Master Thesis Media & Journalism



Dovnload 1.19 Mb.
Pagina17/23
Datum22.07.2016
Grootte1.19 Mb.
1   ...   13   14   15   16   17   18   19   20   ...   23

NOTES: Wijnand Duyvendak, oud-Tweede Kamerlid voor GroenLinks, schreef Klimaatactivist in de politiek.; Politieke leiders geven miljarden uit op basis van wiebelige theorieën; Vloek of zegen?; Is de wereldwijde economische crisis een tegenslag voor de milieubeschermers? Of biedt zij juist een uitgelezen kans op ecologisch gerichte veranderingen in technologie en industrie?; De meningen lopen uiteen. Enerzijds gaat de auto-industrie juist dezer dagen versneld over op de bouw van zuinige en hybride wagens. Maar anderzijds bezuinigen overheden op 'leuke maar luxe' uitgaven aan natuur en milieu.; In september 2008, net nadat zijn boek Klimaatactivist in de politiek was gepubliceerd, trad Wijnand Duyvendak terug als lid van de Tweede Kamer voor GroenLinks.; Vooral zijn verdediging van het gewelddadige krakers- en antikernenergie activisme uit de jaren tachtig, leidde tot veel ophef.; Sinds zijn aftreden houdt Wijnand Duyvendak zich fulltime bezig met het klimaatprobleem.

27 of 50 DOCUMENTS



de Volkskrant


March 21, 2009
Klimaatverandering haalt het slechtste in ons boven
BYLINE: Martijn van Calmthout

SECTION: KENNIS; Blz. 7

LENGTH: 420 woorden
Het zijn geen opwekkende boeken die de Duitse sociaal-psycholoog Harald Welzer (1958) schrijft. Eerder maakte hij een deprimerende analyse van massamoorden, met als conclusie dat in ieder mens een beul schuilt als de omstandigheden dat lijken te vereisen. Zie Rwanda, zie Bosnië en Kroatië.

In zijn nieuwe boek, De Klimaatoorlogen, net vertaald, trekt hij die lijn verder door. Omstandigheden die tot alledaagse moord en doodslag leiden, zijn niet per definitie zuiver politiek van aard. Vrijwel altijd berust die politieke strijd op conflicten over grondstoffen en natuurlijk vooral ook over hulpbronnen als water, vruchtbaar land of woonruimte. Juist in een opwarmende wereld zal daarom lokaal en internationaal steeds intenser gestreden worden. Klimaatverandering is oorlog, aldus Welzer.

Een voorproefje daarvan is de catastrofale situatie in Darfur, waar miljoenen vluchtelingen zonder voorzieningen geen kant op kunnen. Het conflict lijkt ter plaatse een eindeloze aaneenschakeling van wreedheden, aanvallen en wraak, veelal onder mensen die niet weten wat hun overkomt en wat ze doen. Maar in feite vormden droogte en de teloorgang van landbouwgrond en graslanden in de jaren tachtig de oorzaak van sociale destabilisatie.

Zelfs het bloedige conflict in Rwanda tussen de Hutu's en de Tutsi's is veroorzaakt door conflicten over leefruimte. En denk niet dat dat allemaal Afrikaanse waanzin is; toen Katrina New Orleans verwoestte, werd ook daar gemoord, verkracht en geplunderd tot het leger kwam.

Welzer hamert in zijn boek nu en dan erg zwaar op de gewelddadige inborst van de mens, met lange uitweidingen over nazi-Duitsland en de RAF. Maar hij zet de primair op klimaatverandering gespitste lezer wel aan het denken. Het echte klimaatprobleem, zegt hij, is niet die paar graden meer en zelfs niet de overstromingen, stormen en droogten. Het echte klimaatprobleem is de sociale destabilisatie die de opwarming wereldwijd teweegbrengt, waarna wanhoop en het slechtste in de mens vanzelf boven komen. Inclusief de neiging geweld en onrecht voor onszelf te rechtvaardigen, wat er ook gebeurt.

Ook de wetenschap krijgt bij Welzer een interessante veeg uit de pan. Tot nog toe, zegt hij, wordt klimaatverandering vooral als een natuurwetenschappelijk vraagstuk behandeld, dat technisch moet worden opgelost. Terwijl de verstoring van het klimaat, aldus Welzer, in feite een verlengde is van een lange, wrede en gewelddadige koloniale traditie. Waaraan ook een paar spaarlampen niets zullen veranderen.

Martijn van Calmthout
28 of 50 DOCUMENTS

de Volkskrant


March 14, 2009
Het bos wil wel;

Kooldioxide Oerwouden en zwarte bodems blijken uiteindelijk steeds meer broeikasgas vast te leggen


SECTION: KENNIS; Blz. 1

LENGTH: 1155 woorden
SAMENVATTING:

Oerwoud dat met rust wordt gelaten, groeit als kool en legt dus extra broeikasgas vast. Dat blijkt uit enkele nieuwe studies. Reden genoeg om van het regenwoud af te blijven. Door Martijn van Calmthout


VOLLEDIGE TEKST:

Bos-ecoloog Jan Reitsma van Bureau Waardenburg in Culemborg kon eerst zijn ogen niet geloven. Twee jaar geleden was hij samen met collega-onderzoeker Simon Lewis van de universiteit van Leeds na twintig jaar terug in het oerwoud van Gabon. Er was niets veranderd, zelfs de aluminium labels hingen nog aan de stammen.

In de jaren tachtig had Reitsma daar, toen nog voor de New York Botanical Garden, ongerept oerwoud geïnventariseerd. Op verschillende plaatsen had hij plots uitgezet van 100 bij 100 meter, en er alles wat dikker was dan 10 centimeter vastgelegd. Soort. Plaats. Omvang. Vermoedelijke massa. Bomen en boompjes werden gelabeld om ze bij latere inventarisatierondes te kunnen terugvinden.

'Twee jaar geleden', zegt Reitsma, 'bleek dat allemaal nog opmerkelijk goed intact. Interessant was dat voornamelijk de hoogste bomen fors waren gegroeid. Daaronder leek het alsof de tijd had stilgestaan. Millimeters groei misschien, eigenlijk niks.'

We spreken Reitsma in verband met een aantal recente wetenschappelijke publicaties over de groei van het oerwoud, wereldwijd. Een daarvan, twee weken geleden in Nature, kwam mede op grond van Reitsma's waarnemingen in het Gabonse bos en tientallen andere reeds bestaande inventarisatiestudies tot stand. Conclusie: het Afrikaanse woud wordt zwaarder waar het met rust wordt gelaten. Gemiddeld met 0,63 ton koolstof per hectare per jaar, gemeten over de periode 1968-2007.

Het exacte getal doet er misschien niet eens zoveel toe. Hoofdzaak, zegt Reitsma, is dat deze wouden per saldo een reële sink zijn voor kooldioxide uit de lucht. 'Pakweg eenvijfde van de kooldioxide die de mens jaarlijks door verbranding van kolen en olie in de atmosfeer brengt, wordt daar vastgelegd in extra hout.'

Dat is minder vanzelfsprekend dan het lijkt. Groeiende bomen nemen CO2 op en leggen die vast in de vorm van hout. Maar uiteindelijk, na tientallen of honderden jaren, sterft de boom en komt de koolstof weer in de lucht als CO2 of methaan. Vooral van maagdelijk, duizenden jaren oud oerbos lijkt te kunnen worden verwacht dat het in evenwicht is: evenveel koolstof gaat erin als eruit.

Evenwicht

Maar zo eenvoudig is het niet, zegt hoofdauteur Simon Lewis van de recente Nature-studie over Afrikaans woud. 'Kennelijk is er geen sprake van een evenwicht - althans geen statisch evenwicht - maar eerder van een dynamisch evenwicht, waarin externe factoren bepalen of er meer of minder koolstof wordt opgenomen.'

Lewis werkt in Leeds nauw samen met hoogleraar Oliver Phillips, tropisch ecoloog en veelgevraagd expert wat de rol van het oerwoud in de CO2-cyclus betreft.

De Britten maken gebruik van het wereldwijde netwerk van geïnventariseerde bospercelen, van de Amazone en Azië tot Centraal Afrika. Geld daarvoor komt van de Gordon en Betty Moore Foundation, van de vroegere Intel-topman. Uit hun inventarisaties komt sinds enkele jaren steeds vaker naar voren dat de maagdelijke wouden de laatste decennia wereldwijd zwaarder zijn geworden. De Afrika-studie van Lewis en (onder anderen) Reitsma is daarvoor de jongste indicatie. Eerder bleek in de Amazone precies hetzelfde aan de hand. Sterker: de toename van carbon uptake per hectare per jaar is getalsmatig nagenoeg gelijk.

Vorige week was Oliver Phillips de eerste auteur van alweer een woudstudie, gepubliceerd in Science, op grond van het eerdergenoemde netwerk van waarnemingsplots in de Amazone.

Daarbij werd gekeken naar de invloed van ernstige droogte op de koolstofopname van de wouden in de Amazone. In 2005 deed zich daar een ongekend droge periode voor, die een ramp was voor natuur en inwoners, maar een buitenkans voor de onderzoekers.

De Utrechtse bosdeskundige Hans ter Steege, die sinds 1989 met 'eigen' plots in de Guyana's meet, stuurde op stel en sprong enkele van zijn veldwerkers op pad om na te gaan wat er bij grote droogte met het bos gebeurt. In zijn gebied, relatief ver van de ernstigste droogte, was dat niet zoveel, vertelt Ter Steege. 'Onze gegevens waren nodig als controle voor de data uit de centrale Amazone, waar toen de droogte heerste.'

Maar die vertelden dan ook een dramatisch verhaal, zegt Ter Steege. 'Het gekke is dat er satellietwaarnemingen lagen die wezen op een aanvankelijke vergroening in de droogte. Waarschijnlijk is dat een natuurlijk effect: bomen maken vers blad aan omdat dat een betere fotosynthese geeft.'

Maar per saldo bleek droogte de groei van het bos te belemmeren. Vooral opportunistische boomsoorten, die om zich heen grijpen als ze de kans krijgen, legden snel het loodje. Per saldo was er nog geen sprake van uitstoot van CO2. Maar aan de gestage toename van biomassa van de laatste vijftien jaar kwam wel abrupt een einde.

Primeur

De studie, zegt Ter Steege, is vooral van belang omdat er nu voor het eerst een schatting is van de invloed van droogte op koolstofopname. 'En eigenlijk is het vooral een waarschuwing dat je niet blind kunt varen op de groeiende opnamecapaciteit voor koolstof van oerwoud.'



De groeicijfers van het woud van de laatste kwarteeuw zijn minder geruststellend dan je zou denken, zegt ook Oliver Phillips. 'Al was het maar omdat we niet zeker weten wat de groei veroorzaakt. Ik denk dat de toegenomen concentratie CO2 in de atmosfeer de oorzaak is. Die werkt als bemesting. Maar echt aangetoond is dat nog niet. In elk geval laat de droogtestudie zien dat het geen garanties biedt.'

Phillips: 'Het punt is vooral dat het woud niet helemaal, maar wel bijna in evenwicht is. De groeilijn en de sterftelijn lopen nauwelijks uiteen. Er hoeft maar iets te gebeuren of netto-aanwas wordt netto-uitstoot. En omdat het over verschillen gaat in heel grote getallen, is het verschil ook heel groot.'

Daarbij, zegt bos-ecoloog Reitsma van (tegenwoordig) Bureau Waardenburg in Culemborg, gaan deze studies over ongerept oerwoud. En daarvan is steeds minder over, door houtkap en ontbossing voor landbouw. In West-Afrika is naar schatting al 90 procent van het woud weg; in de Amazone is bij het huidige kaptempo tegen 2030 60 procent verdwenen. Nu staat daar nog 80 procent.

Reitsma is een fervent voorstander van duurzaam kappen, om inkomsten voor verantwoord bosbeheer te genereren. Dat kan, weet hij uit de praktijk in Gabon. 'Daar was in mijn tijd de infrastructuur zo slecht, dat alleen aan de kust werd gekapt, en dan nog selectief: alleen het interessante hout werd eruitgehaald. Maar de druk is er natuurlijk wel. En kwijt is kwijt, zeg ik altijd.'

Niet zozeer het kappen is volgens zijn Britse collega Phillips het probleem. Het is vooral de aanwezigheid van de mens, die steevast desastreus uitpakt. Vuur, zegt hij, is daarbij het allergrootste gevaar. Woud moet je echt met rust laten, is zijn devies. Anders gaat het te gemakkelijk mis.

29 of 50 DOCUMENTS



de Volkskrant


March 24, 2009

dinsdag
Auteur Kop;

Pieter Hilhorst De ontgroening van Shell
BYLINE: Pieter Hilhorst

SECTION: FORUM; Blz. 11

LENGTH: 772 woorden

Ja zeggen en nee doen. Ik maak me er zelf ook geregeld schuldig aan. 'Ik kom eraan', roep ik dan opgewekt, terwijl ik nog even afmaak waarmee ik bezig was. Of ik beloof dat ik ergens naar zal kijken, terwijl ik weet dat ik daar voorlopig niet aan toe kom. Het zou natuurlijk eerlijker zijn de betrokkenen gewoon de waarheid te zeggen: 'Blijf maar even wachten in de gang totdat ik klaar ben, dit is nu belangrijker.' Of: 'Je kunt me dit stuk net zo goed niet sturen, want de komende weken heb ik toch geen tijd om ernaar te kijken.' Maar de waarheid schuurt en roept onaangename tijdrovende discussies op. Bovendien heb ik ook best de oprechte wens te doen wat ik beloof, ook al weet ik dat het misschien niet gaat lukken. Het is een vorm van meestribbelen.

Twee jaar geleden, op 10 juli 2007, schreef ik een column waarin ik stelde dat Shell het meestribbelen tot een hoge en irritante kunst had verheven. Het bedrijf erkent volmondig dat de CO2-uitstoot tot opwarming van de aarde leidt. Het neemt afstand van de klimaatsceptici die de menselijke invloed op het klimaat blijven betwijfelen. Het bedrijf stelde ook onomwonden dat de toekomstige energievoorziening duurzaam zal moeten zijn. Tot zover was de overeenstemming met de milieubeweging compleet. Maar zo'n omslag naar duurzame energie vergt tijd. Omdat Shell voor 2050 een verdubbeling van de vraag naar energie verwacht, kan de wereld nog even niet zonder fossiele brandstoffen.

Meestribbelaars gaan de discussie uit de weg. Ze betwisten nooit de hoofdzaak, maar komen nauwelijks in beweging om het hoofddoel dichterbij te brengen. Het misleidende van het meestribbelen van Shell was, zo schreef ik twee jaar geleden, dat ze suggereren dat de oliegigant druk bezig is een fundamentele omslag te maken. De kille cijfers vertellen een ander verhaal. Van de 150 miljard dollar die het bedrijf de afgelopen vijf jaar heeft geïnvesteerd is maar 1,7 miljard dollar geïnvesteerd in de ontwikkeling van alternatieve energiebronnen. Dat is net iets meer dan 1procent, terwijl het bedrijf zegt te geloven dat in 2025 20procent van de energievoorziening duurzaam zal zijn.

Afgelopen week heeft Shell aangekondigd dat het stopt met het investeren in windenergie (Economie, 21 maart). Eerder had het bedrijf al besloten niet meer te investeren in zonne-energie. Het meestribbelen is ingeruild voor schaamteloze eerlijkheid. Met zonne- en windenergie valt niks te verdienen, dus doet Shell er niet aan mee. Het bedrijf investeert nog wel in biobrandstof en ondergrondse opslag van CO2. Maar daarmee helpt het bedrijf niet meer mee aan de fundamentele omslag die twee jaar geleden nog werd gepredikt. Veel van de investeringen zijn namelijk nog in zogenoemde eerste generatie biobrandstoffen die concurreren met de voedselproductie. Als daar massaal voor wordt gekozen, leidt dat tot grootschalige kap van bossen en voedselprijsstijgingen die de wereldwijde armoede vergroten.

De nieuwe schaamteloosheid bleek ook al uit de miljoenenbonus die Shell-topman Jeroen van der Veer voor zichzelf had weten binnen te harken. In het contract stond dat hij die bonus zou krijgen als het bedrijf in de top-3 eindigde van de vijf grootste oliemaatschappijen. Shell werd vierde, maar toch kreeg Van der Veer de miljoenen op zijn bankrekening bijgeschreven. Waar voor Shell de prioriteiten liggen, blijkt ook uit het voornemen om de dividenduitkering met 5procent te verhogen, naar 10 miljard euro.

De verhoging van het dividend is groter dan de jaarlijkse investering in alternatieve energie.

De keuze van Shell staat niet op zichzelf. Zaterdag stond in The Guardian een deprimerend lijstje van grote groene investeringsprojecten die door de kredietcrisis dreigen te sneuvelen. Zo staat ook de komst van het grootste windmolenpark ter wereld in de monding van de Thames op losse schroeven. Shell had zich al uit dit project teruggetrokken en nu dreigt ook energiebedrijf E.on zich terug te trekken. Er wordt veel gesproken over een 'Green New Deal', waarbij de kredietcrisis wordt bestreden met groene investeringen. Maar in de praktijk leidt de crisis tot ontgroening.

Meestribbelen is ergerlijk, maar een hypocriet persoon is wel aanspreekbaar op de mooie woorden die hij niet nakomt. De meestribbelaar is me daarom liever dan de schaamteloze die niet eens probeert een ander tegemoet te komen. Shell is van een meestribbelaar een schaamteloos bedrijf geworden dat niet maalt om een groen imago en zijn investeringsbeslissingen alleen baseert op het verwachte rendement. Een moreel appèl op de mooie woorden van gisteren heeft dan geen zin. Zo'n bedrijf vraagt om ouderwetse acties: tank niet bij Shell.

30 of 50 DOCUMENTS



de Volkskrant


March 7, 2009
Doemdenken als inspiratiebron
BYLINE: Ad Bergsma

SECTION: HART EN ZIEL; Blz. H01

LENGTH: 598 woorden
Geen doel, geen werk, geen idealen, geen toekomst. Welkom terug in de jaren tachtig, de geboortejaren van het doemdenken. De bom gaat vallen, natuurrampen dreigen en daarom dragen de punkers in mijn klas een button met 'No future' erop. Een paar christelijke jongeren slaan terug met een regenboog en daaronder de boodschap 'er is hoop'.

Een kwart eeuw later, tijdens de volgende economische crisis, hebben de rebellen hun visie moeten prijsgeven. Wie wil kan nog steeds donkere wolken zien samenpakken boven de toekomst, maar het is moeilijker iemand te vinden die daar oprecht somber van wordt. Terrorisme bestrijden we in navolging van Bush door wereldwijd democratie en vrede te brengen met militair machtsvertoon. De honger helpen we de wereld uit door in U2-frontman Bono te geloven. En de klimaatverandering bieden we het hoofd door acties als 'Nederland gaat voor een beter klimaat', waarin mensen op de website hun tips mogen geven. Een zekere Martijn laat bijvoorbeeld weten dat hij elke zaterdag en zondag uitslaapt en daardoor drie uur minder energie gebruikt dan doordeweeks.

Het is dan ook opvallend dat twee Amerikaanse ecologen in het jongste nummer van het tijdschrift Ecologist ervoor pleiten de hoop op te geven. Hoopvolle boodschappen over het milieu bevatten bijna altijd drie elementen: (1) De wetenschap heeft er sterke bewijzen voor dat het in de toekomst ernstig zal mislopen, (2) het is daarom belangrijk dat je je groener gaat gedragen, (3)de reden om dat te doen is dat je op die manier de ramp kan vermijden.

De achterliggende gedachte lijkt dat mensen zonder hoop het hoofd laten hangen en we dan helemaal niets voor elkaar krijgen. Vandaar dat het Wereld Natuur Fonds adverteert met de slogan 'De wonderen zijn de wereld nog niet uit' en daaronder dan hoopvolle natuurnieuwtjes brengt, bijvoorbeeld dat de populatie van wilde honden in het oosten van Zambia is toegenomen.

De evangelist van de hoop is de Amerikaanse president Obama. In zijn toespraak op 26 januari zei hij dat president Nixon de afhankelijkheid van zijn land van buitenlandse olie al in 1970 teruggebracht had willen hebben. Obama vervolgde doodleuk met de opmerking dat hij zelf de eerste schreden zal zetten op dat pad. Het verduurzamen van de energievoorziening zal niet alleen miljoenen banen opleveren maar ook veel geld besparen.

Obama weet zo iedereen achter zich te scharen. Omdat een slechte toekomst dreigt, zullen we dat even in orde maken. Punkers en christenjongeren kunnen elkaar alsnog in de armen sluiten, maar het addertje onder het gras zit in de geloofwaardigheid. De Ecologist noteert dat wetenschappelijk bewijs voor aanstaande rampen niet te verenigen is met het idee dat je als individu daartegen iets kunt doen. Hamer daarom als natuurbeschermers niet op hoop, maar op wat moreel juist is om te doen. Psychologisch gezien heeft deze aanpak zijn charmes. Hoop dat het allemaal goed zal komen, kan verlammend werken. Zo is bijvoorbeeld aangetoond dat vrouwen die alleen maar dromen van maatje 36 het meeste gewicht winnen. De mooie toekomst wordt dan alleen in de fantasie geconsumeerd en niet in daden omgezet.

Oppervlakkige hoop gaat ervan uit dat het in de toekomst allemaal goed zal komen, en maakt het niet dringend te handelen. Een meer doorleefd optimisme erkent dat in de toekomst rampen kunnen gebeuren en dat het niet altijd zal lukken om die af te wenden, maar blijft desondanks zoeken naar mogelijkheden om binnen de eigen beperkte mogelijkheden het goede te blijven doen. Niet omdat alles dan in orde zal komen, maar omdat het goede in zichzelf de moeite waard is.
31 of 50 DOCUMENTS

de Volkskrant


March 11, 2009
Welke groene maatregel werkt hoe?;

Green Deal Wereldwijd wordt veel geld gestoken in duurzame investeringen om de crisis te lijf te gaan


BYLINE: Evert Nieuwenhuis; Michael Persson

SECTION: ECONOMIE; Blz. 07

LENGTH: 731 woorden

DATELINE: AMSTERDAM

SAMENVATTING:

Het kabinet gaat voor één miljard duurzaam investeren.

De kosten en baten van mogelijke maatregelen op een rij.

VOLLEDIGE TEKST:

AMSTERDAM Vrijdag kondigt het kabinet langverwachte maatregelen aan die de crisis moeten bezweren. Maar er dreigt nóg een ramp: de klimaatcrisis. Door fors te investeren in duurzaamheid worden de twee crises tegelijkertijd overwonnen, is de gedachte.

Wereldwijd wordt veel geld gestoken in zo'n dubbelslag, ofwel Green New Deal. Nederland houdt het bescheiden: van de geschatte 4tot 8 miljard euro aan maatregelen is volgens ingewijden één miljard gericht op duurzaamheid, ofwel zon 12,5 à 25 procent.

Naast fiscale maatregelen (verlaging van het btw-tarief voor groene producten en diensten, verhoging van de subsidiepot voor duurzame innovaties, garantiestellingen voor groene investeringen) zoemt er in de wandelgangen een aantal concrete voorstellen rond. Hieronder worden de belangrijkste kanshebbers gewogen op hun effectiviteit.

Woningen isoleren

Economisch effect

Het isoleren van een huis (muren, dak, vloer, dubbel glas) kost twee man ongeveer vier dagen werk. In de huidige plannen komt ongeveer een half miljoen woningen voor extra isolatie in aanmerking. Dat zou gedurende een jaar dus circa vijftienduizend banen opleveren. Daartoe moeten werkloze bouwvakkers wel eerst worden opgeleid. Bovendien kampt de isolatiebranche niet met vraaguitval.

Kosten


Een isolatiebonus van 1.000 euro kost voor een half miljoen huizen een half miljard euro.

Milieuwinst

Als een half miljoen energieverslindende huizen beter worden geïsoleerd (muren, dak, vloer, dubbel glas) wordt 1,43 megaton CO2-uitstoot bespaard, blijkt uit gegevens van Milieu Centraal. Dat is 0,65 procent van de totale Nederlandse CO2-uitstoot.

Windmolenpark op zee

Economisch effect

De overheid gaat geen windmolenpark aanleggen, maar met een 'stopcontact op zee' wordt het sneller rendabel om een windmolenpark ver van de kust aan te leggen. Een nieuw windpark op de open zee is ongeveer 20 procent duurder dan dichtbij gelegen parken omdat een langere, duurdere stroomkabel naar het vasteland moet worden aangelegd. Eén centrale overheidskabel zou de kosten dus flink doen dalen.

De aanleg daarvan zou niet veel werkgelegenheid genereren, maar als door de kabel veel windparken worden aangelegd zou dat de Nederlandse offshore-industrie duizenden banen kunnen opleveren.

Kosten


Naar schatting 150 miljoen.

Milieuwinst

Een groot windpark van 200 megawatt reduceert de Nederlandse CO2-uitstoot met 0,1 procent. Dertig van die parken (het doel voor 2020) dus 3 procent.

Investeren in spoor

Economisch effect

Volgens de hoogleraren Henk Meurs (Radboud Universiteit) en Pieter Rietveld (VU) levert een investering van een miljoen euro acht à tien banen op. Als het kabinet besluit om 1 miljard euro in het spoor te investeren, kunnen dus maximal 10 duizend mensen extra aan het werk. De vraag is of de stimulans ook echt nieuwe banen oplevert. Vorig jaar kon spoorbeheerder ProRail werk niet uitvoeren wegens personeelsgebrek.

Kosten

Afhankelijk van het project.



Milieuwinst

Is zeer afhankelijk van het voorstel. Onderzoek van Rietveld wijst uit dat het verbeteren van het openbaar vervoer niet per se goed is voor het klimaat. Een aantal mensen laat de auto staan en neemt de schonere trein. Maar als meer mensen die anders thuis waren gebleven nu de trein nemen, neemt de CO2-uitstoot toe.

Slooppremie auto's

Economisch effect

In de eerste maanden van 2009 daalde de autoverkoop met 22 procent; op jaarbasis met 100 duizend auto's. Hierdoor zijn ruim dertienduizend banen in gevaar. Het idee is om eigenaren van auto's ouder dan negen jaar een sloopbonus te geven als zij een nieuwe of tweedehands auto kopen die zuiniger is. Dat zou de banen bij de dealers moeten redden. Aan de andere kant wordt een derde van alle autoreparaties uitgevoerd op auto's ouder dan negen jaar. In de werkplaatsen verdwijnen dus banen.

Kosten


Afhankelijk van de bonus en het aantal te slopen auto's. Probleem is dat er ook zonder bonus jaarlijks 200duizend auto's worden gesloopt. Met een slooppremie van 1.500 euro zouden die dus 300 miljoen kosten. Pas als er 100 duizend auto's extra naar de sloop gaan geven die de beoogde extra impuls aan de handel.

Milieuwinst

Als 100 duizend auto's met lage energielabels worden ingeruild, wordt 0,049 megaton minder CO2 uitgestoten. Dat is 0,11 procent van de totale Nederlandse uitstoot

32 of 50 DOCUMENTS



de Volkskrant



1   ...   13   14   15   16   17   18   19   20   ...   23


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina