. Rond 1990 begint Sherman haar repertoire uit te breiden met legendarische vrouwen- én mannenfiguren uit de klassieke schilderkunst (Rafaël, De la Tour, Caravaggio, Rembrandt, Ingres) en lijkt ze meer naar het theatrale te streven. Ik houd ervan beelden te maken die van veraf verleidelijk en kleurrijk lijken, maar die van dichtbij er totaal tegenovergesteld uitzien, aldus Sherman. Ik vind het saai om het typische schoonheidsideaal na te volgen, het is veel uitdagender om naar de andere, minder mooie kanten te kijken.

Bethany de Forest
Bethany de Forest geboren in 1966, studeerde af aan de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten in de richting fotografie. Al vanaf het begin van haar carrière is ze bezig met het maken van opstellingen en maquettes die ze fotografisch vastlegt. Met een gewone camera bleven de beelden in eerste instantie naar haar idee echter te afstandelijk. Ze wilde het gevoel creëren dat ze zelf zou kunnen rondlopen in de door haar gecreëerde werelden. Pinhole-fotografie bleek dit mogelijk te kunnen maken. Quote:“Ik ben met mijn fotografie altijd bezig met schaal-vervreemding.”

In haar inmiddels indrukwekkend oeuvre zijn een aantal subgenres te ontdekken. Zo is Bethany gefascineerd door de natuur, maar dan op microniveau. Vlinders en kikkers bewonen een kunstmatige biotoop die ze door middel van de meest uiteenlopende materialen creëert. Zo kan de omgeving bestaan uit stukken rode kool, knikkers of paksoi. 

De natuur is niet haar enige inspiratiebron. Ook bouwkunst, landschappen en industriële constructies spreken tot Bethany’s verbeelding. Pinhole fotografie grijpt terug op de oorsprong van fotografie; camera obscura. Het licht valt door een zeer klein gaatje (de pinhole) in de camera op het filmpje waardoor de foto gemaakt wordt. Lange belichtingstijden versterken nog eens het gevoel dat je te maken hebt met het prille begin van de fotografie. Bethany werkt echter op een zeer eigentijdse manier, wat zich vertaalt in de keuze van de materialen, die vaak een afspiegeling zijn van de huidige maatschappij, en frisse uitstraling van haar foto’s.



Ruud van Empel
Ruud van Empel (1958) behoort tot de meest bijzondere fotokunstenaars van dit moment. Uit duizenden fragmenten van digitale foto’s stelt hij nieuwe beelden samen die in hun detaillering zeer levensecht en natuurgetrouw overkomen, maar die een wereld voortoveren die nooit heeft bestaan. Hij studeerde aan de Akademie voor Kunst en Vormgeving St. Joost, Breda (1976-1981) als grafisch vormgever. De werkmethode van Van Empel is complex. Hij fotografeert 4 tot 5 professionele modellen in zijn studio en neemt vele series detailfoto’s van bladeren, bloemen, planten en dieren. Na honderden beelden bijeen gebracht te hebben in een database selecteert hij de beelden waarmee hij het beste resultaat kan bereiken, de modellen worden in het grafisch bewerkingsprogramma Photoshop met elkaar vermengd, kleding wordt apart gefotografeerd op een paspop. Zo creëert hij nieuwe beelden van veelal kinderen, zwart of blank, geplaatst in een paradijselijke omgeving. Deze paradijselijke wereld wordt bevolkt door kinderen en dromerige pubers. Een van de belangrijkste onderwerpen van het werk van Van Empel is onschuld. Bij al hun schoonheid zijn deze werken echter verre van eenduidig, er wringt iets: wat is er hier nog echt en wat niet?. Op 7 september 2011 werd door de NTR een documentaire over het werk van Ruud van Empel uitgezonden genaamd De onschuld voorbij. Ruud van Empel creëert met zijn werk zijn eigen maakbare wereld.

Annie Leibovitz
Anna-Lou (Annie) Leibovitz (Waterbury (Connecticut), 2 oktober 1949) is een Amerikaanse fotografe. Annie Leibovitz is een van de meest gevierde portretfotografen van Amerika. Ze is bijna net zo beroemd als de mensen die zij heeft gefotografeerd. Ze weet haar onderwerpen - van Demi Moore en Nicole Kidman tot de regering van George W Bush - met een vaak theatrale of provocerende verbeelding vast te leggen. Sinds het begin van de jaren '80 siert haar werk regelmatig de cover van bladen als Rolling Stone, Vanity Fair en de New Yorker. "I don't have two lives," Annie Leibovitz writes in the Introduction to this collection of her work from 1990--2005. "This is one life, and the personal pictures and the assignment work are all part of it." “Ik ben een groot fan van fotografie. Ik verzamel foto’s en heb al een aardige collectie bij elkaar gespaard. Fotografie heeft voor mij verschillende betekenissen gehad in verschillende fases van mijn leven. Mijn fascinatie begon toen ik op jonge leeftijd met mijn moeder familiekiekjes maakte. Later ging ik stage lopen bij het magazine Rolling Stone en zodoende ben ik geïnteresseerd geraakt in tijdschriftfotografie. Voor dit blad heb ik vele covers geschoten en hierdoor ben ik in aanraking gekomen met portretfotografie. Fotografie is een geweldig medium om met mensen in aanraking te komen. Ik was vroeger ontzettend verlegen, maar om te fotograferen moet je er juist op uit gaan. Je hebt je camera bij de hand, gaat naar buiten en maakt deel uit van de wereld. Na al die jaren heeft fotografie nog steeds die magie voor mij.” Haar foto’s, vooral van de laatste jaren hebben veel weg van schilderijen, vaak sprookjesachtige maakbare taferelen.


Loretta Lux
Loretta Lux oogst internationaal veel succes met haar kinderportretten, die net zoveel met de schilderkunst te maken hebben als met fotografie. Haar werkwijze, die zij goed geheim houdt, resulteert in intrigerende foto's van mooie, ernstige kinderen die op het eerste gezicht iconen van onschuld zijn, maar daarna de kijker nogal verontrusten.
Loretta Lux (Dresden, 1969) werd opgeleid als schilder aan de kunstacademie in München en koos in 1999 voor de fotografie. In 2005 won zij de prestigieuze Infinity Award van het International Centre of Photography in New York. In haar werkwijze bewandelt zij een weg tussen de schilderkunst en de fotografie in. Haar modellen, veelal kinderen van vrienden, fotografeert zij in haar studio tegen een witte achtergrond om ze vervolgens in de computer te plaatsten in een omgeving die zij eerder fotografeerde tijdens haar reizen door Europa. In het bewerkingsproces dat hierop volgt en dat drie tot vier maanden in beslag neemt, verandert Lux subtiele elementen in het beeld.
Het eindresultaat zijn fotowerken waarin mooie, onberispelijk kindertjes, gehuld in vintage kleding, enigszins verloren staan in een droomwereld. De leegte doet denken aan Vermeer, de kleuren lijken geschilderd, de houdingen zijn, ondanks het aura van spontaniteit dat kinderen doorgaans over zich hebben, overduidelijk poses – geen fotograaf is verder van het kinderkiekje verwijderd dan Loretta Lux. De uitdrukking op de gezichten zijn tegelijkertijd ongeïnteresseerd en ongemakkelijk. De kinderen lijken geïsoleerd, zowel in ruimte als in tijd. Als verdwaalde aliens zweven ze zowel in het verleden als in de toekomst, hun gedachten laten zich raden – ze kunnen gevuld zijn met herinneringen, angst en ongenoegen.

Sarah Moon
Sarah Moon is een fotograaf in Frankrijk geboren in 1941.
Deze Franse fotografe verwierf naam en faam in de jaren’70 met romantische publiciteitsfoto’s voor onder meer Cacharel, Chanel, Comme des Garçons, Biba en Dior.
Met haar reeks zwart-wit en sepiagedrukte foto’s schept Sarah Moon een mysterieus en nostalgisch universum. Ze schrikt er niet voor terug om de negatieven zelf te bewerken door ze te bekrassen of vuil te maken. Op die manier zet ze de stempel des tijds op de drager zelf. Haar bestudeerde ensceneringen verwijzen naar verre streken en vervlogen tijden: personen die recht uit sprookjes lijken te zijn weggelopen, dieren die uit een andere wereld lijken te komen, en verlaten landschappen. De onwezenlijke atmosfeer die van haar foto's uitgaat, wordt nog versterkt door haar gebruik van soft focus en tussentinten, en doet denken aan een droom of, heel soms, aan een nachtmerrie. Sarah Moon gaat actief op zoek naar het ongrijpbare, onverwachte en toevallige moment dat iets bijzonders kan toevoegen aan haar beelden. Haar keuze voor grofkorrelige film en polaroid speelt in de kaart van het toeval. Het polaroidnegatief is vlek- en krasgevoelig. Wat bij een andere fotograaf misschien in de prullenmand beland, is voor Moon een geschenk want ze koestert het onvolmaakte.
 

Desiree Dolron
Desiree Dolron (1963) is een Nederlandse fotograaf.
Dolron is bekend om haar foto's bij reisreportages zoals de fotoserie Te di todos mis suenos die bestaat uit foto's gemaakt in Cuba. In deze foto's houdt ze zich niet afzijdig van de politieke situatie in deze landen, maar ze laat deze elementen niet journalistiek overkomen. Een van haar bekendste fotoseries is Exaltation. Images of Religion and Death een bundeling van reisreportages waarin religieuze rituelen uit India, Thailand, de Filipijnen en Marokko worden getoond.

Naast deze reisreportages maakt ze ook series met geënsceneerde foto's zoals de serie Xteriors waarin ze bekende schilderstijlen en schilderijen nabootst in haar foto's, onder andere Johannes Vermeer, Manet en de Vlaamse primitieven. Deze foto's zijn door digitale aanpassingen zo dicht mogelijk bij de veelal mysterieuze uitstraling van deze schilderijen gebracht. Momenteel wordt zij beschouwd als een van de meest succesvolle Nederlandse fotografen. Het Guggenheim in New York en het Victor & Albert in Londen kochten onlangs werk van haar.


Naast transcendentie door middel van religie zijn overstijging van het ego, isolatie en vervreemding terugkerende elementen in het werk van de fotografe. Dolron schept

totaal onafhankelijk haar eigen wereld. Een van de kenmerken van Dolrons fotografie is de combinatie van verstilling en indringendheid. Of het de mysterieuze Xteriors of de onderwaterportretten betreft, de foto’s van buiten

zichzelf tredende gelovigen of de droomachtige beelden van Blind, Dolron treedt er intuïtief doch bewust mee buiten de paden van het realisme. Zowel haar documentairefotografie als geënsceneerde en half-geënsceneerde

werk bevat tegelijkertijd indringendheid in de zin van overrompelende acties, en rustige ingetogenheid. Naar binnen keren of buiten zichzelf treden.



Samuel Fosso
Samuel Fosso (Kumba, 17 juli 1962) is een Kameroens fotograaf.
Fosso werd in Kameroen geboren, dichtbij de grens met de Republiek Biafra, een de facto onafhankelijke staat in Nigeria in die tijd. Hij groeide op in het buurland totdat het gezin in 1972 vanwege de Biafra-oorlog gedwongen was te vluchten naar Bangui in de Centraal-Afrikaanse Republiek.

Hier begon op zijn twaalfde te werken als fotograafassistent, en een jaar later als portretfotograaf vanuit een eigen studio. Aanvankelijk maakte hij zelfportretten om het restant van het fotorolletje op te vullen. Deze foto's waren bestemd voor zijn moeder die zich nog in Nigeria bevond. Op een gegeven moment werd het maken van zelfportretten voor Fosso een doel op zich.

Voor zijn opnames gebruikt hij speciale achterdoeken en verkleedt hij zich in veelsoortige kostuums die sterk kunnen variëren, zoals in authentieke Europese kostuums, Afrikaanse klederdrachten, een marine-uniform, karate-uniform, bokstenue, enz.

Fosso brak internationaal door nadat hij in 1994 meedeed aan de eerste editie van de Rencontres de la Photographie in Bamako, Mali, dat sinds de oprichting het belangrijkste fotofestival van Afrika is. Met deze voor Fosso eerste expositie behaalde hij de eerste prijs op het festival. Ook later werd hij meermaals internationaal onderscheiden, waaronder in 2001 met een Prins Claus Prijs en in 2010 met de eerste prijs voor beeldende kunst van het Prins Bernhard Cultuurfonds.



De stijl van Fosso laat zich enigszins vergelijken met die van Diane Arbus, doordat zijn zelfportretten een glimp van onze menselijkheid zien. Daar waar Arbus echter stelt dat iedereen een eigen identiteit heeft, ofwel hetgeen dat overblijft wanneer we al het andere wegnemen, vertonen de zelfportretten van Fosso in wisselende kostuums juist dat identiteit ook voor een deel wordt bepaalt door dingen waar iemand wel controle over heeft. Zijn werk wordt daarom ook wel getypeerd als een onthulling van hoe mensen in feite hun eigen identiteit scheppen.

Diane Arbus
New York City, 14 maart 1923 – 26 juli 1971. Was een Amerikaans fotografe. Ze werd wereldberoemd met zwart-wit portretten van bizarre mensen, minderheden, mensen met afwijkend gedrag of uiterlijk, die zij menselijk observeerde. Arbus staat bekend omdat zij nooit verviel in goedkope spot ondanks haar scherpe en kritische toon. Op haar achttiende, in 1941 huwde ze Allan Arbus. Rond die periode ontwikkelde ze haar interesse voor de fotografie. Samen met haar man maakte ze publiciteitsfoto's voor haar vaders zaak en werkte ze in de reclamewereld. Tussen 1955 en 1957 studeerde ze fotografie bij Lisette Model die haar meteen opmerkte. Model stimuleerde Arbus in het uitdiepen van haar persoonlijk werk.

Portret Van dan af legde Arbus zich toe op het portret. Ze fotografeerde nudisten, travestieten, personen met een mentale handicap, dwergen en reuzen en 'gewone' mensen. Ze sprak mensen aan op straat of in het park en maakte ter plaatse een foto of ging met ze mee naar huis. Arbus schoot veel zwart-wit opnamen van 'freaks', zoals zij ze noemde. Identieke tweelingzusjes, een reus met gekromde rug in de huiskamer van zijn ouders, een Mexicaanse dwerg tussen de lakens volgens haar recept: direct en frontaal. Hun vreemdheid valt niet op, die is deel van hun persoonlijkheid zoals een "gewoon" jongetje in Central Park, duivelse bekkend, met een plastic handgranaat in zijn rechterknuist spelend... Wie is abnormaal, bedoelt Arbus.


  1   2   3


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina