Liefde, eenzaamheid en overgave



Dovnload 10.45 Kb.
Datum24.08.2016
Grootte10.45 Kb.
LIEFDE, EENZAAMHEID EN OVERGAVE

Eenzaamheid kan niet altijd worden verholpen. Maar we kunnen het altijd aanvaarden als Gods wil voor nu en dat maakt er iets moois van. Misschien is het wel de akker waarin de parel van grote waarde lag. Wij moeten die akker kopen. Het is geen zonovergoten weide met prachtige, wilde planten en bloemen. Het is een sombere, verlaten plaats. Maar als we eenmaal weten dat er een waardevolle schat in verborgen ligt, verandert het hele beeld. Het lege stukje vergeten land loopt plotseling over van de mogelijkheden. Hier is iets wat we niet slechts kunnen aanvaarden, maar iets waarvoor we alles kunnen verkopen om het te kopen. In mijn geval betekende 'alles verkopen' het opgeven van zelfmedelijden en het stellen van bittere vragen. Ik bedoel nu niet dat we uit moeten zien naar gelegenheden om zo eenzaam mogelijk te zijn. Ik heb het over aanvaarding van het onvermijdelijke. Wanneer we aanvaarden wat we niet gewild hebben, dan kan eenzaamheid, de naam van een akker die niemand wil, veranderd worden in een akker waar een schat in verborgen is.


Het is belangrijk te herhalen dat de aanvaarding waar ik over spreek, niet hetzelfde is als lijdzaamheid, berusting, fatalisme of hulpeloosheid. Het is geen toegeven aan het kwaad, noch een weigering om te doen wat men kan en behoort te doen om dingen te veranderen. Het is een geconcentreerde handeling van het geloof, het leggen van de eigen wil naast die van God, zichzelf overgeven aan Zijn Koninkrijk en Zijn wil. Aanvaarding is overgave, het grote risico van intense liefde, want de ander heeft het vermogen je te verwonden.
Niemand in de wereld heeft zo'n vermogen om te verwonden als een man, vrouw of een intieme vriend. Liefhebben betekent dat je kwetsbaar bent voor die macht die in de handen van de geliefde ligt. Als een moeder kijkt naar het gezicht van haar kleine, pasgeboren kind, weet ze dat het kleine schepsel al de macht heeft om haar ziel pijn te doen, een macht die zal groeien als het kind groeit. 'Een zwaard zal door uw ziel gaan,' (Luk. 2:35) zei de oude Simeon tegen Maria. Liefhebben betekent onszelf openstellen voor het lijden.
Zullen wij dan de deur naar de liefde afsluiten en 'veilig' zijn? Het aanvaarden van het discipelschap is de uiterste overgave voor de discipel, het overgeven van alle rechten aan de Meester. Deze overgave betekent in alle gevallen pijn lijden. Christus somde enkele moeilijkheden op die Zijn volgelingen konden verwachten, zodat het hen niet bij verrassing zou overvallen en hun geloof in Hem daardoor in diskrediet gebracht zou worden. Hij bood hun geen onkwetsbaarheid aan. Hij vroeg om vertrouwen.
Sommige echtparen weigeren het risico op overgave en verlating te aanvaarden en stellen huwelijkscontracten op in de hoop zichzelf daarmee te beschermen tegen de moeilijkheden die het huwelijk onvermijdelijk met zich mee zal brengen. Zo'n contract betekent dat je op voorhand verliest, want een huwelijk moet gebaseerd zijn op vertrouwen. Een contract veronderstelt de afwezigheid van vertrouwen en bedient zich van de taal van de politiek (gelijkheid, rechten, billijkheid) in plaats van de taal van de liefde.
De liefde aanvaardt; deze man of vrouw, met al zijn of haar fouten, eigenaardigheden en veeleisendheid. Als er geen vertrouwen is, geen zelfovergave, kortom, geen liefde zoals de Bijbel die omschrijft, is het niet verwonderlijk dat zulke huwelijken gemakkelijk instorten.
Zoals we hebben gezien, hield Jezus zich niet met verkeerde voorlichting bezig. Hij bood het Koninkrijk der Hemelen aan: zegen, eeuwig leven, volheid van blijdschap. Maar Hij sprak van de nauwe poort en de smalle weg. Hij beloofde lijden, geen ontsnapping aan het lijden. Je kunt het kruis niet op je nemen en terzelfder tijd dat kruis niet opnemen, of leren te sterven en niet te sterven. De Heere stelt geen contract met ons op, wij moeten goed in de gaten houden hoe het Koninkrijk der Hemelen werkt; leven uit de dood is het werkzame principe. Omdat er een helder en glanzend doel achter en onder en boven dit alles is, kan het geloof eerlijk JA zeggen.
Amy Carmichael wist veel van het lijden in allerlei soorten, inclusief eenzaamheid. Zij kende de verleiding om te proberen eraan te ontsnappen door het te vergeten, door de moeilijkheden te verdringen door druk bezig te zijn, door zichzelf van de wereld af te sluiten, door zich bij de nederlaag neer te leggen en wrok te koesteren. Zij wist óók dat geen van deze dingen tot vrede leidt. Zij vond iets dat wel tot vrede leidt, hier en nu:
'Hij sprak: 'Ik zal de stervende gezichten vergeten de lege plaatsen, Zij zullen opnieuw worden vervuld. Stop, stemmen die diep in mij kreunen.' Maar tevergeefs was dit woord, vergeefs, vergeefs: In het vergeten ligt de vrede niet.
Hij sprak: 'Ik stapel werk op werk. De strijd om het bestaan zal mij aanvuren en overeind houden; Stop, tranen die het vuur van manlijkheid verdrinken.'Maar tevergeefs was dit woord, vergeefs, vergeefs: In het zwoegen ligt de vrede niet.
Hij sprak: 'Ik zal me terugtrekken en stil zijn, waarom zal ik me bemoeien met 's levens ellende? Ik doe de deur dicht voor de pijn. Verlangen, je bedriegt mij, je moet ophouden.' Maar tevergeefs was dit woord, vergeefs, vergeefs: In het afzijdig houden ligt de vrede niet.
Hij sprak: 'Ik geef het op, ik ben verslagen. God heeft mij beroofd van de rijkdom van mijn leven. O vergeefse onderstroom van klachten, hou toch op! Maar tevergeefs was dit woord, vergeefs, vergeefs: In het opgeven ligt de vrede niet.
Hij sprak: 'Ik aanvaard de pijnlijke zorgen die God morgen aan Zijn Zoon zal uitleggen.' Toen stopte de storm van binnen. Dit woord was niet tevergeefs, niet vergeefs; Want in de aanvaarding ligt de vrede!
Uit: “Eenzaamheid; wildernis of weg tot God?” door Elisabeth Elliot



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina